သေခြင်းတရားနှင့် ရှင်သန်ခြင်းကြားက အမျှင်တန်းတစ်မျှင်

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သေခြင်းတရားနဲ့ ဒီလောက် နီးနီးကပ်ကပ် ရင်ဆိုင်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဒီအချိန်မှာတော့ အပြင်မှာ ပုန်းနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးဟာ တကယ့် “ပိုးချည်” မဟုတ်ပေဆိုတာကို သူ သေချာသွားသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အကယ်၍ တကယ်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံးရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုမှာပဲ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင်မရဘဲ အဆုံးသတ်သွားနိုင်လို့ပဲ။

သူ အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ မိုးလင်းဖို့က အတော်လေး ဝေးနေသေးသည်။ သူသာ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒီပုန်းနေတဲ့ကလေးဟာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဂိုဒေါင်ထဲကို ဝင်လာပြီး သူ့ကို ရှာဖွေဖို့ ဘယ်တော့ဝင်လာမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ချေ။

ဟုတ်ပေသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသာ အဲဒီကလေးဟာ “ပိုးချည်” ကိုကြောက်ပြီး ဂိုဒေါင်ထဲကို ဝင်ဖို့တောင် မရဲဘူးဆိုတာကို သိခဲ့မယ်ဆိုရင် တခြားအစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆွဲခဲ့မှာဖြစ်ပေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် “ပိုးချည်” ဆိုတဲ့ ထူးဆန်းမှုက အခုထိ ဝေးနေသေးပြီး အဲဒီကလေးရဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေရဲ့ဖိနှိပ်မှုအပေါ် ခံစားနိုင်တဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက “လျှာရှည်ကျန်းကျန်း” ကိုကျော်လွန်နေပြီး “ခေးအာ” နဲ့တောင် တူနေ လေသည်။

အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ဘေးမှာ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ပြီး လှဲနေတဲ့ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကလေးရဲ့ပစ်မှတ်က ငါဖြစ်ရမယ်။ သူက မင်းကို သိပ်စိတ်မဝင်စားဘူး။ မင်းက သူ့ရဲ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒါဆိုရင် ငါက ဂိုဒေါင်ထဲကနေ ထွက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာပြီး တောင်ခြေကနေ ခိုးထွက်သွားလို့ရမယ်” လို့ သူပြောလိုက် လေသည်။

စကားလုံးတွေကို နားလည်ပေမဲ့ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” က အရင်လိုပဲ တွေဝေနေသည်။

သူ့ရဲ့ထူးဆန်းတဲ့စိတ်ကူးကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို မော့ကြည့်နေသည်။

တကယ်တော့ “ကျန်းကျန်း” ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းပြီး ထူးဆန်းတဲ့ကလေးရဲ့အာရုံကို လွှဲလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ “ကျန်းကျန်း” ရဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းဟာ ဒီအချိန်မှာ အလွန်အမင်း မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီထက် ပိုကြီးတဲ့ဘေးအန္တရာယ်တွေ ဖြစ်မှာကို ကြောက်လို့ သူမကို အပြင်ထုတ်ဖို့ မရဲချေ။

“ဒီလိုလုပ်…”

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့အစီအစဉ်ကို စတင်ဖို့လုပ်နေတုန်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်တော့ ခရမ်းစိမ်းရောင် ကလေးခေါင်းတစ်လုံးက ကျောက်ပြားကြီးနောက်ကနေ ချောင်းကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ကလေးရဲ့ပိန်သွယ်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပင့်ကူကြီးတစ်ကောင်လို ကျောက်တုံးရှေ့ကို တွားသွားလာသည်။

ကလေးဟာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေပြီးနောက် မြေအောက်နေရာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့အရာတွေကို အာရုံခံမိပြီး “ပိုးချည်” ထူးဆန်းမှုကနေ သူခံစားရတဲ့ ဖိနှိပ်မှုက လျော့နည်းလာနေသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ့ရှေ့က ဂိုဒေါင်က အရင်လို ကြောက်စရာမကောင်းတော့ဘူးလို့ ထင်ရသည်။

တွားသွားပြီး ထွက်လာပြီးနောက် ကလေးဟာ သူ့ရဲ့ခံစားမှုတွေက မှန်ကန်တယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုနိုင်သလိုမျိုး အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူလိုက်သည်။ သူဟာ သူ့ကိုယ်သူ ကုန်းလိုက်ပြီး ဂိုဒေါင်တံခါးဝဆီကို အမြန်ပြေးသွားသည်။

တွားသွားနေစဉ်မှာ အစိမ်းရောင် အချွဲတွေ သူ့နောက်မှာ ကျန်ခဲ့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး၊ သူ ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီထင်တယ်”

ဒီအဖြစ်ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲ လန့်သွားပြီး တံခါးရဲ့ဘယ်ဘက်ကို ချက်ချင်း လက်ညှိုးထိုးပြကာ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ကို “မင်း ဟိုဘက်ကိုသွား၊ အရင်ထွက်ပြီး သူ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်၊ မြန်မြန်” လို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ဟာ အမိန့်ကို အပြည့်အဝနားလည်ပြီး ချက်ချင်း ဂိုဒေါင်တံခါးထဲကနေ တွားသွားပြီး သူ့ရဲ့အမည်းရောင်ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ ဘယ်ဘက်ကို အမြန်ရွေ့သွားသည်။

အနားကို ရောက်လာတဲ့ကလေးဟာ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ပေါ်လာတာကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့အတွက် အံ့ဩသွားသည်။ ဒါကြောင့် သူဟာ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ပြီး သတိနဲ့အတူ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ထွက်ပြေးသွားတဲ့ဘက်ကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။

သူက လိုက်ရမလားဆိုတာကို စဉ်းစားနေပုံပေါ်ပြီး ဒီအချိန်မှာ ကလေးဟာ ဂိုဒေါင်တံခါးကို ဘေးတိုက်လှည့်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ တံခါးထဲကနေ လျင်မြန်စွာ ချောထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ဘယ်ဘက်လက်က ခါးကို ကိုင်ထားဆဲ။ အံ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကြိတ်ထားပြီး တံခါးအပြင်ဘက်က ညာဘက်ကို လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားလေသည်။

သူဟာ သူ့ရဲ့ခြေလှမ်းတွေကို သတိထားပြီး အသံမထွက်အောင် ဂရုစိုက်သည်။ ကလေးရဲ့အာရုံက “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” အပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့အတွက် နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် လောက် အာရုံလွဲသွားမယ်ဆိုရင် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ တောင်ခြေနောက်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ သူ့ကို ပြန်ရှာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ချေ။

ဒါပေမဲ့ ရင့်ကျက်မှုမရှိတဲ့အစီအစဉ်ဟာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေသည်ဆိုတာ ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ လေးငါးလှမ်းပဲ လှမ်းရသေးတဲ့အချိန်မှာ ကလေးက သူ့ခေါင်းကို လှည့်လာသည်။

သူ့ရဲ့အာရုံက ထွက်သွားတဲ့ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” အပေါ်မှာ ရှိမနေချေ။ “ယန်ကျွင်းဇဲ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးသုံးလုံးကို စားသုံးပြီးကတည်းက ချန်ကျင်းထင်းက ထည့်သွင်းထားတဲ့ စွဲလမ်းမှုက ယန်ကျွင်းဇဲကို သူ့ရဲ့တစ်ခုတည်းသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မယ့် ပစ်မှတ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ခေါင်းကို လှည့်လိုက်တာနဲ့ ကလေးဟာ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို ချက်ချင်းတွေ့လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့းစပ်ဟသွားကာ အစိမ်းရောင်အချွဲတွေ ယိုထွက်လာသည်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေကို ကွေးလိုက်ပြီး သူ့ဆီကို ခုန်ဝင်လာသည်။

ဒီအဖြစ်ကို မြင်လိုက်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို ရေအေးလောင်းချလိုက်သလို ခံစားရပြီး ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ အေးစက်သွားသည်။ သူဟာ တူကို ထုတ်ပြီး နောက်ပြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပေမဲ့ ဘာကိုမှ မထိခဲ့ချေ။

ကလေးရဲ့ရွေ့လျားမှုနဲ့ ရှောင်တိမ်းနိုင်တဲ့အမြန်နှုန်းက အံ့ဩစရာကောင်းပြီး သူဟာ သာမန် “လေလွင့်ဝိညာဥ်” တွေနဲ့မတူသလို “ရုပ်ထုဝိညာဉ်” ဒါမှမဟုတ် “ရုပ်ထုဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း” တွေနဲ့လည်း မတူချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် ကလေးဟာ “ဖက်ထုပ်” ဒါမှမဟုတ် “ရုပ်အလောင်း” တစ်ခုနဲ့တူပြီး ဝိညာဉ်အမျိုးအစား မဟုတ်ပုံရတဲ့ သန့်စင်တဲ့ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်နေသည်။

ဒါက အလွန်အမင်း ထူးခြားနေသည်။ သူ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးချေ။

ဘယ်သူလဲ။ ဒီလူက ဘာကြောင့် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလဲ။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ နောက်ထပ်စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိချေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ တူနဲ့ ရိုက်တာ လွဲသွားပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အေးစက်တဲ့ခံစားမှုတစ်ခု ချက်ချင်းပျံ့နှံ့လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ ပူလောင်တဲ့နာကျင်မှုတစ်ခု လိုက်လာ သည်။

အောက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ဒဏ်ရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး အဲဒီကနေ သူ့ရဲ့အူလမ်းကြောင်းရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်နေရသည်။

ဒါတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ကျောရိုးကလည်း အလွန်အမင်း နာကျင်နေပြီး အနည်းဆုံး နေရာနှစ်နေရာမှာ အရိုးပေါ်တဲ့အထိ နက်ရှိုင်းစွာ ဓားနဲ့ အခုတ်ခံထားရသည်။

“အချိန်နောက်ပြန်ရစ်” ဖို့ စွမ်းအင်မလုံလောက်တဲ့အတွက် နောက်ပြန်ရစ်လို့မရတော့တဲ့အခါမှာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ရှင်သန်လိုစိတ်ဟာ အပြည့်အဝ တောက်လောင်လာသည်။

သူဟာ ကလေးက နောက်ကနေ တိုက်ခိုက်လို့မရအောင် သူ့ရဲ့ကျောကို တောင်ခြေနံရံနဲ့ အမြန်ကပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာတဲ့ ကလေးကို သူ့ရဲ့တူကြီးနဲ့ အသည်းအသန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ရိုက်ချက်က ထပ်ပြီးလွဲသွားပြီး ကလေးရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ထိတွေ့တဲ့အခါမှာ စေးကပ်နေသလို ခံစားရပြီး တူရဲ့အားကို လုံးဝနီးး ချော်ထွက်သွားစေသည်။

ကလေးက အနည်းငယ် ဘေးကို စောင်းလိုက်ပြီး လက်သည်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ပေါင်ထဲကို သူ့ရဲ့ချွန်ထက်တဲ့လက်သည်းထိပ်ဖျားတွေကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ဒီလက်သည်းထိုးသွင်းထားတဲ့အကူအညီကို သုံးပြီး ကလေးဟာ သူ့ပခုံးပေါ်ကို တက်သွားသည်။

“ဖက်… မင်းအမေ!”

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီး အဝေးတစ်နေရာမှာ ရှိနေတဲ့ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ကို တုန်ရီနေတာကို မြင်လိုက်ရပေမဲ့ အနားကို ကပ်လာဖို့ မရဲချေ။

ဒီအသက်ရှင်ရေးနဲ့ သေရေး ကာလမှာ သူဟာ နှစ်ခါမစဉ်းစားတော့ဘဲ “လျှာရှည်ကျန်းကျန်း” ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲ အခက်တွေ့နေတာကို မြင်တာနဲ့ “ကျန်းကျန်း” က ချက်ချင်း ကူညီဖို့ ပြေးလာမှာ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ “ကျန်းကျန်း” ဟာ ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သံလိုက်စက်ကွင်းဟာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမကို ထုတ်လိုက်တာက သူ့ကို ကူညီမလား ဒါမှမဟုတ် အန္တရာယ်ဖြစ်စေမလားဆိုတာကို ယန်ကျွင်းဇဲ မသေချာပေမဲ့ သူ စမ်းကြည့်ဖို့တော့ လိုအပ်နေသည်။

“ကျန်းကျန်း” ဟာ အလောင်းတစ်လောင်းလို ခံစားရပြီး ဘေးတစ်ဖက်မှာ မလှုပ်မယှက်နဲ့ ကျောက်နံရံကို ကပ်ပြီး ရပ်နေသည်။

သူမရဲ့ခေါင်းကို နှိမ့်ချထားပြီး သူမရဲ့မီတာဝက်ရှည်တဲ့ လျှာက အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ ကြုံတွေ့နေရတဲ့အန္တရာယ်ကို စိတ်မဝင်စားပုံရသည်။

ဗြောင်း!

