အသက်ရှင်နေသေးတယ်

ချင်းကျိုး၊ ညဘက်။

လီထျန်းချင်သည် ချင်းကျိုး၏ လမ်းမများတစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့ပြီး သူ့နောက်တွင်တော့ ခြံဝင်းငယ်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းကြောင့် တစ္ဆေများဟာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ငိုယိုကာ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

မကြာသေးမီက ချင်းကျိုးမြို့ အပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားသော တစ္ဆေများနှင့် ဝိညာဉ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူတွေကို ကိုက်စားတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ၊ မြစ်ကမ်းပါးကို လှေတွေနဲ့ ရွက်လွှင့်ပြီး လှည့်စားကာ အမဲလိုက်သော တစ္ဆေတွေတောင် ရှိသေးသည်။ ဒါက ချင်းကျိုးကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်လာစေ၏။

ချင်းကျိုးအုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျိုတင်ချန်သည် တော်ဝင်အစောင့်များအား မြို့တံခါးများကို တာဝန်ခံရန် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ မြို့တွင်းရှိ အခြားအရာရှိများကတော့ ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်​နေကြသည်။ ချင်းကျိုး၏ ပြည်တွင်းရေးသည် ကာလအတန်ကြာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ၏နယ်ချဲ့အစောင့်များ၏ 50% မှ 60%က ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

ပြေးချင်ပေမယ့် မလုပ်ဝံ့ပေ။

မြင်းနီဓားပြတွေကို ပိုကြောက်နေရ၏။

တစ်ချိန်က မြင်းနီဓားပြသည် အကျင့်ပျက်သော အရာရှိများကို ဖရဲသီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသဖွယ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး တရားဝင်အာဏာစက်များ တစ်လျှောက် သွေးမြစ်များကို ချန်ထားခဲ့သည်။ အရာရှိတိုင်းနီးပါး အစားထိုးခဲ့ရ၏။ သူသာလျှင် ရိုးသားသောကြောင့် မြင်းနီဓားပြလက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ချင်းကျိုးမှလူများသည် မြင်းနီဓား​ပြကို ကိုးကွယ်ကြပြီး ဘုံကျောင်းများ စိုက်ထူကာ နံ့သာပေါင်းကိုတောင် ပူဇော်ခဲ့ကြသည်။

သူသာ လွတ်သွားရင် ဓားပြက သူ့ကိုတွေ့ပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ ထိုးသတ်လိုက်မှာကို ကြောက်ရ၏။

ထို့အပြင် နေသည် အနောက်နွားရှင်းကျိုး တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး၏နေ ဖြစ်သည်။ ယခု နေက ကွယ်သွားပြီ။ သူ ထွက်သွားပါက တခြားနေရာများကလည်း ချင်းကျိုးကဲ့သို့ ကံကြမ္မာကို ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

ယခု ချင်းကျိုးက လူများအတွက် မဟုတ်သော်လည်း သူသည် မိမိ၏ရှင်သန်မှုအတွက်၊ သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးများအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူ ချင်းကျိုး မြို့ကို ကာကွယ်ရမည်။

ယခု ချင်းကျိုးမြို့ရှိ လူတိုင်းသည် အန္တရာယ်ထဲ ကျရောက်နေပြီး အချို့သော ရဲရင့်သူများကပင် ပိုင်ဆိုင်မှုကို လုယက်ရန် ပရမ်းပတာမှ အခွင့်ကောင်းကို အသုံးချနေကြသည်။ ယခင်က လျိုတင်ချန်သည် ထိုတရားမဲ့သူများကို ဖမ်းဆီးရန် သေချာပေါက် အမိန့်ပေးခဲ့မှာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ချင်းကျိုးမြို့ကို ကာကွယ်ရတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော သရဲတစ္ဆေဟောက်သံများက မြို့တံခါးဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျိုတင်ချန် သူ့လူတွေကို မျှော်စင်ပေါ်ခေါ်ပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လရောင်အောက်တွင် ရာနှင့်ချီသော သရဲတစ္ဆေများသည် မြေရိုင်းများတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေပြီး မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်လာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသရဲတစ္ဆေများသည် အမြင့် ဆယ်ပေကျော်ရှိ၍ ပြင်းထန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ အရိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ တချို့မှာ လက်နက်များပင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သရဲတစ္ဆေတွေရဲ့ အနောက်မှာတော့ အမြင့်ပေတစ်ထောင်မြင့်တဲ့ တစ္ဆေနတ်ဘုရားတစ်ပါးဟာ အဝေးကနေ ငုံ့ကြည့်နေ၏။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းသော ခွေးလှေးယားများကဲ့သို့ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိ သရဲတစ္ဆေများက အလုံးအရင်းနဲ့ ​ပြေးဆင်းလာကြသည်။

