သတ်!
Vol. 28 Ch. 404
တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လေထုကသာ စိုးစံနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဟေးကော်၏ နီးကပ်လာသော ခြေသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အသံ တိုးတိုးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘယ်သူမှ အသက်မရှင်ဘူး... သက်ရှိတွေ မရှိတော့ဘူး…”
ချန်ရှီ အသံလာရာကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ နှုတ်ပစ်ခံထားရတဲ့ နွယ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ နွယ်ပင်အောက်မှာ ခရမ်းရောင်အဝတ်စုတ်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟာ ဒဏ်ရာတွေအပြည့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ဖုန်မှုန့်တွေထဲမှာ ထိုင်နေ၏။
သူမသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့သော ရွာ၏ ကန့်ညောင် ကျစ်ထန်သစ်ပင် ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် စိတ်ဝိညာဥ် ဖြစ်လာကာ နံ့သာပေါင်းကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ကာ ဤရွာကို အကာအကွယ်ပေးသော ကန့်ညောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ယခုမူ ကျစ်ထန်သစ်ပင်၏ အမြစ်များက ကျိုးသွားကာ အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များ ညှိုးနွမ်းသွားကာ သူမ သေတော့မည့်နှယ် သေခြင်းတရားကို ညွှန်ပြနေသည်။
ချန်ရှီ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ နေရာအနှံ့ တိုက်ပွဲ အရိပ်အယောင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ္ဆေကျူးကျော်မှု အတွင်း ဤကန့်ညောင်သည် ရွာသားများကို ကာကွယ်ရန် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရွာကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပုံပင်။
ချန်ရှီသည် အညစ်အကြေးများကို တူးဖော်ပြီး နွယ်ပင်၏ အမြစ်များကို အစားထိုးကာ မြေကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက ခေါင်းယမ်းလေသည်။
“ငါ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး... ကယ်တင်ဖို့ မလိုပါဘူး.. ငါ့အမြစ်တွေ ကျိုးသွားပြီ ငါရှင်သန်နိုင်ရင်တောင် လူသားတွေရဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှု မရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်း ညှိုးနွမ်းသွားမှာပဲ... ရာသီဥတုက ပိုအေးလာပြီး အမှောင်ထဲမှာ ကြာကြာ မနေနိုင်တော့ဘူး..."
ချန်ရှီ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမကို ထောက်ကူကာ ခရမ်းရောင်နွယ်ပင်တွေကို မှီထားစေလိုက်သည်။ ထို့နောက် အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းကို မီးညှိပြီး သူမ၏ခြေရင်း၌ ထားကာ။
"တာအိုမိတ်ဆွေ မင်းမှာ နောက်ဆုံးဆန္ဒရှိလား"
ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက ခေါင်းကို တစ်ချက်ခါယမ်းပြီး ပြော၏။
"မရှိဘူး... ငါ့လူတွေအားလုံး သေသွားပြီ သူတို့ရဲ့ ပူဇော်မှုတွေကြောင့် ငါမွေးလာတာ... သူတို့ ဆုံးပါးသွားတော့ ငါလည်း သေရလိမ့်မယ်"
ချန်ရှီ သူမကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ကောင်းသောအချိန်များတွင် ဤကန့်ညောင်သည် အနီးနားရှိ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာနိုင်သေးသည်။ ယခုမူ ဤနေရာက လူသူ ကင်းမဲ့သွားပြီ။
သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရွာထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။
"ငါ့အမွှေးတိုင်က သူမကို နည်းနည်းကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မှာပဲ"
ချန်ရှီ သူ့ဘေးက ရှောင်သွမ့်ကို ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ရွာမှ ထွက်သွားသောအခါ ရှောင်သွမ့်က သူ့အဝတ်အစားများကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ့နောက်သို့ ညွှန်ပြလာသည်။ ချန်ရှီ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ခရမ်းနုရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် လက်ညှိုးကို ဆန့်တန်းကာ သူမရှေ့က အမွှေးတိုင်ကို ခပ်ဖွဖွ ဖိချေလိုက်လေ၏။
