နက်နဲဆန်းကြယ်တဲ့ မူရင်းဇာစ်မြစ်

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ “ပိုးချည်” ရဲ့ ဘော့စ်ကို သူ့ထက်အရင် နတ်ဆိုးနိမ်နှင်သူတစ်ယောက်က ရှင်းလင်းလိုက်မှာကို မပူပန်ပါချေ။ အခုတော့ အဲဒီလူက အရမ်းကို အစွမ်းထက်နေတယ်လို့ ထင်ရပြီး သူက လုံးဝရင်ဆိုင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဒါကြောင့် နတ်ဆိုးနိမ်နှင်သူက အဲဒါကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ မရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါချေ။

သူက သူ့ကိုခြေရာခံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိမှာကိုသာ ကြောက်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ကြိုတင်စစ်ဆေးခဲ့ပြီး တောင်ကုန်းပန်းခြံနောက်ဘက်မှာ လုံခြုံရေးကင်မရာတွေ တပ်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။ များသောအားဖြင့် လူကြီးတွေက အားကစားလုပ်တာကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူမှ လမ်းလျှောက်ဖို့ အဲဒီကို သွားကြခြင်း မရှိပေ။

ဂိုဒေါင်ထဲမှာ အခြားအရာတွေမှလွဲပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဘာမှမရှိတဲ့အတွက် စောင့်ကြည့်မှု မရှိတဲ့နေရာပဲ။

လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းက စောင့်ကြည့်မှုက သူ့ကို သိပ်မထိခိုက်ပေ၊ သူက မနက်က အံဖွယ်ခြံဝင်း ဗီလာ C5-1 က အသက်ကြီးတဲ့ ဆရာကြီး လီကို ပြောပြထားပြီးပြီ၊ အဲဒီလူကြီးက အဲဒီရပ်ကွက်မှာ အတော်လေးဩဇာရှိပြီး စောင့်ကြည့်မှု ရိုက်ကူးထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေကို အလွယ်တကူယူနိုင်သည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဟွမ်ချင်ကို ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ဟွမ်ချင်က တောင်ကုန်းပန်းခြံနောက်ဘက်က အံဖွယ်ခြံဝင်းမှာ ရှိနေပြီး သူ ဖုန်းကိုဖြေတာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက “အစ်ကိုချင်၊ အံဖွယ်ခြံဝင်းမှာ အကြီးစားဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားရတယ်! အစ်ကို အဲဒီမှာ ရှိလား?” လို့ ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

“ရှိတာပေါ့။ ဒီနေရာက ပိတ်ဆို့ထားပြီး ရဲတွေလည်း ရှိတယ်” လို့ ဟွမ်ချင်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်း တကယ်ကို သတင်းကောင်း ရတာပဲ ကောင်လေးရေ! မင်း ဘာသိချင်လဲ?”

“ထူးဆန်းမှု တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့လား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက စူးစမ်းလိုဟန်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ တွေ့ခဲ့တယ်” လို့ ဟွမ်ချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “တောင်ခြေရင်းမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သေနေပြီ၊ သူ့ရဲ့ခေါင်းပဲ ကျန်တော့တယ်”

“ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်လဲ၊ ဘယ်အဆင့်လဲ?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

“အခုလောလောဆယ်တော့ အဲဒါကို မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့…” ဟွမ်ချင်က ပိုပြီးလူရှင်းတဲ့နေရာကို ရွှေ့သွားပုံရပြီး တိုးတိုးလေးနဲ့ “အဲဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူနဲ့ ဆက်စပ်နေသင့်တယ်။

ဒီသေနေတဲ့ ထူးဆန်းမှု၊ ပိုပြီးတိတိကျကျပြောရရင် ထူးဆန်းမှုအမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်ပေမဲ့ ‘ရုပ်အလောင်း’ လို့ ပိုပြီးသင့်လျော်စွာ ခေါ်သင့်တယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ရုပ်အလောင်းလား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့အံ့ဩမှုနဲ့ သံသယကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အပြာရောင်ကလေးဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ ထင်ရသည်။

အကယ်၍ အဲဒါက ဒီလိုဆိုရင် သူ့ကို သတ်ချင်တာက ကလေးတင်မကဘဲ အဲဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူနဲ့ ပြဿနာရှိနေတာပဲ။

သူ ဘယ်တုန်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူကို ရန်စခဲ့တာလဲ?

