မိမိဘာသာ စတင်လိုက်သော တာဝန်

ဟိုတယ်မှာ မနက် ၇ နာရီ ၃၀ အထိ အိပ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ထပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထုပ်ပိုးသည်၊ သူ့အခန်းကနေ ထွက်ခွာပြီး တျန့်မုန်သိပ္ပံတက္ကသိုလ်ကို ကျောင်းအပ်ဖို့ ထွက်လာသည်။

တျန့်မုန်သိပ္ပံတက္ကသိုလ်ဟာ တျန့်မုန်အဓိကခရိုင်ရဲ့ တောင်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးမှာ တည်ရှိပြီး အဓိကခရိုင်ရဲ့ဗဟိုကနေ ကီလိုမီတာ ၃၀ လောက်ဝေးသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ တစ်ယောက်တည်းသွားတာ မဟုတ်ပေ၊ အမြန်ရထားဘူတာအပြင်ဘက်မှာ သူက ကျောင်းရဲ့ ကြိုဆိုရေးအဖွဲ့ကို ရှာတွေ့သည်။

ကျောင်းက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး သူတို့ဟာ မကြာခင်မှာ ကောလိပ်ကို ရောက်ရှိလာသည်။

ငြင်းမရတာကတော့ တောင်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးဧရိယာက ရှုခင်းက လှပပြီး စိမ်းစိုတဲ့သစ်ပင်ပန်းပင်တွေ၊ ပေါများတဲ့ရေအရင်းအမြစ်တွေ၊ ငှက်တွေကျိုးကျိုးကျဲကျဲ မြည်နေပြီး ပန်းတွေက မွှေးကြိုင်နေပြီး လေကလည်း ကောင်းမွန်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ကောလိပ်ကို ရောက်ရှိပြီးနောက်မှာ ဝါရင့်ကျောင်းသားအချို့က ချက်ချင်း လမ်းညွှန်တွေအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြီး ကားတစ်စီးလုံးရှိတဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေကို ကျောင်းအပ်ဖို့ ခေါ်သွားသည်။

ကျောင်းအပ်ရာနေရာမှာ သူတို့က ဝင်ခွင့်လျှောက်ထားတဲ့ဌာနတွေအလိုက် ထပ်ပြီး ခွဲလိုက်ပြီး ဌာနတစ်ခုချင်းစီရဲ့ ဝါရင့်ကျောင်းသားတွေက ကျောင်းအပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို ဦးဆောင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲကို လက်ခံတဲ့ ဝါရင့်ကျောင်းသားက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကျောင်းသားဖြစ်ပြီး ရန်ယန်လို့ အမည်ရသည်၊ အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ချောတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရန်ယန်ကလည်း ဘေးခွဲဆံပင်ပုံစံနဲ့ဆိုတာကို သတိထားမိသည်၊ ဒါပေမဲ့ တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား ရဲ့စေးကပ်နေတဲ့ အလယ်ပိုင်းအလောင်းနဲ့ မတူပေ၊ ရန်ယန်ရဲ့ဆံပင်က သန်စွမ်းသည်၊ သန့်ရှင်းသည်၊ ချောမွေ့သည်၊ ပြီးတော့ သူ့မှာ ထင်ရှားတဲ့မျက်နှာပုံစံရှိပြီး ဒါက ကမ္ဘာတစ်ခုစာကွာဝေးနေသည်။

“ကျွန်တော့်နာမည် ရန်ယန်၊ ရှန်ထျန့်မြို့ကပါ” လို့ ရန်ယန်က စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လက်ဆန့်ပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကျွန်တော်လည်း ရှန်ထျန့်မြို့ကပါ၊ ယန်ကျွင်းဇဲပါ။ ဆရာ့ဆီကနေ သင်ယူဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

“ပြောစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး” လို့ ရန်ယန်က သူ့ရဲ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို ကျောင်းအပ်စားပွဲဆီကို ခေါ်သွားပြီး မျက်မှန်နဲ့ ထိပ်ပြောင်နေတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်က သူ့ကို အမြန်ကျောင်းအပ်ပေးပြီး သူ့ရဲ့အတန်း၊ အိပ်ဆောင်နဲ့ အခန်းနံပါတ်တွေပါတဲ့ ကျောင်းအပ်ပုံစံတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

