သေခြင်းနှင့်ရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲ(၃)

ဒုတိယမြောက် စစ်ဆေးခံသူ၏ စွမ်းအားသည် ရှားဟုန်ပိုင်ယဲနှင့် မယှဉ်နိုင်ဘဲ ကောင်းကင်စစ်သားရုပ်ကို အနိုင်မခံရအောင်သာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ ပေါက်ကွဲအားပြင်းသည့် သတ်ဖြတ်ခြင်းလှုပ်ရှားမှုကို အသုံးပြုလိုက်သော်လည်း အရုပ်ကို အနည်းငယ်သာ ထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့သည်။ ခဏတာ ခုခံပြီးနောက် သူ လက်နက်ချခဲ့ရသည်။

တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမမြောက် စစ်ဆေးခံသူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စင်ပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။ အများစုသည် တော်တော်လေး စွမ်းအားရှိသော်လည်း ကောင်းကင်စစ်သားအရုပ်ကို အနိုင်ယူနိုင်သူမှာ နည်းပါးသည်။

“တစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက်မြောက် ရှာကျူ”

ထျန်ကွမ်းခန်းမဆရာ၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်လာသောအခါ...

လူအုပ်က “ရှာကျူ” ဟူသော ထူးဆန်းသည့်နာမည်ကို တွေးနေကြရင်း စင်ပေါ်သို့တက်လာသူသည် ပြီးခဲ့သည့်လက အပြင်ဆောင် စစ်ဆေးမှုတွင် အင်အားကြီးမားသည့် နာမည်မရှိသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ဓားသမားဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် အပြင်ဆောင် စစ်ဆေးမှု၌ သူ၏စွမ်းရည်၏ အနည်းငယ်ကိုသာ ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုစွမ်းရည်ပင်လျှင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သာလွန်နေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ဓားသမား ရှာကျူသည် သစ်သားမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ပြင်ပေါ်သို့ တက်လာကာ ဆရာကြီးအန်၏ ကိုယ်ခံပညာစိတ်ဝိညာဉ် ထိန်းချုပ်ထားသော ကောင်းကင်စစ်သားရုပ်ကို ရင်ဆိုင်သည်။

“စတင်”

ကောင်းကင်စစ်သားရုပ်သည် အလင်းနှင့်အရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ရှာကျူထံ တည့်တည့်

တိုးဝင်သွားသည်။ ရှာကျူ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်မှ မျက်လုံးများက အသက်မဲ့ပြီး မျက်တောင်မခတ်ပေ။ သူ၏လက်ကမူ ခါးရှိ ဓားအိမ်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားအိမ်ကို သေချာကိုင်လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်စစ်သားရုပ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုရုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရွှေရောင်အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပျက်စီးသွားသည်။

“မင်း...”

ဆရာကြီးအန် ကြောင်အသွားသည်။

ရှာကျူက နောက်ထပ်တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ ဓားကိုင်ထားသည့်လက်ကိုသာ အောက်သို့ချလိုက်ပြီး စစ်မြေပြင်မှ လှည့်ထွက်သွားသည်။ နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"ဘယ်လို... တကယ်တော့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"သူ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် အနိုင်ရသွားတာလဲ"

"သူ ဓားကို ထုတ်လိုက်တာလား"

ပရိသတ်အများစုက ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မမြင်လိုက်ရဘဲ တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

အပေါ်ဘက်ရှိ လှေကားထစ်ရှည်ကြီးပေါ်တွင်မူ...

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”

ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားက စိတ်ဝင်တစားပြောသည်။

“အရမ်းမြန်တာပဲ။ ဒီလို လျှို့ဝှက်တဲ့ ဓားနည်းပညာက ထိပ်ဆုံးအဆင့်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ထားတဲ့ အဆုံးစွန်သတ်ဖြတ်ခြင်းကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဘယ်ဂိုဏ်းက ဒီလိုလူမျိုးကို မွေးထုတ်ပေးထားလဲ မသိပါဘူး”

ထျန်ကွမ်းခန်းမဆရာက တိုးတိုးလေး “အဲဒီ ဓားချက် သုံးချက်ကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရရင် အဆုံးစွန် အဓိက သတ်ဖြတ်ခြင်းကျွမ်းကျင်မှုပတ်လည်မှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကျွမ်းကျင်မှု အစုအဝေးတစ်ခု ဖြစ်သင့်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဓားပညာက မဆိုးပါဘူး”

မင်းသားအန်ချင်က သိမ်မွေ့သောလေသံဖြင့် “အသေသတ်ဖို့အတွက် သီးသန့်ဖန်တီးထားတဲ့ ဓားနည်းပညာ ဖြစ်ပုံရတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြို့စားဟန်ကလည်း ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်၍ “ကိုယ်ခံပညာစစ်မှန်တဲ့ကိုယ်ပိုင်ဘုံနဲ့ တွဲဖက်တဲ့ အဆုံးစွန်သတ်ဖြတ်ခြင်းကျွမ်းကျင်မှုက ဒီလို အစွမ်းအင်မျိုးဟာ ယခင် အတွင်းဆောင် စစ်ဆေးမှုတွေမှာရှိခဲ့တဲ့ လူတွေကြားထဲမှာတော့ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့အဆင့်လို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အောက်မှ စစ်ဆေးခံသူများကြားတွင်မူ ရှာကျူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း အားလုံး အံ့အားသင့်နေကြသည်။

“မင်းသားလေး အဲဒီလူက တကယ်ကို တော်တယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ခုနက သူလုပ်

လိုက်တဲ့ တစ်ချက်ကိုပဲ မြင်လိုက်ရတာ”

ရှားဟုန်ပိုင်ယဲက လင်းယွဲ့ထံ လျှောက်လာပြီး “မင်းသားရဲ့ ဘိုင်လီဆိုတဲ့ အစေခံက သူ့ကို ကျော်လွန်နိုင်ဖို့ ယုံကြည်မှု ရှိပါသလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဓားတစ်ချောင်းလား”

လင်းယွဲ့က သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး “သူ သုံးချက်ခုတ်သွားတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှားဟုန်ပိုင်ယဲ လန့်သွားသည်။

“သုံးချက်…ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

သူသည် ထိုတစ်ချက်ကိုပင် သေချာမမြင်ခဲ့ပါ။ ဤကဲ့သို့ ကျင့်ကြံမှုရှိသော မင်းသားက မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။