ယန်ကျွင်းဇဲက တွေးတောပြီး “အဲဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူနဲ့ ဆက်စပ်နေရင် သူ့သခင်ရဲ့ခြေရာကို လိုက်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?” လို့ ဆက်မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက ခက်ခဲတယ်” လို့ ဟွမ်ချင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ “ငါတို့က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ရင် ခြေရာခံဖို့ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့လည်း ဘာမှမသိရဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ရင်တောင် ငါတို့က အဲဒါကို တျန့်မုန်ခရိုင်က နတ်ဆိုးနိမ်နှင်သူတွေဆီကို လွှဲပေးရမယ်၊ ငါတို့က ဒီမှာ အင်အားမရှိဘူး”

ခဏရပ်ပြီးနောက် ဟွမ်ချင်က ရယ်လိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြီးပြီမလား? မင်းက ထူးဆန်းတဲ့အမှုတွေကို အဲဒီလောက် စိတ်ဝင်စားရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့အဖွဲ့ကို လာစမ်းကြည့်ပါလား?”

“ကျေးဇူးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို လာမလှည့်စားနဲ့။ ကျွန်တော်က ဆက်ပြီးစာကျက်ရဦးမယ်!” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဖုန်းချဖို့ လုပ်နေသည်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ခဏတာ တွေးလိုက်ပြီး “ဒါဆို အဲဒီမှာ ထူးဆန်းမှု တစ်ခုတည်းပဲ တွေ့ခဲ့တာလား? တခြား ဘာမှမရှိတော့ဘူးလား?” လို့ မေးလိုက်သည်။

“ဘာမှမရှိတော့ဘုး” လို့ ဟွမ်ချင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ငါတို့က ‘ဝိညာဉ်ရှာဖွေစက်’ ငါးခုကို သုံးပြီး ဒီနေရာကို စစ်ဆေးခဲ့တယ်၊ တခြား ဘယ်ဝိညာဉ်သံလိုက်စက်ကွင်းလှုပ်ရှားမှုကိုမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး”

သူတို့က “ပိုးချည်” ဘော့စ်ကို မတွေ့ခဲ့ဘူးလား?

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ခဏတာ လန့်သွားမိသည်၊ ဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခုရှိနိုင်သည်။ တစ်ခုက အဲဒီလူက အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းပြီး “ဝိညာဉ်ရှာဖွေစက်” ရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို ကျော်လွန်သွားတာဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်တစ်ခုကတော့ ဘော့စ်ကို ကြားဖြတ်ဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့ နက်နဲဆန်းကြယ်တဲ့သူက အဲဒါကို ရှင်းလင်းပြီးပြီဖြစ်နိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

အံဖွယ်ခြံဝင်းရဲ့ ဥယျာဉ်ဗီလာမှာ ပေါင်ကျယ်ရဲ့အဒေါ် ပေါင်ယွင်ကျင့်နဲ့ သူမရဲ့မိသားစုဝင်လေးယောက်က အိမ်မှာ ထိုင်နေကြသည်။ သူမရဲ့ခင်ပွန်း ယန်ဟီက အခုလေးတင် တောင်ကုန်းပန်းခြံကို တစ်ခေါက်သွားခဲ့လေသည်။

နေရာကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး သူက ဝင်ကြည့်လို့မရရင်တောင် ယန်ဟီက သူ့မိသားစုကို ယုံကြည်မှုရှိစွာနဲ့ “အဲဒီမှာ ထူးဆန်းမှုတစ်ခု သေသွားတယ်လို့ သူတို့ပြောတယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းက အရမ်းကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ငါတို့ မနေ့ညက တစ်ညလုံး အလှည့်ကျ စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်၊ ဘာမှမမှန်ကန်တဲ့အရာ မဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီထူးဆန်းမှုကို သူ့ကပဲ ရှင်းလင်းခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဒါတင်မကဘဲ ဥယျာဉ်ဗီလာမှာ နေထိုင်တဲ့ လင်မိသားစုနဲ့ ဗီလာရပ်ကွက်က ကျောက်မိသားစုကလည်း မိသားစုဝင်တွေက အဲဒီနေရာကို သွားကြည့်ခဲ့ကြပြီး ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူတို့က အရင်ညက အလှည့်ကျစောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်၊ ဘာမှမမှန်ကန်တဲ့အရာ မဖြစ်ခဲ့ချေ။

ဗီလာရပ်ကွက်က ဗီလာ C5-1 က အသက်ကြီးတဲ့ ဆရာကြီး လီက ဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့မိသားစုဝင်အားလုံးကို စုစည်းခဲ့ပြီး ဧည့်ခန်းကို ပြည့်စေခဲ့သည်။

ဆရာကြီး လီရဲ့မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့မျက်လုံးထောင့်မှာတော့ စိတ်သက်သာရာရမှုနဲ့ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်နိုင်သည်။ သူက လေးနက်တဲ့အသံနဲ့ “ငါ အခုလေးတင် နေရာကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ခဲ့တယ်၊ ငါတို့သခင် ယန်က သတ်လိုက်တဲ့ ထူးဆန်းမှုကို အနီးကပ် မြင်ခဲ့တယ်၊ အစိမ်းရောင်ခေါင်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။

ပြီးပြီ၊ ငါတို့ လီမိသားစု အခု လုံခြုံပြီဆိုတာ ငါ သေချာတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

နှစ်နာရီလောက်ကြာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကျိုးတာ့လီဆီကနေ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ရရှိခဲ့သည်၊ သူ လွတ်မြောက်လာပြီဖြစ်ပြီး FH ရပ်ကွက်ကို သွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြသည်။

ဒီတစ်ခေါက် ပေးချေမှု လေးခုထဲမှာ အကြီးဆုံးကတော့ ချမ်းသာတဲ့ လီမိသားစုက ဖြစ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဘဏ်အကောင့်ထဲကို တိုက်ရိုက်ယွမ် ၅၀၀,၀၀၀ ပေးသွင်းခဲ့သည်။ လင်နဲ့ ကျောက်မိသားစုတွေက တစ်ယောက်စီ ယွမ် ၂၀၀,၀၀၀ ပေးအပ်ခဲ့သည်၊ တစ်ယောက်က ဘဏ်ငွေလွှဲနဲ့ နောက်တစ်ယောက်က ငွေသားနဲ့ပဲ။

အနည်းဆုံးကတော့ ပေါင်ကျယ်ရဲ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ပေါင်ယွင်ကျင့်ရဲ့မိသားစုက ဖြစ်ပြီး ယွမ် ၂၀,၀၀၀ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဒီလုပ်ရပ်က သူ့ကို ယွမ် ၉၂၀,၀၀၀ ရရှိစေခဲ့ပြီး ဒီထဲမှာ ပလက်ဖောင်းရဲ့အခကြေးငွေတွေတောင် မပါဝင်သေးပေ။

ပိုက်ဆံရပြီးတာနဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်နဲ့ တက္ကသိုလ်ဘဝအတွက် ကုန်ကျစရိတ်တွေက စိုးရိမ်စရာမရှိတော့ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ရဲ့ရင်ထဲကဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျသွားသလို ခံစားရသည်။

ကျိုးတာ့လီက မကြာခင် ပြန်လာသည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့မိဘတွေက မနက်စောစောက ထခဲ့ကြပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက တကယ်ပဲ ပိုပြီးကောင်းမွန်လာပုံရတာကို တွေ့ခဲ့ကြသည်၊ သူ ဖြူဖျော့နေတုန်းပဲဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့စိုးရိမ်မှုတွေ လျော့နည်းသွားပြီး သူ့ကို ဆေးဆက်သောက်ဖို့ သတိပေးခဲ့ကြသည်၊ အဲဒီနောက် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်သွားကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်ယောက်တည်းသာ အိမ်မှာ ရှိနေသည်။

ကျိုးတာ့လီ ပြန်ယူလာတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ယွမ် ၂၂၀,၀၀၀ ငွေသားပါဝင်ပြီး ကျန်တာကတော့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဘဏ်အကောင့်ထဲကို ကြိုတင်ပေးသွင်းပြီးသားဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ငွေသားအပုံထဲကနေ ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကို ထုတ်ပြီး ကျိုးတာ့လီကို ပေးလိုက်သည်၊ “ဒါက မင်းရဲ့ကြိုးစားရုန်းကန်မှုကနေ ရတဲ့ငွေပဲ”

ကျိုးတာ့လီရဲ့မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်သွားသည်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ခေါင်းကို ကုတ်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ “ဒါက… နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်၊ ငါ အများကြီး မပင်ပန်းခဲ့ပါဘူး။ ငါ အံဖွယ်ခြံဝင်းကို ဝင်တုန်းက မှတ်ပုံတင် မလုပ်ခဲ့တာရယ်၊ ရပ်ကွက်လုံခြုံရေးက မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ငါ့ကို မေးခွန်းတွေမေးတာပဲ ရှိတာ။ အဲဒီနောက် ရပ်ကွက်က ပိတ်ဆို့ခံရပြီး ငါက သံသယရှိသူတစ်ယောက်လိုမျိုး ရဲကနေ စစ်ဆေးခံရတယ်၊ ခဏလောက်ပေါ့။”

“အပြန်လမ်းမှာ ငါ ကားလွတ်သွားပြီး တက္ကစီအတွက် ပိုက်ဆံအချို့ကုန်သွားတယ်၊ ပြီးတော့…”

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ဆက်ပြီး နားထောင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ၊

“ယူလိုက်ပါကွာ? ဘာလို့ အဲဒီလောက် ရှုပ်ထွေးနေရတာလဲ?”

“ဟဲဟဲ” လို့ ကျိုးတာ့လီက မျက်နှာနီရဲသွားသည်၊ ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကိုယူပြီး သူ့ရဲ့အိတ်ကပ်ထဲကို အမြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့အိတ်ကပ်က ချက်ချင်းကို သိသိသာသာဖောင်းလာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ထပ် ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကို ထုတ်လိုက်သည်၊ ကျိုးတာ့လီက ချက်ချင်း သူ့လက်တွေကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်၊ “မပေးပါနဲ့၊ မပေးပါနဲ့၊ ငါ ဒီလောက်အများကြီး မယူနိုင်ပေ၊ ဒါက မသင့်တော်ဘူး…”

“ဒါက သွေးဝယ်ဖို့အတွက်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပိုက်ဆံတွေကို သူ့ဆီကို ပစ်ပေးလိုက်သည်၊ “ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့အတွက် ပိုပြီးယူလာပေးပါ၊ တစ်ပတ်ကို… အမ်… အနည်းဆုံး အိတ် ၂၀”

ကျိုးတာ့လီရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့မျက်နှာကို မြင်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို အမြန်တိတ်စေသည်၊ “ဘာမေးခွန်းမှ မမေးနဲ့၊ မင်း အခု ပိုက်ဆံရပြီဆိုတော့ ဒီနောက်ရက်တွေမှာ ကောင်းကောင်းပျော်ဖို့ အချိန်ယူပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရေချိုးခန်းတွေ၊ ချွေးထုတ်ခန်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ခြေထောက်နှိပ်တာတွေ မလုပ်နဲ့၊ ပြီးတော့ အနီရောင်မီးအိမ်တွေရှိပြီး တခြားအရာတွေလို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ ဆံပင်အလှပြင်ဆိုင်တွေလည်း လုံးဝမသွားနဲ့”

“ကျောင်းစတက်ပြီးနောက် မင်းမှာ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရှိမယ်၊ ဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဖျက်ဆီးနဲ့”

ကျိုးတာ့လီက အံ့ဩသွားသည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အများကြီး သိနေတာလဲ? အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့သူက ဒီလိုမျိုးစာရင်းလုပ်လို့ မရဘူး!”

“ငါ့အတွက် ဒီနေ့ ကြက်သွေး၊ ဘဲသွေး ဒါမှမဟုတ် ခွေးနက်သွေး ငါးအိတ် ယူလာပေးပါ၊ ဘယ်အမျိုးအစားမဆို အဆင်ပြေတယ်၊ အခုသွားတော့!” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို အခန်းအပြင်ဘက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ခန့်မှန်းချက်အရ အကယ်၍ သူ့ရဲ့အဓိက အစားအစာက သွေးသောက်တာဖြစ်ခဲ့ရင် အချို့တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့သွေးကိုပဲ ကန့်သတ်ထားမှာ မဟုတ်ပေ။

ဆိုလိုတာက တိရစ္ဆာန်သွေး ဘယ်အမျိုးအစားမဆို သောက်လို့ရသင့်သည်၊ သူ့ရဲ့လက်ရှိ “ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း” ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သူ အားလုံးကို စုပ်ယူနိုင်သင့်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

တိယီခရိုင်က အိမ်ရာဟောင်းတစ်ခုမှာ။

ချန်ကျင်းထင်ရဲ့မျက်နှာက မည်းမှောင်နေပြီး သူက သူ့ရဲ့လက်စွပ်တွေကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ညာဘက်တံတောင်ဆစ်အတွင်းပိုင်းက အရေပြားကို ကြည့်နေသည်။

ဒီအရေပြားအကွက်က မာကျောတဲ့ အမည်းရောင်အခွံတစ်ခုနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီးသားဖြစ်ပြီး အခွံရဲ့မျက်နှာပြင်က အနာအဆာတွေနဲ့ ကွဲပြားနေသည်၊ သူ အရင်က ရုပ်အလောင်းကလေး ကို လျှာနဲ့လျက်ဖို့အတွက် မြေပြင်ပေါ်ကို ပစ်ချလိုက်တဲ့ အချွဲတွေနဲ့ အတော်လေးကို တူနေသည်။

“သံလိုက်စက်ကွင်းတုန်ခါမှု” စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး မင်းကို ရှန်ထျန့်မြို့က တျန့်မုန်ခရိုင်ကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ ပို့လိုက်တာတောင် မင်းက အဲဒီလောက် အသုံးမကျနိုင်ဘူးလား?!” လို့ ချန်ကျင်းထင်က သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။