ဗီဒီယို ပြန်ဖွင့်ကြည့်ခြင်း

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်မှာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အဲဒီနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အောက်ပိုင်းက စိုစွတ်လာသလိုမျိုးဖြစ်လာတာကြောင့် နာကျင်မှုက ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်လာသည်၊ ဒါက သွေးဖြစ်ပုံရသည်။

သူဟာ ခေါင်းကို တစ်ဖက်ဘေးစောင်းပြီး မြေပြင်ပေါ် မှောက်ရက်လဲကျနေကာ အရှေ့ကို တွေတွေကြီး ကြည့်နေပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း အရောင်မှိန်လာသည်။

မှေးမှိန်နေတဲ့ သူ့ရဲ့အမြင်အာရုံထဲမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ ကျောပိုးအိတ်လွယ်ထားတဲ့ "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား" ဟာ သူ့ရဲ့စိတ်ကို လုံးဝဆုံးရှုံးသွားသည်။

အချိန်နောက်ပြန်ရစ်!

အချိန်နောက်ပြန်ရစ်!

အချိန်နောက်ပြန်ရစ်!

သူ့ရဲ့မသိစိတ်ထဲမှာ အကျိုးမရှိဘဲ အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ဖို့ကို အကြိမ်ရေမရေမတွက်နိုင်အောင် ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့သတိက တဖြည်းဖြည်း လွတ်သွားသည်။

တဆတ်ဆတ်တုန်ခါမှု၊ သွေးဆုံးရှုံးမှုလွန်ကဲတာကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလာပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒါကို မခံစားနိုင်တော့ချေ။

သူ့မျက်လုံးအရှေ့က အရာအားလုံးက မှုန်ဝါးသွားပြီး “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ရဲ့ အရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ဂိုဒေါင်အပြင်ဘက်က ရှုခင်းကလည်း အဲဒါနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ မြင်နိုင်တာက မီးခိုးဖြူရောင်ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ၊ မိုနိုခရုမ်း မီးခိုးနဲ့ အဖြူရောင်ကမ္ဘာတစ်ခု။

သူ အိပ်ပျော်သွားသလိုမျိုး ခံစားရသည်၊ အိပ်မက်မက်နေသလိုမျိုး။ သူ သူ့ရဲ့မိဘတွေ၊ အတန်းဖော်တွေ၊ ခေးအာ၊ နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာ၊ မေကြီး၊ အငြိုးကြီးအဖွား...တို့ကို အိပ်မက်မက်နေသည်။

အိပ်မက်ထဲမှာ သူတို့အားလုံးက သူ့ကို ပြုံးပြနေသလိုဖြစ်ပြီး ခေးအာတစ်ယောက်တည်းကသာ မရပ်မနား တွားသွားနေသည်။

“အယ်?”

ခေးအာဟာ သူ့ကျောပေါ်ကို တွားသွားလာပြီး သူမရဲ့ခေါင်းကို တစ်ဖက်ဘေးစောင်းကာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့မျက်လုံးရှေ့မှာ ကပ်လိုက်သည်။ သူမက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရပေမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်လေးလည်း ရှိနေသည်။

“ယာ ယာ ယာ ယာ…”

ခေးအာက သူ့ကိုမှတ်မိသွားပြီး သူမရဲ့ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့မျက်နှာကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဒီအရာအားလုံးကို တွေတွေကြီး ကြည့်နေရင်း ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဘာကိုမှ မခံစားရချေ၊

မီးခိုးရောင်ကမ္ဘာထဲမှာ ဘေးလူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ တည်ရှိနေပြီး သူ့အရှေ့မှာဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

သေခြင်းတရားမတိုင်ခင် အချိန်လေးမှာ ခေးအာရဲ့ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ပိုပြီးထင်ရှားလာသည်၊ သူ သူမရှိနေတဲ့နေရာပတ်လည်က ရှုခင်းတွေနဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နိုင်သလိုမျိုး။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သစ်ပင်တွေ၊ မြက်ခင်းစိမ်းတွေနဲ့ အုတ်ဂူတွေကို မြင်လိုက်ရသလိုဖြစ်ပြီး အဲဒီနောက် သူ့ရဲ့သတိက တစ်‌ဖြေးဖြေးနဲ့ မှေးမှိန်လာပြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အချိန်တွေကုန်လွန်သွားပြီး မိုးသားရောင်အဖြူရောင်ကပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှောင်မိုက်မှုကို ပျောက်ကွယ်စေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင်ရွာချလာသည်။

အေးစက်တဲ့မိုးစက်တွေက တစ်စက်ချင်းစီ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မှောက်လျက်လဲကျနေတဲ့ မျက်နှာတစ်ဖက်ပေါ်ကို ကျဆင်းလာသည်။

ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့မျက်ခွံက တဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။

တစ်မိနစ်လောက်ကြာပြီးနောက် သူဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့မျက်ခွံတွေကို မြေကြီးတစ်ထောင်လောက် လေးနေသလို ခံစားရပြီး အဲဒါတွေကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့အားအင်တွေအားလုံး ကုန်သွားသလိုမျိုးဖြစ်နေသည်။

သူ မျက်လုံးတွေဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ စူးရှတဲ့နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ့မျက်ခွံတွေကို လှုပ်ရမ်းလိုက်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အကြည့်က ဖြည်းဖြည်းချင်း အာရုံစိုက်လာပြီး သူ့ရဲ့အာရုံတွေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ နောက်မှာတော့ တွေဝေမှုလှိုင်းတစ်ခု လိုက်လာသည်။။

“ငါ မသေဘူးလား? ငါ မသေခဲ့ဘူးလား?”

နှစ်မိနစ်လောက်ကြာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူဟာ တောင်ကုန်းပန်းခြံ ဂိုဒေါင်အပြင်ဘက် မြေပြင်ပေါ်မှာ ဆက်ပြီးလဲလျောင်းနေပေမဲ့ သူဟာ ခေါင်းမာစွာနဲ့ အသက်ရှင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ရဲ့လက်ခြေတွေကို လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်တော့ သူ့အတွက် သူစိမ်းတွေလို ခံစားရပေမဲ့ အတော်အသင့် လှုပ်ရှားလို့ရသေးသည်။

ငါးမိနစ်လောက်ကြာပြီးနောက် သူဟာ သူ့ရဲ့လက်တွေနဲ့ ထောက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်သည်၊ မိုးဖွဲလေးက ဆက်လက်ရွာချနေသည်။ သူ လဲလျောင်းခဲ့တဲ့နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ့အောက်မှာ သွေးမရှိချေ။ အဲဒီနောက် ခေါင်းလှည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့မျက်လုံးအိမ်တွေ ကျဉ်းသွားပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပေါ်လာသည်။

သူက ခေါင်းမှလွဲပြီး ကျန်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေ ဘာမှမရှိတော့တဲ့ အစိမ်းရောင်အသားအရေရှိတဲ့ ကလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူ့ရဲ့ကိုယ်နဲ့ ခြေလက်တွေက အစအနတွေသာဖြစ်နေပြီး တခြားအစိတ်အပိုင်းတွေ မမြင်ရချေ။

ပြီးတော့ သူလဲလျောင်းနေတဲ့နေရာက သူ မှတ်မိနေတဲ့ ကျောက်နံရံကိုမှီပြီး လဲကျခဲ့တဲ့အနေအထား မဟုတ်ချေ၊ သူ မူလလဲကျခဲ့တဲ့ မြေပြင်က အခုဆိုရင် သွေးတွေနဲ့ ရဲနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒါဟာ သူ့ရဲ့လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ အခုတ်ခံရပြီးနောက် စီးဆင်းလာတဲ့ သွေးတွေပဲလို့ ယုံကြည်သည်။

အဲဒီလိုတွေးပြီးနောက် သူ သူ့ရဲ့လည်ပင်းကို အရောက်ထိလိုက်တော့ ဘာမှအနာတရမရှိဘဲ ဒဏ်ရာအနာရွတ်တောင် မရှိတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ သူ့ရဲ့ဗိုက်ကို အမြန်စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ဒဏ်ရာကလည်း မရှိတော့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ရဲ့နောက်ကျောကို မမြင်နိုင်ပေမဲ့ အဲဒီက ဒဏ်ရာကလည်း ပျောက်ကင်းသွားပြီဆိုတာကို သူ သိလိုက်သည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒဏ်ရာကြောင့် ဖြစ်တဲ့ နာကျင်မှုခံစားမှု မရှိတော့လို့ပဲ။

အဲဒီအစား နက်ရှိုင်းတဲ့ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတစ်ခုက ရှိနေသည်၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်က စွမ်းအင်တွေအားလုံးကို ကုန်ခမ်းစေသလိုမျိုး။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ “လျှာရှည်ကျန်းကျန်း” ဟာ အရင်ကလိုပဲ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ကျောက်နံရံရှိရာဘက်ကို မလှုပ်မယှက်ရပ်နေတာကို သတိထားမိသည်။

“တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ကို ထပ်ပြီးရှာဖွေဖို့ လှည့်လိုက်တော့ ဂိုဒေါင်တံခါးအနီးက အမိုးအောက်မှာ သတ္တဝါလေးကို တွေ့လိုက်ရဖို့ အချိန်အများကြီးမယူခဲ့ရချေ။

မိုးရွာတာကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်၊ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” က မိုးခိုဖို့ အမိုးအောက်ကို ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ခေါင်းပေါ်က ဆံပင်တွေကို စီမံရတာ ခက်ခဲစေပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ကပ်သွားနိုင်လို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သတ္တဝါလေးက ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်၊ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက ကြောက်ရွံ့မှုသာမကဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်ထိရောက်နေတာကို သူ သတိထားမိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အခုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့အကြည့်ကို ပိုပြီးပြင်းထန်အောင်လုပ်လိုက်ရင် အဲဒီသတ္တဝါလေး‌သေးထွက်ကျတဲ့အထိ ကြောက်လန့်သွားလိမ့်မယ်လို့ ခံစားရသည်၊ အကယ်၍ သူ ဆီးသွားနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့။

ဘယ်လိုအရာ... တစ်ခုခုက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ?

“ကျန်းကျန်း” ဟာ သံလိုက်စက်ကွင်းရှုပ်ထွေးနေတာကြောင့် ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားလဲဆိုတာကို သိချင်မှ သိပေလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ကတော့ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ခဲ့ပုံရပြီး သူက အခု သူ့ကို အလွန်အမင်း ကြောက်နေပုံပေါ်သည်။

ဘာကြောင့်လဲ?

မြေပြင်ပေါ်က အစိမ်းရောင်ကလေးရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အားအင်တွေနဲ့ ဆွဲဖြဲခံထားရသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ဘယ်သူလုပ်လိုက်တာလဲ?

အဲဒီအချိန်မှာ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” က တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။ သူက သူ့ရဲ့ဆံပင်တွေ စိုစွတ်မှာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အမိုးအောက်ကနေ ပြေးထွက်သွားကာ ကျောက်ပြားပေါ်က ကင်မရာကို ကောက်ယူပြီး အမိုးအောက်ကို ပြန်လာသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် “မြေပုံ” ကနေ အကျိုးအမြတ်ရရှိပြီးကတည်းက အဲဒီသတ္တဝါလေးဟာ ယန်ကျွင်းဇဲအပေါ် အလွန်သစ္စာရှိလာသည်။ ကင်မရာကို ကြိုးစားပမ်းစား ယူလာဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ဆံပင်တွေ စိုမှာကို ဂရုမစိုက်ခဲ့တာက ဒါကို ထင်ရှားစေသည်။

“ကင်မရာလား?”

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် အရောင်တောက်လာပေမဲ့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို အားနည်းနေတာကြောင့် ဘာမှအများကြီးမလုပ်နိုင်ချေ၊ ထိုင်နိုင်တာတောင် အတော်လေးအောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်နေသည်။

မတ်တပ်မရပ်နိုင်တဲ့အတွက် သူဟာ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တုပပြီး ဂိုဒေါင်တံခါးအောက်က အမိုးဆီကို တွားသွားလိုက်သည်။

“တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” က သူ့ကို ချဉ်းကပ်လာတာကို မြင်တော့ ချက်ချင်း ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

အမိုးအောက်ရောက်တာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက အက်ကွဲနေတဲ့အသံနဲ့ “ကင်မရာ… ငါ့ကိုပေး” လို့ပြောပြီး သူ့ရဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” က တုံ့ဆိုင်းနေသည်၊ သူကိုင်ထားတဲ့ ကင်မရာကို ကြည့်လိုက်သည်၊ အဲဒီနောက် အဲဒါကို နှစ်ခါသုံးခါ သုတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အနီးကို ရွေ့လာကာ ဂရုတစိုက်နဲ့ ပေးလိုက်သည်။

ကင်မရာကို ရပြီးနောက် သတ္တဝါလေးက ချက်ချင်း တစ်ဖက်ကို ဆုတ်ခွာသွားပြီး အနီးကို ပြန်မလာဝံ့တော့ချေ။

ယခု လုံးဝအားအင်မရှိတော့တဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက ယာယီ ထွက်သွားလို့မရတော့ချေ။

အကယ်၍ “ပိုးချည်” တာဝန်ရဲ့ ဘော့စ်က မြေအောက်နေရာရဲ့ နောက်ကျောကနေ ထွက်လာခဲ့ရင်တောင် သူ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ သူ သေရင် သေပါစေတော့။ ထွက်ပြေးဖို့အတွက် ကျန်တဲ့စွမ်းအင် ဘာမှမရှိတော့ချေ။