ချန်ရှီ အံ့အားသင့်သွားပေမယ့် သူမအတွက် နောက်ထပ် တုတ်တစ်ချောင်းကို မီးထပ်မညှိပေးတော့ပါ။ ကြေကွဲဝမ်းနည်းခြင်းထက် ပိုကြီးသော ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိချေ။ သူမလူများ အားလုံးသေကုန်ကြပြီမလို့ သူမလည်း အသက်ရှင်ရန် သတ္တိမရှိတော့ပုံပါပဲ။
ချန်ရှီနဲ့ ရှောင်သွမ့် သစ်သားလှည်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် သရဲတစ္ဆေပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေကြသည်။ ဟေးကော်က သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းနေတာကြောင့် သရဲတစ္ဆေတွေဟာ အထိတ်တလန့် ပြေးသွားကြသည်။ ထို့နောက် အဝေးမှ ဒေါသနှင့် အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ခွေး! ခွေး၊ ဒါဘယ်သူ့ခွေးလဲ"
ဟေးကော် ပြန်ပြေးလာပြီး ချန်ရှီကို နှစ်ကြိမ် ဟောင်လေသည်။
ချန်ရှီသည် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရှောင်သွမ့်ကိုလည်း နေခဲ့ဖို့ အချက်ပြခဲ့သည်။ ပြီးမှ ဟေးကော်နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
သိုးကျောင်းသားတစ္ဆေသည် သရဲတစ္ဆေပေါင်းများစွာကို ချုပ်နှောင်ထားသည်။ ချန်ရှီ လာနေတာကို မြင်တော့ ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လေသည်။
"မင်းကဘယ်သူလဲ... မင်းရဲ့ခွေးကို မင်းဘယ်လို သင်ပြထားတာလဲ... ဒီနယ်မြေက ဘယ်သူ့နယ်မြေလဲ မင်းသိလား"
သိုးကျောင်းသားတစ္ဆေသည် အမြင့်ငါးပေ သို့မဟုတ် ခြောက်ပေနီးပါးခန့် မြင့်သောရုပ်သွင်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏နောက်ကျောတွင် တောင်းများစွာကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ငရဲနတ်လေးများ၊ နံ့သာပေါင်း အနည်းငယ်နှင့် ပြည့်နေသည်။
ချန်ရှီလည်း သိုးထိန်းတစ္ဆေ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သရဲတစ္ဆေများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခုနကရွာက လူတွေကို စားထားတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ ဖြစ်ပုံပဲ။ ဒီသိုးထိန်းတစ္ဆေက ဒီမှာ လူတွေကို မြက်လို သဘောထားနေတာ ထင်ရှားပါသည်။
"မသိနားမလည်တာကို ခွင့်လွှတ်ပါ...ဒါပေမယ့် ဒီအကောင်တွေက ဘယ်သူလဲ"
ချန်ရှီ ကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သိုးထိန်းတစ္ဆေသည် သူ၏ တစ္ဆေစကားကြောင့် သက်သာရာရကာ :"ဒါတွေက အရှင်ဖုန့်ယန်ရဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ... မင်းခွေးက အရှင်ဖုန့်ယန်ရဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို စားသွားတယ်..ာ မင်းအပြစ်ကို ဝန်ခံလား"
"အပြစ်ကို ဝန်ခံပါတယ် အပြစ်ကို ဝန်ခံပါတယ်!"
ချန်ရှီ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"ငါ့ခွေးက အမြဲတမ်း ရက်စက်ပြီး ဆုံးမဖို့ ခက်တယ်... ဒီအကောင်တွေကို မြင်တုန်းက ရိုင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန် ဖြစ်နေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး... အရှင်ဖုန့်ယန် ဘယ်မှာလဲ သိချင်မိတယ်... ငါသွားပြီး တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။"
သိုးထိန်းတစ္ဆေက :"မင်းက ကျင့်ကြံသူမလား... မင်း သိပ်ယဉ်ကျေးနေတာ မဆန်းပါဘူး အရှင်ဖုန့်ယန်က အမြဲတမ်း ဧည့်ဝတ်ကျေပါတယ်။ မင်း ဘယ်လောက် လိမ္မာယဉ်ကျေးတယ်ဆိုတာ မြင်ရင် မင်းကို အပြစ်မတင်မှာ သေချာတယ်"
"ငါ သက်ရှိကမ္ဘာမှာ ရှိစဉ်တုန်းက နယ်ချဲ့စာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်းပညာရှင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်"
သိုးထိန်းတစ္ဆေက ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ပြုံးလေ၏။
"မထူးဆန်းပါဘူး အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး... အရှင်ဖုန့်ယန်က ပညာရှင်တွေနဲ့ ပေါင်းသင်းရတာကို နှစ်သက်ပါတယ်... ပညာရှင်တစ်ယောက်က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ့ဆီ လာလည်သေးတယ် အရှင်ဖုန့်ယန်ကလည်း သူ့တစ်သက်မှာ လာလည်တဲ့ ပညာရှင်တွေကို နှစ်သက်ကြောင်း ကြားခဲ့ဖူးတယ်... သူလည်း တစ်ချိန်က အင်ပါယာ စာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်း နေရာကို ရခဲ့တဲ့ ထင်ရှားကျော်ကြားသူ တစ်ဦးပဲ...."
