မင်္ဂလာဆောင်၊ သတို့သမီးအခန်း

နံနက်မိုးလင်းသောအခါ ကောင်းကင်အထက်၌ နေနှစ်စင်း တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းလာပြီး လကလည်း တောက်ပနေ၏။

ထိပ်တန်းပညာရှင်၏ မင်္ဂလာပွဲ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးက ရိုးရှင်း​နေခဲ့သည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် နတ်သမီးရှောင်သွမ့်ကို မင်္ဂလာဝေါယာဥ်ပေါ်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်တင်ကာ ချန်ရှီနေအိမ်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ပွဲအပြီးတွင် အဖွဲ့သားများက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖျော်ဖြေ​နေကြ၏။ နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲဟု လူသိများသော ယင်နှင့်ယန်စွမ်းအင်များသည် အခမ်းအနားအတွက် ကောင်းမွန်သော အချိန်ဖြစ်လေသည်။

ချန်ရှီသည် နတ်သမီးရှောင်သွမ့်၏ လက်ကို ဆွဲယူရန် ဆီဒင်ကုလားထိုင်ရှိရာသို့ သွားခဲ့သော်လည်း အဘွားဝူကျူက သူ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းရိုက်လိုက်ပြီး အနီရောင် ပိုးထည်တစ်ရွက်ကို ပေးအပ်ကာ နတ်သမီးကို ဆီဒင်ကုလားထိုင်​ပေါ်မှ သတို့သမီးအခန်းသို့ ခေါ်သွားဖို့ လမ်းညွှန် ပြော​ပြခဲ့သည်။

အခမ်းအနားတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဦးညွှတ်သည်။ ထို့နောက် မိဘများထံ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သတို့သမီးအခန်းသို့ ရောက်ကြသည်။

အခမ်းအနားကတော့ ဒါလေးပါပဲ။

ချန်ရှီနှင့် နတ်သမီးရှောင်သွမ့်တို့ကို သတို့သမီးအခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အမှန်မှာ ၎င်းသည် အနီရောင်ဖြင့် ဘောင်ခတ်ထားပြီး ပိုးနီဖြင့် ပတ်ထားသော လပုံသဏ္ဌာန်တံခါး ဖြစ်သည်။

လရောင် တံခါးကိုဖြတ်၍ သတို့သမီးအခန်းသည် ပေါများသော စပါးရိတ်ရာကာလကို ကိုယ်စားပြုသည့် စပါးပင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ပြတင်းပေါက်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကြေးဝါမှန်တစ်ချပ်စီ ရှိသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် မှော်ဆန်သော မှန်တစ်ချပ်၊ ညာဘက်တွင် နတ်ဆိုးနှင်ထုတ် မှန်တစ်ချပ် ရှိသည်။ နတ်ဆိုး သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးသည် သတို့သမီးနှင့် သတို့သားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါက မှန်၏အလင်းသည် ၎င်း၏အသွင်သဏ္ဌာန်အမှန်ကို ပေါ်လွင်စေလိမ့်မည်။

အဘွားယွိကျူသည် သတို့သမီးအခန်းနံရံမှ ဆွဲထားသော လေးနှင့်မြှားကို ဖြုတ်ချကာ ကျားဖြူကို ပစ်သတ်ရန် သတို့သားအား ညွှန်ကြားနေသည်။

"ပစ်ချက်တစ်ချက်က သဘာဝဘေးဒဏ်ကို ရှောင်ဖယ်မယ်... ပစ်ချက် နှစ်ချက်က စစ်ပွဲတွေ ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်... သုံးချက်လောက်ဆို နတ်ဆိုးတွေ ကြောက်လန့်သွားလိမ့်မယ်။ လေးချက်ပစ်ရင် အစိုးရ ငြိမ်းချမ်းလိမ့်မယ်!"

