အပေါ်ထပ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိလား

ရန်ယန် ထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူယူလာတဲ့ ဖိနပ်တွေကို သေသေချာချာ စီစဉ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဝတ်ဗီဒိုနဲ့ ဖိနပ်စင်မှာ အကုန်ထားလိုက်သည်။

တျန့်မုန်သိပ္ပံတက္ကသိုလ်က အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံတွေကို ရိုးရှင်းပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ပုံစံနဲ့ အလှဆင်ထားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အမြင်မှာတော့ သူရဲ့အရင်ဘဝက သူနေခဲ့တဲ့ အိပ်ဆောင်တွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်၊ တိုက်ခန်းတစ်ခုနဲ့ တူညီလုနီးပါးပဲ။

သူ စီစဉ်ပြီးတာနဲ့ သူက သူ့ရဲ့အသစ်ထုတ်ပေးထားတဲ့ ရေနွေးပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရေနွေးထည့်ဖို့အတွက် ရေရုံကို သွားဖို့ အသင့်ဖြစ်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူ စင်္ကြန်လမ်းကို ထွက်လိုက်တာနဲ့ ရန်ယန် ရုတ်တရက် ပြန်လာတာကို တွေ့လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်အခန်းမှာ တစ်ခုခု မေ့ခဲ့တာလား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းကို ပြောဖို့ မေ့ခဲ့တဲ့အရာတစ်ခုရှိတယ်” ရန်ယန်က အခုလေးတင် စတုတ္ထထပ်ကို တက်လာတာဖြစ်ပြီး အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသည်၊

“ငါ့ရဲ့ဂရုစိုက်မှုအောက်မှာ မင်းက ထူးဆန်းတဲ့ကလပ် ရဲ့ ယာယီအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်ပြီ။ မင်းက နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုကို မအောင်မြင်သေးပေမဲ့ ငါ မင်းကို တစ်ခုခု သတိပေးဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်”

“အင်း၊ ဘာကို သတိပေးတာလဲ?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသည်။

“မင်း ကောလိပ်ရဲ့ နံပါတ် ၄ ဓာတ်ခွဲခန်းအဆောက်အအုံကို သွားဖို့ အခွင့်အရေးရခဲ့ရင် သတိထားပါ” လို့ ရန်ယန်က နက်နဲတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲ? ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီလိုတော့ မပြောနိုင်ဘူး” လို့ ရန်ယန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “အကယ်၍ မင်းက အဲဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ အနည်းငယ်ဟနေတဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းတံခါးတစ်ခုခုကို တွေ့ခဲ့ရင် အမြန်ထွက်သွားပါ ဒါမှမဟုတ် တံခါးကို ချက်ချင်း လုံးဝပိတ်လိုက်ပါ၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒါကို လုံးဝဖွင့်လိုက်ပါ”

“ဘာလို့လဲ?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပိုပြီးစိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

“ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မင်းက အဲဒီအနည်းငယ်ဟနေတဲ့တံခါးကို လစ်လျူရှုလိုက်ရင် အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လူတစ်ယောက်က အနည်းငယ်ဟနေတဲ့တံခါးရဲ့နောက်မှာ ရပ်နေပြီး မင်းကို ခိုးကြည့်နေလိမ့်မယ်” လို့ ရန်ယန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သေစမ်း၊ အဲဒါ ထူးဆန်းမနေဘူးလား?” ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ယန်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်၊ “အဲဒီလူက အနည်းငယ်ဟနေတဲ့တံခါးရဲ့နောက်မှာ ရပ်နေပြီး ခိုးကြည့်နေတာပဲ၊ တခြားဘာမှ မလုပ်ဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့ ဘယ်သူမှ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး သူက တကယ်ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မကြည့်ရဲဘူး၊ သူတို့အားလုံးက အမြန်ထွက်ပြေးသွားကြတယ်”

သူ ခဏရပ်ပြီး “ငါတို့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကလပ် ကလည်း အဲဒီအရာကို သုတေသနလုပ်နေတယ်။ မင်း ကလပ်ထဲဝင်တာနဲ့ မင်းက ထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို သိပ္ပံနည်းကျအမြင်နဲ့ ကြည့်ပြီး သုတေသနလုပ်ရမယ်။ ဒါကြောင့် မသိရသေးတဲ့ သံသယဖြစ်ဖွယ်ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို “ထူးဆန်းတဲ့” ဆိုတဲ့ဝေါဟာရကို ရိုးရိုးလေး သုံးတာက မမှန်ကန်ပေ။ မင်းက ဒီအရာတွေအကြောင်းကို နောက်ပိုင်းကျရင် ပိုပြီးသိလာလိမ့်မယ်” လို့ ထပ်ပြောသည်။

