ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အဓိက အစားအစာ

ဘာကိုမှ ထပ်မစားနိုင်တော့ချေ။

အားလုံးကို အန်ပြီးသွားတော့ ကျန်းရှောက်မိုဆီက စာတိုကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အစားအသောက်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝပျောက်သွားသည်။

သူဟာ သူ့ရဲ့ အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ ကို အသက်ဝင်စေပြီးနောက် လူသားအစားအသောက်တွေကို အနည်းငယ်ပဲ စားရတော့မှာဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အစားအစာကို အဓိကရှာဖွေရလိမ့်မယ်ဆိုတာကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

“ငါ ဘာစားရမလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ?”

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အိပ်ရာပေါ် ပြန်လဲလျောင်းနေသည်၊ သူ့အမေက သူ့ရဲ့နဖူးပေါ်ကို စိုစွတ်တဲ့မျက်နှာသုတ်ပဝါတစ်ခု တင်ပေးလိုက်သည်၊ အဲဒီနောက် သူ့ရဲ့ကိုယ်အပူချိန်ကို တိုင်းဖို့အတွက် အိမ်မှာပုံမှန်ထားတဲ့ အပူချိန်တိုင်းကိရိယာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် လီမန်က အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို ယူပြီး ယန်တာ့ကောကို ပြလိုက်သည်။

အဲဒီနောက် ယန်တာ့ကောက အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်လိုက်ပြီး “ပါရာဒိုင်က ပျက်သွားတာဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ တည့်တိုးပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လောက်လဲ?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့အ‌ဖေကို မေးလိုက်သည်။

“၃၅ ဒီဂရီတောင် မရောက်သေးဘူး” လို့ ယန်တာ့ကောက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

ဒီလိုမျိုး ပါရာဒိုင်အပူချိန်တိုင်းကိရိယာတွေဟာ အနည်းဆုံး ၃၅ ဒီဂရီ အနိမ့်ဆုံးအမှတ်ရှိသည်။ အခုဆိုရင် ပါရာဒိုင်ဟာ ၃၅ ဒီဂရီကိုတောင် မရောက်သေးဘဲ အနည်းဆုံးအမှတ်ကနေ အတော်လေးဝေးနေတာကြောင့် ယန်တာ့ကောက အပူချိန်တိုင်းကိရိယာ ပျက်သွားပြီလို့ ယုံကြည်သည်။

“ငါတို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး၊ အခုပဲ ဆေးရုံသွားမယ်” လို့ လီမန်က အကြံ ပေးလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အမေ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ “ဒီရက်တွေမှာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမနားရသေးလို့ပါ။ နောက်ထပ် အနည်းငယ်အိပ်လိုက်ရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်ကောင်းသွားပါလိမ့်မယ်”

အဲဒီအချိန်မှာ ဧည့်ခန်းတံခါးကို ခေါက်တဲ့အသံနဲ့ ကျိုးတာ့လီရဲ့ “ကျွင်းဇဲ၊ တံခါးဖွင့်ပေး၊ ငါ မင်းကို လာတွေ့တာ” ဆိုတဲ့ အသံကျယ်ကြီး ကြားလိုက်ရသည်။

ယန်တာ့ကောက အပြင်ထွက်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ယန်တာ့ကောဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ကျိုးတာ့လီက ချက်ချင်း ငုံ့ကြည့်ပြီး ရှက်ရဲရဲပြုံးလိုက်သည်၊ “ဦးလေး၊ ကျွင်းဇဲရှိလား? သူ့ကို လာတွေ့တာပါ”

သူ ပြောနေရင်း သူ့ရဲ့လက်မှာကိုင်ထားတဲ့ အမည်းရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

“သူ အနည်းငယ် နေမကောင်းလို့ အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေတယ်။ ဝင်သွားလိုက်ပါ” လို့ ယန်တာ့ကောက အိတ်ထဲမှာ အာဟာရဖြည့်စွက်စာတွေပါမယ်လို့ တွေးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အိပ်ခန်းထဲကို ရောက်တာနဲ့ လီမန်ကလည်း အပြင်ကို ထွက်သွားပြီး အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ကျိုးတာ့လီက အိပ်ရာဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ သယ်လာတဲ့ အမည်းရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ဖွင့်ကာ လတ်ဆတ်တဲ့သွေး ငါးအိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