"သူတို့ကို တား!"

လျိုတင်ချန် အော်လိုက်ပေမယ့် သူ့အသံက သိသိသာသာ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသည်။ တစ္ဆေတွေ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ မြို့ရိုးပေါ်က စစ်သားတွေကလည်း ကြောက်လန့်တကြား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“ငါတို့ သူတို့ကို မတားနိုင်ဘူး... ငါတို့ တားလို့မရဘူး…”

စစ်သားငယ်၏ ခြေထောက်များဆို မရပ်မနား တုန်နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံက လင်းထိန်သွားသည်။ တင်းကနဲ အသံနှင့်အတူ ရွှေရောင်စာလုံးများ မြို့တွင်းမှ ပျံထွက်လာခဲ့သည်။ အနှီ အက္ခရာများသည် ပေခြောက်ဆယ် ခုနစ်ဆယ်ခန့် ရှည်၍ မြို့ရိုးမှ ပေလေးဆယ်အကွာ လေထဲတွင် ရပ်နေ၏။

လျိုတင်ချန် တုန်လှုပ် ခြောက်ခြားနေရာမှ နောက်ပြန် ကြည့်လိုက်တော့ တောင်နီခန်းမ အဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာတွေက မြို့ရိုးပေါ်ကို ခုန်တက်လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အဆောင်လက်ဖွဲ့ အမျိုးမျိုးသည် ၎င်းတို့၏ခါးမှ ပျံဝဲလာပြီး လက်ချောင်းထိပ်များပေါ်တွင် လွင့်မျောကာ အသက်ဝင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်နယ်ချဲ့အစောင့်များထက် သာလွန်ကောင်းမွန်ပြီး စည်းလုံးညီညွတ်ကြသည်။

လျိုတင်ချန်သည် လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော တောင်နီခန်းမက အဆောင်ဆွဲဆရာ အသင်း အကြောင်းကို သိထားပါသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျရှုံးသော ပညာရှင်များနှင့် အလုပ်လက်မဲ့ ကျွိရန်များကို ခေါ်ယူကာ နည်းစနစ်များနှင့် အ​ဆောင်စာလုံး ရေးခြင်းစွမ်းရည်များကို သင်ကြားပေးပါသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ထိုနတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခဲ့သည်။

ခြောက်လအတွင်း တောင်နီခန်းမ အဆောင်ဆွဲဆရာ အဖွဲ့သည် ချင်းကျိုးမြို့တွင် အဖွဲ့ဝင် 200 ကျော်နှင့် ချင်းကျိုး တစ်လျှောက်ရှိ ခရိုင်အသီးသီးတွင် အခြားဒါဇင်များစွာဖြင့် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံးသည် အဆောင်ဆွဲ ဆရာများဖြစ်ကြပြီး နယ်ချဲ့နန်းတွင်း၌လည်း ရမ်းကားသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤလူများ စုဝေးကာ ရောက်လာပါက သတိထားရန် မှာထားလေသည်။

လျိုတင်ချန်: "တောင်နီခန်းမ အဆောင်ဆွဲဆရာတွေက ကျေးလက်မှာလည်း စုရုံး​နေကြပြီး သူတို့ရဲ့ မှော်ပညာ​တွေကို လျှို့ဝှက်သင်ကြားပေးနေကြတယ်... သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက လျှို့ဝှက်တယ်... သခင်တွေက အချင်းချင်း ထောက်ပံ့ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားကြတယ်... ဒီလို စုစည်းနေရင် ပရမ်းပတာတွေ မလွဲမသွေ ပေါ်လာမှာ စိုးရိမ်ရတယ်..."

