ရှောင်သွမ့် နှင့် နတ်သမီး

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်လည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ အေးခဲသွားပြီး နတ်ကွန်းမှ ဆင်းလာကာ ဘုံကျောင်းငယ်ကို စူးစမ်းလေ့လာ​တော့သည်။ ဘုံကျောင်းထဲ၌ နတ်ကွန်း ၃ ခန်းသာ ပါ၀င်ကာ သေးငယ်သည်။

၎င်းတွင် ထွင်းထုထားသော ထုပ်တန်းများနှင့် ဆေးခြယ်ထားသော ဆိုင်းဘုတ်များ မရှိသည့်အပြင် ရွှေနတ်ဘုရား သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များလည်း မရှိပေ။ အပြင်ဘက်တွင် ဧကဝက်မျှသာရှိသော မြေပေါ်တွင် ပျင်းရိသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၊ အမြစ်များကို မြေကြီးထဲတွင် စိုက်ထားသည်။ ၎င်းတို့က ရံဖန်ရံခါ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်တန်းပြီး သမ်းဝေသေးသည်။

ဒီဘုံကျောင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ နောက်ထပ် ကျယ်ဝန်းတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နတ်ကွန်းတစ်ခုလည်း ရှိသေး၏။

သူမ အံ့အားသင့်ဆုံးအရာမှာ ဘုံကျောင်းနှစ်ခုလုံးသို့ နေရောင်ခြည်များက စီးဆင်းလာနေပြီး ကြယ်အလင်းရောင်နှင့် လရောင်တို့မှ သယ်ဆောင်လာသော မှန်ကန်သော ချီစွမ်းအင်ကို သူမ ခံစားနေတာပဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ: "မင်းရဲ့မူလကမ္ဘာနဲ့ ပေါင်းလိုက်တုန်းက မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်သွားခဲ့မယ် ထင်တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့မူလကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားပြီ... သက်ရှိကမ္ဘာကို ရောက်လာတော့ မင်းဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားတာလေ... ငါက မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တာ"

သူသည် နတ်သမီး၏မျက်နှာကို တိတ်တဆိတ်စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်းသာ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့နှင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း “သူ ခေါင်းကိုရိုက်လိုက်တာကို မမှတ်မိ​လောက်ပါဘူးနော်” ဟု တွေးမိသည်။

"မင်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရလာလို့ ဘုံကျောင်းထဲ ထည့်ပြီးတော့မှ မင်း ပြန်ကောင်းလာတာ... မင်းဒဏ်ရာတွေ တဖြည်းဖြည်းသက်သာလာသလို မင်းငါ့ဘုံကျောင်းထဲမှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာပဲ... အဲဒါကြောင့် မင်းက ငါ့ရဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှာဆို မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမယ့် မင်းအပြင်ထွက်ပြီး ပြင်ပကမ္ဘာကြောင့် ညစ်ညမ်းသွားရင်တော့ နတ်ဆိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...အခု ဖြစ်နိုင်တာက မင်းရဲ့ ဆံပင်ဆိုးတွေကို ငါ ဖယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့လို့ပဲ..."

နတ်သမီး: "ဒါဆို နတ်ဆိုး မဖြစ်လာအောင် ငါမင်းအနားမှာ ရှိနေရမယ်...ဝေးနေရင် ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်ပေါ့!"

ချန်ရှီ: "အဲ့လိုပဲ ဖြစ်မယ်..."

နတ်သမီးရဲ့ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားလေသည်။ ချန်ရှီခမျာ ကောင်းကင်ကြီး သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသည့်နှယ် မယုံနိုင်လောက်အောင် လေးလံနေသော ဖိအားကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ ဝင်​​ရောက်​နိုင်​တဲ့ကမ္ဘာက အရမ်းကျဉ်းတယ်.... ငါဘာလို့ အမတ​ဖြစ်အောင်​ လုပ်​​နေဦးရမှာလဲ"

နတ်သမီးက သူ့ကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းရဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှာ တာအို​​နဲ့ ပေါင်းပြီး မင်းရဲ့ အမတစိတ်ကို မွေးမြူနိုင်အောင် ငါက လုပ်ပေးရမယ်ပေါ့"

ချန်ရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်ရဲ့ လက်များ အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူမ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်။

"မင်းရဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲက ကမ္ဘာမှာ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေ ဘာလို့မရှိရတာလဲ"