ချန်ရှီက မြှားလေးစင်း ပစ်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က လေးကိုယူကာ နံရံမှာ ပြန်ချိတ်ထားလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးတွေကို ဖယ်ဖို့ ဒီမှာပဲ ဆွဲထားရမယ်"

ထိုအခါ ရွာက ကလေးများသည် ပြေးလာကာ ကုတင်ပေါ်တင်ကာ မင်္ဂလာဆောင် သကြားလုံး၊ အနီရောင်ရက်စွဲများ နှင့် မြေပဲနီတောက်တောက်များကို ဆွဲယူလာပြီး ဆုတောင်းပေးကြသည်။

"သားလေး မြန်မြန်ရပါစေ... မိသားစုဘဝလေး သာယာပျော်ရွှင်ပါစေ"

ပွဲတော်အပြီးတွင် ရွာလူကြီးများက အားလုံးကို သတို့သမီးအခန်းမှ နှင်ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။ အဘွားအိုဝူကျူက နောက်ဆုံးက​နေ ရောက်လာပြီး အဝါရောင်စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ချန်ရှီလက်ထဲ တိတ်တဆိတ် ထပ်ပေးလာသည်။

"မင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိရင် စာအုပ်ထဲက ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာလိုက်... မှတ်ထား မှတ်ထား!"

ချန်ရှီက ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျ​နော်က ထိပ်တန်း ပညာရှင်ပါ... ဘာမှမသိတာ မရှိဘူး"

အဘွားအိုဝူကျူသည် လပုံသဏ္ဌာန် တံခါးအပေါ်မှ ကန့်လန့်ကာကို လျှော့ချလိုက်ပြီး အပြင်ခန်းဆီနဲ့ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ချန်ရှီနဲ့ နတ်သမီးရှောင်သွမ့်သာ သတို့သမီးအခန်းထဲတွင် ကျန်ခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဖီးနစ်သရဖူနှင့် သတို့သမီးဝတ်စုံကို ၀တ်ထားသည့် နတ်သမီးကို ကြည့်နေ၏။ နှလုံးခုန်သံက အဆမတန် ပြင်းထန်နေကာ နှုတ်ခမ်းတွေလည်း ခြောက်ပြီး အာခေါင်တွေပါ ခြောက်ကပ်လာသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဖန်ကျွယ်... သူက ငါ့နောက်မှာ ရှိနေတယ်... ထုံးတမ်းစဉ်လာတစ်ခု လုပ်ရမယ်..."

ကုတင်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ အနီရောင်ဂါဝန်ကို ၀တ်ထားသော မိန်းမချောလေးသည် သူ့လက်ကို ဆုပ်ထားကာ လက်ကလေးတွေက အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ပေါ်လွင်နေသည်။ သို့သော်လည်း ချန်ရှီသည် အနီရောင် ကုလားကာဖြင့် ပန်းရောင်တောက်နေသော သူမ၏လည်ပင်းနှင့် မျက်နှာကို မြင်နေရဆဲဖြစ်သည်။

နတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တောင့်တင်းလာ၏။ ထိပ်တန်းပညာရှင်၏ တင်ပါးသည် သူမနှင့် ပို၍နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နှလုံးခုန်သံများက တုန်ခါလာသည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး ငါက သူ့မိန်းမပဲ” ဟူသော ချိုမြိန်မှုနှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတို့ ရောနှောကာ တွေးလိုက်မိသည်။

သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မူးဝေလာသည်။ အနီရောင် ကုလားကာသည် သူမမျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားကာ သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ဖုံးကွယ်ထား၏။ ရုတ်​တရက်​ ချန်ရှီမျက်​နှာသည်​ ဇာပဝါအောက် ပေါ်လာလေရာ သူမ ထိတ်​လန့်​သွားခဲ့သည်​။

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး ဖြူဖွေးနေတဲ့ သွားနှစ်တန်းကို ဖော်ထုတ်​ပြလိုက်သည်။

"မင်း စိတ်​လှုပ်ရှားနေတာလား?"