“ဟုတ်ပြီ၊ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ၊ အစ်ကိုက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကြီးရှင်ပဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲကို ဒါတွေပြောပြပြီးနောက် ရန်ယန်က တခြားကျောင်းသားတွေနဲ့တွေ့ဖို့ ထွက်သွားသည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ ရေနွေးခန်းကိုသွားပြီး သူ့ရဲ့ရေနွေးပန်းကန်ကို ဆေးကြောကာ ရေနွေးပူအပြည့်ထည့်လိုက်သည်။

သူ အိပ်ဆောင် ၄၁၁ ကို ပြန်လာတော့ အခန်းဖော်နှစ်ယောက် ထပ်ရောက်နေပြီ၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းသည်၊ အရပ် ၁.၈မီတာ လောက်ရှိပြီး ဘတ်စကတ်ဘော ကစားတာကို နှစ်သက်ပုံရသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ရဲ့ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က အရမ်းရိုးသား ဖြောင့်မတ်ပုံရသည်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဝဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်၊ အသားဖြူပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည်၊ သူက အခုလေးတင် အိပ်ဆောင်ထဲကို ဝင်လာပုံရပြီး သူ့ရဲ့အိပ်ရာကို ပြုလုပ်ဖို့ အချိန်မရသေးပေ။ သူက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အောက်က အပေါ်အိပ်ရာကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင် စားပွဲပေါ်မှာ အာလူးကြော်၊ ဘီစကစ်၊ အခွံမာသီးနဲ့ ကိုလာလိုမျိုး မုန့်အိတ်တွေက သေသပ်စွာ စုပုံနေပြီဖြစ်သည်။

ဒီကောင်လေးရဲ့ အစားအသောက်က သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ လိုက်ဖက်နေတာ သိသာသည်။

သူတို့သုံးယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ကြသည်၊

အရပ်ရှည်တဲ့ကောင်လေးရဲ့နာမည်က ကျောက်ကျန့်၊ သူ့နာမည်နဲ့လိုက်အောင် သူက အရမ်းဖြောင့်မတ်နေပုံရသည်။

ဝဝတုတ်တုတ်ကောင်လေးကို ဟယ်ပီရှိုလို့ ခေါ်သည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့မိဘတွေက သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာအရွယ်အစားအပေါ် အခြေခံပြီး သူ့ကို နာမည်ပေးခဲ့သည်လို့ သံသယရှိသည်၊ မူလက သူ့ကို အသက်ရှည်ရှည်နေဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ ဒါက သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာအတွက် ဆောင်ပုဒ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

အိပ်ဆောင်ကို လူလေးယောက်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်၊ နောက်ဆုံး အခန်းဖော်ရောက်လာဖို့ အချိန်အများကြီး မကြာလိုက်ပေ။

ဒီလူက အရမ်းကို နုနယ်နေသည်၊ ရန်ယန်နဲ့ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ ထူထဲတဲ့ဆံပင်နဲ့ ပြည့်နေတဲ့ခေါင်းရှိပြီး ဒါက ကောက်ထားပုံရသည်။

အနည်းငယ်ကျပ်တဲ့အဝတ်အစားတွေနဲ့ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူက သူ့ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို အိပ်ဆောင်အခန်းထဲကို ဆွဲယူလာသည်နှင့်အမျှ သူက တစ်ခုခု ခမ်းနားတဲ့ပုံစံနဲ့ ရှိနေသည်။

တခြားသုံးယောက်က အသစ်ရောက်လာတဲ့သူက သူ့ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ဟန်ပန်တစ်ခု ပြုလုပ်တာနဲ့ “နောက်ဆုံးအိပ်ရာက ဘယ်မှာလဲ?” လို့ မေးလိုက်တာကို မြင်တော့ အံ့ဩသွားကြသည်။