ရန်ယန်က ကြည့်ဖို့အတွက် ကိုင်းလိုက်ပြီး “၄၁၁၊ မင်းရဲ့အိပ်ဆောင်က ငါ့ရဲ့ဘေးမှာပဲ၊ ငါက ၄၁၂ မှာ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ အိမ်နီးနားချင်းတွေဖြစ်ပြီ”

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးလိုက်သည်။

တခြားဘာမှ အများကြီးမပြောဘဲ ရန်ယန်က သူ့ရဲ့နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို အိပ်ဆောင်မှာ ထားဖို့အတွက် သူ့ကို ခေါ်သွားသည်။

တခြားဌာနတွေနဲ့မတူဘဲ ရူပဗေဒဌာနမှာ ကျောင်းအပ်တဲ့ကျောင်းသား အရေအတွက် နည်းတယ်ဆိုတာ သိသာသည်၊ ဝါရင့်ကျောင်းသားအများအပြားက ကြိုဆိုရေးတာဝန်တွေနဲ့ အလုပ်များနေကြပြီး ရန်ယန်တစ်ယောက်တည်းသာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အိပ်ဆောင်တံခါးမှာ ရပ်နေပြီး သူ့နဲ့ အေးအေးဆေးဆေးစကားပြောနေသည်။

“မင်း ရူပဗေဒဌာနကို ဘာလို့ ရွေးချယ်လိုက်တာလဲ?” လို့ ရန်ယန်က မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရိုးသားသည်၊ “ကျွန်တော် သဘာဝလွန်အရာတွေကို သုတေသနလုပ်ရတာကို ကြိုက်တယ်၊ ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေလိုမျိုးအရာတွေမှာ စိတ်ဝင်စားတယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်အားထက်သန်မှုနဲ့၊ ကျွန်တော့်ခြေထောက် တွေတုန်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ကျောင်းအပ်လိုက်တယ်”

ရန်ယန် သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်သည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် ပိုပြီးနှစ်သက်မှု ခံစားရသည်၊ “အဲဒါက ဆုံးဖြတ်ချက်ချတာ မဟုတ်ဘူး ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ မဟာမြို့တော်က အက်ရှင်ဇာတ်ကားတွေကို အများကြီးကြည့်ပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်တဲ့အရာလိုပဲ”

“ငါတို့မျိုးဆက်ရဲ့ ဘဝအလင်းရောင်ပေးတဲ့ ဆရာတွေနဲ့ အချစ်ဇာတ်ကားတွေရဲ့ မွေးရပ်မြေအနေနဲ့ အနာဂတ်မှာ တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် ငါတို့ စကားလက်ဆုံပြောလို့ရတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက ကောင်းတာပေါ့” လို့ ရန်ယန်က သဘောတူလိုက်သည်။

ရန်ယန်က စိတ်တူကိုယ်တူ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့သွားသလိုပဲ၊ ပြုံးပြီး သူက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အိပ်ရာကို ပြုပြင်ဖို့နဲ့ သူထုတ်ယူထားတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို စီစဉ်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ကူညီပေးလိုက်သည်၊ သူက သူ့ကို ရင်းနှီးနေပြီးသားလို့ ခံစားနေရသည်။

ဒါတွေအားလုံးကို လုပ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက အိပ်ဆောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက ပထမဆုံးရောက်လာသူဖြစ်သည်၊ တခြားအတန်းဖော်တွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လာဖို့ မျှော်လင့်ရသည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးတာနဲ့ အိပ်ဆောင်က အခန်းဖော်အသစ်တွေ ပြောင်းလာဖို့အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

ရန်ယန်က စင်္ကြန်လမ်းမှာ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေပြီး သူ အပြင်ထွက်လာဖို့အတွက် စောင့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ပခုံးချင်းယှဉ်ပြီး အောက်ထပ်မှာ သူတို့ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်တွေ သယ်ဆောင်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေကို ကြည့်နေကြသည်။