သွေးအိတ်တွေက မကြီး‌ပေ၊ တစ်အိတ်စီက မနက်စာအတွက် ဝယ်တဲ့ နို့အိတ်တွေနဲ့ အရွယ်အစား တူညီသည်။

“ဒါတွေက အခုလေးတင် သတ်ထားတဲ့ ကြက်သွေးတွေပဲ၊ သွေးခဲတွေဖြစ်မလာအောင် ငါ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ အေးခဲထားတာ၊ ဒါကြောင့် အခုထိ အေးခဲနေသေးတယ်” လို့ ကျိုးတာ့လီက ရှင်းပြလိုက်သည်၊ “မင်း အဲဒါနဲ့ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ?”

“အခုလောလောဆယ် အိပ်ရာအောက်မှာ ထားလိုက်ပါ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ “မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းကို တစ်ခုခုလုပ်ခိုင်းစရာရှိတယ်။ မင်း ငါ့ကို လာကြိုတဲ့နေရာကနေ အံဖွယ်ခြံဝင်းရပ်ကွက်ကိုသွားပြီး ငွေအချို့ကို ကောက်ခံပေး၊ ဒီမှာ လိပ်စာ”

သူ ဒါကို ပြောနေရင်း သူ့ရဲ့အိပ်ရာဘေးက စားပွဲရဲ့အံဆွဲထဲကနေ လိပ်စာရေးထားပြီးသား စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့မှတ်ပုံတင်ကို ယူသွားဖို့ သတိရပါ၊ ငါ အဲဒီလူတွေကို မင်းလာတော့မယ်ဆိုတာကို ကြိုခေါ်ပြောထားလိုက်မယ်”

“ကောင်းပြီ၊ ပြဿနာမရှိဘူး” ကျိုးတာ့လီက ယန်ကျွင်းဇဲ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာကို မသိပေမဲ့ ပိုက်ဆံကောက်ခံရတဲ့အခါ သူက ကြည်လင်နေသည်။

သူတို့ဟာ နောက်လမှာ တက္ကသိုလ်သွားမယ့်အကြောင်း စကားပြောကြသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက အခြေအနေမကောင်းတာကို မြင်တော့ ကျိုးတာ့လီက အချိန်အများကြီး မနေတော့ဘဲ မနက်ဖြန်မှာ လုပ်စရာရှိတာကို သူ လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။

ကျိုးတာ့လီ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ မိဘတွေက အိပ်ခန်းထဲဝင်လာပြီး ဆေးရုံကို သွားဖို့ သူ့ကို တိုက်တွန်းကြသည်။

ချိုချိုသာသာ စကားပြောပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ဆုံးတော့ သူ့မိဘတွေကို ပြန်သွားဖို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ အဲဒီနောက် သူဟာ အိပ်ခန်းတံခါးကို လော့ခ်ချလိုက်ပြီး အိပ်ရာအောက်က လတ်ဆတ်တဲ့သွေးအိတ်တွေကို ထုတ်ကာ တစ်အိတ်ကို ကျပန်းကောက်လိုက်သည်။

ပိုက်တွေ မပါပေ၊ ဒါကြောင့် သူက အိတ်ကို ကိုက်ဖွင့်လိုက်သည်၊

မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ငုံကို ဂရုတစိုက်သောက်ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မျိုချလိုက်သည်။

အနံ့ဆိုးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ စိတ်ကူးထားသလောက် မဆိုးပါချေ။

ဒါကြောင့် ဒုတိယအကြိမ်သောက်ဖို့အတွက် သူက ပိုပြီးသောက်လိုက်သည်၊ မျိုချလိုက်ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အပြောင်းအလဲတွေကို ဂရုတစိုက်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ဘာမှမခံစားရတာကြောင့် သူ အဲဒီအိတ်ကို တစ်ငုံချင်းစီနဲ့ အပြီးသတ်လိုက်ပြီး တစ်ရှူးနှစ်ခုနဲ့ သူ့ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ် ပြန်လဲလျောင်းလိုက်သည်။

နာရီဝက်လောက်ကြာပြီးနောက် သူ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ဗိုက်အောင့်တာ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်းလျှောတာ မဖြစ်ပေါ်လာချေ၊ အဲဒီအစား ခန္ဓာကိုယ်နာကျင်တာတွေ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက လုံးဝပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေမဲ့ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်။ ဒါတင်မကဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲက တစ်စုံတစ်ရာ ပြည့်လာသလိုတောင် ခံစားရသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူဟာ မျက်နှာကို ခပ်မဲ့မဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ သူ သူ့ရဲ့အဓိက အစားအစာအရင်းအမြစ်ကို ရှာတွေ့သွားသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ပေါင်မုန့်နဲ့ နို့ မဟုတ်တာလဲ? ဘာလို့ သွေးဖြစ်နေရတာလဲ?

