သူရဲကောင်းမလုပ်နဲ့!

ဘိုးဘေးချုံယန်သည် ချန်ယန်တောင်ဘေးရှိ အနိမ့်ပိုင်း လျှောစောက်ပေါ်သို့ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် လျှောစောက်က သူတို့ကို ဆွဲငင်ငင်ငင် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား​စေသည်။ ထို့ကြောင့် တည်ငြိမ်အောင် ရုန်းကန်ရင်း ဟွမ်ဖောရွာအပြင်ဘက်သို့ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် မဟာယာနမဟာယာန ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း နိမ့်ပါးသော စောင်းသည် သူမအပေါ် သိသိသာသာ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။ အပေါ်ကို ပျံတက်သွားတာက သူမကို အလွယ်တကူ ဆွဲချသွားနိုင်၏။

ဟွမ်ဖောရွာ အပြင်ဘက်မှာတော့ ကောင်းကင်ဘုံ တရားရုံးရဲ့ စိတ်ဓာတ်က နည်းနည်း ကျဆင်းနေပါပြီ။ ဤအချိန်၌ သူတို့၏ ပန်းတိုင်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိပြီး ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စူးစမ်းလေ့လာရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အနောက်နွားရှင်းကျိုးမှ အာကာသသို့ ပျံသန်းသွားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ပြင်ပကောင်းကင်မှာ လွှမ်းခြုံထားသည့် မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်များက ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရားကို စုံစမ်းရန် နေနေသာသာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲစေသည်။

နေနှင့်လသည် ၎င်းတို့ကို လှည့်ပတ်နေပြီး ယင်နှင့်ယန်စွမ်းအင်များသည် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေဆဲ။ သူတို့၏ အသားအရေများသည် နေနှင့်လ၏ အလင်းရောင်နှင့် အရိပ်တို့​ကြားတွင် တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေ၏။

စီးထူဝမ်းက အားတက်သရောနဲ့ ထပြောသည်။

"လူကြီးမင်းတို့ ငါတို့ နောက်ထပ် ရှူးကျီး တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်သေးတယ်... ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးမှာ လူအင်အားနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိတယ် နောက်ထပ် တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့က မခက်ပါဘူး... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ရဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေက မလုံလောက်ခဲ့ဘူး နောက်တစ်ခါ ငါတို့ ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ပြီးရင် ကောင်းကင်ဘုံကို နောက်တစ်ခေါက် ခရီးထွက်နိုင်မှာပဲ... နောက်တစ်ခါဆို ငါတို့ နတ်ဘုရားနဲ့ သေချာပေါက် နီးစပ်နိုင်မှာပါ"

ယွိလင်ကျစ်က ခေါင်းယမ်းပြီး :"ကောင်းကင်ပြင်က မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်... ကျနော်တို့ရောက်တာနဲ့ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ် အဲဒီအခါကျ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယိုယွင်းနေသော ဆရာကြီးကျင်ဟုန် အကြောင်း တွေးတောရင်း ယွိလင်ကျစ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျ​နော်တို့ လူဆိုးဖြစ်လာရင် ရန်လိုမှုတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားလိမ့်မယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး"

တခြားသူတွေကလည်း လေးလံတဲ့ နှလုံးသားကိုသာ ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘယ်သူမှ စကားမပြောခဲ့။ ဟူဖေးဖေးရဲ့ အကြည့်များက ချန်ရှီထံရောက်သွားပြီး။

"ငါတို့ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ?"

အခြားသူများကလည်း ချန်ရှီကို ကြည့်​နေကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးရှိ စစ်မှန်သောဘုရင်ဟု အမည်ပေးထားသည့် ချန်ရှီသည် ၎င်းတို့၏ ကျောရိုး ဖြစ်သည်။ အစီအစဥ်တစ်ခု မချမှတ်နိုင်တဲ့အခါ ချန်ရှီအပေါ် ၎င်းတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကိုသာ ပုံဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

လီထျန်းချင်ရဲ့ မျက်လုံးများကလည်း စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

"တစ်ဆယ်လေး... မင်းမှာ အမြဲ အကြံဥာဏ်တွေ ရှိတယ် ဒီတစ်ခါတော့ အစီအစဥ်တစ်ခု လုပ်ပြီး ငါတို့အားလုံး နားထောင်မယ်!"