“မင်း ဆေးလိပ်သောက်လား?” လို့ ရန်ယန်က မေးလိုက်သည်။

“မသောက်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပါ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ငြင်းလိုက်သည်။

သူ စကားပြောပြီးတာနဲ့ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ တာဝန်တစ်ခုက သူ့ကို ရုတ်တရက် လန့်ဖျပ်သွားစေသည်။

[တာဝန်အမည်- အပေါ်အိပ်ရာမှာ အိပ်နေတဲ့ အစ်ကိုကြီး၊

တာဝန်အဆင့်- စိုးရိမ်စိတ်ဖြစ်စေခြင်း (အလယ်အလတ်)၊

တာဝန်နောက်ခံ- သက်ရှိလူတစ်ယောက်ဟာ ဆီးထိန်းထားတဲ့အတွက် သေဆုံးသင့်တာ မဟုတ်ပေ၊ ဒါပေမဲ့ အခန်း ၅၁၁ က ချန်ရွှေအန်းက သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူ ညသန်းခေါင်ယံမှာ အိမ်သာသွားတုန်း လဲကျသွားတဲ့အတွက်ပဲ၊ သူ့ရဲ့နောက်စေ့က သူ့ရဲ့နောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ မျက်နှာသစ် ဘေစင်အစွန်းနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်မိခဲ့သည်၊ သူ့ရဲ့ဦးခေါင်းခွံ ကျိုးသွားပြီး ဦးခေါင်းခွံအတွင်း သွေးယိုစိမ့်မှုဖြစ်ပွားခဲ့သည်၊ ချက်ချင်း သတိမေ့သွားခဲ့သည်။

လဲကျမှုက မနက် ၂:၄၇ မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့အတွက် ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ပေ။ နောက်နေ့မနက်မှာ အတန်းဖော်တစ်ယောက်က မျက်နှာသွားသစ်တုန်းမှ သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ချန်ရွှေအန်းက ဆီးမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်ခါနီးဖြစ်နေပြီ။

တာဝန်ဖော်ပြချက်- သူ့ရဲ့သေဆုံးမှုမတိုင်ခင်မှာ သူ့ရဲ့အကြီးဆုံးပြဿနာကို မဖြေရှင်းရသေးပေ။ သူ့အတွက် ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို စဉ်းစားပေးပါ၊

တာဝန်ဆုလာဘ်- ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင် ၃၀၀ မှတ်၊

တာဝန်ပြစ်ဒဏ်- မသိရ၊

တာဝန်အကြံပြုချက်- ၁။ ဝိညာဉ်ကို ချုပ် နှောင်နိုင်သည်၊ ၂။ မင်း သူ့ရဲ့ပြဿနာကို ဖြေရှင်းမပေးခဲ့ရင် သူက အရမ်းကို ရန်လိုလာလိမ့်မယ်၊

မှတ်ချက်- ဒီထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်ရပ်ဟာ တကယ်တမ်းတော့ အရိပ်တွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ရောက်ရှိလာတာကြောင့် စတင်လိုက်သည်။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်သံလိုက်စက်ကွင်းရဲ့ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ “သံလိုက်စက်ကွင်းတုန်ခါမှု” က ဖြစ်ရပ်ကို စတင်စေခဲ့သည်]

သူ့ရဲ့စိတ်ထဲက စာသားတွေကို ဂရုတစိုက်ဖတ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အာရုံစိုက်မှုက နောက်ဆုံးမှာရှိတဲ့ တာဝန်မှတ်ချက်ဆီကို ရောက်သွားသည်။

မှတ်ချက်က ထူးဆန်းမှုဟာ အစပိုင်းမှာ ငြိမ်သက်နေသည်၊ ဆိုလိုတာက အဲဒါက ဖြစ်ပေါ်မှာ မဟုတ်ပေ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ရောက်ရှိလာမှုကနေ သံလိုက်စက်ကွင်းသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ “သံလိုက်စက်ကွင်းတုန်ခါမှု” ကြောင့် “အပေါ်အိပ်ရာမှာ အိပ်နေတဲ့ အစ်ကိုကြီး” လို့ ခေါ်တဲ့ဖြစ်ရပ်ထဲကို စတင်ခဲ့သည်လို့ ဖော်ပြထားသည်။