"ငါ့ဘုံကျောင်းထဲက နေ၊ လနဲ့ ကြယ်တွေအားလုံးက ဟွာရှရှန်ကျိုးက လာတာ... သူတို့မှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့စွမ်းအင်တွေ ပါ၀င်တယ် မကောင်းမှု မရှိဘူး... ဒါပေမယ့် ငါ့ဘုံကျောင်းက သေးလွန်းတယ် မင်း တာအိုနဲ့ ပေါင်းစပ်ချင်ရင် ဒီနည်းနဲ့ပဲ ပေါင်းလို့ရမှာ"

"ဒီလို နတ်ကွန်းသေးသေးလေးက ငါ့ကို မကောင်းဆိုးဝါး မဖြစ်အောင် တားနိုင်ပါ့မလား"

သူမ ဘုံကျောင်းခေါင်မိုးကို မျှော်ကြည့်ရာ၊ တရုတ်နတ်ဘုရား တိုက်ကြီး၏ ကောင်းကင်ကြီး ပေါ်ထွက်လာ​လေသည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ တာအို​နဲ့ ပေါင်းလို့ရရင်..."

သူမသည် အာကာသ၏ အတားအဆီးများမှ လွတ်မြောက်ပြီး တရုတ်နတ်ဘုရားတိုက်ကြီးသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့်သည် အကန့်အသတ် ရှိသော်လည်း သူမ၏ ကျင့်​ကြံမှုက အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူမသည် ဟွာရှရှန်ကျိုး အထက်ကောင်းကင်တွင် အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားပုံရသည်။

ချန်ရှီ ထိတ်လန့်သွားသည်။ တစ်ချိန်က သူသည်လည်း ဘုရားကျောင်းခေါင်မိုးကို ထိမိစေရန်၊ ဘုရားကျောင်း၏ ကောင်းကင်ယံမှ ဟွာရှရှန်ကျိုးသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည်။ သူ့အတွက် ဘုံကျောင်းခေါင်မိုးပေါ်ရှိ ဟွာရှ မြင့်မြတ်သောတိုက်ကြီးသည် စစ်မှန်သော တိုက်ကြီး၏ ပုံသဏ္ဍန်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း နတ်သမီးအတွက်မူ ကမ္ဘာနှစ်ခုက အလွန်နီးကပ်နေပုံရသည်။

သူမသည် ဟွာရှရှန်ကျိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပုံရပြီး ထိုလျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်သောပြည်၏ အထက်ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရုတ်​တရက်​ ဘုံကျောင်း အထက်​ရှိ အခြားကမ္ဘာသည်​ အ​မှောင်​ကျသွားသည်​။ လေနှင့် တိမ်တိုက်များ၊ လျှပ်စီးလက်ခြင်းနှင့် မိုးခြိမ်းသံများ ကျယ်လောင်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးကြောင်းများက အက်ကွဲသွားကာ နတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားသည်။

နတ်ဘုရားသည် သူမ ရောက်ရှိခြင်းကို တားဆီးရန် အလွန်ကြီးမားသော မှော်အစွမ်းကို ကိုင်စွဲထားသည့်အလား။ နတ်ဘုရားများနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ အသံများသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် အဆုံးမရှိ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်မှာ ရှေ့ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကြီးမားသော ခုခံမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ပို၍ပို၍ ရုန်းကန်နေရသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သဘာဝ အဆောင်စာလုံး များသည် သူမရှေ့က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး​ကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အလွန်ကြီးမားသော ဇာတ်ကောင် (လွန်ကျူးခြင်း) ဟူသည့် စာလုံးအား ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

"လွန်ကျူးခြင်း" စာလုံးသည် သူမရှေ့တွင် ထူထပ်ကာ တောင်တစ်ခုလို ဆင်းသက်လာ၏။ ထိုစဥ် သူမကို လုံးဝ အရေးမပါသည့်ပုံပေါက်လာစေသည်။

နတ်သမီးလေးသည် လျှပ်စီးဖြင့် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရတာကြောင့် ညည်းညူးသည်။ သူမသည် အခြားတစ်ဖက်မှ ပြန်လှဲချကာ မြေပေါ်သို့ ထိမိ၍ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ဖန် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

ဘုံကျောင်းခေါင်မိုးပေါ်ရှိ အခြားရှုထောင့်တစ်ခုတွင် မိုးခြိမ်းသံနှင့် တိမ်မည်းများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး 'လွန်ကျူးခြင်း' စာလုံးကလည်း တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

"အပြစ်တွေက အပြစ်တွေပဲ... ဟွာရှရှန်ကျိုး တိုက်ကြီးထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူမ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို တွေ့ကြုံခဲ့ရတာလဲ"