ကင်မရာဟာ ဂိုဒေါင်တံခါးဘက်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရိုက်ကူးနေတာဖြစ်တဲ့အတွက် အဲဒီနေရာမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို ရိုက်ကူးထားခဲ့မှာ သေချာသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို သူ့ကိုယ်တိုင် ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့အတွက် သူဟာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာကို ပြန်ကြည့်ဖို့ လုပ်ရတော့သည်။

ထွက်သွားဖို့ အင်အားမရှိတော့တဲ့အတွက် သူဟာ သတ္တုတံခါးကို မှီလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဗီဒီယိုကို မှန်မှန်ကန်ကန် ပြန်ဖွင့်ကြည့်နိုင်ဖို့ အတော်လေး ရုန်းကန်ရသည်။ နောက်ထပ် အခန်းတွေကို ရှာဖွေပါ။

မိုးက စတင်ရွာရုံပဲရှိပုံရပြီး ကင်မရာက လုံးဝစိုစွတ်မသွားခဲ့ချေ။ မဟုတ်ရင် ကင်မရာ ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ။

သူ ဂိုဒေါင်ထဲကနေ ထွက်သွားတဲ့အချိန်ကနေ စတင်ပြီး ပြန်ဖွင့်ကြည့်တဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ မျက်လုံးတွေဖွင့်ပြီး အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေသည်။

ကင်မရာရဲ့ ထောင့်က သူ့ရဲ့လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ အခုတ်ခံရတဲ့နေရာနဲ့ အနည်းငယ်ကွာနေပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်နိုင်သေးသည်။ သူဟာ “ရုပ်အလောင်းကလေး” ရဲ့လက်သည်းက သူ့ရဲ့လည်ပင်းသွေးလွှတ်ကြောကို ဖြတ်တောက်လိုက်တဲ့ အချိန်ကို အမြန်ကျော်လိုက်သည်။

ဗီဒီယိုထဲမှာ သူ့ရဲ့လည်ပင်းကနေ သွေးတွေ အများအပြား ပန်းထွက်နေချိန်မှာ သူ မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားပြီး “ရုပ်အလောင်းကလေး” က သူ့အပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက်ရပ်ပြီး ကြည့်နေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ခန္ဓာကိုယ်က အချိန်တိုအတွင်းမှာ သွေးတွေ အရမ်းဆုံးရှုံးသွားတာကြောင့် သူ အနည်းငယ် တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလာသည်။

သုံးမိနစ်လောက်ကြာပြီးနောက် တုန်ခါမှုက ရပ်သွားပြီး သူ… သေသွားတယ်?

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေသေးသည်!

အဲဒီအချိန်မှာ ဗီဒီယိုထဲက “ရုပ်အလောင်းကလေး” ဟာ ရုတ်တရက် လန့်သွားသည်၊ သူရပ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ဘေးနားက မြေပြင်ပေါ်ကို ရောက်သွားကာ မှောက်လျက်လဲနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လန့်သွားတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်လာပြီး ဖန်သားပြင်ကို ပိုပြီးနီးအောင် ကိုင်းကြည့်လိုက်တော့ မှောက်လျက်လဲနေတဲ့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ဆံပင်တွေ အများအပြား အလွန်လျင်မြန်တဲ့နှုန်းနဲ့ ပေါက်လာနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်၊ အဝေးကနေတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

အဲဒီနောက် သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ထူးဆန်းပြီး ဆိုးရွားတဲ့အနေအထားနဲ့ ထလာသည်၊ ခေါင်းနဲ့ ခြေလက်တွေက အင်အားမရှိသလိုပဲ တွဲလောင်းကျနေသည်။

သူ အပြည့်အဝ မတ်တပ်ရပ်နိုင်တာနဲ့ သူဟာ ဆိုးရွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာပြီး သူ့ရဲ့နောက်ကျောကို ထိတ်လန့်သွားတဲ့ “ရုပ်အလောင်းကလေး” ကို ပြသလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဗီဒီယိုထဲမှာ သူ့ရဲ့လည်ပင်းက “ရုပ်အလောင်းကလေး” ကို မျက်နှာမူဖို့အတွက် တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ဒီဂရီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်သွားသည်။

ဒီရင်းနှီးနေတဲ့မြင်ကွင်းကို မှတ်မိလိုက်တဲ့အခါ မယုံနိုင်စရာသံသယတစ်ခုက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာပြီး သူ အကျည်းတန်တဲ့စကားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထွက်လာစေသည်။

“‌သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒါကြောင့်… ငါ အပိုင်းပိုင်းကွဲတဲ့ဝိညာဉ်ဖြစ်ခဲ့တာကိုး!”