နတ်သမီးကလည်း ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်​ပြလာသည်။

သူမသည် ကုလားကာကို ဆုတ်​ဖြဲလုနီးပါး ဖြစ်​နေသော်လည်း ထို့နောက်တွင် အဘွားအိုဝူကျူရဲ့ စကားကို သတိရမိသည်- သတို့သမီးတစ်ယောက်င သူမ၏ မျက်နှာပဝါကို သူမကိုယ်တိုင် မဖယ်ရှားနိုင်ပါ။ သတို့သားလုပ်လာတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည်။ ဒါဟာ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ ဓလေ့တစ်ခုဖြစ်ပြီး သတို့သမီးကိုယ်တိုင် အခုလိုလုပ်တာက ကံမကောင်းစေချေ။

သူမ ကုလားကာကို ညွှန်ပြလိုက်မှ ချန်ရှီလည်း အသိစိတ်ဝင်လာသည်။ သူသည် ပဝါစထောင့်စွန်းကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်စဥ် အနီရောင်နှုတ်ခမ်းတစ်စုံကို ပေါ်လွင်လာစေသည်။

ချန်ရှီ၏ နှလုံးခုန်သံများ တဖန်ပြန်၍ ခုန်တက်လာ​ပြန်သည်။ ဇာပဝါအောက်ရှိ မျက်နှာက အလွန်လှပသည်။ သူမ၏အသားအရည်သည် ချောမွေ့ပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ မသေနိုင်သောသဏ္ဍာန်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဖြောင့်စင်းကာ မမြင်နိုင်သော အရေပြားပုံစံ သို့မဟုတ် ချွေးပေါက်များပင် မရှိ။

သူမ မျက်လုံးများကို ရှက်ရွံ့စွာ ငုံ့ထားကာ မျက်လုံးများက ဇာပဝါ ကုလားကာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တဖြည်းဖြည်း မော့လာကာ ချန်ရှီ၏ အကြည့်ကို တုံ့​ပြန်လိုက်သည်။

သူတို့ အကြည့်များက ဆုံသွားသောအခါ ချန်ရှီခမျာ သူ့နှလုံးခုန်သံက ရင်ဘတ်အပြင်ဘက် ခုန်ကျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခါထပ်ခါ ခုန်သွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ အလှတရားလေးက အရမ်းကို လှပနေ၏။ ဖန်ကျွယ်က သူ့နှလုံးကို အရူးအမူး ခုန်နေစေတာကြောင့် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ခုန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ဖန်ကျွယ်က သူ့နားတွင် တီးတိုးတီးတိုး ပြောနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူ့ကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ကာ မကြာမီတွင် ကပ်ဆိုးကြီး အပြောင်းအလဲကို အလွယ်တကူ မေ့သွားကာ၊ ကျင့်ကြံမှုကို မေ့သွားကာ တာအို၏ အံ့ဖွယ်များကို မေ့လျော့သွား​စေချင်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

သူ သူမကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကောင်မလေးရဲ့ အနီရောင် နှုတ်ခမ်းပေါ် ရုတ်တရက် ဖိနမ်းလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းလေးက ပျော့ပျောင်း၊ မွှေးကြိုင်ပြီး ချိုမြိန်သော အရိပ်အမြွက်များဖြင့် ရောနှော​နေကာ ယခင်က မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးသည့် ချိုမြိန်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ရှောင်သွမ့်ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ပျောင်းလာကာ သူမ၏ အသက်ရှူသံများ ပင်ပန်းလာသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ တဖြည်းဖြည်း ခွန်အားများ ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလာရပြီး သူမ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ကြက်သွေးရောင် ဘဲအရုပ် စောင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေ၏။

"ငါ့....နှလုံးသား....မြန်တာ... သေတော့မယ်..."

သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ဘဲ မောဟိုက်လာသည်။ နှလုံးခုန်မြန်လွန်းလို့ သေပြီလားလို့တောင် တွေးမိသည်။

ချန်ရှီ သူမအပေါ်ကို အုပ်မိုးလိုက်သည်။ ရှောင်သွမ့် သူ့ကို အဝေးသို့ တွန်းထုတ်ပစ်ရန် ကြိုးပမ်းချင်ခဲ့သော်လည်း အထက်ကမ္ဘာမှာတုန်းက ချန်ရှီကို သူမတွန်းထုတ်ခဲ့ပုံကို သတိရကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မတွန်းဝံ့တော့ပေ။ ချန်ရှီခမျာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာစေရန် ရက်ပေါင်းများစွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ရသည်လေ။

"ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဘူး..."

ချန်ရှီ ရုတ်တရက် ပြုံးပြီး သူမဘေးမှာ အိပ်လိုက်သည်။

"ဒါက ကျူးရှို့ချိုင် သင်ပေးတဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ မပါဘူး... နောက်တစ်ဆင့်က ဘာလဲ မင်းသိလား"

ရှောင်သွမ့်ကလည်း အပေါ်ကို ကြည့်နေခဲ့ကာ ဘေးတိုက် ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့မျက်နှာတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရမ်းနီးကပ်နေ၏။

ရှောင်သွမ့်: "စာအုပ်"

သူမ၏ အသက်ရှုသံသည် တည်ငြိမ်သွားကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံမှုတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။ ချန်ရှီကတော့ မြတ်နိုးခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့နှလုံးသားက ခုန်​မြန်နေဆဲ။

"ဟုတ်ပြီ! အဘွားကြီး ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်!"

ချန်ရှီသည် အဝါရောင်စာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အဖုံးသည် အလွန်အကျွံ ဖတ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် အင်းဆက်ပိုးမွှား ကိုက်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ အဲဒီပေါ်မှာ "အိပ်ယာအခန်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ရေးထား၏။ တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခု ထပ်ရှိသင့်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဟောင်းနွမ်းသွားပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်စာလုံးများကို မမြင်ရတော့ပေ။

ရှောင်သွမ့်လည်း ရောက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက် အနီရောင် ဘဲပုံစောင်ပေါ်တွင် အိပ်ကြသည်။ ချန်ရှီသည် သရုပ်ဖော်ပုံများနှင့် စာသားများကို ဖွင့်ပြပြီး "အိပ်ခန်း" ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်လုံး စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာကို ဗြောင်ကျကျ စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာကာ မျက်နှာများ နီမြန်းလာခဲ့သည်။

ရှောင်သွမ့်ရဲ့ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းတို့ဆို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နီမြန်းလာပြီး စာဖတ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး စောင်အောက်မှ ကုတ်ဖဲ့ကာ သူ့ကိုယ်သူ ခြုံထားသည့် စောင်အောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။

ချန်ရှီ နောက်ထပ် စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာကို ဖတ်ပြီး :"အဘွားအိုဝူကျူက ငါ့ကို ဘယ်လိုစာအုပ်မျိုး ပေးခဲ့တာလဲ... ပညာရှိ စာအုပ်လောက်တောင် မကောင်းဘူး"

သူသည် နောက်ထပ် စာမျက်နှာအနည်းငယ်ကို လှန်ကြည့်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်မနေနိုင်ဘဲ တွန့်လိမ်လာမိသည်။ ထို့နောက် စာအုပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီး။

"ငါတို့ မင်္ဂလာအရက်သောက်ဖို့ ရှိသေးတာပဲ..."

သူက စားပွဲပေါ်ဆွဲတင်ကာ နှစ်ခွက်ကိုလောင်းပြီး ပြုံးပြုံးလေးပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်သွမ့် ဆင်းလာခဲ့... မင်္ဂလာသေရည် အတူတူသောက်ရအောင်"

ရှောင်သွမ့်က သူ့ကိုယ်သူ စောင်နဲ့ အုပ်ပြီး ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ ချန်ရှီမှာ မြင်ကွင်းကို သတိမမူမိဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ စောင်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ။

"မင်္ဂလာ​သေရည်ကို အရင်သောက်ရမယ်... ပြီးရင် ငါတို့ လင်မယားဖြစ်ကြမယ်"

ရှောင်သွမ့်မှာ မျက်နှာမှ ခြေကျင်းဝတ်များအထိ နီရဲနေပြီး ရှက်ရှက်ဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားကာ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ချန်ရှီ သူမကို တစ်ခွက်ပေးပြီး တစ်ခွက်ကို သူ့ဘာသာသူ ယူလိုက်သည်။ သေရည်၏ ပူနွေးသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း အချင်းချင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ မသောက်မီပင် တင်းတင်းမာမာ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မင်္ဂလာ​သေရည် သောက်ပြီးနောက် ရှောင်သွမ့် မူးဝေသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီက သူမကို ကောက်​ပွေ့လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ စာအုပ်ထဲက အတိုင်း စမ်းကြည့်ရင်ရော?"