ယွိထျန်းချန်က ပြုံးပြီး :"မင်းက ကောင်းကင်ရဲ့ ဘုရင်အစစ်ပဲ... မင်းက ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးနဲ့ ပြည်နယ်ငါးဆယ်ရဲ့ ပထဝီဝင်မြေပုံကို ကိုင်ထားတယ်... မင်းမှာ နတ်ဘုရားတွေကို ဘွဲ့အပ်နှင်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်... မင်းမှာ အကြံတစ်ခုရှိရမယ် ဟုတ်တယ်မလား"

စီးထူဝမ်းက ပြုံးပြီး။

"သခင်လေးလို အစွမ်းထက်တဲ့လူကို မင်းသတ်နိုင်တာတောင် မယုံနိုင်စရာပဲ... မင်းမှာလည်း အကြံတစ်ခုတော့ ရှိရမယ် မင်းဆုံးဖြတ်သမျှကို ငါတို့လုပ်မယ်"

ချန်ရှီမှာ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမယ့် ဘာလုပ်ခိုင်းရမှန်း မသိ။

ဝူးချင်းယွီ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ။

"အားလုံးပဲ! သူက ဆယ့်သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ.. အကြံအစည်တစ်ခု မပေးနိုင်ဘူး ဒါကြောင့် ဆယ့်သုံးနှစ်သားကို ရှင်တို့တွေ ဘယ်လိုလုပ် အရှက်ရနိုင်ရတာလဲ"

"ဒါပေမယ့် သူက တကယ့်ဘုရင်ပဲ!"

စီးထူဝမ်းက ထိတ်လန့်သွားပြီး :"သခင်​လေးကို အသေသတ်နိုင်သလို နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကိုတောင် အောင်နိုင်တယ်... သူ့မှာ အစီအစဉ်ရှိရမယ် မဟုတ်လား?"

ယွိလင်ကျစ်၊ ယွိထျန်းချန်နဲ့ တခြားသူတွေက ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ဘိုးဘေးချုံယန်ကလည်း ပြုံးပြီး ဝင်ပြော၏။

"သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ပညာရှင်ဖြစ်လာတာ... ချန်ယင်တူးရဲ့မြေး... အဖြေထွက်လာမှာ သေချာတယ်!"

ချန်ရှီဟာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး လက်တွေ့မဆန်တဲ့ အတွေးပေါင်းစုံက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြည့်လျှံနေပေမယ့် သူကတော့ ၎င်းတို့ကို အမြန်ဖယ်ပစ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များက မထင်မှတ်ဘဲ ဖိအားတစ်ခုဖြစ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖိအားက သူ့အပေါ် လေးလံလာကာ နှလုံးခုန်မြန်လာသည်။ တစ်ဆက်တည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချင်ကာ လှည့်ထွက်ပြေးချင်လာသည်။

ဖိအားက သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေ၏။

ထိုစဥ် ချန်ထန်က သူ့လက်ကို ကိုင်ထားပြီး။

"လူတိုင်းပဲ... တစ်ဆယ်လေးက ကလေးပညာရှင် မဟုတ်တော့ဘူး သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို သူများက ခိုးယူသွားတာ... သူသေသွားတာ ရှစ်နှစ်ရှိပြီ သူက မင်းရှာနေတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး.."