"ဒီလောကကနေ ထွက်သွားပြီး နတ်ပြည်ကို ရောက်ဖို့ တကယ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်လည်း ချောင်းဆိုးရင်း သွေးပျက်သွားသလို ခံစားရသည်။

“ဒီနတ်ပြည်ကြီးရဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ပြီးပြည့်စုံတယ်... အဲဒီနေရာမှာ တာအိုနဲ့ ပေါင်းစည်းရင် နတ်ဆိုး ဖြစ်လာမှာ စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူး... ဒီနတ်ပြည်က ဘိုးဘွားပိုင်မြေ ဖြစ်နိုင်လား”

သူမ တိုးတိုးလေး ပြော​နေမိသည်။

သူမသည် ဟွာရှရှန်ကျိုးထဲ အတင်းဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့တာကြောင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့နှင့် သူမ ရောင်ဝါကလည်း ယခင်ကထက် ပို၍ အားနည်းလာသည်။

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးသားလည်း အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး။

"နတ်သမီးပြောနေတဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်မြေက ဟွာရှ နတ်ဘုရား တိုက်ကြီးလား?"

"ငါတို့ဘိုးဘေးတွေက ရှန်းမင်းဆက်လက်ထက်မှာ ဒီနေရာကို ပြည်နှင်ဒဏ်​​ပေး ခံခဲ့ရတယ်... ရှန်းမင်းဆက်ပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ရှစ်သောင်းကြာတော့ အံ့ဖွယ်ငှက်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ဟွာရှရှန်ကျိုး တိုက်ကြီးမှာ တည်ထောင်ခဲ့တယ်... ကောင်းကင်ဧကရာဇ် အဆက်ဆက် ရှန့်ကျာ၊ တယီး၊ ထိုက်ကျာ၊ ထိုက်ကန်းနဲ့ တခြား ဘိုးဘေးတွေက နတ်ဘုရားတွေလို ကိန်းဝပ်နေကြတာ..."

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်သည် သူမ ထိုင်လေ့ရှိသော နတ်ကွန်းကို ကြည့်ကာ ထိုနေရာတွင်ထိုင်ကာ သူမ၏ဒဏ်ရာများကို ကုစားရန် စိတ်အားထက်သန်​နေခဲ့သော်လည်း ဘယ်လို စတင်ရမလဲ မသေချာပါ။ သူမက ဆက်၍။

"အဲဒီတုန်းက အမတကောင်တွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်က ကမ္ဘာကြီးကို အတူတကွ အုပ်ချုပ်ခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်းမှာ ကျိုးလူမျိုးတွေက ငါ့ရဲ့ အံ့ဖွယ်ငှက်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့မျိုးနွယ်ကို အမှောင်ပင်လယ်ထဲကို နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်.. ငါတို့ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့ပြီး အခြေချနေထိုင်ခဲ့တယ် ငါ့မျိုးဆက်ကတော့ ငြင်းဆန်နေခဲ့တာ"

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။ သူ ရှေ့ကိုလှမ်းပြီး သူမကို နတ်ကွန်းဆီ ပို့ပေးရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

"ရှန်ကျိုးစစ်ပွဲက ဘယ်အချိန်ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

နတ်သမီးမှာ ရုန်းကန်ချင်ပေမယ့် သူမရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်တာကြောင့် ချန်ရှီရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကို လက်ခံပြီး နတ်ကွန်းပေါ်မှာ ထိုင်ခဲ့ရသည်။

ချန်ရှီသည် ဆဋ္ဌမမြောက် စာလုံးအသစ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ နတ်သမီးသည် သူမ၏အတွင်းပိုင်း ချီ စီးဆင်းမှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုချီများက သူမဒဏ်ရာများကို မသိစိတ်က သက်သာစေသည်။ နတ်သမီးရှောင်သွမ့်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ချန်ရှီကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု သူမရင်ထဲ တိုးဝင်လာသည်။ သူမ ခေါင်းယမ်းကာ။

"ငါ အိပ်ပျော်နေတာ ကြာပြီ... ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို သတိမမူမိဘူး... ဒါပေမယ့် ရှစ်ကျီးလည်း သိထား​လောက်တယ် သူမလည်း အဲဒီတုန်းက နတ်ဆိုးနတ်သမီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်... နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျိုးလူတွေရဲ့ နတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်"

သူမသည် သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို မျိုသိပ်ကာ လှောင်ပြောင်ရင်း :"ကျိုးလူမျိုးတွေက ရှစ်ကျီကိုလည်း သစ္စာဖောက်ကြောင်း ပြသတဲ့ အနေနဲ့ ကောင်းကင်နန်း​တော် အတုကြီးကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်လေ..!"