တောင်နီ ခန်းမကို အမြန်ဆုံးဖျက်သိမ်းရန်နှင့် ခန်းမခေါင်းဆောင်များနှင့် နံ့သာသခင်များအား ဖမ်းဆီးခြင်း သို့မဟုတ် ကွပ်မျက်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။ ဤအရာသည် အဆောင်ဆွဲ ဆရာများကို အုပ်စုမှ ဖယ်ရှားပြီး ဘေးဥပဒ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှီးကျင်း တရားရုံးက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"သူတို့က တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ..."

လျိုတင်ချန်သည် တောင်နီခန်းမမှ တန်ခိုးရှင်များကို ကြည့်ရှုလိုက်သော် ၎င်းတို့က သူ၏ နန်းတော်စစ်သားများထက် စိတ်ဓာတ်နှင့် စွမ်းအင်တို့က အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်ဟာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိရမယ်... ဘေးအန္တရာယ်တွေ ကြုံလာတဲ့အခါ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒါတွေကို စဉ်းစားနိုင်မှာလဲ"

လျိုတင်ချန် တစ်ယောက်တည်း တွေးနေမိသည်။

သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဆိုးများသည် မြင်းတစ်ထောင် ပြေးလာသကဲ့သို့ ဟောက်လိုက်ကြသည်။ ပေလေးဆယ် အလျင်အမြန် ပြေးကာ မြို့ရိုး၏ အကွာအဝေး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းကင် မိုးခြိမ်းသံ!!"

အသံက ရင်းနှီး​နေသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လျိုတင်ချန်လည်း အသံလာသော ဦးတည်ရာကို အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ပေမယ့် လရောင်အောက်မှာ အသံပိုင်ရှင်က ဘယ်တစ်ယောက်လဲ မမြင်ရပေ။

အဆောင်လက်ဖွဲ့များသည် အဆောင်ဆွဲဆရာ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ပျံသန်းလာပြီး ကောင်းကင်မှ မိုးခြိမ်းသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိုးကြိုးတွေက ကောင်းကင်ကနေ မိုးရွာချလိုက်လေသဖြင့် သရဲတွေရဲ့ ဦးခေါင်းတွေ ထိမှန်ပြီး တချက်ချင်း ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် သရဲတစ္ဆေများနှင့် ဘီလူးများက ၎င်းတို့၏ အပေါင်းအဖော် အလောင်းများပေါ်သို့ ခြေချကာ ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးလာကြသည်။ ဟောက်သံတွေနဲ့အတူ ခုန်တက်ပြီး လေထဲမှာ ရှိတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ရတနာတွေကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်ကြ၏။

ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်ကာ မြို့ရိုးဆီသို့ ဦးတည်လာ​​နေကြသည်။

"တောင်ငါးလုံးအဆောင်လက်ဖွဲ့!!"

ထိုရင်းနှီးသော အသံသည် ထပ်၍ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ အသံဆုံးသော် အဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာကြီးများ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ မှော်အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ကောင်းကင်သို့ ပြေးတက်ကာ တောင်တန်းများအဖြစ်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ဝင်လာသော သရဲနှင့် ဘီလူးများကို နှိမ်နင်းဖြိုခွင်းကာ ၎င်းတို့ရှေ့တိုးရန် ခက်ခဲသွားစေသည်။

"ကျစ်ဝူရှဲ့သတ်ဓား.... ပထမဓား! ဓားဆူး!"