ရှောင်သွမ့် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ခါယမ်း​ပြသည်။

ချန်ရှီ သူမကို ချော့ပြီး :"ပထမပုံလေးကိုပဲ စမ်းကြည့်လိုက်မယ်... ငါ ဒုတိယပုံကို မစမ်းပါဘူး... ငါ ကျိန်ဆိုတယ်... ဒုတိယပုံကို စမ်းကြည့်လိုက်မိရင် မိုးကြိုးပစ်ပါစေ!"

ရှောင်သွမ့်က မဖြေ။

ချန်ရှီ သူမအား အ၀တ်ချွတ်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဖယ်ရှားရန် အလွန်ခက်ခဲ​​နေကြောင်း တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အဆင်မပြေ။ သာမန်အချိန်ဆို လုပ်ရတာ လွယ်ကူတယ် မဟုတ်ပါလား။

ရှောင်သွမ့်မှာလည်း သူမ တိမ်တိုက်ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ မူးဝေ မှိန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ သူမနှလုံးသားက ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မသေချာမရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လွန်စွာ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုက သူမ၏နှလုံးသားမှ လျှံထွက်ကာ လှိုင်းလုံးများနောက်သို့ လှိုင်းထလာကာ သူမ၏စိတ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ပြီးနောက် သူမ၏မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

ဤပျော်ရွှင်မှုသည် အပြင်းထန်ဆုံး သေရည်၊ အချိုဆုံး ပျားရည်ကို သောက်ထားတာ သို့မဟုတ် အမွှေးအကြိုင်ဆုံး ပန်းပွင့်များ​ကြား ရောက်နေသလို ယစ်မူးလာစေသည်။

သူမ ချန်ရှီအား ဤပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြလိုသည်။

"ယော....ယောက်ျား..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလုံပိတ်အတားအဆီးတစ်ခု ကျိုးသွားသလိုပင် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုတစ်ဟုန်ထိုး လွှမ်းခြုံသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးခေတ်အမှတ်တရများ ဒီရေကဲ့သို့ လွင့်ပျံလာသည်။

သူမ ခံစားဖူးသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ချိုမြိန်သော ခံစားချက်များက ဤအမှတ်တရများနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ လေးနက်သော ဝိညာဉ်ရေးသမိုင်း၏ မျက်နှာစာတွင် သေမျိုးအချစ်က အလွန်အရေးမပါပုံပေါက်သည်။

အမတသည် သေမျိုးတွေရဲ့ သဘောအတိုင်း အချစ်ကို ဆန်းစစ်မည် မဟုတ်ချေ။ အမတများနှင့် ​သေမျိုးများကြားက ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် စာအုပ်ပိုးကောင်၊ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်မှ ဖန်တီးထားသော စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ငါ အသက်ရှင်နေတာလား"

သူမ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

ချန်ရှီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရတ် အေးစက်စက် ချွေးစက်များက ကျောရိုးအောက်သို့ ပြေးဆင်းသွား​ပေသည်။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်: "တာအိုအဖော်.. မင်းက ဖန်ကျွယ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေရတယ် ဖန်ကျွယ်ရဲ့ တပ်မက်မှုကို ငြိမ်းအောင် ငါကူညီ​ပေးမယ်"