ယွိထျန်းချန်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ထအော်လိုက်သည်။

"သူက ကလေးပညာရှင်ပဲ... သူမဟုတ်ရင် ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို ဘာလို့ ငါ့ကို မပေးတာလဲ... ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးဘူး... သူက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ် အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတယ် သူ့မှာ အဖြေရှိရမယ်"

ယွိလင်ကျစ်: "သူက ငါ့ဆရာဦးလေး... သူ တစ်ခုခု မလုပ်နိုင်ရင် ဘယ်သူ လုပ်နိုင်မှာလဲ သူက ငါ့ထက် အများကြီး အရည်အချင်း ရှိတယ် ရှီးကျင်မှာရှိတဲ့ မိသားစုဆယ့်သုံးစုရဲ့ အမာခံ အဖွဲ့ဝင်တွေကို သတ်ပစ်ပြီး လွတ်မြောက်သွားသေးတယ်မလား!"

သူ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုသည် စစ်မှန်ကာ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှု ကင်းစင်သည်။ ဒါပေမယ့် သူစကားပြောလေလေ ချန်ရှီက ပိုကြောက်လာလေပင်။

"ဟုတ်တယ်... သူက စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်ပဲ သူက အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို ရထားတယ်... သူက ငါတို့အားလုံးကို ရှင်းကျိုး တိုက်ကြီးရဲ့ အလယ်ပိုင်းကိုဖြတ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မသေစေဘဲ ရှီးကျင်းကို ခေါ်သွားခဲ့တာ"

"မှန်တယ်... သူက ငါတို့ကို ဗုဒ္ဓငရဲကို ဖြတ်ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာကိုတောင် ပို့ဆောင်ခဲ့သေးတယ်... ဒီလို မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်မှုက ပုံပြင်ပြောသူတွေတောင် တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး!"

"သူက ထျန်းကျစ်ရဲ့ အရိုးစုဘုရင်လည်း ဖြစ်တယ်!"

...

ဝူးချင်းယွီ: "ဒါပေမယ့် တစ်ဆယ်လေးက ကလေးပဲလေ.. သူ့ကို ဒီလို တွန်းထုတ်လို့ မရဘူး စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်တောင်မှ မလုပ်နိုင်ဘူး အနှစ်ခြောက်ထောင်မှာ ဘယ်သူက ဒါကို လုပ်နိုင်ခဲ့လို့လဲ..."

"မေမေ... ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး"

ချန်ရှီသည် ချန်ထန်ရဲ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဝူးချင်းယွီအနားက ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

"ဆရာကျူးက အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို ပေးတယ် စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်က တိုင်းပြည်နဲ့လူမျိုးမြေပုံ နဲ့ စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်ရဲ့ အုတ်ဂူကို ပေးခဲ့တယ် အဲဒါကြောင့် တစ်ခုခုလုပ်ရမှာပေါ့"

ဝူးချင်းယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ဘာမှပြန်မပြောမီ ချန်ထန်က သူမထံသို့ရောက်လာပြီး သူ့လက်မောင်းကို သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်တွင်တင်ကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါ​ပြလိုက်သည်။

ဝူးချင်းယွီလည်း သူမစကားကို ထိန်းထားလိုက်သည်။

"လူကြီးလူကောင်းတို့...."

ချန်ရှီ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အကြည့်တွေက မျှော်လင့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆုံသွားခဲ့သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို စိတ်ပျက်စေမိလိမ့်မယ်... ဒီရေကို ငါ မလှည့်နိုင်တော့ဘူး... နေ ပြန်မထွက်နိုင်တော့ဘူး ငါက အသေကောင်ပဲ နတ်သန္ဓေသားကိုလည်း ဖြတ်ပစ်ခံခဲ့ရတဲ့ သေမင်း.. သေခြင်းက လွတ်မြောက်ပြီး ဒုတိယဘဝနဲ့ အသက်ရှင်ခဲ့တာ... မင်းတို့ရဲ့ ကရုဏာကျေးဇူးကြောင့် ငါက မင်းတို့ခေါ်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင် ဖြစ်လာတယ်..."