ချန်ရှီ သူ့ကိုယ်သူ တွေးမိတာတော့ "မယ်မယ်ရှစ်ကျီ သူ့ကို ကြောက်နေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး "ဟုပင်။

သူက အားတက်သရောဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အနာဂတ်အတွက် ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ "

"ငါ့ဒဏ်ရာတွေက မသက်သာသေးဘူး... မင်းရဲ့ နတ်ကွန်းသေးသေးလေးထဲမှာ ခဏလောက်နေဖို့ လိုတယ်... ငါပြန်ကောင်းလာပြီဆိုရင် ငါ့ဘာသာပြန်မယ်...ကွဲအက်နေတဲ့ နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးနဲ့ ပေါင်းစည်းနိုင်ရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်ပြီ... ပြီးရင်တော့ တရုတ်ပြည်ရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်မြေဆီ ပြန်ဖို့ နည်းလမ်းရှာမယ်..."

ချန်ရှီ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"နတ်သမီး ဒီမှာနေပါ... မင်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေ ရောက်အောက် ဘယ်လို အဆုံးသတ်သွားလဲ မှတ်မိလား"

"ငါ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားတုန်းက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးတစ်ပိုင်းကို ဖြတ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေ လွတ်မြောက်ဖို့ မျှော်လင့်ရင်း ဒီကမ္ဘာငယ်လေးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်... ကျောက်စိမ်းဖြူလမ်းကို အပြင်ကမ္ဘာနဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်... အပြင်ကမ္ဘာက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်တဲ့အခါ ပြန်အသက်ဝင်လာခဲ့သလိုပဲ... မထင်ထားဘူး...ငါ အိပ်ရာက နိုးလာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုတွေနဲ့ အပြင်လောကကို ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားအောင် တည်ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်စုကို ပြန်တွေ့ရတယ်... ငါ့ကို ပြန်မလာနိုင်အောင် တားဆီးပြီး ထောင်ချလိုက်တာ!"

'သူမက စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်အကြောင်း ပြောနေတာ ဖြစ်မယ်... ဘုရင်က အပြင်လောကထဲကို ဝင်ရင် ဘေးဥပဒ်ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ကျောက်စိမ်းဖြူလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ သူမကို နှိမ်နင်းဖို့ လဖမ်းနန်းတော် တည်ဆောက်ခဲ့တာ'

သူ ရုတ်တရက် တွေးလိုက်သည့် အချက်ပင်။ ချီးရှာဘုရားကျောင်းမှ နတ်သမီ သည် အပြင်လောကသို့ ဝင်ရောက်လာပါက ဘေးဥပဒ်အဖြစ် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်မည်လား။

ယုတ္တိဗေဒအရ ပြောရလျှင် စစ်မှန်သောဘုရင်သည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ပြုမူမည် မဟုတ်ချေ။ ကျောက်စိမ်းဖြူလမ်းကို ပိတ်ဆို့ဖို့ လဖမ်းနန်းတော်ကိုတောင် ဆောက်ခဲ့သည်။ အရင်ကလည်း အလားတူ အခြေအနေတွေကို သူ မြင်ဖူးလောက်သည်။

သို့သော် နတ်သမီးသည် သက်ရှိကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မကောင်းဆိုးဝါးအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

"သူမရဲ့ အသွင်အပြင်က နန်းတော်ကိုးခုကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရခဲ့လို့ ကျင့်ကြံမှုတွေ နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်... သူမသေဆုံးပြီးနောက် ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့ဘူး... ပြန်လည် ကျန်းမာလာဖို့ဆို ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှာ ထားခဲ့ကြောင့် သူမက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ် မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်..."

ချန်ရှီ တွေးတောလိုက်သည်။ ဒါက ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုပါပဲ။ မှန်ကန်မှုရှိမရှိ စိစစ်ဖို့ လိုအပ်ပါ​သေးသည်။

"ငါ အသွင်ပြောင်းနေတာကို နှောင့်နှေးအောင်လုပ်ဖို့ နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မောကျသွားအောင် လုပ်ဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး...နောက်တော့ လဖမ်းနန်းတော် ကွဲအက်သွားတော့ ငါထပ်နိုးလာတယ်...ငါ့ဆီ ဦးတည်နေတဲ့ အမတတစ်ဝက် အတုအယောင်နယ်မြေကို ရှာတွေ့လို့ ထွက်ပြေးဖို့ အဲ့နယ်​မြေကို အသုံးချချင်ပေမယ့် နန်းတော်ကိုးခုနဲ့ တခြားသူတွေ ဝင်တိုက်လို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျက်စီးသွားတယ်... အဲဒီတုန်းက မင်းကို ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှာ ထိုင်နေတာ တွေ့တယ်... ငါ ပင်ပန်းနေပြီလေ... အဲဒါကြောင့်..."