သူ ဘာလို့ သံလိုက်စက်ကွင်းသက်ရောက်မှု ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တာလဲဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဒါက သူ့ရဲ့ “ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း” ဖြစ်နေတာနဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်သည်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါက သူ့ရဲ့အရိပ်ထဲမှာ ဖန်နင်က ပုန်းနေတာနဲ့ တစ်ခုခု ဆက်စပ်နေနိုင်သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဒီသံလိုက်စက်ကွင်းသက်ရောက်မှုက အမြဲတမ်းအလုပ်လုပ်မယ်လို့ မထင်ပါချေ၊

ဆိုလိုတာက ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ထူးဆန်းမှုတိုင်းက သူ့ရဲ့ရှိနေခြင်းကြောင့် စတင်မှာ မဟုတ်ပေ၊ ဒီတစ်ခါက ချွင်းချက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်နည်းနဲ့မဆို ဖြစ်ရပ်က စတင်လိုက်ပြီ။

ယန်ကျွင်းဇဲက စင်္ကြန်လမ်းမှာ စကားမပြောဘဲ ရပ်နေတာကို မြင်တော့ ရန်ယန်က သူ အောက်ထပ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ကောလိပ်ကျောင်းသူတွေကို ကြည့်နေသည်လို့ ထင်ပြီး အလေးအနက်မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်- “ငါတို့ အင်ဂျင်နီယာကျောင်းမှာ ချောတဲ့ကောင်မလေးတွေကို ရှာတာကို မေ့လိုက်တော့။ အဲဒီမှာ မိန်းကလေးတွေတောင် နည်းနေသေးတယါ။ မိန်းကလေးအများဆုံးရှိတဲ့ မေဂျာတွေကတော့ စီမံခန့်ခွဲမှု၊ စာပေနဲ့ အနုပညာတွေပဲ။

အနာဂတ်မှာ မင်းမှာ ရည်းစားရှာဖို့ စဉ်းစားနေရင် ငါ မင်းကို ဒီဌာနသုံးခုထဲကနေ ရွေးချယ်ပေးပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကလည်း ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်မှုယူဖို့ လိုအပ်တယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲက ခပ်မဲ့မဲ့ ပြုံးပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ “အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ကျောင်းမှာ အမြဲတမ်းနတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ အဖွဲ့ရှိလား?” လို့ မေးလိုက်သည်။

“မရှိပါဘ” လို့ ရန်ယန်က ရယ်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ “သူငယ်ချင်း၊ မင်းက မင်းရဲ့အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝမှာ နေနေတုန်းပဲလား။ တကယ်တမ်းတော့ တျန့်မုန်အဓိကခရိုင်မှာ အဆင့်မြင့် မူလတန်းကျောင်းနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းအချို့သာ အမြဲတမ်းနတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ တွေ ရှိကြတယ်။

တခြားကျောင်းအများစုမှာတော့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရင် သူတို့က တန်းစီရခြင်းမရှိတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားရုံပါပဲ”

“ဒါဆို တျန့်မုန်သိပ္ပံတက္ကသိုလ်မှာလည်း မရှိဘူးပေါ့?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရန်ယန်က “ငါတို့ကျောင်းမှာ မရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်ကျောင်းမှာမှ မရှိတာပါ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့က မူလတန်းကျောင်းသားတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါတို့က ၄၇၄၇ ကို ခေါ်တဲ့အခါ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ဦးစားပေး ကိုင်တွယ်တဲ့အခွင့်အရေးပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်နှင်သူ တွေရဲ့တုံ့ပြန်မှုက သိပ်မမြန်ဘူးဆိုတာကို ငါ သတိထားမိတယ်၊ မူလတန်းနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းတွေလောက်တော့ မမြန်ဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက သေချာတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါနဲ့” လို့ ရန်ယန်က ရုတ်တရက် သူ့ဘက်ကို လှည့်လာသည်၊ “မင်းက ထူးဆန်းတဲ့သံလိုက်စက်ကွင်းတွေနဲ့ ဒီလိုအရာတွေမှာ စိတ်ဝင်စားလို့ သက်သက် ရူပဗေဒဌာနကို လျှောက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာလား?”