"လူကြီးမင်းတို့... ခုနစ်ရက်... ခုနစ်ရက်အတွင်း နေက လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားပြီး ကောင်းကင်မှာ လတစ်စင်းပဲ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်... ပြန်သွားပြီးတော့ တောင်နီခန်းမ အဆောင်ဆွဲဆရာအဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အဆောင်စာလုံး အမျိုးမျိုးကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲထား.. အစားအစာတွေစုပြီး ရိက္ခာတွေစုသိမ်း၊ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ သားရဲတွေကို လိုက်ရှာပြီး ဆောင်းရာသီအတွက် ပြင်ဆင်တဲ့အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အရိုး၊ အသားနဲ့ အရေခွံတွေကို သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

လူတိုင်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဆောင်းရာသီအတွက် ပြင်ဆင်ရမှာလား?

"ဆောင်းရာသီအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမယ်... ခုနစ်ရက်အတွင်း ဆောင်းရာသီ ရောက်လာလိမ့်မယ် အဲဒီဆောင်းရာသီက အင်မတန် ရှည်လျားပြီး အရမ်းအေးနိုင်တယ်... ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ကြီးထွားလာမှာ မဟုတ်သလို ရိတ်သိမ်းတာလည်း မပြုလုပ်နိုင်ဘူး.. လူတွေ အများကြီး ငတ်သေပြီး ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ အများအပြား သေကျေပျက်စီးသွားမှာ..."

ချန်ရှီ သူတို့မျက်နှာတွေကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ နေနဲ့လအောက်မှာ မှိန်ဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာတွေ။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ရန် မရည်ရွယ်ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒီဆောင်းရာသီမှာ အစာရေစာင တ်ပြတ်နေတဲ့သူတွေ အများကြီး အပြင်မှာ အေးခဲသွားနိုင်တယ်.... နတ်တွေ ပျောက်ပျက်သွားနိုင်တယ်၊ ကုသိုလ်တရားတွေ ကွယ်ပျောက်ပြီး နတ်ဆိုးတွေက ကုန်းမြေမှာ ကျင်လည်ကျက်စားနိုင်တယ်... နတ်ဆိုးပန်းတွေ ပွင့်လာမယ် နတ်ဆိုးတွေက သက်ရှိကမ္ဘာမှာ ကျင်လည်ကျက်စား လာနိုင်တယ်"

"မရဏကမ္ဘာမှာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်... မရဏကမ္ဘာမှာ ပျံ့လွင့်နေတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကို အမဲလိုက်နိုင်တယ် တစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တွေက အမြင့်ဆုံးကို စိုးစံနိုင်တယ်... တစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေ ကုန်းမြေမှာ ကျင်လည်ကျက်စားနိုင်တယ်... ယင်နဲ့ ယန် နယ်ပယ်ကြား နယ်နိမိတ်က သိပ်မရှင်းနိုင်တော့ဘူး... လူတွေက နတ်ဆိုးတွေ ဖြစ်လာပြီး လူသားစားတာတွေတောင် လုပ်နိုင်တယ်"

"ရန်လိုတဲ့ မျက်လုံးတွေက အချင်းချင်း ကြည့်ရင်း သားကောင်ဖြစ်လာနိုင်တယ်... တန်ခိုးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မြက်ပင်တွေလို သဘောထားလာကြလိမ့်မယ်.. ငါမင်းတို့ကို အများကြီး မတောင်းဆိုပါဘူး မင်းတို့​ကို သူရဲကောင်းတွေလုပ်ဖို့လည်း မတောင်းဆိုဘူး မင်းကိုယ်မင်းတို့ အရင်ကာကွယ်ဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါတယ်..."

"မင်းတို့ရဲ့လုံခြုံရေးနဲ့ မိသားစုကို အရင် ဦးစားပေးပါ... မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အရင်ကာကွယ်ပါ... တခြားသူတွေနဲ့ လူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပါ... မင်းတို့ရဲ့လူသားဆန်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားရမှာဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးတွေရဲ့ အလောင်းကောင်အဖြစ် ဒါမှမဟုတ် သွေးဆာနေတဲ့ နတ်ဆိုးတွေအဖြစ် မပြောင်းလဲအောင် နေရမယ်... မင်း​တို့ကို ငါရှာတွေ့တဲ့အခါ မင်းတို့ရဲ့လူသားဆန်မှုက အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်ရှိနေပါစေ... အဲ့ကျရင် မင်းတို့လူသား ဖြစ်နေဦးမယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်..."

"ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းတွေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုစိုက်ပါ... မင်းတို့အသက်ကို ကယ်ဆယ်ဖို့ အခွင့်ကောင်းရှိနိုင်လို့ သူတို့ကိုလည်း စောင့်ကြည့်ပါ... မင်းတို့ရဲ့အသက်ကို စရိတ်စကနဲ့တောင် ပေးဆပ်ပြီး အဲဒီဘုံကျောင်းတွေကို သူရဲကောင်းတွေအဖြစ် ကာကွယ်ပါ... ဒီအတွက်ကြောင့် မင်းတို့ အသက်အန္တရာယ်ကို စွန့်စားလိုက်ပါ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"မင်းတို့ အနောက်နွားရှင်းကျိုးရဲ့ ပြည်နယ်ငါးဆယ်ကို သွားကြည့်ဖို့ ပြောဖူးတဲ့လူတိုင်းကို ပြောလိုက်ပါ... မီးတောက်လို ရှင်သန်ပြီး စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ပါ... ကမ္ဘာငယ်လေးနဲ့ မင်းတို့ ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားရင်တောင် စိတ်ရှည်ရှည်ထားပါ... တစ်နေ့ မင်းတို့ကို ငါရှာတွေ့မှာပါ"

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်​နေကြသည်။

ချန်ရှီ သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ နတ်ဆိုးများကို သန့်စင်ပြီးနောက် သူတို့အသီးသီးသည် ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံး အမိန့်​ပြားကို အသက်သွင်းကာ သေးငယ်သော ကမ္ဘာငယ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

"ဂရုစိုက်ပါ တစ်ဆယ်လေး"

လီထျန်းချင်က သူ့ကို ကြီးမားသော ပွေ့ဖက်မှု​ကြီးအား ပေးလိုက်သည်။ ချန်ရှီ သူ့ပုခုံးကို ​ပြန်ပုတ်ပြီး။

"ဂရုစိုက်!"

လီထျန်းချင်သည်လည်း ကမ္ဘာငယ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အနောက်နွားရှင်းကျိုးရဲ့ ပြည်နယ်ငါးဆယ်သို့ သွားရောက်ကာ တောင်နီခန်းမ ဌာနခွဲ အသီးသီးသို့ သွားရောက်ကာ ချန်ရှီရဲ့ညွှန်ကြားချက်အရ စစ်ဆင်ရေးစတင်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

ဝူးချင်းယွီ: "အားထန်! ရှီးကျင်း တရားရုံးက ဘာလုပ်​လောက်လဲ..."

ချန်ထန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မသိဘူး.. မိသားစုကြီးတွေက ဒီအရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ လူတွေအပေါ် အမြတ်မထုတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်... တစ်ဆယ်လေး..."

ချန်ရှီသည် ဘယ်အချိန်က ရွာဝင်ပေါက်မှ ထွက်သွားပြီး ကျောက်ပြားတစ်ချပ်ရှေ့ ရောက်နေသည်မသိ။ ချန်ရှီကို ကြည့်ရတာ အတွေးထဲတွင် အသိစိတ်က တိတ်တဆိတ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သလိုပင်။

ဝူးချင်းယွီ: "သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့ ဒီဘေးဆိုးကြီးကို ဘယ်လိုကျော်ဖြတ်ရမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားနေလောက်တယ်..."

ချန်ထန် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖြေရှင်းချက် ရှိနိုင်လောက်လား?"