ချန်ရှီ စိတ်သက်သာရာရပြီး "သူမက သူ့ကို ကျောက်ခဲနဲ့ပစ်တာ မမှတ်မိဘူး" လို့ တွေးလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ပျက်စီးခဲ့ပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်လည်း ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်... တံတားရဲ့ အလယ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာ သေချာတောင် မရပ်တည်နိုင်တော့ဘူး... မထိန်းနိုင်ဘဲ တံတားပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး ထွက်လာခဲ့တာ... နောက်တော့ ငါ ကြက်သေသေပြီး လန့်နိုးလာခဲ့တယ်... အဲ့အချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က ကျောက်တုံးကြီးကို မြှောက်ပြီး ငါ့အပေါ်မှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်တယ်... နောက်တော့ ငါ့ခေါင်းက လေးလံလာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ်သွားတာပဲ..."

ချန်ရှီအမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ - "အဲဒီတုန်းက အမတံတားက မြေအောက်ကမ္ဘာထဲကို ပျက်ကျနေပြီ မင်းကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့တဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲက သရဲတစ္ဆေပဲ... ငါ သတိလာပြီးတော့ သူ့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တိုက်ထုတ်ခဲ့တယ်... မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့ပေမယ့် သတိလစ်နေပြီ... မင်းနိုးလာတော့ မှတ်ဉာဏ်တွေလည်း ပျောက်သွားတယ် ဒဏ်ရာတွေလည်း ရခဲ့ပြန်တယ်ယ... အခု ငါတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီး မင်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရတာ..."

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်က သူမ၏ တာအိုနှလုံးသားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် သူမ၏ အတိတ်ဖြစ်ရပ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်ပြောင်း စဥ်းစားရင်း။

"ငါ သတိလစ်နေချိန်မှာ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ် ပျောက်ဆုံးတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့တယ်.. အဲဒါကြောင့် မင်းအတွက် ခံစားချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတာ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းထပ်မလုပ်ရဘူး မင်းနဲ့ငါက ကျင့်ကြံသူတွေ... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပျော်အပါးတွေအပေါ် ငါတို့ရဲ့ အတွေးအမြင်တွေကို အနှောင့်အယှက် မပေးရဘူး"

"မင်းက အလောင်းနတ် (၃) လောင်းကို သတ်ပြီး ဉာဏ်အလင်းကို ရခဲ့တဲ့ အမတတစ်ယောက်ပဲ.. မင်းသတိလစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ အလောင်း (၃) လောင်းကလည်း ပြန်ပေါ်လာနိုင်လား?"

"တာအိုကို ပြုစုပျိုးထောင်တာက စိတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်တာပဲ... စဉ်ဆက်မပြတ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်.. အလောင်းသုံးလောင်းကို သတ်တာက ထိရောက်တယ် ဆိုပေမယ့် မင်းစိတ်တွေ ရိုင်းလာရင် အလောင်းနတ်သုံးကောင် ပြန်ပေါ်လာပြီး မင်းရဲ့ နယ်ပယ်လည်း ဆုတ်ယုတ်သွားမှာပဲ... နောက်ဆုံး ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မယ်..."

"အလောင်းနတ် သုံးကောင်ကို ဘာလို့ သတ်ရမှာလဲ?"

သူမရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားဖို့ တရားအားထုတ်တော့မယ့် နတ်သမီးရှောင်သွမ့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ပေါင်းစည်းလိုက်တဲ့အခါ တာအိုနှလုံးသားက စိတ်ခံစားမှု ခုနစ်ပါးနဲ့ ဆန္ဒခြောက်ခုကို စွဲမြဲနေသေးတယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို တာအိုနဲ့ ပေါင်းစည်းဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်... အလောင်းနတ်သုံးလောင်းကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ရမယ်"