ချွန်ထက်တဲ့လက်သည်းတွေက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ပခုံးကို ထိုးဖောက်လိုက်ပြီး အဲဒီနာကျင်မှုကနေ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အော်သံတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် အော်ခိုင်းစေသည်။

တောင်ကုန်းပန်းခြံရဲ့ လူမနေတဲ့နောက်ဖေးမှာ သူ့ရဲ့အော်သံကို နားထောင်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိချေ။

“ကျန်းကျန်း” ဟာ သူမရဲ့ဝိညာဉ်ဉာဏ်ရည်ကို ဆုံးရှုံးသွားပုံရပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ထူးဆန်းမှုသံလိုက်စက်ကွင်းက ကျောက်နံရံနဲ့ ကပ်ပြီး မှိုင်းမှိုင်းမှုန်မှုန်ရပ်နေသည်။

မည်သည့်အနှောင့်အယှက်ကိုမဆို ပေါက်ကွဲဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အော်သံကိုတောင် တုံ့ပြန်မှုမပြခဲ့ချေ။

သေခြင်းတရားရဲ့အစွန်းမှာ!

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူမကို လှုံ့ဆော်နိုင်ဖို့၊ သူ့ကို သတိထားမိစေဖို့၊ ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အရင်က “အငြိုးကြီးအဖွား” နဲ့ “နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာ” တို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့သလို ထူးဆန်းမှုနှစ်ခုကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့တူကြီးကို “ကျန်းကျန်း” ဆီကို အကြမ်းပတမ်း ပစ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ တူကြီးက “ကျန်းကျန်း” ကို ထိခါနီးမှာ သူမရဲ့လျှာက လျှပ်တစ်ပြက်ထွက်လာပြီး လေထဲမှာပဲ တူနဲ့ ထိခိုက်မိသွားသည်။

ကျယ်လောင်တဲ့အသံနဲ့အတူ တူကြီးဟာ ပြန်လည်ကန်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားသည်။

“ကျန်းကျန်း” လည်း ခပ်အုပ်အုပ်အော်သံတစ်ခု ထွက်လာပြီး နောက်ပြန်ယိုင်သွားကာ နံရံကို လုံးဝကပ်သွားသည်။

ရှင်းနေတာက တူကြီးက သူမကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထိခိုက်မှုဖြစ်စေနိုင်ပေမဲ့ သက်ရောက်မှုက ပြင်းထန်ခြင်းမရှိချေ။

ဗြောင်း!

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ကျန်တဲ့ပခုံးကိုလည်း ကလေးရဲ့ချွန်ထက်တဲ့လက်သည်းတွေက ထပ်မံ ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ သွေးတွေက ပန်းထွက်လာပြီး ထိုးဖောက်ထားတဲ့အပေါက်တွေကနေ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းလာပြီး သူ့ရဲ့လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို လှုပ်ရှားလို့မရအောင် ဖြစ်စေသည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့အသားအရေဟာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေပြီး သူ ရှေ့ကိုတုန်ယင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်လဲကျသွားသည်။

ပြီးတော့ “လျှာရှည်ကျန်းကျန်း” ဟာ တူကြီးကို တွန်းလှန်ပြီးနောက် သူ့ဆီကို မလာသလို သူ့အာရုံကိုလည်း ဒီနေရာကို မပြောင်းလာခဲ့ချေ။

ပြီးပြီ!

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မြေပြင်ပေါ်ကို မှောက်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို ကလေးက နင်းထားလိုက်သည်။ ကလေးဟာ သူ့ရဲ့ချွန်ထက်တဲ့လက်သည်းတွေကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်။ အရေပြားနဲ့ အသားတွေကို ဖောက်ပြီး သွေးလွှတ်ကြောဆီကို ရောက်သွားသည်။

နှစ်စက္ကန့်လောက် ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် အားအပြင်းအထန် ရွေ့လိုက်တဲ့အခါ သွေးလွှတ်ကြောဟာ ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့လည်ပင်းကနေ သွေးတွေ အများအပြား ပန်းထွက်လာသည်။

[ပိုင်ရှင်ဟာ သေလုနီးပါးအခြေအနေရောက်နေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်၊ “သေလုနီးပါးမှာ အလိုအလျောက် အချိန်နောက်ပြန်ရစ်” စနစ်ကို စတင်ပြီ၊ ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင် မလုံလောက်တဲ့အတွက် စတင်ဖို့ မအောင်မြင်ချေ…]