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ခံစားချက်က လျော့နည်းသွားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အားနည်းနေတုန်းပဲ။ ခဏအကြာမှာ သူက အိပ်ရာအောက်ကနေ ဒုတိယအိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်၊ ကိုက်ဖွင့်လိုက်ပြီး ပထမအကြိမ်ထက် အများကြီးပိုမြန်စွာနဲ့ အမြန်မျိုချလိုက်သည်။

အဲဒီနောက် သူက တတိယအိတ်၊ စတုတ္ထအိတ်နဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ သူ သွေးအိတ် ငါးအိတ်လုံးကို သောက်ခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့အားအင်တွေက အလျင်အမြန် ပြန်လာသည်၊ အားနည်းတဲ့ခံစားမှုက လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရံဖန်ရံခါမှသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ခံစားချက်တွေ ရှိသည်။

အိပ်ခန်းထဲမှာ မှန်တွေမရှိချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အိပ်ရာပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်၊ သူ့ရဲ့ဖုန်းနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်ပုံတစ်ခု ရိုက်လိုက်ပြီး အောင်နိုင်သူအနေအထားနဲ့ ပုံဖော်လိုက်သည်၊ ဓာတ်ပုံလှအောင်ပြုလုပ်တဲ့ စနစ်နဲ့ ဖစ်တာတွေကို ကြိုတင်ပိတ်ထားခဲ့သည်။

သူ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ဓာတ်ပုံထောင့်က အတော်လေးကောင်းပြီး ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်ပုံပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက် အလားအလာရှိနေသည်။ သူ့ရဲ့ပါးတွေက အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အစကထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။

“ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း” တစ်ယောက်အနေနဲ့ တိရစ္ဆာန်သွေးသောက်တာက ငါးဟင်းချိုသောက်တာထက် အများကြီး ပိုထိရောက်ပုံရသည်။

အိပ်ရာအစွန်းမှာ ထိုင်နေရင်း ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့စိတ်က ခဏတာ လွတ်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကို သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘဲ သူ ဖြတ်သန်းရမယ့် လက်ခံဖို့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

သူက လူသားအစားအစာတွေ မစားနိုင်တော့ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ အနည်းငယ်ပဲ စားသုံးနိုင်ပြီး သူ့ရဲ့အဓိကအစားအစာကတော့…

သူက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲကို ပစ်ထားတဲ့ သွေးအိတ်အလွတ်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်မဲ့မဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ သူ တိရစ္ဆာန်သွေး ခိုးခဲ့ရင်တောင် အမှိုက်ကို သင့်တော်တဲ့နည်းနဲ့ စွန့်ပစ်ဖို့ လိုအပ်ပေသည်။ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့မိဘတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက သံသယဝင်လာနိုင်လို့ပဲ။

သူ အားအင်တွေ အများကြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ လုံးဝအားအင်မပြည့်သေးပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက အိပ်ချင်စိတ်မရှိတော့ချေ။

သူဟာ သူ့ရဲ့ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကင်မရာနဲ့ သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်က ကင်မရာကနေ ဗီဒီယိုအားလုံးကို ကော်ပီကူးယူကာ အဲဒါတွေကို ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဗီဒီယိုထဲမှာ “လျှာရှည်ကျန်းကျန်း” က သူ့ကို လှိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်ပြီးနောက် သယ်ယူတဲ့အစိတ်အပိုင်းကို ဖျက်ပစ်ရမည်၊ “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” နဲ့ အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်တာတွေကိုလည်း ဖျက်ပစ်ရမည်။

တောင်ကုန်းပန်းခြံ ဂိုဒေါင်အပြင်ဘက်က ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းကိုလည်း ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

ဒီဖြတ်တောက်မှုတွေပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ရယ်လည်းရယ်၊ ငိုလည်းငိုချင်လာသည်။