မှော်ဆရာများသည် ဓားသွားများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပုံဖော်ထားကာ ဓားလက်ချောင်းများကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ကြသည်။ မမြင်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင် စီးကြောင်းများက လေထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ တစ္ဆေများနှင့် ဘီလူးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ထိုးဖောက်ကာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လဲကျသွားသည်။

လျိုတင်ချန် : "ဒီအသံပိုင်ရှင်က ငယ်သေးတယ်... အရင်က တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးနေသလိုပဲ"

ဒါကို သူတွေးနေချိန်မှာပဲ ပေရာနဲ့ချီမြင့်တဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘီလူးကြီးတွေဟာ ခြေထောက်အရိုးတွေ သယ်ဆောင်လာပြီး သူတို့ဆီ ဦးတည်လာကာ ဟောက်သံတွေကို ထုတ်လွှတ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည့။ မြေကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်သည် မြို့တံခါးများနှင့် တာဝါတိုင်များကို အတူတကွ ဖြိုခွင်းမည်မှာ သေချာပါသည်။ ကြီးမားသော ခြေထောက်အရိုးများသည် ပြိုလဲသွားကာ မြို့ရိုးကိုပင် ဖြိုဖျက်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။

“မြို့ထဲက ထွက်! ဖွဲ့စည်း!”

ငြိမ်သက်သော်လည်း အနည်းငယ် ကြောက်လန့်လာသော အသံက ဆက်ပြောသည်။

ချင်းကျိုးမြို့ တံတိုင်းပေါ်၌ အယောက် နှစ်ရာ သို့မဟုတ် ထိုမျှလောက်များသော အဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာကြီးများသည် မစဉ်းစားဘဲ ခုန်ပေါက်ကာ မြို့တံခါးရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် တစ္ဆေနတ်ဘုရားကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။

လျိုတင်ချန်၏ ဦးရေပြားမှာ တုန်ရီနေသည်။ ပေရာနှင့်ချီမြင့်သော ထိုတစ္ဆေနတ်ဘုရားများသည် အလောင်းသုံးလောင်းနှင့် ကင်းစင်သော ဘုံသို့ ရောက်နေကြပြီမလို့ အစွမ်းထက်လှသည်။ ထိုကဲ့သို့ သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များ ဝိုင်းအုံလာပါက ဤမှော်ဆရာများ ဘယ်လိုလုပ် ရှင်သန်နိုင်ပါ့မလဲ။

သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှ ဆက်မတွေး​နေ​တော့ဘဲ အရှေ့ကို လှမ်းလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို လက်တစ်ဖက်လောက် ငှားပေးပါ့မယ်!"

သူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

"ဝမ့်မိသားစု၊ မိသားစုဆယ့်သုံးစုကို မဆန့်ကျင်ရဲခဲ့ဘူး... ငါဟာ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး သူရဲဘောကြောင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ငါ တကယ့်လူဖြစ်ရမယ်!"

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်တစ်ယောက်သည် မြို့ရိုးအထက်မှ ပြေးလာပြီး မှော်ဆရာများ ဖွဲ့တည်ထားသော ​နေရာသို့ ဆင်းသက်လာသည်။ လူငယ်လေးဆီမှ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံလည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဘုရင်ခံလျို... နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး ကြိုးကို ကိုင်ထားလိုက်ပါ... အားလုံး နားထောင်! အကြွင်းမဲ့ဝိညာဉ်အလံဆယ်ပါး ဖွဲ့စည်း!!"

လျိုတင်ချန် အံ့အားသင့်သွားပြီး လူငယ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် အသက်ဆယ့်လေးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်ရှိပြီး ရိုးရှင်းသော်လည်း ကြော့ရှင်းသော အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ၀တ်ထားသည်။ သူ့ဦးခေါင်းနောက်တွင် သေးငယ်သော ခြံဝင်းတစ်ခု လွင့်မျောကာ အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

"မြင်းနီဓားပြ... မြင်းနီဓားပြ....."

သူ့စိတ်ထဲမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုးဝင်လာ​တော့သည်။ ချင်းကျိုးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့သော မြင်းနီဓားပြ ပြန်လာပြီ။

"ဗုန်း!"