ချန်ရှီ၏ မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့်။
"အဲဒီအရှင်ဖုန့်ယန်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဘာလဲ... သူက ဘယ်တုန်းက ထိပ်တန်းနေရာကို ရခဲ့တာလဲ"
နွားကျောင်းသားတစ္ဆေ: "ရှ.... ဘယ်နှစ်အတိအကျတော့ မသိဘူး ဒီနေရာကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်က ပေးထားတာ... ဒီဧရိယာပတ်လည်က ကျယ်ပြောလှတဲ့ အကျယ်အဝန်း အားလုံးက အရှင်ဖုန့်ယန်ရဲ့ ပိုင်နက်ပဲ..."
ချန်ရှီ ပြုံးပြီး။
"မင်း ငါ့ကို အရှင်ဖုန့်ယန်ဆီ ခေါ်သွားပေးပါလား"
"ဘာဖြစ်လို့ မရရမှာလဲ ငါက တိရစ္ဆာန်တွေ ဆုံးရှုံးသွားတာလေ.. ပြန်အစီရင်ခံဖို့ လိုတယ် ဒါကြောင့် မင်းငါ့အတွက် စကားလုံးကောင်းကောင်းလေးတွေ ထည့်ပြောပေးရမယ်"
နွားကျောင်းသားတစ္ဆေသည် ကျန်တစ္ဆေများကို မြစ်ကြီးတစ်စင်းဆီသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ချန်ရှီ သူ့အနားသို့ လျှောက်သွားရာ သူ့ခြေထောက်များက မြေပြင်နှင့် ထိရုံမျှသာ ရှိပြီး သူ ဆင်းသက်လာသည်နှင့်အမျှ လေပြည်က တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သိုးထိန်းတစ္ဆေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စစ်ဆေးနေသော သစ်သားလှည်းတစ်စီးက ရှောင်သွမ့်ကို တင်ဆောင်ရင်း ရောက်လာသည်။
ကူးတို့လှေများသည် မြစ်ကိုဖြတ်၍ ပျံဝဲလာကြ၏။ မြင်းမျက်နှာတစ္ဆေ တမန်တစ်ဦးစီသည် ကောင်းကင်မီးပုံးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူသေဝိညာဥ်များကို ဖမ်းစားနေကြသည်။ ၎င်းဝိညာဥ်မီးအိမ်များ၏ အလင်းများသည် သရဲတစ္ဆေများအပေါ်၌ ထွန်းလင်းတောက်ပစေပြီး ၎င်းတို့အား ဖမ်းယူကာ လှေများပေါ် ဆွဲယူလိုက်၏။
သရဲတစ္ဆေများ တင်ဆောင်လာသော ကူးတို့လှေတချို့မှာ ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်ကာ ကွယ်ပျောက်သွားလေသည်။
ဤမြစ်ကြီးသည် မြစ်လက်တက်များစွာရှိပြီး တစ္ဆေတမန်များသည် ကျယ်ပြောလှသော မြစ်ကျယ်ကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာရန် ဤမြစ်လက်တက်များကို လိုက်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ခါတရံတွင် ၎င်းတို့သည် သရဲတစ္ဆေများ ပြန်လည် ရယူရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ ကူးတို့လှေများကို အခြားနေရာများသို့ ပို့ဆောင်ပေးကြသည်။ လှေကို ဖြတ်သွားတိုင်း လှေအောက်မှာ မြစ်ငယ်လေးက အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာပါ၏။
မရေမတွက်နိုင်သော သရဲတစ္ဆေများသည် နေရာပေါင်းစုံမှ လာကြကာ မှင်တက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများဖြင့် တဲကျန်းမြစ်ဘက် ဆွဲခေါ်ခံသွားရပြီး သရဲတမန်များ၏ ကူးတို့လှေပေါ်တက်ခြင်း သို့မဟုတ် အလင်းရောင်ဖြင့် ဖမ်းယူခံရခြင်းတို့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လာလိမ့်မည်။
"သက်ရှိ!"
မြစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ တစ္ဆေတမန်များ အားလုံးသည် ချန်ရှီကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများသည် စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့်။
တစ္ဆေတမန်တစ်ယောက်က: "မကြာသေးမီက ယင်နဲ့ယန် ဘုံတွေ ပေါင်းစည်းပြီး သက်ရှိလူသားတွေလည်း မရဏကမ္ဘာကို ရောက်လာကြတယ်.. ဒါက ဘာမှ အသစ်အဆန်းတော့ မဟုတ်ဘူး...."
သူတို့ဘာသာ အလုပ်ဆက်လုပ်ကြသည်။
ချန်ရှီလည်း သူ့အကြည့်တွေကို ဆုတ်လိုက်သည်။
"ဒီတစ္ဆေတမန်တွေက ဘယ် သရဲတစ္ဆေတွေကို ခေါ်ကြမှာလဲ"
သိုးထိန်းတစ္ဆေ :"ဒီသရဲတွေက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လယ်ကွင်းထဲမှာ အဆက်မပြတ်ပေါ်လာတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေလိုပဲ... ရိတ်သိမ်းတိုင်း ကောက်ပဲသီးနှံက တခြားသီးနှံတွေ ယူဆောင်လာကြတယ်... ဒါပေမယ့် ယင်နဲ့ယန်ကမ္ဘာ ပေါင်းစည်းလိုက်တာနဲ့ ဒီကောက်ပဲသီးနှံတွေ နည်းပါးသွားတော့မယ်လို့ အရှင်ဖုန့်ယန်ဆီက ကြားမိတယ်..."
သူစကားပြောနေစဉ်တွင် သရဲတစ္ဆေများစွာကို လိုက်ဖမ်းရင်း နောက်ထပ် တစ္ဆေနွားကျောင်းသား အများအပြားလည်း ရောက်လာပြီး ၎င်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်။ ဤသရဲများသည် ရှန်း မဟုတ်ဘဲ နှံကောင်သားရဲ ဟုခေါ်သော တစ္ဆေအမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ယန်စွမ်းအင်ကြွယ်ဝပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် နေထိုင်သော သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်တစ္ဆေများအတွက် အရသာရှိသော အသားများစွာကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။
"စီးမု... မင်းရဲ့ တိရိစ္ဆာန်လေးတွေက ဘာလို့ နည်းနေတာလဲ"
တစ်ဖက်က သိုးကျောင်းသားတစ္ဆေက မေးသည်။
ချန်ရှီအနားက တစ္ဆေက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒီအစ်ကိုရဲ့ ခွေးက သူတို့ကို ကိုက်စားပစ်လိုက်တာလေ... ဒီအစ်ကိုရဲ့ ခွေးက အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်.. သေးသေးလေးပေမယ့် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ခေါင်းက တောင်သေးသေးလေးလိုပဲ ကြီးသွားတာ... အရှင်ဖုန့်ယန်ကို သွားတွေ့ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်မယ်..."
တစ်ဖက်က တစ္ဆေ: "အရှင်ဖုန့်ယန်က ပညာရှင်တွေကို ကြင်နာတယ်... မင်းသွားရင်တော့ အဆင်ပြေမှာပါ"
ချန်ရှီ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ တိရိစ္ဆာန်တွေကို ရွာထဲ ခဏခဏ လွှတ်ထားတတ်လား"
နွားကျောင်းသား တစ္ဆေတစ်ကောင်က :"ငါတို့ နွားကျောင်းတဲ့အခါ ကျိုင်းကောင်တွေကို လွှတ်လိုက်ကြတာလေ... သူတို့ လိုချင်သမျှကို စားကြတယ် အရှင်ဖုန့်ယန်ကလည်း မြေအောက်ကမ္ဘာထဲကို ကျသွားတဲ့ သူတွေ အသက်မရှည်ဘူး အစာငတ်သေရင်သေ မဟုတ်ရင်လည်း အေးခဲ သေသွားကြမှာ...စားတော့လည်း စားပါစေပေါ့တဲ့..."
ချန်ရှီ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူသူကင်းမဲ့သော ရွာများနှင့် မြို့အချို့ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ စားပြီးပြီမို့ သက်ရှိလူမကျန်တော့ပါ။ သို့သော် သူ လူများနေဆဲ ရွာအချို့ကို တွေ့ခဲ့ပါသေးသည်။ ဤရွာများသည် တောင်နီနတ်သမီးကို ကိုးကွယ်ကြသည်။
"အဲဒါက ကုံကျိုးပဲ!"
