အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အဲဒါကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပေမဲ့ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါသာ “အငြိုးကြီးအဖွား” လိုမျိုး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝိညာဉ်ကွဲထွက်တာဖြစ်ခဲ့ရင် သူက သူမရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကို စောစောစီးစီးခံခဲ့ရပြီး သတ်ခံရလုနီးပါးအချိန်ထိ ပေါက်ကွဲထွက်ဖို့ စောင့်နေမှာမဟုတ်ချေ။

ဒါဆို… “နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာ” က သူ့ကို ကူညီဖို့အတွက် ဒီဝိညာဉ်ကွဲထွက်မှုကို သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ထည့်သွင်းထားခဲ့တာလား?

အကယ်၍ အဲဒါက တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့ကောင်းကျိုးအတွက်ဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီနည်းလမ်းက အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အခုပုံမှန်အနေအထားကို ပြန်ရောက်သွားပြီဖြစ်ပြီး သေစေနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေတောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါက သူ့အတွက် ယာယီအားဖြင့် သတင်းကောင်းတစ်ခုပဲ။

စိတ်ကူးယဉ်အတွေးတွေ ပေါ်ပေါက်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ချက်ချင်းပဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူ ညနေခြောက်နာရီလောက်ထိ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ခေါင်းက မူးနောက်နောက်ဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ခြေလက်တွေကတော့ အားနည်းပြီး ဇက်ကြိုးပြတ်နေတုန်းပဲ။

နိုးလာပြီးနောက် သူဟာ အချိန်အတော်ကြာအောင် အိပ်ရာထဲမှာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

ရေချိုးခန်းကိုရောက်တဲ့အခါ မှန်ထဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ တော်တော်လေး အံ့ဩသွားသည်။

မှန်ထဲက သူ့ရဲ့အရိပ်က စက္ကူလို ဖြူဖျော့နေသည်၊ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်မဖြစ်ခဲ့ရင် သူဟာ လူသေတစ်ယောက်နဲ့ မကွာခြားချေ။

“ဒါက ဝိညာဉ်ကွဲထွက်တာခံထားရတဲ့ ရောဂါလက္ခဏာလား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အဲဒီနောက် သူဟာ သွေးအားအလွန်အမင်းနည်းနေတယ်ဆိုတာကို သတိရသွားသည်။ သူ ဒီမှာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပုံရပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သွေးက လုံးဝနီးပါးမရှိချေ။

ဒါက သူ့အတွက် လုံးဝကို မကောင်းတဲ့အရာပဲ။

ဆုံးရှုံးသွားတဲ့သွေးကို ဆေးရုံမှာ သွေးသွင်းပြီး ဖြည့်သင့်သလား ဒါမှမဟုတ် တိုက်ရိုက်သောက်သင့်သလား?

အဲဒါကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ဆေးရုံကိုသွားပြီး တိုက်ရိုက်သွေးသွင်းဖို့ တောင်းခံမယ်ဆိုရင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လုံးဝမလုံလောက်တဲ့သွေးပမာဏနဲ့ ဆေးရုံကို ဘယ်လိုလမ်းလျှောက်လာနိုင်သလဲဆိုတာကို ရှင်းပြနိုင်မှာမဟုတ်ချေ။

သူဟာ သွေးအချို့သောက်ကြည့်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဲဒါကို စုပ်ယူပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်သွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမလားဆိုတာကို စမ်းကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပဲ သူဟာ သူ့ရဲ့ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ကျိုးတာ့လီကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ဘာ၊ မင်း သွေးလိုအပ်တယ်? ဘာအတွက်လဲ? သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် ဖမ်းဖို့လား?” ကျိုးတာ့လီက ဟိုဘက်ကနေ သိသိသာသာ အံ့ဩနေပုံရသည်။

“အဲဒါကို မပူပါနဲ့၊ ငါ့အတွက် အနည်းငယ်ရအောင်ရှာပေး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။

“လူ့သွေးလိုချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ်…”

“တိရစ္ဆာန်… တိရစ္ဆာန်သွေးဆို အဆင်ပြေတယ်၊ ပြဿနာရှိလား?”