အကြွင်းမဲ့ ဝိညာဉ်အလံဆယ်ပါး ဖွဲ့စည်းခြင်းမှ အဆောင်ဆွဲဆရာ နှစ်ရာကျော်သည် လီထျန်းချင်ကို အလယ်ဗဟို၌ ဝန်းရံထားသည်။ လီထျန်းချင်က အချင်းဝက် ဆယ်မိုင်ကျော်ရှိသော ဧရိယာကို သွေးကန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

လူသတ်အငွေ့အသက်များ ကောင်းကင်သို့ လွင့်ပျံလာသည်။ လီထျန်းချင်သည် တိုက်ခိုက်နေသော နတ်ဆိုးများနှင့် နတ်ဘုရားများကို ရင်ဆိုင်နေစဥ် အဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာကြီး ၂၅၅ ယောက်ကလည်း ဖွဲ့စည်းမှု၏ အစွမ်းဖြင့် မကွဲမကွာ လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

ဆယ်ပေကျော်မြင့်သော ရွှေရောင် တောက်တောက် အဆောင်နတ်ကြီးက ထွန်းလင်းတောက်ပလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဟွာရှက နတ်ဘုရားများနှင့် ဆင်တူပြီး လူသတ်ချင်နေသော ရည်ရွယ်ချက် အပြည့်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းမှုအတွင်း ဝင်လာသော နတ်ဆိုးများနှင့် နတ်ဘုရားများကို ဖမ်းဆီး သတ်ဖြတ်ပစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် သွေးများထွက်ကာ ခြေလက်နှင့် ဦးခေါင်းများ ဖြတ်သွားကာ နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

အကြွင်းမဲ့ဝိညာဉ်အလံဆယ်ပါး ဖွဲ့စည်းမှုအတွင်း လူသတ်ချင်နေသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုက စိုးစံလာကာ နတ်ဆိုးများနှင့် နတ်တစ္ဆေများကြား လှည့်ပတ်သွားလာကာ လျှပ်စီးလက်လာပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ကျယ်လောင်လာသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် အသွင်သဏ္ဌာန်က ရုတ်တရက်ရပ်သွားကာ ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုကလည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

အဆက်မပြတ် ရိုက်နေသည့် အသံများ ရပ်တန့်သွားသော် သရဲနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ အသွေးအသားများကို အပိုင်းပိုင်း အခွဲခံရပြီးနောက် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ လျိုတင်ချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား စကားမပြောဘဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ဤသရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ ပထမလှိုင်းကို ဆန့်ကျင်ရင်း မြို့ရိုးပေါ်တွင် အသေခံရမည်ဟု တွေးထားပြီးသား။ ချင်းကျိုး စစ်သားများ၏ စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံသည်လည်း ၎င်းတို့နှင့် မယှဥ်နိုင်ပေ။ ကမ္ဘာမြေစာအုပ်ဖြင့်ပင် ဤသရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တည်း တွေ့ဆုံမှုတွင် သရဲများနှင့် တ​စ္ဆေနတ်ဘုရားများအားလုံး မြို့ရိုးအောက်၌ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အဝေးမှ ပေတစ်ထောင်မြင့်သော တစ္ဆေနတ်ဘုရားသည် မြေကြီးတွေ ကွဲအက်သွားသည်အထိ ဒေါသတကြီး ဟောက်ကာ ၎င်းတို့ဆီသို့ ဦးတည်၍ ပြေးလာချေပြီ။ ခြေ၄ ချောင်းရှိသည်။ ခြေနှစ်ချောင်းနှင့် အပေါ်ပိုင်း လက်နှစ်ချောင်းစီ၌ အရိုးကြိုးများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် မြက်ခုတ်ဓားကဲ့သို့ ကြီးမားသော နတ်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

လျိုတင်ချန်ရဲ့ မျက်နှာက နီရဲလာပြီး တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ သူ့မှာ ပေတစ်ထောင်မြင့်သော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားသည် တွန်းလှန်နိုင်စွမ်း မရှိလေဘူး။ ထိုတစ္ဆေနတ်ဘုရားရဲ့ လက်တစ်ချက်တည်းက ချင်းကျိုးမြို့၏ တစ်ဝက်ကို ပြားသွားစေနိုင်သည်။

ဒါကို သူ ဘယ်လိုလုပ် တွန်းလှန်နိုင်မှာလဲ။

လီထျန်းချင် သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နောက်ဆုတ်လိုက်"

သူ့ပတ်လည်ရှိ မှော်ဆရာများသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆုတ်သွားကာ ပြိုင်ဘက်မရှိ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားကို မျက်နှာမူကာ ရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။

"တပည့်လီထျန်းချင်..."