သူမြင်ဖူးတဲ့ မေ့လျော့ခြင်းမြစ်ဟာ မင်ကျန်းမြစ် ဖြစ်ရမယ်လို့ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ယင်နဲ့ယန် ဘုံများ ပေါင်းစည်းပြီးနောက် မြေအနေအထားတွေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် အစပိုင်းတွင် သူ မသိခဲ့ပါ။
စိမ့်ကန်ကို ဖြတ်လာစဥ် ချန်ရှီ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အဆုံးမဲ့ ဝိညာဉ်ရှင်ပြန် ကြာပန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သရဲတစ္ဆေများလည်း စိမ့်တွင်း၌ ကျင်လည်နေလျက် သတိမပြုမိပါက အလိုတော်ပြည့်မီးဖြင့် မီးရှို့ခံရကြလိမ့်မည်။
"ဒီကြာပန်းခင်း..." ချန်ရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
စီးမုဟု အမည်ပေးထားသည့် တစ္ဆေက ပြောပြသည်။
"ဒီကြာပန်းက အရှင်ဖုန့်ယန်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုလည်း ဟုတ်တယ်... ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်ကို အားကောင်းစေတယ် အသက်ကို ရှည်စေတယ် အချိန်နဲ့အမျှ နတ်ဝိညာဉ်ကို ခိုင်ခံ့စေတဲ့ ဝိညာဥ်ရှင်ပြန် ကြာပန်းကို ထုတ်ပေးနိုင်တယ်... ကြာပန်း ကြီးထွားဖို့ သင့်လျော်တဲ့ နေရာတွေက မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ အများကြီး မရှိဘူး... ဒီစိမ့်ကန်က ရတနာတစ်ခုပဲ..."
ချန်ရှီ: "ကြာပန်း ကြီးထွားဖို့ ဝိညာဉ်တွေသုံးရတယ်မလား... မရဏကမ္ဘာကို စိတ်ပူမနေသင့်ဘူးလား "
"မရဏကမ္ဘာနဲ့ အရှင်ဖုန့်ယန်က တစ်မိသားစုတည်းပဲ... မရဏကမ္ဘာက သရဲတစ္ဆေတွေကို အရှင်ဖုန့်ယန်က ဦးလေးလို့ခေါ်တာ တွေ့ဖူးတယ်"
တစ္ဆေက ရယ်မောလိုက်သည်။
ကြာပန်းခင်းပြင်ထက်တွင် တိမ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော တစ္ဆေကြီးတစ်ကောင်သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေ၏။ သူတို့အသံကြောင့် လန့်နိုးလာကာ လှည့်ပြန်ကာ တိမ်ထဲမှ ခေါင်းထွက်ကာ သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်အိပ်သွားသည်။
စီးမု: "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ဝိညာဥ်ရှင်ပြန် ကြာပန်းတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရလို့ အရှင်ဖုန့်ယန်လည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံခဲ့ရသေးတယ်... ခွေးနက်ကြီးတစ်ကောင်က ကြာပန်းခင်းထဲကို ဖောက်ဝင်လာပြီး အစောင့်ကိုတောင် သေမတတ် ကြောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်တဲ့....သူက တခြားသူတွေ ကြာပန်း ခိုးတာကို ကူကယ်ရာမဲ့ ကြည့်နေခဲ့ရတာတဲ့ အဲဒါအတွက်လည်း အရှင်ဖုန့်ယန်လည်း သူ့ကို အကြိမ်ရာနဲ့ချီ ကြိမ်ဒဏ်ပေးခဲ့သေးတယ်..."
ဒီအချိန်မှာ သူ အေးခဲသွားတော့သည်။ သူက ချန်ရှီကိုကြည့်ပြီး ဟေးကော်ကိုလည်း ကြည့်ပြီး "ဒီကောင်မှာလည်း ခွေးနက်တစ်ကောင် ရှိတယ်... ဒါပေမယ့် ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးလား" ဟု တွေးလိုက်သည်။
ကျက်စားတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေက ကြာပန်းခင်းတဝိုက်မှာ ကျိုင်းကောင်ကြောင့် ပတ်ပြေးနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် တိမ်ထဲတွင်ဝှက်ထားသော သရဲရုပ်ပုံသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး အံ့သြစွာအော်ကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ အဝေးသို့ထွက်ခွာသွားသော ချန်ရှီနဲ့ ဟေးကော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီကလေး... ငါတို့ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဝိညာဥ်ရှင်ပြန် ကြာပန်းကိုခိုးတဲ့ သူခိုးနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တူနေရတာတုန်း... ဒါပေမယ့် သူ့ဘေးနားက ခွေးက... မဟုတ်သေးဘူး...."