ဝူးချင်းယွီ: "တကယ်လို့ရှိရင် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းလည်း ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီသည် နေ့ခင်းမှ ညနေအထိ အတွေးနက်နက်ဖြင့် မိုးမခပင်ဟောင်းအောက်တွင်သာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

အနောက်နွားရှင်းကျိုးသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုရှည်လျားသော နောက်ထပ် ညတစ်ညသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ လသည် ကောင်းကင်အထက်တွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားကာ ကမ္ဘာကြီးကို ငြိမ်သက်စွာ ငုံ့ကြည့်လျက် ခံစားချက်မဲ့နေသည်။ ၎င်းက လောကီရေးရာ အထွတ်အထိပ်၊ အိုမင်းမှု၊ ဖျားနာမှု၊ သေဆုံးမှုတို့သည် လောကီရေးရာများ ပြိုလဲခြင်းနှင့် မသက်ဆိုင်ဘူးဟုပင် ထင်မြင်ယူဆရသည်။

၎င်းသည် ဘေးဥပဒ်ကို ယူဆောင်လာခြင်း၊ ကူညီပေးမပေးဘဲ လျစ်လျူရှုကာ လေ့လာသူမျှသာ လုပ်နေသလိုပင်။

"မစဉ်းစားနိုင်ဘူး... ငါ မတွေးနိုင်ဘူး!"

ချန်ရှီ သူ့ခေါင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဘေးဆိုးကြီးကို ဘယ်လို ရှင်သန်ရမလဲလို့ စဉ်းစားလို့ မရဘူး... ငါစဉ်းစားထားတဲ့ အဖြေတိုင်းကို ဘုရင်အစစ်နဲ့ ငါ့ရှေ့က လူတွေက စဉ်းစားထားပြီးသားတွေ.. ဒါပေမယ့် သူတို့ကလည်း အခြေအနေကို ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲနိုင်ကြဘူး... ကန့်ညောင် ကျနော် ဘာလုပ်ရမလဲ သင်ပေးပါဦး!"

ကျောက်ပြားမှ အလင်းရောင်အနည်းငယ် ထွန်းလင်းခဲ့သော်လည်း ကန့်ညောင်က သူ့အား အဖြေမပေးခဲ့ပေ။

"ဟုတ်သားပဲ နတ်ဘုရားအမေ... ခင်ဗျားလည်း စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်လို ကျရှုံးသွားပြီ.... ကျနော့်ကို မကူညီနိုင်ဘူး"

သူလဲလျောင်းပြီး သူ့အပေါ်က ကြိုးဆွဲချနေတဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ဆရာလည်း မရဘူး ဆရာက မိသားစုဆယ့်သုံးစုတောင် မကျော်နိုင်ဘူး ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ကျနော့်ကို သင်ပေးလို့ မရဘူး ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မကူညီဘူး၊ ဘာမှ မရှိ​တော့ဘူး..."

"တစ်ဆယ်လေး.. ဒါကို မင်းတာဝန်အဖြစ် မယူနဲ့ မင်းက နန်းတော်မဟုတ်ဘူး စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်ကျန်းလည်း မဟုတ်ဘူး မင်းလုပ်နိုင်တာက တခြားသူတွေနဲ့အတူတူပဲ။ သူရဲကောင်း မလုပ်နဲ့ မင်းအသက်ကိုပဲ ကယ်တင်လိုက်ပါ... မင်းသူရဲကောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ လိုအပ်တဲ့အခါ မင်းအသက်ကို စတေးလိုက်..."

ချန်ရှီ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဆရာ မှန်ပါတယ်"

မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့တင်ပါးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သူရဲကောင်းဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူရဲကောင်း ဖြစ်ချင်တဲ့သူက သွားလုပ်နိုင်တယ်.... ဒါပေမယ့် ငါမလုပ်ဘူး!"