သူက ဦးညွှတ်ပြီး အသံနက်ကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့်ကို တပည့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပိုင်ဆိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"

"ဝုန်း!"

သူ့နောက်ကွယ်ရှိ ခြံဝင်းထဲဆီမှ တောက်ပတဲ့ နတ်အလင်းတွေ ဖြာထွက်ကာ ကောင်းကင်ကို ပေါက်ထွက်ပြီး အဆုံးမရှိတဲ့ နတ်တန်ခိုးက ကောင်းကင်ကို လှုပ်ခါသွားတယ်။ နတ်မြင်းနီတစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာစဥ် လီထျန်းချင်သည် လခြမ်းဓားကို ဆွဲကာ မျက်လုံးမှိတ်လျက် ခုန်တက်လိုက်၏။

တည့်တည့် တိုးဝင်လာသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားထံ လူ၊ မြင်းနှင့် ဓားက ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

လျိုတင်ချန် နှင့် မြို့ရိုးရှိ နန်းတော်စောင့်များက ဤမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှု​နေခဲ့ကြသည်။ အရင်နှစ်တွေတုန်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ မြင်းနီဓားပြကြီး ပြန်ပေါ်လာ​ပြီ။ မြင်းနီကြီးသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်၍ အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစဥ် မြင်းစီးသူ လူငယ်က မျက်လုံးများကို ပွင့်ကာ ဓားကို ကိုင်လျက် လူသတ်ဖို့ ကြံရွယ်နေလေသည်။

ချွန်ထက်သော ဓားသည် အလျားလိုက်၊ ဒေါင်လိုက် စသဖြင့် တောက်ပနေသည်။ လရောင် ကောင်းကင်ကို သပ်ရပ်သော လေးထောင့်ပုံစံ အဖြစ် ပိုင်းခြားထားသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် လေထုကို ထိုးဖောက်ကာ အရာအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

ဤအချက်တစ်ချက်တည်းကတင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းသည့်အပြင် စိတ်အားကိုပါ တက်ကြွလာစေပါသည်။

လီထျန်းချင် သူ့ဓားကို သိမ်းလိုက်သလို မြင်းနီကလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

အရပ်တစ်ထောင်မြင့်သော တ​စ္ဆေနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်ကာ မူးနေသကဲ့သို့ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူ့အရိုးတွေနဲ့ သံကြိုးတွေ ပေါက်ကွဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အလယ်ကနေ ကွဲထွက်သွား​လေ၏။ ခါးမှ သွေးများ ပေါက်ထွက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လေးပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

ကြီးမားသော အလောင်းကောင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွား၏။

လီထျန်းချင်နောက်တွင်တော့ အကန့်အသတ်မရှိသော နတ်အလင်းရောင်က ဝေ့ဝဲနေသည်။ ပေတစ်ထောင်မြင့်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် သူ့နောက်တွင် ရပ်ကာ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ကာ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးရာသီ ကဗျာကို ရွတ်ဆိုနေသည့်နှယ် ရပ်နေ၏။ သူ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတို့က သမိုင်းတွင် မသေနိုင်သလိုပင်။

လီထျန်းချင် ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်ရှိ ကွမ်းရှန့်ဘုံကျောင်းသည် ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ပြာကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အလင်းရောင် ကျဆင်းသည့်နေရာတိုင်း နေရောင်တောက်တောက်နှင့် နွေဦးပန်းများ ပွင့်လညသည်။

ထိုညတွင် ချင်းကျိုးမြို့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ လူတွေက သတင်းဖြန့်ဖို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြသလို တချို့ကလည်း ကွမ်းရှန့်ဘုံကျောင်းမှာ အမွှေးတိုင်များ တစ်ဖန်ထွန်းညှိခဲ့ပါ၏။