ကျိုးတာ့လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့အဘိုးကြီးရဲ့ မိခင်ရဲ့သမီးရဲ့ယောက်ျားရဲ့အစ်မရဲ့

ယောက်ျားမှာ လယ်တောရှိတယ်၊ ငါ သူ့ကို မေးကြည့်မယ်” လို့ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကျိုးတာ့လီရဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေကို အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။

လိုအပ်တဲ့အခါတိုင်း လမ်းကြောင်းတစ်ခု၊ ရှာဖွေဖို့ လူတစ်ယောက်၊ ကူညီဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုက အမြဲရှိနေသည်။

“အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မြန်မြန်လုပ်ပေးလို့ရမလား? ငါ သွေးအတွက် မင်းကို ငွေပေးမယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ပိုက်ဆံအကြောင်း ဘာပြောနေတာလဲ၊ အဲဒါက ခံစားချက်တွေကို နာကျင်စေတယ်” လို့ ကျိုးတာ့လီက ဖုန်းချသွားပြီး စီစဉ်ဖို့ ထွက်သွားသည်။

မျက်နှာကို အမြန်သစ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အမေ လီမန်က အိမ်ပြန်လာသည်။

သူမက သူမရဲ့သားကို မနက်ပိုင်းမှာ အိပ်နေတာ တွေ့ခဲ့ရတာကြောင့် သူမ သူ့ကို မနှိုးခဲ့ချေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဖြူဖျော့နေတဲ့မျက်နှာကို မြင်တော့ သူမ အံ့ဩသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးခွန်းတွေ အများကြီးမေးတော့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ နေခဲ့တာကြောင့် အအေးမိသလို ခံစားရပြီး အအေးမိဆေးအချို့သောက်လိုက်တာလို့သာ ပြောပြီး သူ့ရဲ့အိပ်ခန်းကို ပြန်သွားပြီး အနားယူတော့သည်။

သူ ဖြူဖျော့နေရုံပဲရှိပြီး တခြားရောဂါလက္ခဏာတွေ မပြနေတာကို မြင်တော့ လီမန်ဟာ မီးဖိုချောင်ကို အမြန်သွားပြီး ငါးနှစ်ကောင်ကို ရေခဲဖျော်ပြီး ကြက်ကိုမှိုနဲ့ ချက်ပြုတ်ဖို့ စတင်လိုက်သည်၊ အဲဒီညနေမှာ ယန်ကျွင်းဇဲကို အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ အစားအစာတစ်ခု ကျွေးဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။

အိပ်ရာထဲမှာ လဲလျောင်းနေရင်း ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကျန်းရှောက်မိုဆီကို ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အချိန်အတော်ကြာအောင် မတွေ့ခဲ့ကြဘဲ အနည်းငယ်စကားပြောပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက အခွင့်အရေးရှာပြီး “ဒါနဲ့၊ မင်း အရင်က ဝိညာဉ်ကွဲထွက်တာ ခံရပြီး ၄၈ နာရီကြာရင် သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီလိုလူက အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်သွားလဲ?” လို့ မေးလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းမှုကိုယ်တိုင်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို လုံးဝခံရပြီး ကိုယ်ပိုင်အတွေးတွေမရှိတော့ဘဲ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေလို ဖြစ်သွားတယ်” ကျန်းရှောက်မိုက ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်၊ ဘာကြောင့် သူ ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးကို မေးတာလဲဆိုတာကို သူမ မသိပေမဲ့ သူမက အမြန်ဆုံးပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

“ခြွင်းချက်ရှိလား?” ယန်ကျွင်းဇဲက “ဥပမာအားဖြင့် လူက လုံးဝပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေတာ၊ ဘာမှမပုံမှန်တာမရှိဘဲ တချို့အထူးအခြေအနေတွေအောက်မှာမှ ဝိညာဉ်ကွဲထွက်တဲ့အခြေအနေကို စတင်နိုင်တာမျိုးရှိလား?” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောက်မိုက သဘောပေါက်သွားသည်၊ “မင်း ပြောနေတာ ဝိညာဉ်ကွဲထွက်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’ ဖြစ်တယ်။ အနည်းဆုံး ‘ရုပ်ထုဝိညာဉ်’ အဆင့် ထူးဆန်းမှုတွေကပဲ ‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’ ကို ရရှိနိုင်တယ်”

“အကယ်၍ လူတစ်ယောက်ကို ‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’ ထည့်သွင်းထားမယ်ဆိုရင် အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့အသက် အန္တရာယ်ရှိတဲ့အခါမှာ ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာက အသက်ဝင်လာပြီး အဲဒီ ‘ရုပ်ထုဝိညာဉ်’ အဆင့် ထူးဆန်းမှုရဲ့စွမ်းအားကို ယာယီပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မယ်”

“ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးရှိလား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ရှိတယ်။” ကျန်းရှောက်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’ က ပထမဆုံးအကြိမ် အသက်ဝင်တာနဲ့ အဲဒီလူကို ငါတို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေက ထူးဆန်းမှုနဲ့ လူကြားမှာရှိတဲ့ ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ လို့ခေါ်တယ်။”

“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သူတို့က သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေတောင် သူတို့ကို သိရှိဖို့ ခက်ခဲတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’ အသက်ဝင်တာနဲ့ သူတို့ကို တကယ့်ထူးဆန်းမှုတစ်ခုနဲ့ အတူတူပဲလို့ ယူဆနိုင်တယ်”

“အဲဒီလို… ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ တွေကို ဖယ်ရှားရမှာလား?” ဒီအချက်က ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် အတော်လေးကို စိုးရိမ်စရာဖြစ်နေသည်။

သူဟာ ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ ဖြစ်လာပြီလို့ ထင်ရသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူက ကျန်းရှောက်မို ပြောပြတဲ့ ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ ဖြစ်လာပြီဆိုတာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိလို့ပဲ။

“အဲဒါက အဲဒီလူဟာ ဘယ်ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’ ကို စတင်ခဲ့သလဲဆိုတာပေါ် မူတည်တယ်” လို့ ကျန်းရှောက်မိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “တချို့လူတွေမှာ အရမ်းကို အစွမ်းထက်တဲ့ အထူးဖွဲ့စည်းပုံတွေရှိပြီး သူတို့က ‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’ ကို စတင်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ၊ သူတို့ထဲက တချို့က ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူတွေလည်း ဖြစ်တယ်”

“အစွမ်းထက်တဲ့ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးနောက် သူတို့က ‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’ ကို ရရှိဖို့အတွက် အချို့နည်းလမ်းတွေကနေတစ်ဆင့် အဲဒါနဲ့ တမင်ရည်ရွယ်ပြီး ပေါင်းစပ်ကြတယ်”

“ဒီလိုအခြေအနေရှိတာလား?” ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အံ့ဩသွားသည်။

ကျန်းရှောက်မိုက ဆက်ပြောသည်၊ “ဒီလို ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ တွေရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က အလွန်မကောင်းဘူး၊ ဒါက ငါတို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေရဲ့ ဖယ်ရှားပစ်ရမယ့် ပစ်မှတ်တွေ သေချာပေါက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတဲ့ ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ တွေကိုတော့ ဖယ်ရှားစရာမလိုဘူး။ အကယ်၍ ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်ခဲ့ရင် သူတို့က အစွမ်းထက်တဲ့ မဟာမိတ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သေးတယ်”

အဲဒါဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ မဟုတ်ရင် သူ သမားရိုးကျစွမ်းအင်ကို မစုဆောင်းနိုင်ခဲ့ရင်တောင် နေ့တိုင်း နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေရဲ့ လိုက်လံအမဲလိုက်တာကို ခံရမယ်ဆိုရင် သူ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာလား?

“ဘာလို့ ဒီမေးခွန်းတွေကို မေးနေတာလဲ? မင်း ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ နဲ့ တွေ့ခဲ့လို့လား?” လို့ ကျန်းရှောက်မိုက စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်၊ “မဟုတ်ပါဘူး၊ သူနဲ့တွေ့ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အတွက် မေးနေတာပါ၊ ဘာလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကို စပ်စုချင်လို့ မေးတာ”

“အင်း၊ သဘောပေါက်ပြီ” ကျန်းရှောက်မိုက ပြုံးလိုက်သည်၊ “‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ တစ်ယောက်ဖြစ်စေဖို့အတွက် ‘ရုပ်ထုဝိညာဉ်’ အဆင့် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုက အတော်လေးကို ကြီးမားတဲ့တန်ဖိုးကို ပေးရလေ့ရှိတယ်၊ ဒီအရာက… တကယ်တမ်း ကောင်းတယ် ဒါမှမဟုတ် ဆိုးတယ်လို့ ပြောလို့မရဘူး၊ သတိမထားရင် တကယ့်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ၊ ဆိုလိုတာက ‘လောကီဝိညာဉ်’ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”

“‘လောကီဝိညာဉ်’ ဆိုတာ ဘာအကောင်လဲ?” ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။

“အမ်၊ ‘ရုပ်ထုဝိညာဉ်’ အထက်မှာ ရှိတဲ့အဆင့်”

ကျန်းရှောက်မိုနဲ့ စကားပြောရင်း ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ထူးဆန်းမှုတွေရဲ့အယူအဆအကြောင်းကို အတွေးအမြင်အချို့ ရရှိခဲ့သည်။