သူမသည် ချန်ရှီ၏ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရာ ချန်ရှီခမျာ သူ၏ တပ်မက်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟိုးအဝေးက အမတမြို့ရှိ ယွမ်ချန်နန်းတော်မှ ချန်ရှီရဲ့ အောက်ပိုင်း နတ်ဘုရား ဖန်ကျွယ်ဟာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲပြီး သွေးတိမ်တွေအဖြစ် ပြိုကျသွားလေသည်။ ဖန်ကျွယ်ဟာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့ပေမယ့် ချန်ရှီကို ခဏလောက် မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

ချန်ရှီလည်း သူ့အောက်ပိုင်းကို နာခံစွာ ၀တ်ဆင်ကာ သူမကို ချွတ်နေသည်အား ရပ်ပြီး ဘောင်းဘီကို ဆွဲထုတ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့အတွက် ဒီလိုစာအုပ်မျိုး ဖတ်နေတာလား"

နတ်သမီးရဲ့ အေးစက်သော အသံက သူ့နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဟွတ်! အဟွတ်!"

ချန်ရှီ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးပြီး မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ နတ်သမီးက သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖုံးအုပ်ရင်း “အိပ်ယာခန်း” စာအုပ်က်ု အခြားလက်တစ်ဖက်နဲ့ ကုတင်ထောင့်ကနေ ကောက်ယူနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ရှီ နှလုံးတွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်လာပြီး ပါးစပ်တွေ ခြောက်လာ၏။

ချီးရှာဘုံကျောင်းက နတ်သမီး အမှန်တကယ် နိုးထလာခဲ့​ပြီ။

သူ့နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်းခုန်နေ၏။

ချီးရှာဘုံကျောင်းရဲ့ အမတနတ်သမီးက ကျော်ကြားသော နတ်သမီးဖြစ်သည်။

သူမ၏အသွင်အပြင်သည် ဆိုးရွားသော ဘေးဥပဒ် အဆင့် သို့မဟုတ် ဘေးဆိုးအဆင့်ကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်က စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်ကာ ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်ပြီး လွင့်ပျံသွားသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နည်းနေသေးတယ် ဒီလို ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကြောင့် မင်းကိုယ်မင်း မထိခိုက်သင့်ဘူး... မင်း ကျင့်ကြံသင့်တယ် ကျင့်ကြံတာကမှ အကြီးကျယ်ဆုံး ရွှင်လန်းမှုကို မင်း ရှာတွေ့နိုင်မှာ... ငါ့အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ မင်း ဉာဏ်အလင်းကို ရလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်မှာ သေမျိုး အချစ်ဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး"

ချန်ရှီသည် သူ၏ မဖွယ်မရာပြုမူမှုအတွက် သူ့ကို အပြစ်ပေးမည်ဟု တွေးကာ မကျေမနပ် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ မထင်မှတ်ပဲ နတ်သမီးက သူ့ဆီကနေ လွင့်ထွက်သွား၏။

တံခါးက ပိုင်ရှင်မဲ့ ပွင့်သွားပြီး မွှေးကြိုင်သော လေတိုက်သံများသာ ကျန်ခဲ့သည်။ ချန်ရှီလည်း သူမနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်သွမ့် အဝေးသို့ ပျံသန်းမသွားဘဲ လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ပျံဝဲကာ စိတ်ရှုပ်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။

ပတ်​ဝန်းကျင်​က လုံးဝ တိတ်​ဆိတ်​​နေသည်​။

တချိန်ချိန်မှာတော့ အဖွဲ့ဟာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဧည့်သည်တွေဟာ သစ်သားပန်းပု ရုပ်တုတွေလို မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြပြီး အဝေးကို မျှော်ကြည့်နေကြပါသည်။

အချို့က ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး အချို့က ချန်နေအိမ်မှ ထွက်သွားကြကာ အရှေ့ကို ဗြောင်ကျကျ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မှောင်နေတုန်းပါပဲ။ လဟာ ကောင်းကင်မှာ ချိတ်ဆွဲထားကာ အလင်းရောင်က တောက်ပပြီး အုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ယွိကျူး.. ဘာကြည့်နေတာလဲ"

ချန်ရှီ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။

ယွိကျူးရဲ့ မျက်လုံးများ ပြောင်းသွားကာ အဝေးကို လှမ်းမကြည့်မီ သူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"တောင်တွေ"

"တောင်တွေ?"