မြင်းနီဓားပြ ပြန်လာပြီ။

ရုန်းရင်းဆန်ခတ်​တွေ ဖြစ်ပြီးနောက် လီထျန်းချင်သည် ချင်းကျိုးမှာပဲ အခြေချနေထိုင်ခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ပွဲများအပြီးတွင် ချင်းကျိုးမြို့၏ အခြေအနေမှာလည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးအမိန့်​ပြားကို အသက်သွင်း၍ သေးငယ်သော စကြာဝဠာထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် ပန်းချီကားဆီသို့ ရောက်လာပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်​နေခဲ့၏။ ပြီးမှသာ သူသည် ပန်းချီကားပေါ်တွင် မွှေးကြိုင်သော နံ့သာ​ပြာဖြင့် စာတစ်စောင် ရေးခဲ့သည်။

"မင်းက ဖြောင့်မှန်ပြီး ရိုးသားတယ်... မင်းက ငါ့နှလုံးသားနဲ့ ထိုက်တန်တယ်... ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်က ပညာရှင် လီထျန်းချင်က စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်... ငါ အသက်ရှင်နေသေးတယ်!"

သူ့လက်ဖဝါးပေါ်က နံ့သာပြာကို ဖယ်ပြီးတဲ့အခါ ပန်းချီကားပေါ်မှာ စကားလုံးလိုင်းတွေ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လီထျန်းချင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသ ပန်းချီကားပတ်လည်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်နေပေမယ့် သူမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမရှိ။ သို့တိုင် ပန်းချီကားပေါ်တွင် စကားလုံးများ ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။

"ရန်ကျိုးမှာ ငါ အခက်တွေ့နေတယ်... ဒါပေမယ့် ငါ ထိန်းထားနိုင်တုန်းပဲ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်က အဆောင်ဆွဲဆရာ ချန်ချီက စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်.... ငါ အသက်ရှင်နေသေးတယ်!"

"ချန်ချီ... မင်းလား"

ဘယ်သူမှ မတုံ့ပြန်ပါ။

၎င်းတို့သည် တူညီသော ကြီးမားသော လေထုထဲ၌ ရှိနေပုံရသော်လည်း မတူညီသော အတိုင်းအတာဖြင့် ရှိနေပုံရသည်။ အတူတူရပ်နေချိန်မှာတောင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မမြင်နိုင်ကြ။

"ဆက်ပြီး တောင့်ခံထား!"

သူအော်လိုက်ပေမယ့် ချန်ချီက မတုံ့ပြန်သေး။ လီထျန်းချင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကာ တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘုရင်အစစ်အမှန် မင်းတို့ကို ရှာမတွေ့မချင်း မင်းတို့ ထိန်းထားရမယ်"

သူလှည့်ထွက်သွားပြီး သေးငယ်သောစကြာဝဠာကို စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲသို့ တစ်ဖန်ရောက်ရှိလာပြီး စာကြောင်းများစွာ ပေါ်လာသည့် ပန်းချီကားနံရံရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"အချိန်တွေက ခက်ခဲပါတယ် ဒါပေမယ့် လူရာပေါင်းများစွာကို ငါ ကယ်တင်ခဲ့တယ်... ကောင်းကင်တရားရုံးက ထျန်ယွဲ့အာ စာတစ်စောင် ရေးထားခဲ့တယ် ငါ အသက်ရှင်နေသေးတယ်!"

"ကျုပ်က ထုံကျိုးမှာ ကျောင်းဖွင့်ပြီး ကလေးတွေ တော်တော်များများက တာအိုဘာသာကို လေ့လာနေကြတယ်... ကောင်းကင်တရားရုံးက ဆရာကြီး ဖုလိန်ရှန်း စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်..."

"မင်းတို့ အသက်ရှင်နေသေးရင် လင်ကျိုးမှာ ငါ့ဆီလာလည်ဖို့ မမေ့နဲ့ ကောင်းကင်တရားရုံး ကောင်းကင်လုပ်သား စီးထူဝမ်းက စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်...."