ချန်ရှီ: "ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးမှာ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေ ရှိတယ်... တာအိုနဲ့ပေါင်းလိုက်ရင် မကောင်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေဆီ ဦးတည်သွားလိမ့်မယ်... စိတ်ခံစားမှု ခုနစ်ခုနဲ့ ဆန္ဒခြောက်ခုမရှိရင် အကောင်းနဲ့အဆိုး အမှားအမှန်ဆိုတာ မရှိနိုင်ဘူး... တာအိုနဲ့ပေါင်းစည်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက နတ်ဆိုး မဖြစ်အောင် ထိန်းချုပ်ဖို့လား"

နတ်သမီးက အံ့အားသင့်သွားစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ အဲဒါကို မစဉ်းစားဖူးဘူး"

ချန်ရှီ: "ကောင်းကင်နဲ့မြေနဲ့ ပေါင်းစည်းလိုက်တာက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက နှလုံးသားမဲ့နေလို့လား... ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက နှလုံးသားမဲ့နေတယ်ဆိုရင် သက်ရှိသတ္တဝါတွေ ဘာကြောင့် တည်ရှိနေရတာလဲ... ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက ချစ်ခင်စုံမက်နေတယ်ဆိုရင် တာအိုနဲ့ ပေါင်းပြီး အလောင်းသုံးကောင်ကို သတ်ဖို့ ဘာကြောင့် လိုအပ်​နေမှာလဲ..."

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်လည်း ခဏတာမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဒဏ်ရာတွေ ကုစားဖို့ တရားထိုင်ဖို့ လိုတယ်... ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာတဲ့အခါ ကိုယ့်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်မယ်... ပြီးရင် မင်းနဲ့ငါ လမ်းခွဲမယ်..."

ချန်ရှီလည်း ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး တရားထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချန်ရှီ၏ အသံ၊ အပြုံးနှင့် မင်္ဂလာဆောင်ည၏ အမှတ်တရများနှင့် ပြည့်နေသဖြင့် သူ့စိတ်ကို ခဏအတွက် ငြိမ်သက်သွား​စေဖို့ ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

"နင် ဘာလို့ အလောင်းသုံးကောင်ကို ခေါင်းဖြတ်ရတာလဲလို့ မေးချင်နေသေးတယ်ပေါ့.... အလောင်းနတ် မရှိတာတောင် နင်မြင်သမျှက သူ့ကိုချည်းပဲ.. ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လေ့ကျင့်နိုင်မှာတုန်း"

သူမ အော်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တရားထိုင်သည့် အနေအထားသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာသည်။

ချန်ရှီလည်း သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ထန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ ဆိုတာ မြင်လိုက်ရလေသည်။

ချန်ထန်ရဲ့ ဟောပြောချက်ကို လက်ခံရန် ပြင်ဆင်နေသည့်အချိန်တွင် သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ မွှေးပျံ့သော လေညင်းများ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ နတ်သမီး ရှောင်သွမ့်က သေးငယ်သော ဘုဲကျောင်းမှ ပြေးထွက်လာပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို လှမ်းဆွဲကာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"ခင်ပွန်း!"

သူမအသံက ချိုမြိန်လှသည်။ သို့သော် ချန်ရှီ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်လာကာ ၊ ဦးရေပြား ယားယံလာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်က တင်းမာလာပြီး အအေးဓာတ်က ကျောရိုးပေါ်သို့ ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။

ချန်ထန်လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့လက်က ခါးပေါ်က ဓားဆီ တင်ထားပြီး မကောင်းဆိုးဝါးလို့ မသေနိုင်တဲ့ကောင်ကို တွန်းလှန်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

"ခင်ပွန်း... ခင်ပွန်း!"

ရှောင်သွမ့်ကတော့ မကောင်းဆိုးဝါး အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် ချန်ရှီကို ပို၍တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ကာ ရင်ဘတ်ကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

ဓားကို ဖမ်းဆုပ်ထားရင်း ချန်ထန်၏လက်သည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်ကာ ဆွဲမထုတ်ဝံ့သေး။

"ဒီအဖေ ရှိနေတုန်းပဲ..."

ချန်ရှီလည်း ရှောင်သွမ့်ပုခုံးကို သတ္တိရှိရှိ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

"အဖေ ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ"

ရှောင်သွမ့်လည်း တင်းတင်းမာမာနဲ့ ချန်ထန်ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပြီးမှ သူမမျက်နှာမှာ ရှက်စိတ်ဖြင့် နီမြန်းလာပြီး ချန်ရှီကို လွှတ်လိုက်လေသည်။

"အဖေ..."

"မခံယူရဲပါဘူး!"

ချန်ထန် သတိလစ်လုနီးပါး ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

ဝူးချင်းယွီ: "တစ်ဆယ်လေး... သွမ့်လေး.. ဘာလို့ သတို့သမီးအခန်းထဲကို မဝင်ဘဲ ပြေးထွက်သွားတာလဲ"

ချန်ထန် သူ့လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ သူမ အနားမကပ်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဝူးချင်းယွီက ပြုံးပြသည်။

"ရှောင်သွမ့် လာပါဦး!.... အမေ့ ကြည့်ကြည့်ရအောင်"

ရှောင်သွမ့် မဝံ့မရဲ လျှောက်သွားသည်။

ချန်သားအဖနှစ်ဦးသည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး လမ်းလျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဦးရေပြားများ ယားယံသွားလာသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

ထိုစဥ် ချန်ရှီလည်း ဘုံကျောင်းငယ်ထဲရှိ နတ်ကွန်းက ဗလာဖြစ်နေကြောင်း ချက်ချင်းသိလိုက်ရသည်။ နတ်သမီးရှောင်သွမ့် မရှိတော့ချေ။

သူ့အမေ ဝူးချင်းယွီ နဲ့ ထွက်သွားသူက နတ်သမီးရှောင်သွမ့်။ ဒါပေမယ့် ဒီနတ်သမီးမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီ ဆိုတာတော့ သိသာသည်။ သူမက အမှတ်တရတွေ ပြန်မရနိုင်​သေးတဲ့ ရှောင်သွမ့်နဲ့ ပိုတူလေသည်။

"လူဆိုးကောင်! ငါနဲ့လိုက်ခဲ့!"

ချန်ထန်က သူ့ကို သီးသန့်နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို မြင်တော့မှ သူက အသံလျှော့ပြီး မေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး!"

ချန်ရှီက ညည်းညူရင်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"သူမရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်တယ်.. တရားထိုင်တဲ့ အနေအထားကို ရောက်ပြီးနောက် သူမရဲ့ အသိစိတ်က တွေးခေါ်မှု မရှိတော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားပြီးတော့ ရှောင်သွမ့်က နိုးလာတာဖြစ်မယ်... ရှောင်သွမ့်မှာ သူမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိတဲ့အတွက် သူမ ကျနော့်ကို အရမ်း ချစ်ခင်လာခဲ့တာ.. သူမ တရားထိုင်ရာက နိုးလာတဲ့အခါ ရှောင်သွမ့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နတ်သမီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်"

ချန်ထန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ... အခုမှ ထွက်လာတာ အရှင်းကြီး... ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ သူမက နတ်ဆိုး ဖြစ်နိုင်လား"

ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"သူမ ကျွန်​တော့်ရဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှာဆို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမယ့် အရမ်းဝေးသွားရင်တော့ သူမ နေချင်သလို နေရမှာပဲ... ကျနော် ဒဏ်ရာတွေကို အရင်ကုပေးစေချင်တယ်"

ချန်ထန် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားတာက ပို၍ နက်နဲလာသည်။

"သူမ ဒဏ်ရာက ဘယ်လိုလဲ... အခုနတုန်းက ထွက်သွားတုန်းက အကောင်းကြီးပါ"

မြူခိုးတွေ တက်လာတဲ့အခါ သားအဖနှစ်ယောက် ရေနစ်သလို မြုပ်သွားတော့သည်။ မြူခိုးတွေကြားထဲမှာ ဧရာမကင်းမြီးကောက်ကြီးက ရွာကို တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေ၏။

ချန်ရှီစိတ်က တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ ကင်းမြီးကောက် အတွင်းမှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မီးတောက်လောင်ကာ အပြင်ဘက်ပိုင်းက လျင်မြန်စွာ ကျက်သွားသည်။ အတွင်းပိုင်းတွင် နူးညံ့ကာ ၎င်း၏အသားသည် လေထဲတွင် မွှေးကြိုင်နေ၏။

၎င်းသည် အစက ဟွမ်ဖောရွာအတွက် ရန်လိုမှုဖြစ်လာပြီး သက်ရှိအချို့ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် ရွာထဲသို့ မြူမှုန်များဖြင့် တိုးဝင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ချန်ရှီရဲ့ နတ်တစ္ဆေနယ်မြေထဲ မသိလိုက်ဘဲ ဝင်လာမိရာ အကင်ခံလိုက်ရတော့သည်။

ချန်ရှီ: "ရှောင်သွမ့်... ရွာသားတချို့ကို ခေါ်လာခဲ့... ဒီကင်းမြီးကောက်ကို ဖဲ့ပြီး အိမ်တိုင်းကို ဝေငှပေးရအောင်"