ချန်ရှီ သူမကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမပြောသော တောင်တန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အတိအကျ ပြောရလျှင် ၎င်းသည် အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းများ၊ မရေမတွက်နိုင်သောတောင်ထွတ်များသာ ဖြစ်သည်။

လရောင်အောက်တွင် ဤတောင်ထွတ်များသည် ကြီးမားပြီး အခြားတစ်ခု၏ အထက်တွင် တစ်ခုက ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ကြီးမားသော အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပုံစံများက အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် သူတို့ရင်းနှီးသော ချန်ယန်တောင်ကိုပင် ရှာမတွေ့တော့ပါ။ လုံးဝ မသိသေးတဲ့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် တောင်တွေ ပေါ်လာသလိုပင်။

မူလက ချန်ယန်တောင်သည် ဟွမ်ဖောရွာ၏ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် ရှိသော်လည်း ယခုအခါ ထိုတောင်များဖြင့် ဝန်းရံထားပါပြီ။

ချန်ရှီ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်မှာ ဖျတ်ခနဲ တောက်ပနေတဲ့ လကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်ထက် အဆများစွာ ပိုကြီးပြီး လေးပေ၊ ငါးပေခန့်ရှိသည်။ သူ့စိတ်တွေ ယိမ်းယိုင်သွားကာ မြေအောက်ကမ္ဘာက အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ လကို နားမလည်နိုင်စွာ သတိရသွားမိသည်။

ရွာအပြင်ဘက်ရှိ လျှောစောက်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးမဲ့ကျယ်ပြန့်သော တောင်ကုန်းမြင့်များဖြင့် အစားထိုးလာခဲ့သည်။ မြက်ပင်များ၊ ကြီးမားသော သစ်ပင်များနှင့် ထူထပ်သော အမြစ်များ ကောင်းကင်မှ ဖြတ်ကာ တောင်ကုန်းများတွင် အမြစ်စွဲနေသည်။

ဧရာမသစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ဧရာမရုပ်အလောင်းကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ကျူးရှို့ချိုင်!

သရဲတစ္ဆေများစွာသည် ရွာကို ဖြတ်သွားကာ သူတို့၏ခြေရင်းအောက်က မြူမှုန်များကြား ဖြတ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ရွာသားများကို သတိမမူသလို ရှောင်မပြေးဘဲ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖြတ်သန်းသွားနေသလိုပင်။ အဲဒီလိုလုပ်လိုက်တိုင်း အအေးဓာတ်က သူတို့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို လွှမ်းမိုးလာသလို ခံစားရလေ၏။

ဝေးကွာသော လွင်တီးခေါင်တွင်တော့ ရှန်းသားရဲသည် တောင်ငယ်အရွယ် သတ္တဝါတစ်ကောင်သဖွယ် ပေါ်လာကာ ၎င်း၏နှာခေါင်းမှ မီးခိုးငွေ့များ ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး ရွာတစ်ရွာလုံးကို ငေးကြည့်နေသည်။

"ဝူး!"

သားရဲကြီးသည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ထူထဲသော အခိုးအငွေ့ကို ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီသို့ တိုးဝင်လာ၏။ ရှန်းဟာ သရဲတစ္ဆေတွေကို စားရတာ နှစ်သက်တာကြောင့် သူတို့ကို အမဲလိုက်ချင်လာသည်။ သို့သော် ဤရွာ၏ ရုတ်တရက်အသွင်အပြင်နှင့် မြို့သူမြို့သားများသည် ၎င်းကိုအတော်လေး ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်နေသည်မသိ။

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးသားက နစ်မြုပ်သွားသည်။ သက်ရှိကမ္ဘာနဲ့ မရဏကမ္ဘာများ ပေါင်းစည်းသွားကြ​ပြီ။

ရှောင်သွမ့်: "ဒီကမ္ဘာကြီးလည်း ပျက်စီးသွားပြီလား?"

သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။ ချန်ရှီ သူမနောက်ကို အလျင်အမြန် လိုက်သွားပေမယ့် သူမရဲ့အရှိန်က အရမ်းမြန်တာကြောင့် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ ချန်ရှီလည်း ရပ်လိုက်ရသည်။

ချန်ထန်ရဲ့ အသံက နောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆို သူမက အမတတံတားမှာ ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်စေတဲ့ တစ္ဆေနတ်သမီးပဲပေါ့"

ချန်ရှီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သားမိုက်!"

ချန်ထန်လက်များ တုန်ရီလာသည်။ သမိုင်းမတင်မီက နတ်ဆိုးနှင့် လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း ဟူသော အတွေးအမြင်၊ သူတို့၏ သတို့သမီးအခန်းကိုပင် မျှဝေပေးခဲ့သည် ဟူသော အတွေးက သူ့နှလုံးသားကို ထိတ်လန့်လာစေ၏။

"သူမ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ မသိဘူးကွ..."

ချန်ရှီ၏နောက်တွင် သူသည် ထိတ်လန့်သောအကြည့်ဖြင့် သားမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားပြီး နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်စဥ် ရုတ်​တရက်​ ​လေ​အေး​လေး​တွေက သူ့ဆီ​ရောက်​လာ​လေသည်။ နတ်သမီးလေး ပျံဝဲလာပြီး သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်ရှီ၏ နတ်ဝိညာဉ်သည်လည်း ဘုံကျောင်းငယ်လေးတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။ နတ်ကွန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် နတ်သမီးကို တွေ့လိုက်ရကာ သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

"နတ်သမီး ဘာဖြစ်တာလဲ" ချန်ရှီက အစမ်းသဘောမေးလိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကိုဘာလုပ်လိုက်တာလဲ?"

နတ်သမီးလေးသည် သူမ၏ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပုံဖြင့်။

"ငါ နင့်ကို ထားသွားပြီးတဲ့နောက် တစ်ခုခုတော့ ပြောင်းလဲသွားတယ်... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဆိုးသွမ်းတဲ့ အရာဖြစ်လာသလိုပဲ..."

ချန်ရှီ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် သူမကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သွက်သွက်လက်လက် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမွှေးအမျှင်ပါးပါးလေးသည် လေထဲတွင် ညင်သာစွာ ပျံဝဲကာ သူ့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားလာသည်အား မြင်လိုက်ရသည်။

ချန်ရှီ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး "ဆံပင်" ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ၎င်းက ရုန်းကန်နေရသလို သူ့လက်ထဲမှာ ကခုန်နေ၏။ ချန်ရှီ အစွမ်းကုန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နတ်သမီးလေး၏ နောက်ကွယ်မှ ဆံပင်များကို ခုတ်ထစ်လိုက်လေသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ဆံပင်များသည် လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းကာ ပြာကျသွားသည်။

နတ်သမီးက သက်ပြင်းချကာ :"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သိသိသာသာ နိမ့်နေတာပါ... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မကောင်းတာတွေကို ဘယ်လို ဖယ်ရှားနိုင်မှာလဲ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားပေမယ့် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်ကာ။

"ငါ့ရဲ့ စိုက်ထုတ်မှုနဲ့ မင်းကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

"မင်း ခုနက အိပ်ယာထဲမှာ ငါ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့တာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ"

သူမသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဤစကားသည် အနည်းငယ် မသင့်လျော်ဘူးဟု ခံစားရလေသည်။ ထိုအခိုက် စေ့ဆော်မှုတစ်ခုက ချန်ရှီက ထိမှန်သွားပြီး။

"မင်းက အမတတစ်ယောက်ပါ... မင်း တာအိုနဲ့ ပေါင်းစည်းတဲ့ ဉာဏ်အလင်းကို ရပြီး​ပြီ မဟုတ်လား?"

နတ်သမီးလေးက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီဘုံကျောင်းလေးထဲမှာ မင်း တာအိုနဲ့ ပေါင်းစည်းတဲ့ ဉာဏ်အလင်း ရသွားတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"