သူက ပြန်အိပ်လိုက်ပြီး :"ဒီခွေးနက်ကြီးက တကယ်ကြောက်စရာ ကောင်းတယ် အခုကျတော့ ခွေးကလေး အတိုက်းပဲ"
နောက်ထပ် တစ္ဆေသိုးထိန်းများ၊ ကျိုင်းကောင်များကို ထိန်းကျောင်းလာကာ ၎င်းတို့၏အဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းကြသည်။ သူတို့က အခြေအနေကို မေးမြန်းပြီး ရယ်မောလိုက်ကြပြန်သည်။
"အရှင်ဖုန့်ယန်က ပညာရှင်တွေကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါတယ် မင်းက ထိပ်တန်းပညာရှင်မို့ သေချာပေါက် တောင်းပန်ဖို့ ကောင်းပါတယ်"
ချန်ရှီ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် တောင်ကြီးသဖွယ် အိမ်ကြီးတစ်အိမ် ပေါ်လာသည်။ အိမ်ကြီးထဲက နန်းဆောင်များကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဥ်ထားကာ ကောင်းစွာ စည်းစနစ်ကျသော ပုံစံဖြင့် စီစဥ်ထားသောကြောင့် ကျန်းနန်ဒေသ၏ ကျက်သရေရှိမှုကို မရဏကမ္ဘာတွင်ပင် တွေ့နေရသည်။
ဤကမ္ဘာပျက်ကြီးထဲတွင် ဤမျှလှပသော နေရာသည် တည်ရှိနေနိုင်သည်ဟု စိတ်ကူးရခက်ပါ၏။
ခြံပတ်ဝန်းကျင်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေများနှင့် တစ္ဆေနတ်ဘုရားများ နေထိုင်ကြသည်။ အရွယ်အစားအရှိ တစ္ဆေရွာများ ရှိပြီး ငရဲနတ်လေးများလည်း ရှိကြသည်။ အနှီတစ္ဆေတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် အမြင့်ပေ ရာနှင့်ချီ သို့မဟုတ် ထောင်ပေါင်းများစွာအထိ ရောက်ရှိလေ့ရှိပြီး အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ချန်ရှီ၏ အကြည့်များက ဤဝိညာဉ်များအပေါ် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူတို့၏ စွမ်းအားသည် သာလွန်ကောင်းမွန်သည်။ နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်နှင့် အတုအယောင်ပြန်ခြင်း နယ်ပယ်က သခင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။
ချန်ရှီ၊ ရှောင်သွမ့်နှင့် ဟေးကော်တို့ ခြံရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ စီးမုက သတင်းသွားပို့၏။ ချန်ရှီ ကမ္ပည်းပြားကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ၎င်းပေါ်တွင် ရေးထားသော "ဖုန့်ယန်" ဟူသော စကားလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒါက "အရှင်ဖုန့်ယန်" နာမည်ရဲ့ မူလအစ ဖြစ်ပေမည်။
ခဏအကြာတွင် ရင်းနှီးသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်- "ချန်ရှီ... အကြီးတန်းအစ်ကိုချန်... ငါတို့ အထက်ဘုံမှာ လမ်းခွဲခဲ့ပြီး ဒီမှာ မင်းနဲ့ ထပ်တွေ့ရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး!"
ချန်ရှီသည် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားနှင့်အတူ ရှထျန်းကျယ် ခြံထဲက ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များသည် ရှမိသားစု၏ သခင်ဖြစ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ အထင်ကြီးလောက်စရာပင်။ ၎င်းတို့သည် သက်ရှိသတ္တဝါများ ဖြစ်ပေမယ့် ချန်ရှီ ၎င်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို ချက်ချင်း ပိုင်းခြား၍ မရတော့ပေ။
ရှထျန်းကျယ်သည် ချန်ရှီအား စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်နေသည်။
"အထက်ကမ္ဘာမှာ မင်း အရင်တစ်ခါက လီထျန်းချင်ဆိုတဲ့ နာမည်အောက်မှာ ငါ့ကို လှံကျွမ်းကျင်မှု သင်ပေးခဲ့တယ်... ငါ့အတွက် အများကြီး အကျိုးရှိစေခဲ့တယ်ကွ!"