သူသည် ဝတ်ရုံဖြူနတ်သမီးကို ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှ ခေါ်ယူကာ သူမလက်ကို ဖမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှောစောက်မှ အပြေးအလွှား ဆင်းကာ ချန်မိသားစုအိမ်သို့ တည့်တည့်သွားခဲ့သည်။

ဝတ်ရုံဖြူနတ်သမီးမှာ သူမကို ဆွဲခေါ်လာတဲ့အခိုက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိအောင် လန့်သွားသည်။

ချန်ထန်က အိမ်တွင် ရှိနေသည်။ ဤနတ်ဆိုး ကျောက်တုံးနတ်ဘုရား မယ်မယ်ရှစ်ကျီ အတွက် ရည်စူးထားသော ဘုဲကျောင်းတစ်ခု ဆောက်လုပ်ရန် ခရိုင်တရားသူကြီး ဟူဖေးဖေး နှင့် ဆွေးနွေးနေပါသည်။

"ရှစ်ကျီက အရမ်းဆိုးပေမယ့် စိတ်ကောင်းရှိတယ်... ရှင်းရှန်ခရိုင်ကို ကာကွယ်နိုင်တယ်"

ဟူဖေးဖေး: "ရှစ်ကျီက တစ်လကို လူဘယ်နှစ်ယောက်စားလဲ"

"ငါတို့ ဒီကိစ္စကို သူနဲ့ ဆွေးနွေးရမှာပေါ့..."

"ဒုန်း!"

ချန်ရှီ တံခါးကို ဖြိုချပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ချလာသည်။

"ဖေဖေ မေမေ... သား ဒီမိန်းက​လေးကို လက်ထပ်ချင်တယ်"

ချန်ရှီက အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ နတ်သမီးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်ရှိပြီ... လက်ထပ်လို့ရပြီ မိုးလင်းရင် လက်ထပ်တော့မယ် သားလေးလည်း လိုချင်တယ်"

ဝတ်ရုံဖြူနတ်သမီးမှာ အံ့သြဝမ်းသာဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားခဲ့သည်။ ချန်ထန်နဲ့ တခြားသူတွေကို မကြည့်ဝံ့ဘဲ သူ့ခေါင်းက ရင်ဘတ်ပေါ် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာ?"

ဟူဖေးဖေး ထိတ်လန့်ပြီး ဒေါသထွက်ကာ စားပွဲကို ဆောင့်ရိုက်ပစ်သည်။

"ဒီမိန်းကလေးက ဒီလက်ထပ်ပွဲကို လက်မခံဘူး!"

ဝူးချင်းယွီလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေတာကြောင့် တရားသူကြီးဟူ၏ ကန့်ကွက်မှုကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

"ဒီအိမ်ထောင်ရေးက အဆင်ပြေပါတယ် ဒါပေမယ့် သူမက မင်းထက် နှစ်နည်းနည်း ပိုကြီးနေသလိုပဲ...."

ချန်ထန်: "မိန်းမက ၃နှစ်ကြည့်ရင် ရွှေအုတ်ခဲတွေ ယူလာလိမ့်မယ်တဲ့... ကိုယ်ကတော့ အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်တယ်"

ဟူဖေးဖေးက ဒေါသတကြီးနဲ့ :"ဒီခရိုင်တရားသူကြီးက သဘောမတူဘူး... ဒီခရိုင်တရားသူကြီးနဲ့ ထိပ်တန်း ပညာရှင်က တစ်ချိန်က စောင်တစ်ထည်တည်းနဲ့ အိပ်... ဝူး....."

ဟေးကော် သူမပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ကြောင်တစ်ကောင်ကို ဆွဲထုတ်သွားလိုက်သည်။

ချန်ထန်က ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ :"အခု ပြဿနာက ကောင်မလေးရဲ့ နာမည်ကို ငါတို့ မသိတာပဲ... လက်ထပ်ပြီးရင် သူ့ကို ဘာခေါ်ရမှန်းမသိဘူး နာမည်မရှိရင် တစ်သက်လုံး ဒီအတိုင်း ခေါ်နေလို့ နေလို့မရဘူး"

ဝတ်ရုံဖြူနတ်သမီးက ရုတ်တရက် :"ရှောင်သွမ့်!"

ချန်ရှီ၊ ချန်ထန်နဲ့ ဝူးချင်းယွီတို့ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဝတ်ရုံဖြူနတ်သမီးက မျက်တောင်ခတ်ပြီး အတွေးဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အခိုင်အမာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ချန်ထန်: "သူမနာမည် ရှောင်သွမ့် ဆိုတာကို မှတ်မိတယ်... ဒါက သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရတော့မယ် လို့ မဆိုလိုဘူးလား?"

ချန်ရှီ၏ နှလုံးခုန်သံ ခုန်သွားသည်။

ဝူးချင်းယွီက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးပြီး :"အခု ငါတို့ နာမည်ရပြီ... ရှောင်သွမ့် မင်း တစ်ဆယ်လေးကို ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား"

ဝတ်ရုံဖြူနတ်သမီးက ချန်ရှီကို စိုက်ကြည့်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဝူးချင်းယွီ: "ကောင်းပြီ! နေထွက်တာနဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပြင်ထားလိုက်မယ်။ ဒီည မွန်းတည့်ချိန်နဲ့ မင်္ဂလာညမှာ အခမ်းအနားကျင်းပဖို့ လုပ်မယ်...စကားမစပ်၊ သူ့အဖိုးပြန်လာတာကို စောင့်ရမလား"

ချန်ထန် သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး။

"မစောင့်တော့ဘူး... ကပ်ဆိုးကြီး ကျရောက်တော့မယ်... နေ့ရက်တိုင်းက ပျော်ရွှင်စရာတွေပဲ... လှပတဲ့ရှုခင်းတွေနဲ့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ အချိန်ကောင်းတွေကို ချန်ယင်တူးကြောင့် မဖြုန်းတီးပစ်နဲ့"

ဝူးချင်းယွီလည်း သဘောတူပြီး ဟွမ်ဖောရွာက ရွာသူရွာသားတွေကို ပြောပြဖို့ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။

ရွာသည် စက္ကူဖြတ်ခြင်း၊ စက်ချုပ်ခြင်း၊ ပန်းထိုးခြင်း၊ သားသတ်ခြင်း၊ ကြက်၊ ဝက်နှင့် သိုးများဖြင့် လျင်မြန်စွာ အလုပ်များလာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ပရာအဖွဲ့ကို ဖိတ်ကြားရန် အခြားရွာသို့ပင် သွား​နေခဲ့သည်။

နန်းနန်းသည် အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်​နေပြီး အကြာကြီး ငိုနေခဲ့သည်။ သူမသည် သတို့သမီးဖြစ်သင့်သည်ဟု ဟူဖေးဖေးအား ပြောခဲ့သော်လည်း ဟေးကော်က သူ့ကို သကြားလုံးလေးတစ်ချောင်းဖြင့် အားပေးခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ခရိုင်တရားသူကြီးဟူသည် ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးနေသဖြင့် သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ခက်ခဲနေ၏။

ချန်ရှီသည် သူ၏မင်္ဂလာဝတ်စုံ၊ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အနီရောင်ပန်းပွင့်ကြီး တစ်ပွင့်နှင့် ထိပ်တန်းပညာရှင် ဦးထုပ်ကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ ယခုအခိုက်၌ သူ့နှလုံးတွေင တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။

"သူမနာမည်က ရှောင်သွမ့် ဆိုတာကို မှတ်မိလာတယ်... အဲဒါက သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာတယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလား သူမက ချီးရှာဘုံကျောင်းက အမတနတ်သမီး... ငါက သူမကို မိုက်မဲအောင် လုပ်ခဲ့သူ... စိတ်မဆိုး​လောက်ပါဘူးနော်!"

ထိပ်တန်းချန်သည် သူ၏ ဖန်ကျွယ်က ယခင်ကထက် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ဟု ခံစားလာခဲ့ရသည်။

"သူမက အမတနတ်သမီးဖြစ်ဖြစ်၊ တစ္ဆေ၊ ဘေးဥပဒ်ပဲဖြစ်ဖြစ် မကောင်းမှုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ ဒီသတို့သမီးအခန်းကို ငါ ဝင်ကို ဝင်ရမယ်"