အခြေအနေကိုကြည့်ရတာ သူ ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ ဖြစ်လာပြီဆိုတာက အခုဆိုရင် အမှန်တရားတစ်ခုပဲ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူက မနေ့ညက အရေးပါတဲ့အချိန်မှာ ‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’ အခြေအနေကို စတင်လိုက်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် အသက်ဝင်တာနဲ့ သူက ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ ဖြစ်သွားပြီ။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှောက်မိုက ‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’ ကို ထည့်သွင်းဖို့အတွက် ‘ရုပ်ထုဝိညာဉ်’ အဆင့် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုက ကြီးမားတဲ့တန်ဖိုးကို ပေးရမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ‘နောက်ပြန်လှည့်မျက်နှာ’ က တမင်ရည်ရွယ်ပြီး သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ထည့်သွင်းခဲ့ရင် သူမရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က သူ့အပေါ် ဆိုးရွားခြင်းမရှိနိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း သူမက တကယ်ပဲ သူ့ကို ကူညီဖို့ရည်ရွယ်ခဲ့ရင် တန်ဖိုးက အရမ်းမြင့်မားလွန်းသည်။

ကျန်းရှောက်မိုက လောလောဆယ်မှာ တျန့်မုန်ခရိုင်ရုံးမှာ ရှိနေပြီး သူမက ယန်ကျွင်းဇဲ တျန့်မုန်သိပ္ပံနဲ့နည်းပညာတက္ကသိုလ်ကို တက်ရောက်တဲ့အခါ အတူတူ ထမင်းစားဖို့ သဘောတူခဲ့ပြီး အဲဒီနောက် သူမက ဖုန်းချလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာ လီမန်က အစားအစာတွေပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီး ယန်တာ့ကောကလည်း အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ရဲ့အားအင်နည်းပါးမှုကို တွန်းလှန်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်၊ မွှေးကြိုင်နေတဲ့ ငါးဟင်းချိုကို အနံ့ခံပြီးနောက် သူ့ပါးစပ်ကနေ ရေတွေကျလာသည်၊ သူက ပန်းကန်လုံးရဲ့အများစုကို တစ်မိုတည်းနဲ့ သောက်ချလိုက်သည်၊ အဲဒီနောက် ကြက်နဲ့မှို ချက်ထားတာကို ပန်းကန်လုံးသေးသေးတစ်လုံး စားလိုက်သည်။

သူက နောက်ထပ် ထမင်းထပ်ထည့်ပြီး အိမ်ဟင်းတွေစားတော့မယ့်အချိန်မှာ၊

ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ဗိုက်က အောင့်လာသည်၊ သူ့ရဲ့ဖြူဖျော့နေပြီးသား ပါးတွေက ချက်ချင်း ခရမ်းစိမ်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး သူ့ရဲ့ဗိုက်က လှုပ်ရှားလာသည်။

သူ့ရဲ့မိဘတွေရဲ့ အံ့အားသင့်နေတဲ့မျက်လုံးတွေအောက်မှာ သူဟာ ရေချိုးခန်းထဲကို အမြန်သွားပြီး ပျို့အန်လိုက်သည်၊ သူ အခုလေးတင် စားထားတဲ့အရာအားလုံးကို အန်ချလိုက်သည်။

လီမန်က သူ ဆိုးဆိုးရွားရွားဖျားနေပြီလို့ တွေးပြီး သူ့အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက်ကို အမြန်ယူလာပေးသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းဆီကနေ စာတိုအသံမြည်လာသည်။ သူ့ပါးစပ်ကို မျက်နှာသုတ်ပဝါနဲ့ သုတ်လိုက်ပြီး သူက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး မျက်နှာပြင်ကို လော့ခ်ဖွင့်လိုက်တော့ အဲဒါက ကျန်းရှောက်မိုဆီကနေ ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါနဲ့၊ ငါ အရင်က မင်းကို ပြောဖို့မေ့သွားတယ်။ ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ တစ်ယောက်က လူသားတွေရဲ့ အစားအစာကို အနည်းငယ်ပဲ စားသုံးနိုင်တယ်၊ သို့ပေမဲ့ သူက သူ့ကိုယ်ပိုင် အစားအစာကို ရှာဖွေလိမ့်မယ်၊ ဒါက အဲဒီ ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ ဟာ အန္တရာယ်ရှိလားဆိုတာကို ခွဲခြားသိရှိနိုင်တဲ့ အရေးပါတဲ့အချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်”