"နေ့ရဲ့အလင်းရောင်ကို ပြန်မြင်ရတဲ့နေ့အထိ ငါမစွမ်းဆောင်နိုင်ပေမယ့် ငါသည်းခံထားပါ့မယ်... ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးမှာ စာချန်ထားဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး"

"ငါအသက်ရှင်နေသေးတယ်! မင်းတို့လည်း ဇွဲရှိရမယ်! ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးက ဖူရှိုး စာထားခဲ့တယ်.."

...

ချန်ရှီ စာကြောင်း၏နောက်က နောက်ထပ် စာကြောင်းများကို ဖတ်​နေသည်။ လေးစားဖွယ်ကောင်းပြီး ချစ်လှစွာသော ကောင်းကင်ဘုံတရားမှ လူများသည် ယခင်က ဤနေရာ၌ရှိခဲ့ဖူးသလို ယခု ဤစကြာဝဠာငယ်လေးတွင် ရှိကောင်းရှိနေနိုင်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ကို မည်သည့်နေရာမှ မတွေ့မြင်နိုင်ပါ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားပေးစကားတွေ စာတွေ ချန်ထားခဲ့ကြပြီး ညီအကိုတွေကို ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ကြဖို့ သတိပေးသွားသည်။

ဒါပေမယ့် မျှော်လင့်ချက်ရှိတဲ့ နေရာမှာတော့ အနာဂတ်က ရှိနေမှာပင်။ မျှော်လင့်ချက်တွေ တဖျပ်ဖျပ် တောက်နေသရွေ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တွေလည်း ရှိနေတယ်။

ချန်ရှီ စကြဝဠာငယ်လေးမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဝေးကွာသော မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ တောင်ပေါင်းတစ်ထောင်ကို ငေးကြည့်ရင်း မြင့်မားသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူက ရုတ်တရက်။

“ဆရာ ကျနော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့”

ကျူးရှို့ချိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဘယ်သွားမှာလဲ?"

"သူတို့ကိုရှာမယ်.... မြေကြီးထဲက ထွက်လာတဲ့ ဘုံကျောင်းတွေကို ရှာဖို့နဲ့ ဟွာရှရှန်ကျိုးက နတ်ဘုရားတွေကို ပြန်လည် ရှင်သန်လာအောင် လုပ်ဖို့ ကျနော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါလား..."

ချန်ရှီ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။ သူသည် ကျောက်ပြားကန့်ညောင်ထံ ပြန်လှည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကန့်ညောင် အသက်ပြန်ရှင် လာစေဖို့အတွက် ကျနော် အဲဒီနတ်ဘုရားတွေရဲ့ တန်ခိုးကို ချေးယူမယ်!"

ကျူးရှို့ချိုင် အံ့အားသင့်သွားပြီး မိုးမခပင်အို​ပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံမှန်အရွယ်အစားသို့ ပြန်ရောက်သည်အထိ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာပြီး ချန်ရှီအနားသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ ငါမင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်..."

ချန်ရှီ ကျောက်ပြားရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကန့်ညောင် အတွက် အမွှေးတိုင်သုံးချောင်းကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျူးရှို့ချိုင်ကို သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဦးခေါင်းနောက်က ဘုံကျောင်း အလယ်ဗဟိုရှိ နတ်ကွန်း၌ သူ့နတ်ဝိညာဥ်က ထိုင်နေလေသည်။ သူ့ဘယ်ဘက်တွင် ရှောင်သွမ့် ထိုင်နေပြီး ညာဘက်တွင် မယ်မယ်ရှစ်ကျီ ဖြစ်သည်။ ဘုံကျောင်းနောက်ဘက်တွင် အခြားဘုရားကျောင်းငယ် တစ်ခုက နတ်ကွန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ကျူးရှို့ချိုင် ထိုင်နေသည်။

ဘုံကျောင်က အနည်းငယ်တုန်ခါကာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်။

ကျူးရှို့ချိုင် ကြည့်လိုက်တော့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲမှာ အခန်းအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့နတ်ကွန်းဘေးတွင် နောက်ထပ် နတ်ကွန်းတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ထိုင်ခုံကို တစ်ယောက်ယောက် နေရာယူလာမှာအား စောင့်နေ​လေသည်။