သူ့ဒဏ်ရာများ သက်သာလာကာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အထက်ကမ္ဘာထက်ပင် ပိုမိုတိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။
"ရန်ပိ မင်းကို တိုက်ခိုက်တာကို ကြည့်ပြီး ငါအများကြီး ထပ်ရသွားတယ်... ငါ့ဒဏ်ရာကနေ ပြန်ကောင်းလာပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ငါ ထပ်လေ့ကျင့်တော့ နောက်ထပ် အောင်မြင်မှုတွေ ထပ်ရခဲ့သေးတယ်"
ချန်ရှီလည်း သူ၏တိုးတက်မှုကို သတိပြုမိပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှမိသားစုသခင်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့ဘယ်သူတွေလဲ?"
"ဒါက ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေး ရှရှစ်ချောင်း"
ရှထျန်းကျယ်က အဘိုးအိုတစ်ဦးတည်းကိုသာ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပေမယ့် အခြားသူများကိုတော့ မိတ်ဆက်မပြခဲ့ပေ။ သူတို့က ရှမိသားစု ပြင်ပဂိုဏ်းဆရာများ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ ရှရှစ်ချောင်းက ပြုံးပြီး ပြောလာ၏။
"ထိပ်တန်းချန်... မင်းရဲ့ခွေးက တိရစ္ဆာန်နည်းနည်းစားတာပဲ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး..."
ချန်ရှီ: "အမှားတစ်ခုခု လုပ်ထားရင် ဝန်ခံရမယ်"
ရှထျန်းကျယ်က လက်ခုပ်တီးပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
"ပြောတာကောင်းတယ်! ဘိုးဘေးဖုန့်ယန်ကို သွားတွေ့ဖို့ ငါခေါ်သွားပေးမယ်... ဒါကို မင်း မသိသေးဘူးမလား... အရှင်ဖုန့်ယန်က ငါတို့ ရှမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေး... သူက မရဏကမ္ဘာမှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် လည်ပတ်နေခဲ့တာ"
သူသည် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ချန်ရှီကို ဘေးချင်းကပ်ကာ လမ်းလျှောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ချန်ရှီ: "အရှင်ဖုန့်ယန်က မရဏကမ္ဘာမှာ ဝိညာဥ်ရှင်ပြန် ကြာပန်းကို စိုက်နေတာမဟုတ်လား"
ရှထျန်းကျယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒါလည်း သိတယ်လား?"
"သခင်လေးက သူ့ကံကြမ္မာကို ဝိညာဥ်ရှင်ပြန် ကြာပန်းကို ခိုးယူပြီး ဆေးပြားတွေဖြစ်အောင် သန့်စင်ပြီး ရောင်းလိုက်တာ... ငါက သူ့လုပ်ငန်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့ တစ်ခု နှစ်ခုလောက်တော့ သိတယ်"
ရှထျန်းကျယ်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။
"အရှင်ဖုန့်ယန်က ဝိညာဥ်ပြန်ကြာပန်း ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာကို တမင်တကာ သိနေပေမယ့် သူက တမင်ခွင့်ပေးလိုက်တယ်... အဲဒီတုန်းကတော့ ငါတို့ရဲ့ မိသားစုဆယ့်သုံးစုက သူ့ကို နောက်ဘုရင်စစ်စစ်အဖြစ် ထောက်ပံ့ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပေမယ့် ကံမကောင်းစွာပဲ... သူ ဒါကို မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး"
နှစ်ယောက်သား လမ်းလျှောက် စကားပြောကြရာ ဖုန့်ယန်အိမ်တော်ထဲသို့ နက်နဲစွာ ဝင်သွားကြသည်။
အံ့သြစရာကောင်းတာက ဒီအိမ်ကြီးမှာ သရဲတစ္ဆေတွေ အလွန်နည်းပါသည်။ အစေခံများ၊ အိမ်ဖော်များနှင့် ကျွန်အများစုသည် တကယ့်လူများ ဖြစ်နေသည်။ ချန်ရှီ ဖြတ်သွားသော အိမ်အကူများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုရှ... အရှင်ဖုန့်ယန်ရဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေက လူတွေစားပြီး ရွာတွေ အများကြီးကို ကိုက်စားနေတာကို လမ်းမှာ တွေ့လိုက်တယ်... အခု ဘေးဆိုးကြီးကြောင့် လူတွေက ရှင်သန်ရခက်တဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲကို ကျသွားတာ... အရှင်ဖုန့်ယန်က တစ်ချိန်က ရှမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးဖြစ်ဖူးတဲ့အတွက်ကြောင့်မို့လို့ သူတို့ကို မကယ်တင်သင့်ဘူးလား...."