“ဟုတ်တယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မငြင်းခဲ့ပါချေ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူက အဲဒီနေရာတွေကို အထူးလေ့လာမှာဖြစ်ပြီး အဲဒါကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ မမြင်ပေ။

“ငါတို့ တည်ထောင်ထားတဲ့ “ထူးဆန်းမှုသုတေသနအဖွဲ့အစည်းကလပ်” မှာ ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား?” လို့ ရန်ယန်က မေးလိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လန့်ဖျပ်သွားမိသည်- “အဲဒီလို ကလပ်တစ်ခုရှိတယ်လား?”

“ရှိတာပေါ့…” လို့ ရန်ယန်က အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူပုံရသည်၊ “စိတ်ချ၊ ထူးဆန်းတဲ့ကလပ် က တက္ကသိုလ်ရဲ့ကျောင်းသားသမဂ္ဂနဲ့ ဆက်နွယ်နေပြီး ကျောင်းက အတည်ပြုထားတယ်၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့မျိုးရိုးကနေ ဆင်းသက်လာတာ။ ဒါက ချက်ချင်းတည်ထောင်လိုက်တဲ့ ကလပ်ငယ်လေး မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါက ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး လူတွေကို ကလပ်ထဲကို သီးသန့်ဆွဲခေါ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အာဏာရှိတယ်…”

ယန်ကျွင်းဇဲ နားထောင်လေလေ သူ့မျက်မှောင်ကြုတ်လေလေဖြစ်ပြီး ဒါက ထောင်ချောက်တစ်ခုလို့ ခံစားရသည်၊ လူတွေကို ဆွဲဆောင်တဲ့ ပိရမစ်အစီအစဉ်တွေနဲ့ သိပ်မကွာပေ။

ရန်ယန်ကတော့ သူ ဘာစဉ်းစားနေလဲဆိုတာကို လုံးဝမသိဘဲ ဆက်ပြောနေသည်- “တစ်ခုပဲ၊ ဘယ်သူပဲ ကလပ်ထဲ ဝင်ဝင် သူတို့က စတင်တဲ့အခမ်းအနားမှာ ထူးဆန်းတဲ့ပုံပြင်တစ်ခုကို ပြောပြရမယ်၊ ကိုယ်တိုင်အတွေ့အကြုံကနေ ပိုကောင်းတယ်။ ငါတို့မှာ စစ်ဆေးသူ ၉ ယောက်ရှိသည်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ပုံပြင်က သူတို့ထဲက အနည်းဆုံး သုံးပုံတစ်ပုံကို ကြောက်ရွံ့စေပြီး သြဇာသက်ရောက်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ဒါမှ တရားဝင်ဝင်ရောက်နိုင်မှာ”

သူ ခဏရပ်ပြီး “မင်း ဝင်ရောက်တာနဲ့ ငါတို့က မင်းနဲ့အတူ ကလပ်တည်ထောင်ပြီးကတည်းက ရူပဗေဒနဲ့ဆက်စပ်တဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သုတေသနအချက်အလက်တွေနဲ့ ရလဒ်တွေကို မျှဝေပေးလိမ့်မယ်။ ငါ မင်း သဘောကျလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်” လို့ ထပ် ပြောလိုက်သည်။

မူလက ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကလပ်မှာ ဝင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားပါချေ၊ ဒါပေမဲ့ ရန်ယန်ရဲ့နောက်ဆုံးစကားတွေကို နားထောင်ပြီးနောက် သူ့ရဲ့စိတ်က ပြောင်းလဲသွားသည်။

“စတင်တဲ့အခမ်းအနားမှာ စစ်ဆေးသူ ၉ ယောက်လုံးကို ကြောက်ရွံ့စေပြီး သြဇာသက်ရောက်စေတဲ့ ပုံပြင်တစ်ခု ရှိဖူးလား?”

ရန်ယန်က ရယ်မောလိုက်သည်- “မင်း နောက်နေတာ မဟုတ်လား? ငါတို့ရဲ့ဝါရင့်အဖွဲ့ဝင်တွေက အတွေ့အကြုံအများကြီးရှိတယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပါဘူး”