အန်တီမေ ပြောပြီ

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့လက်မောင်းပေါ်က မာကျောတဲ့အမည်းရောင်အဖတ်က အရမ်းမကြီးပါချေ။ အင်္ကျီလက်တွေကို ချထားရင် သူက ဘာမှထူးခြားတာကို မမြင်ရပေမဲ့ ဒါက ချန်ကျင်းထင်ကို အရမ်းဒေါသထွက်စေသည်။

ဒါက ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ဝိညာဉ် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင်ကလေးရဲ့ အစွမ်းက သိပ်မပြင်းထန်တာ ကံကောင်းတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက ပိုပြီးကြီးမားနေနိုင်တယ်”။

“သူ အသတ်ခံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး?!” လို့ ချန်ကျင်းထင်က သူ့ရဲ့အင်္ကျီလက်ကို ချရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်၊ “သူလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူဖြစ်နိုင်မလား? မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေမှုတွေမှာ ဘယ်လို အောင်မြင်မှုရရှိနေတာလဲဆိုတာ ရှင်းပြနိုင်မလား? အင်း၊ သူ့မှာ ဝိညာဉ်နှင်တဲ့ အထူးနည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေနိုင်တယ်”

သို့သော်လည်း ချန်ကျင်းထင်က မစိုးရိမ်ပါချေ။ ဒါက ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သေဆုံးမှုပဲ၊ ဘယ်သူမှ သူ့ဆီကို ခြေရာခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

သူက အမှိုက်ပုံးထောင့်မှာရှိတဲ့ ရွှံ့အိုးတန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှံ့အိုး ၁၂ လုံးကျော် ရှိပေမဲ့ အထဲမှာ ဝိညာဉ်တွေ အများကြီးမရှိပေ၊ သူတို့က အခြေခံအားဖြင့် “အစားအစာ” တွေပဲ။

နောက်ထပ် ကလေးနှစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လုံးဝပုံမပေါ်သေးပေ။

ချန်ကျင်းထင်အတွက် သူ့ရဲ့အထူးကျွမ်းကျင်မှုက ရုပ်အလောင်းတွေပဲ၊ တကယ့်ဝိညာဉ် ပြုစုပျိုးထောင်တာ မဟုတ်ပေ၊ ဒါကို သူ သိပ်မလုပ်ပေ။ နည်းလမ်းအချို့ကိုသာ သူ သိသည်။

အတိတ်က ဗီဒီယိုသင်ခန်းစာတွေမှာ သူက အခြေခံအားဖြင့် ဝိညာဉ်ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ အခြေခံနည်းလမ်းတွေကို နှုတ်နဲ့ပဲ ပြောပြခဲ့ပြီး မဟာမြို့တော်ဟွာယင်းတစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အလားအလာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူတွေကို ဒီနည်းလမ်းတွေကို စမ်းသပ်ဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

အခုတော့ ကလေးက ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သူက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ခံစားခဲ့ရတဲ့အတွက် သူ့ကို အရမ်းကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူ့ကို လိုက်နေခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက ကလေးကြောင့် လွတ်သွားတဲ့ ရွှံ့အိုးထဲမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်ပေ။ သူမက လုံးဝယဉ်ပါးခြင်း မရှိပေ၊ အပြင်ကို လွှတ်ပေးခဲ့ရင် သူမက သူ့ကို ဘယ်အချိန်မဆို ထိခိုက်ဖို့ စဉ်းစားနေဦးမှာပဲ။

ကလောင်၊ ကလောင်၊ ကလောင်…

တံခါးခေါက်တဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချန်ကျင်းထင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်သည်။ သူက တံခါးပေါက်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက မည်းမှောင်သွားသည်။

တံခါးခေါက်သံ ဆက်ပြီးမြည်နေသည်။

သူ တံခါးဖွင့်ဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ရလိုက်သည်၊ အခန်းထဲကို ပြန်လှည့်သွားပြီး ရှင်းလင်းတဲ့ တစ်ခါသုံး စက္ကူခွက်တစ်ခုကို ယူလာသည်။ သူက အိုးတန်းဆီကို လျှောက်သွားပြီး တစ်ခုကို ဖွင့်ကာ အမည်းရောင်အချွဲအချို့ကို ခြစ်ထုတ်ပြီး ခွက်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။

ခွက်ကို ဘေးမှာချပြီးနောက် ခဏခဏ တံခါးခေါက်သံက ရပ်မသွားသေးပေ၊ တံခါးမဖွင့်ရင် အဆုံးမရှိ ဆက်နေတော့မယ့်အတိုင်းပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာ ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အရမ်းကို သဘာဝကျသွားပြီး သူ တံခါးဆီကို ရောက်တော့ ဖွင့်လိုက်သည်။

အပြင်မှာတော့ အညိုရောင်ဝတ်စုံနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးက မတ်တပ်ရပ်နေသည်။

ချန်ကျင်းထင် တံခါးဖွင့်တာကို မြင်တော့ သူမက ချက်ချင်းပဲ “ကျွန်မကလေး၊ ကျွန်မကလေးကို တွေ့ခဲ့လား?” လို့ မေးလိုက်သည်။

ချန်ကျင်းထင်က ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါက မင်း ငါ့ကို မေးတာ ၃၈ ကြိမ်ရှိပြီ။ အင်း၊ ငါ သူ့ကို မြင်ဖူးသည် ထင်တယ်”

အမျိုးသမီးက ရပ်ကွက်ထဲက လူတိုင်းကို နေ့တိုင်း လိုက်မေးနေတာကြောင့် လူတိုင်းက သူမကို စိတ်ကုန်နေကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ခေါင်းမာသည်၊ အရူးတစ်ယောက်လို လိုက်ရှာနေသည်၊ လူတိုင်းရဲ့ အဖြေတွေက သူ့ကို စိတ်ပျက်စေပေမဲ့ သူမက လက်လျှော့ဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးပေ။

ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူမက အိမ်နီးနားချင်းတစ်ယောက်ဆီက လုံးဝကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့အဖြေတစ်ခုကို ရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ၊ သူမရဲ့ပုံမှန် မှုန်မှိုင်းနေပြီး အသက်မဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် အရောင်တောက်သွားသည်။

“ရှင်… ရှင် ကျွန်မကလေးကို တွေ့ခဲ့လား? ရှင် ရှောက်စူးကျဲကို တွေ့ခဲ့လား? သူ ဘယ်မှာလဲ?”

“ဝင်ခဲ့၊ အထဲဝင်ခဲ့ပါ၊ ပြီးရင် ကျွန်တော် ပြောပြမယ်” လို့ ချန်ကျင်းထင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်၊ တံခါးကို အနည်းငယ် ပိုပြီးဖွင့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက တခြား ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ အထဲကို အမြန်ဝင်သွားသည်။

သူမရဲ့နောက်မှာ တံခါးက ပြန်ပိတ်သွားသည်။

ချန်ကျင်းထင်က သူမကို အဝတ်ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး “မင်းက မင်းကလေးကို နေ့တိုင်းရှာနေတာ ပင်ပန်းနေမှာ သေချာတယ်၊ ခဏထိုင်နေပါ၊ ကျွန်တော် ရေနွေးကြမ်းထည့်ပေးမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူမကို ကျောပေးပြီး သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ခွက်ကို ယူလိုက်သည်၊ အမည်းရောင်အချွဲတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်၊ လက်ဖက်ခြောက်အချို့ကို ထည့်လိုက်ပြီး ရေနွေးပူလောင်းထည့်ကာ ခွက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် မွှေလိုက်သည်။

အမည်းရောင်အချွဲက ရေနွေးထဲမှာ လျင်မြန်စွာ ပျော်ဝင်သွားပြီး ရေကို ဝေဝါးနေစေသည်။

ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ရေနွေးကြမ်းနဲ့ သိပ်မကွာခြားပေ။

သူက ခွက်ကို အမျိုးသမီးရဲ့ရှေ့မှာ ချလိုက်ပြီး သူမရဲ့တစ်ဖက်မှာ ထိုင်လိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက ပြုံးရွှင်နေသည်၊ “ရေနွေးပူလေး တစ်ငုံသောက်လိုက်ပါ၊ ပြီးရင် ကျွန်တော် ရှောက်စူးကျယ်နဲ့ တွေ့တဲ့အကြောင်းကို ပြောပြမယ်”

“အင်း၊ ကျေးဇူးပါ” ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးက ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။

ပြင်းထန်တဲ့ လက်ဖက်ရနံ့က ရေထဲက တခြားအနံ့တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ၊ ဒါပေမဲ့ သူမက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာကြောင့် သူမက အဲဒါကို သတိမထားမိပေ။

နှစ်ကြိမ်လောက် မှုတ်ပြီးနောက် သူမက တစ်ငုံ အမြန်သောက်လိုက်သည်။

ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ မျက်ခုံးတွေက ပြေလျော့သွားသည်၊ သူက သူမကို လှောင်ရယ်နေတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်‌ နေလေသည်…

တစ်ပတ်လုံးလုံး ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အိမ်အပြင် မထွက်ဘဲ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျန်းမာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ အာရုံစိုက်နေသည်။

“အတုအယောင်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ” ရဲ့ ပထမဆုံး အသက်ဝင်မှုက သူ့ကို ကြီးမားတဲ့တန်ဖိုးပေးစေခဲ့သည်။ ဒါက သူ့ကို မသတ်ခဲ့ပေမဲ့ အမျိုးမျိုးသော ခန္ဓာကိုယ်လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို ထိခိုက်ပုံရသည်၊ အထူးသဖြင့် သွေးပမာဏကိုပဲ။

အခုဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့မျက်နှာအသားအရေက အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေတုန်းပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ “ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း” တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာအသားအရေကို အချိန်အကြာကြီး ထိန်းသိမ်းထားရလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်သည်။

တစ်ပတ်ကြာပြီးနောက် သူ အပြင်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ ငွေသား ယွမ် ၂ သိန်းကို သူ့ရဲ့ဘဏ်အကောင့်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်၊ အဲဒီနောက် ယွမ် ၅ သောင်းကို သူ့အမေ လီမန်ရဲ့အကောင့်ထဲကို လွှဲပေးလိုက်သည်။

သူ ပထမဆုံးအကြိမ်မှာ အများကြီး မလွှဲနိုင်ပေ၊ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့မိဘတွေက သံသယဝင်နေဦးမှာပဲ။ အနာဂတ်မှာ သူက သူ့ရဲ့ဝင်ငွေမြင့်မားမှုက တည်ငြိမ်နေပြီး သူတို့ရဲ့စိုးရိမ်မှုတွေကို လျှော့ချနိုင်သည်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့အတွက် ပိုက်ဆံကို ပုံမှန်လွှဲပေးလိမ့်မယ်။

လမ်းတစ်ဝက်ကို လျှောက်သွားပြီး အန်တီမေဆီကို အချိန်အကြာကြီး မသွားရသေးတာကို သတိရပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ဖယောင်းတိုင် အများအပြားကို ဝယ်ပြီး FH ရပ်ကွက်ကို ပြန်လာသည်။

လမ်းမှာ သူက သူ့ရဲ့လက်ထဲက ဖယောင်းတိုင်တွေကို ကြည့်နေပြီး သူ့ရဲ့အဓိက အစားအစာက သွေးဖြစ်နေတာ ကံကောင်းတယ်လို့ မယုံနိုင်စွာနဲ့ တွေးလိုက်မိသည်၊ မဟုတ်ရင် တစ်နေကုန် ဖယောင်းတိုင်တွေ ကိုက်စားရတာ ဘယ်လိုအတွေ့အကြုံမျိုးဖြစ်လိမ့်မလဲ။

ဒုတိယအကြိမ် တွေးကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းရှောက်မိုက တခြား ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူတွေလည်း “ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း” တွေဖြစ်နိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့အဓိက အစားအစာက သူ့ရဲ့နားလည်မှုကို ကျော်လွန်နေနိုင်သည်၊ ပိုပြီးထူးဆန်းတာတောင် ဖြစ်နိုင်သည်လို့ ပြောခဲ့ဖူးသည်။

မြေအောက် ကားရပ်နားရုံကို ရောက်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အရှေ့တောင်ထောင့်က အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းထားရာအခန်းထဲကို တန်းဝင်သွားသည်၊ သူ့ရဲ့လက်တွေက ဖယောင်းတိုင်တွေနဲ့ ပြည့်နေသည်၊ သူက “အန်တီမေ၊ အန်တီမေ၊ ကျွန်တော် အန်တီနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်တွေအတွက် ဖယောင်းတိုင်တွေ ယူလာခဲ့တယ်” လို့ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ဟူး… ဟူး…

ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်နှစ်ယောက်က အခန်းထဲကနေ အပြင်ကို အမြန်ထွက်လာသည်၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ဖယောင်းတိုင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ယန်ကျွင်းဇဲဆီကနေ ယူလိုက်သည်၊ သူ အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်၊ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်တွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖယောင်းတိုင်တွေကို နောက်ခန်းထဲကို ဆွဲယူသွားကြလေသည်။

မကြာခင်မှာ ပလတ်စတစ်တွေ စုတ်ဖြဲတဲ့အသံနဲ့ ဝါးတဲ့အသံတွေ ထွက်လာသည်။

နောက်စက္ကန့်မှာ အန်တီမေက သူမရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ ခြေလက်တွေနဲ့ ဖောင်းပွနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့အတူ နောက်ခန်းတံခါးကနေ အပြင်ကို တုန်ယင်စွာ ထွက်လာသည်၊ သူမရဲ့ ဖော်ရွေတဲ့အပြုံးကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်နေလေသည်။