သူ့ရဲ့အသံက နူးညံ့ပြီး နည်းနည်းရှ ပြီးတော့ ပုံစံက ပိုပြီးပြောစရာကောင်းသည်။

“အဲဒီမှာ!” ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ဟယ်ပီရှိုနှစ်ယောက်လုံးက တစ်ချိန်တည်းမှာ ကျောက်ကျန့်ရဲ့အပေါ်က အပေါ်အိပ်ရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ကျောက်ကျန့်က သူ့ရဲ့အခန်းဖော်အသစ်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်၊ စိတ်မသက်မသာခံစားမှုတစ်ခုကို ရှိနေသည်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ဘာက မှားနေလဲဆိုတာကို လုံးဝ မပြောနိုင်ပေ။

“ကျေးဇူးပါပဲ၊ ကျွန်တော့်နာမည် ရှဲ့ဟွာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့နာမည်ပြောင်က ဟွာဟွာ” လို့ ရှဲ့ဟွာက သူ့ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို တွန်းပြီးနောက် သူတို့သုံးယောက်ကို ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့… ကျွန်တော်ကို ‘ဟွာဟွာ’ လို့ခေါ်တာကို ကြိုက်တယ်”

သူတို့သုံးယောက်က အဆင်မပြေတဲ့အကြည့်တွေကို ဖလှယ်လိုက်ကြသည်၊ လေထုက အဆင်မပြေပေမဲ့ နွေဦးလေညှင်းနဲ့တူတဲ့ လတ်ဆတ်ပြီး ပေါ့ပါးတဲ့ခံစားမှုတစ်ခုနဲ့ ရောနေသည်။

အိပ်ဆောင်ကို ကြည့်ရင်း ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူက ဒီမှာ အပုံမှန်ဆုံးတစ်ယောက်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ သူက ပုံမှန်ဖြစ်ရဲ့လား?

တစ်ရက်က လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

တစ်ရက်တည်းအတွင်းမှာ တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းအပ်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေက အိပ်ဆောင်၊ ထမင်းစားခန်း၊ ရေနွေးခန်း၊ ရေချိုးခန်းနဲ့ သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံတွေ၊ စာကြည့်တိုက် စတာတွေလိုမျိုး အဓိကအဆောက်အအုံတွေကိုပဲ သိခဲ့ကြသည်။

တျန့်မုန်သိပ္ပံတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဝါရင့်ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အခန်း ၅၁၁ မှာ နေထိုင်တဲ့ ဟန်ကျောက်ဟာ စောစောစီးစီး ကျောင်းကို ရောက်လာခဲ့သည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တခြားကျောင်းသားဟောင်းတွေလိုပဲ သူက ဒီတစ်ခါမှာ ကျောင်းသားသစ်တွေကို ကြိုဆိုတဲ့ လမ်းပြတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ဖြစ်ပေသည်။

တခြားအခန်းဖော်တွေက အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ငါးရက် ဒါမှမဟုတ် ခြောက်ရက်အထိ ကျောင်းကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ပေ။

တစ်နေကုန် အလုပ်များပြီးနောက် ဟန်ကျောက်ဟာ သူက စုစုပေါင်း ကျောင်းသား ၄၀ ကျော်ကို လမ်းပြပေးခဲ့သည်လို့ တွက်ချက်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်စီက သူတို့ရဲ့အိပ်ဆောင်မှာ အခြေချပြီးတာကို သေချာအောင်လုပ်ပြီးမှ သူ သူ့ရဲ့အိပ်ဆောင်ကို ပြန်လာသည်၊ ဒါက သူ့ရဲ့အာရုံစူးစိုက်မှုကို ပြသသည်။

ညစာစားချိန်မှာ သူက ထမင်းစားခန်းကိုသွားပြီး အစားအစာအချို့ကို ထုပ်ပိုးယူလာသည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူက အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ပဲ။ သူက အစားအစာတစ်ဝက်ပဲ စားပြီး အောက်အိပ်ရာပေါ်ကို တက်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ စောင်ခြုံပြီး ခဏအနားယူလိုက်သည်။

သူ အနားယူလိုက်တာနဲ့ သူက အမြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူ ညသန်းခေါင်ယံအထိ တန်းအိပ်ပျော်သွားသည်၊ အချိန်ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာကို တိတိကျကျ မသိပေ၊ ဒါပေမဲ့ ဟန်ကျောက် နိုးလာတော့ သူက အိပ်ဆောင်မီးတွေ အားလုံးပိတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ကျောင်းရင်ပြင်က လမ်းမီးတွေသာ ပြတင်းပေါက်ကနေ အလင်းရောင်ပေးနေသည်။