ရှထျန်းကျယ် အနည်းငယ် လန့်ဖျပ်သွားပြီး မသိစိတ်က သူ့အရှိန်ကို နှေးကွေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူက ပြုံးပြီး။
"အစ်ကိုချန်... အရှင်ဖုန့်ယန်ကို သွားမတွေ့ပါတော့နဲ့...ငါမင်းကို ပြန်လိုက်ပို့မယ်လေ..."
သူ့နောက်တွင် ရှရှစ်ချောင်း နှင့် အခြားသော ရှမိသားစုသခင်များသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံစားသွားပြီး ၎င်းတို့၏စွမ်းရည်များကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းနေပုံရသည်။ အချို့က သူတို့၏ မှော်လက်နက်များကို ခေါ်ရန် တိတ်တဆိတ်ပင် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ချန်ရှီ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး :"အစ်ကိုရှ... အထက်ကမ္ဘာမှာ ငါပျော်စရာကောင်းတဲ့ အချိန်တစ်ခု ရခဲ့ပါတယ်... မင်းတို့နဲ့ တာအို အယူအဆတွေ ဖလှယ်ပြီး ရန်ပိနဲ့လည်း ပြိုင်ခဲ့တယ် ငါတို့က သူငယ်ချင်းဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ"
ရှထျန်းကျယ်က ပြုံးပြီး :"မဟုတ်လို့လား?"
"မဟုတ်ဘူး"
ချန်ရှီ၏ လေသံသည် ငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူ့စကားများက ခိုင်မာသော စွမ်းအားကို ထိန်းထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော အမွှေးနံ့သာရနံ့က လေထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာကာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲဲ့ နှလုံးသားဖြင့် ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒါက ကလေးပညာရှင်လား? ကြည့်ရတာ ဟုတ်ပုံပဲ... ငါက အရှင်ဖုန့်ယန်..."
ချန်ရှီ၏ မျက်လုံးများသည် လူသတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တောက်နေသည်။ သူ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် လျှပ်တစ်ပြက်ဖြစ်ပြီး အက်ကွဲသံနဲ့အတူ သူ ပြေးထွက်သွားလေ၏။
"ကောင်းကင်ဘုံမီးနယ်မြေ!"
သူသည် သူ့ညာလက်ဖြင့် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လျှပ်စီးလက်ပြီး မီးတောက်လောင်နေသော နယ်ပယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနက်ရောင် သံတုတ်တစ်ချောင်းသည် သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်လေးဆီမှ ပြေးထွက်လာသည်။ သူ့လက်တစ်ဘက်တစ်ချက်တွင် မီးတောက်ကြီး တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာကာ သူ့လက်ထဲက လှံတံကို လှည့်ပတ်ကာ ထိပ်ဖျားသို့ ရောက်သွားသည်။
စာလုံး ပုံစံများအတွင်း၌ မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးများ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ လှံတံပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးသောပုံစံများ တောက်ပသွားသည်။ ချန်ရှီ တုတ်ကို လှံတစ်စင်းသဖွယ် လှည့်လိုက်ပြီး အရှင်ဖုန့်ယန်ရဲ့ ခေါင်းကို ရိုက်ချပစ်လိုက်၏။
"ဝုန်း!"
ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အရှင်ဖုန့်ယန်၏ နတ်တန်ခိုးကို ဖြိုခွဲခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် အမွှေးတိုင်စွမ်းအင်များ စုဆောင်းထားသော သူ့ဦးခေါင်းခွံနှင့် ကျောရိုးတို့ ကွဲအက်သွားသည်။ သူ၏ မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်လည်း ကွဲအက်ကာ မှော်အစွမ်းများ ပြန့်ကျဲသွားသည်။
သူ့အနောက်တွင်တော့ ဖုန့်ယန်အိမ်တော်သည် ကြီးမားသော သံနက်တစ်ခုကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။
ချန်ရှီ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန် သူ့မျက်နှာက တင်းမာနေ၏။
"မင်းတို့ မိသားစုဆယ့်သုံးစုက လူ့အသက်ကို အညစ်အကြေးလို ဆက်ဆံတယ်... ငါက အဲဒီအညစ်အကြေးပဲ!"