ဗီဒီယိုတစ်ခုလုံးက ပြည့်စုံပုံမရတော့ပေ၊ အပိုင်းအစလေးတွေလိုပဲ၊ ဇာတ်လမ်းပုံပြင်မရှိသလိုပဲ။ အဲဒါက ဝိညာဉ်ရှာဖွေမှုတစ်ခုလုံးကို အကြမ်းဖျင်းဖော်ပြနိုင်ဖို့အတွက် အသံနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် စာသားနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်းလင်းချက်တွေ လိုအပ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ သတင်းကောင်းတစ်ခုကတော့ ဂူထဲကနေ နက်နဲတဲ့ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဒါက ထိတ်လန့်စရာပတ်ဝန်းကျင်အတွက် ကောင်းမွန်သင့်သည်။

တည်းဖြတ်ပြီးနောက် သူက တန်ကျန့်ရီကို ဆက်သွယ်ပြီး ဗီဒီယိုကို ပေးပို့လိုက်သည်။

အဲဒီနောက်မှ သူက ထပ်ပြီး ဗိုက်ဆာလာသလို ခံစားလာရသည်။ သွေးမရှိရင်တောင် သူက လူသားအစားအစာကို စားလို့ရသေးသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ အရေးပါတဲ့အချိန်တွေမှာ ဗိုက်ဆာတာကို တားဆီးဖို့လောက်တော့ စားလို့ရသေးသည်။

သူက အမှိုက်ပုံးကို ယူလိုက်သည်၊ ပစ်ထားတဲ့သွေးအိတ်တွေကို ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲထည့်ပြီး အိပ်ခန်းအပြင်ကို သယ်သွားလိုက်သည်၊ တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး အနီးနားက အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

သူ အိမ်ပြန်လာပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ညစာကနေ ကျန်ခဲ့တဲ့ အစားအစာအချို့ကို ရှာတွေ့သည်။

သူ အများကြီးစားဖို့ မရဲပေ၊ အနည်းငယ်ပဲ စားလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့အခန်းကို ပြန်သွားပြီး လဲလျောင်းလိုက်သည်။ ဒီအချိန်မှာတော့ သူဟာ သူအား နည်းနေပြီလို့ ခံစားရသည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ သွေးတွေ အများကြီးဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး တိရစ္ဆာန်သွေးက အလုံအလောက် မသောက်ရသေးတာ သေချာလို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအောက်မှာ သူဟာ သွေးလှူဒါန်းရေးစင်တာကို သွားဖို့သာ စဉ်းစားလို့ရသည်၊ သူက လမ်းပေါ်ကလူတွေကို ကျပန်းကိုက်နေလို့ မရဘူး၊ မှန်တယ်မလား?

ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူ့ရဲ့ဆဲလ်ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ငါးချောင်းသွားနဲ့ ပြုံးပြနေတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်ပုံတစ်ခု ရိုက်လိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံကို ကြည့်နေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ ဖုတ်ကောင်သွားတွေ မပေါက်လာသေးဘူး။

သူ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စဉ်းစားနေလဲဆိုတာကို သူ မသိပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်နေ့မနက်ပိုင်းမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အံဖွယ်ခြံဝင်းရပ်ကွက်က မိသားစုလေးစုကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ တကယ်တမ်းပြောရရင် သူတို့က အခြေအနေပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတာကို သူ့ကို အကြောင်းကြားဖို့တောင် မလိုအပ်ဘဲ သိပြီးသားဖြစ်သည်။

၁၀ နာရီလောက်မှာ ကျိုးတာ့လီက ငွေအားလုံးကို ရရှိခဲ့ပြီး အဲဒါကို အတည်ပြုပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း ယန်ကျွင်းဇဲကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလို့မရသေးပေ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ရဲတွေနဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကအံဖွယ်ခြံဝင်းရဲ့ ဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက်တွေကို ပိတ်ဆို့ထားလို့ပဲ။

အထူးသဖြင့် တောင်ကုန်းပန်းခြံဘက်မှာ ရဲစည်းတွေ ချထားခဲ့သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက အတွေးတစ်ခုရလိုက်သည်၊ အကယ်၍ မြေအောက်နေရာရဲ့ “ပိုးချည်” ဘော့စ်ကို နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတွေက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရင် ဘယ်လိုရလဒ်ထွက်လာမလဲဆိုတာကို သူ သိချင်မိသွားလေတော့သည်။