အလင်းရောင်က အထဲကို ဝင်လာသည်၊ သစ်ပင်တွေရဲ့ အရိပ်နဲ့ ဝေဝါးနေတဲ့ ကခုန်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လူငယ်တွေက အိပ်ရေးဆတ်တတ်ကြသည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ စောစောအိပ်ရာဝင်ရင်တောင် ဟန်ကျောက်က များသောအားဖြင့် မနက်မိုးလင်းတဲ့အထိ အိပ်တတ်သည်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံး မနက် ၆ နာရီကျော်တဲ့အထိ သူက နိုးနေတတ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခု သူ နိုးနေသည်၊ သူက ပုံမှန်အတိုင်း နိုးလာတာ မဟုတ်ပေ၊ အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းမှုတစ်ခုက သူ့ကို လန့်ပြီးနိုးစေခဲ့လို့ဖြစ်ပေသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ သူ အိပ်နေတဲ့ အောက်အိပ်ရာက အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းနေသည်၊ ဒါက အပေါ်အိပ်ရာမှာ တစ်ယောက်ယောက် လှိမ့်လိုက်တဲ့အခါ ဖြစ်တတ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အိပ်ဆောင်တစ်ခုလုံးမှာ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေသည်၊ တခြားသူတွေက ကျောင်းကို မပြန်သေးပေ။

ဟန်ကျောက် ဒီလိုဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးတဲ့ အိပ်ငိုက်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ပြီးတော့ သူက ချက်ချင်း သတိရှိသွားသည်။

သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်စွာဖွင့်လိုက်သည်၊ သူက တစ်ဝက်တစ်ပျက်အိပ်မောကျနေပြီး အိပ်မက်မက်နေတာလားလို့ တွေးလိုက်သည်၊ အပေါ်အိပ်ရာမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ဖန်တီးနေသည်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

အပေါ်အိပ်ရာမှာ အိပ်တဲ့အစ်ကိုကြီးရဲ့နာမည်က ကောကျင်းတောက်၊ သူက တီရီခရိုင်မှာ နေထိုင်သည်၊ ဒါကြောင့် သူ ပြန်လာခဲ့ရင်တောင် သူက တက္ကသိုလ်ကို နောက်ဆုံးရောက်လာမယ့်သူ ဖြစ်နိုင်သည်။

“တောက်ကျီက မနေ့ညက ငါ အိပ်နေတုန်း ပြန်ရောက်လာတာလား?” လို့ ဟန်ကျောက်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလောက် အိပ်မောကျနေလို့ မရဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီကောင်လေးက သူ့ကို မနိုးဘဲ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါဆို အပေါ်အိပ်ရာမှာ ဘယ်သူ အိပ်နေတာလဲ?

ဒီအချိန်မှာ ဟန်ကျောက်ဟာ သူ့ရဲ့ရင်ထဲမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်စွာနဲ့ သူက သူ့ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင် အိပ်ရာကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ပြင်ပက ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့အလင်းရောင်နဲ့အတူ သူက အပေါ်အိပ်ရာနဲ့ အောက်အိပ်ရာနှစ်ခုလုံးက လွတ်နေတာကို မြင်လိုက်သည်၊ ဘယ်သူမှ မရှိပေ။

အဲဒီအချိန်မှာ အိပ်ရာက အနည်းငယ် ထပ်ပြီးလှုပ်ယမ်းသွားသည်၊ အပေါ်အိပ်ရာမှာ တစ်ယောက်ယောက် လှိမ့်လိုက်သလိုပဲ။

“ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလဲ?!”

ဟန်ကျောက်ဟာ အိပ်ရာပေါ်မှာ ကွေးနေသည်၊ သူ့ရဲ့ဦးရေပြားက ကျဉ်နေပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံးက အေးစက်နေသလို ခံစားရသည်။

သူက အပေါ်အိပ်ရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်ဖို့ မရဲပေ၊ သူ မော့ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ခေါင်းတစ်ခုက အပေါ်ကနေ ရုတ်တရက် ဆင်းလာပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမှာကို ကြောက်လို့ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဟန်ကျောက်က အမှားလုပ်ခဲ့သည်၊ ဘယ်ခေါင်းမှ ပေါ်မလာပေ၊ ဒါပေမဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်က ရောက်လာသည်၊ နောက်စက္ကန့်မှာ လှေကားပေါ်ကို ချိတ်လိုက်သည်၊ ဆင်းဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပုံရလေသည်။