"အွန်ူ-"

ရှောင်သွမ့်လည်း သဘောတူပြီး အဝတ်အစားလဲဖို့ ချန်အိမ်ကို ​ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အသားကို လှီးထုတ်ဖို့ ရွာသားတချို့နဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့သည်။

ချန်ထန်သည် ကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ စောစောက နတ်သမီးဆိုးနှင့် သူမကို ချိတ်ဆက်နိုင်ခြင်း မရှိ​သေးပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်လေးသည် ချန်ရှီအား ကြီးမားသောဖိအားနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ နတ်သမီး၏ အကြည့်များက သူ့ကို ပေါက်ကွဲစေသော အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။ ချန်ရှီ သူမကို တကယ်ပဲ အမိန့်ပေးခဲ့တာက သူ့အား နားမလည်နိုင်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်လာစေသည်။

ချန်ရှီ: "သူမ ကျွန်​တော့်ရဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှာ ဒဏ်ရာကုသနေတာ... စိတ်မပူပါနဲ့ သူပြန်ကောင်းလာပြီးမှ ထွက်သွားမှာပါ... သူမ ဒုက္ခပေးရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ကိုတော့ ဒုက္ခမပေးပါဘူး"

"မျှော်လင့်ရတာပဲ...သူမကို မထိနဲ့။ မဟုတ်ရင် နတ်သမီးနိုးလာပြီး မင်းသူ့ကို ချိုးဖောက်နေတာတွေ့ရင် သူဒေါသထွက်ပြီး လူတိုင်းကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်!"

"ဖေဖေ... ချိုး​ဖောက်တယ် ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... ကျွန်တော်က ထိပ်တန်းပညာရှင်ပါ!"

ချန်ရှီ ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်အော်လေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖန်ကျွယ်ကို ထိန်းချုပ်ခွင့် မပေးနဲ့ မဟုတ်ရင်လည်း မင်း အလောင်းနတ်သုံးကောင်ကို သတ်ချင် သတ်ပစ်နိုင်တယ်! မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး မင်းအခုလုပ်ဖို့ စောလွန်းသေးတယ်... ငါ့ချန်မိသားစုမှာ မျိုးဆက်တွေ မရှိသေးဘူး..."

သူ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ရှောင်သွမ့်ကိုကြည့်ကာ သူမ၏ အေးစက်သော မျက်နှာကို သတိရမိသည်။ အအေးဓာတ်က သူ့ကျောရိုးအောက်ကို ပြေးဆင်းသွားပေမယ့် နောက်တော့ သတို့သမီးအခန်းထဲက မြင်ကွင်းကို ပြန်သတိရပြီး သူ့စိတ်တွေ တုန်လှုပ်သွားကာ ဆန္ဒတွေ တိုးလာခဲ့ပြန်သည်။

ဖန်ကျွယ်က တဖန်တုန်လှုပ်နေတာကို သူ ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။ သူ့သြဇာကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားရင်း သူ့မီးကိုသူ အမြန်ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ သားရဲအသားကို လှီးဖြတ်ကာ ရွာသားများထံ အသားများ ဝေငှ ပေးဆောင်ပြီးနောက် ရှောင်သွမ့်သည် သူမခင်ပွန်းအား ချောင်ကျသော နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ခင်ပွန်း... နမ်း၊ နမ်း!"

သူမသည် အသား၏ ချိုမြိန်မှုကို မြည်းစမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ချန်ရှီကို မျှော်တလင့်တကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။ ချန်ရှီသည်လည်း သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ သူ့နှလုံးသားက နိုးကြားလာခဲ့သည်။

"နတ်သမီး တရားထိုင်နေတော့ သူ့ကိုနမ်းလိုက်လည်း သတိမထားမိ​လောက်ဘူး..."

သူတို့နှလုံးသားတွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေခဲ့၏။ သူတို့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ထိလိုက်တာနဲ့ နူးညံ့ချောမွေ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ဆက်တည်း ချမ်းစိမ့်စိမ့် အအေးဓာတ်က သူတို့အပေါ်မှာ လွှမ်းခြုံသွားပေသည်။

"သားရဲကောင်!"

ချန်ရှီ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ နှုတ်ခမ်းတွေ တွဲကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နတ်သမီးရှောင်သွမ့်က တပ်မက်မှုကင်းသော မျက်လုံးများဖွင့်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

"ငါ မဟုတ်ဘူး နတ်သမီး ငါရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး ..."