“အန်တီမေ၊ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုလဲ?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူက အန်တီမေရဲ့ မျက်နှာက အပြုံးမှေးမှိန်သွားတာကို သတိထားမိလိုက်သည်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အဲဒီနောက် အန်တီမေက သူမရဲ့လက်မောင်းကို ဆန့်လိုက်သည်၊ အဲဒါက ပိုပြီးရှည်လာသည်၊ ပိုပြီးရှည်လာသည်။ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က မလှုပ်ရှားပေမဲ့ သူမရဲ့လက်မောင်းက အပြင်ဘက်အခန်းကိုဖြတ်ပြီး အခန်းရဲ့အကွာအဝေးတစ်ခုလုံးနီးပါးကို ရောက်ရှိလာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ပခုံးပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ လန့်သွားမိသည်၊ လှုပ်ရှားဖို့ ဒါမှမဟုတ် တုံ့ပြန်ဖို့ မရဲပေ၊ သူ့ရဲ့ပခုံးပေါ်က လက်ကိုသာ ကြည့်ပြီး အံ့ဩစွာနဲ့ အန်တီမေကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

“မင်း ပြောင်းလဲသွားပြီ”

အလောင်းကောင်ဖွအား ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက မလှုပ်ရှားပေမဲ့ ဒါက သူ ပထမဆုံးအကြိမ် သူမပြောတာကို ကြားဖူးတာဖြစ်ပြီး စကားတွေက သူ့ရဲ့စိတ်ထဲကို တိုက်ရိုက် ပဲ့တင်ထပ်နေသလိုပဲ။

“အန်တီ… အန်တီ စကားပြောနိုင်လား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့ဩပြီး မေးလိုက်မိသည်။

အလောင်းကောင်အဖွား က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက ငြိမ်နေတုန်းပဲ၊ သူမရဲ့အသံက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ဖန် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်- “ဝိညာဉ်… အန္တရာယ်ရှိတယ်… အသုံးပြုတာကို ရှောင်ကြဉ်ပါ”

“သေစမ်း” ယန်ကျွင်းဇဲဟာ မှင်တက်သွားသည်၊ “အန်တီမေ၊ ကျွန်တော် ‘ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း’ ဖြစ်လာတာ အန်တီသိနိုင်လား? ဟုတ်ပေသည်၊ ‘အတုအယောင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာ’၊ ကျွန်တော် အဲဒါကို ရက်အနည်းငယ်က မတော်တဆ စတင်လိုက်မိတယ်”

“အသုံးပြုတာကို ရှောင်ကြဉ်ပါ… မဟုတ်ရင်… တကယ့်ဝိညာဉ်… ဖြစ်သွားနိုင်တယ်” ရုပ်အလောင်းအဖွား ရဲ့အသံက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသည်၊ “ကုသဆေး… မရှိ”

“ဒီလောက် အရေးကြီးလား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့ဩသွားမိသည်။

အလောင်းကောင်အဖွား ရဲ့ စကားလုံးတွေက တိုတိုလေးပဲ၊ သူက အတုအယောင်ဝိညာဉ်န္ဓာ ကို အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့ရင် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ တကယ့်ထူးဆန်းမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပြီး သူ့အတွက် ကုသဆေးမရှိတော့ဘူးဆိုတာကို ပြောပြသည်။

တကယ်တမ်းတော့ အတုအယောင်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ရဲ့ ပထမဆုံးအသက်ဝင်မှုကတည်းက ယန်ကျွင်းဇဲကိုယ်တိုင်က သူ့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေအရ သူ ဆန္ဒရှိရင် ဘယ်အချိန်မဆို ထပ်ပြီး စတင်နိုင်သည်လို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက ဒီအရာက သူ့အတွက် ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူးလို့ စိုးရိမ်နေသည်၊ ကျန်းရှောက်မို ပြောခဲ့သလိုပဲ မကြာခဏဆိုသလို စတင်ခဲ့ရင် ဆိုးရွားတဲ့ရလဒ်တွေ ရှိလာမှာ သေချာသည်။

“အန်တီမေ၊ ဒီ အတုအယောင်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ကို အန်တီ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ တွေ့ခဲ့တဲ့ ရုပ်ထုဝိညာဉ်အဆင့် ထူးဆန်းမှုက ထည့်သွင်းထားတာ။ အန်တီမှာ အဲဒါကို ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းရှိလား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အလောင်းကောင်အဖွား က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ သို့သော်လည်း သူမက စကားလုံးနှစ်လုံးကို ပြောခဲ့သည်- “အာနိသင်ပျက်ပြယ်စေ”