နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာခြင်း

ခြေထောက်တွေက အမွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး သိသိသာသာကို အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်တွေ ဖြစ်နေသည်။

ဟန်ကျောက်က ချက်ချင်း သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်၊ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ခြေထောက်တွေကို လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်ဖို့အတွက် အနည်းငယ်လေးသာ ဖွင့်ထားလိုက်သည်။

ဘာအသံမှမရှိဘဲ နောက်ထပ်ခြေတစ်ဖက်က ဆင်းသက်လာသည်၊ လှေကားပေါ်ကို သေသေချာ‌ချာ နင်းပြီးနောက် အမည်းရောင်လက်ပြတ်နဲ့ ဘောင်းဘီတိုဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က အပေါ်အိပ်ရာကနေ တိတ်တဆိတ် ဆင်းလာသည်။

အမျိုးသားရဲ့မျက်နှာက အလင်းရောင်ကြောင့် ကျောခိုင်းထားသည်၊ ပြီးတော့ မှိန်မှိန်လေးသာ လင်းနေတာနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ ဟန်ကျောက်ဟာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် အေးစက်တဲ့ချွေးတွေ ထွက်နေပြီဖြစ်ပြီး စိုက်ကြည့်ဖို့ မရဲတော့ပေ၊ ဒါကြောင့် သူက အမျိုးသားရဲ့မျက်နှာသွင်ပြင်တွေကို ကောင်းကောင်းမမြင်နိုင်ပေ။

သူက သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့အပေါက်ကနေ အပေါ်အိပ်ရာကနေ ဆင်းလာတဲ့ပုံကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်၊ သူ့ရဲ့ဘေးအမြင်ကို အသုံးပြုပြီးပေါ့။

မရင်းနှီး။

သူက ဒီလူကို မမှတ်မိဘူးဆိုတာ သေချာသည်။

ဆင်းသက်လာပြီးနောက် အမျိုးသားက သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေမှာ ဖိနပ်မပါချေ၊ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်၊ ဟန်ကျောက်ရဲ့အိပ်ရာအောက်မှာ ရပ်နေပြီး အောက်အိပ်ရာဘက်ကို မျက်နှာမူနေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဟန်ကျောက်ရဲ့နှလုံးခုန်သံက သူ့ရဲ့လည်ပင်းထိ ရောက်နေသည်၊

အရမ်းကြောက်လန့်နေတာကြောင့် သူက အသက်ရှူတာတောင် ရပ်လုနီးပါးပဲ၊ ဘယ်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မလုပ်ရဲပေ၊ သူ့ရဲ့လက်တွေက စောင်ရဲ့အစွန်းကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ငါးမိနစ်လောက်ကြာအောင် အိပ်ဆောင်တစ်ခုလုံးက လေထုက ငြိမ်သက်နေပြီး အအေးဓာတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဲဒီနောက် တိတ်ဆိတ်ပြီး ငြိမ်သက်နေတဲ့ အမျိုးသားက ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး အိပ်ဆောင်ရဲ့တံခါးဘက်ကို လျှောက်သွားသည်။

သူ လျှောက်သွားတဲ့ပုံစံက အရမ်းထူးဆန်းသည်၊ လက်မလှုပ်ရှားပေ၊ ခြေဗလာနဲ့ ခြေဖျားထောက်ပြီး ခြေချောင်း ၁၀ ချောင်းလုံးက ပြန့်ကားနေသည်၊ ကြမ်းပြင်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘာအသံမှမရှိဘဲ သူက တံခါးဆီကို ရောက်သွားသည်၊ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်၊

တံခါး လုံးဝမပွင့်ခင်မှာ အမျိုးသားက လန့်စရာကောင်းပြီး တိတ်တဆိတ် အပြင်ကို လျှောက်ထွက်သွားသည်။

အိပ်ဆောင်တံခါးက မပိတ်ပေ၊ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် အဲဒါက ဖြည်းဖြည်းချင်း ယိမ်းနွဲ့ပြီး ပိတ်သွားသည်၊ ဒါပေမဲ့ ကွက်လပ်တစ်ခုကျန်နေသေးတဲ့အခါ ရပ်သွားသည်၊ အမည်းရောင်စင်္ကြန်လမ်းကို ဖော်ပြနေသည်၊ အဲဒီလူရဲ့ပုံစံက ဘယ်မှာမှ မရှိတော့ပေ။

“သူ သွားပြီလား၊ သွားပြီလား?”

ဒီအချိန်မှာ ဟန်ကျောက်ဟာ ချွေးတွေစိုရွှဲနေသည်၊ သူ့ရဲ့နဖူးကနေ ချွေးစက်တွေ လိမ့်ကျနေပြီး ခေါင်းအုံးကို စိုစွတ်စေသည်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အသက်ရှူဖို့ မရဲပေ။

သူ အိပ်နေတဲ့နေရာကနေ သူက တံခါးရဲ့အက်ကွဲကြောင်းကနေ အပြင်ဘက်က မှောင်နေတဲ့စင်္ကြန်လမ်းကို မြင်နိုင်သည်၊ မပြောနိုင်လောက်အောင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက အပြင်ဘက်က မသိရသေးတဲ့အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်လို့ ခံစားရသည်။

ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်၊ ကောလိပ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ကောလဟာလထွက်နေတဲ့ “တံခါးပေါက်နားက ထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါ” နဲ့ ဒီတံခါးဟမှုနောက်မှာ တံခါးပေါက်နားက ထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါ က သူ့ကို ခိုးကြည့်နေတာလား? အဲဒီလူက တံခါးပေါက်နားက ထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါ ဖြစ်နိုင်လား?

ဒီအတွေးနဲ့အတူ ဟန်ကျောက်ဟာ ကြောက်လန့်သွားမိသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက “ချောင်းကြည့်” တဲ့ဒဏ္ဍာရီက ကောလိပ်ရဲ့ အဆောက်အအုံ ၄ နဲ့ ဆက်စပ်နေသည်၊ အိပ်ဆောင်ဧရိယာမှာ ဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ပေ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ ဒီနေရာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဒီလိုပုံပြင်တွေကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့အပေါ်အိပ်ရာမှာ အိပ်နေတဲ့ကောင်လေးက ထွက်သွားသင့်သည်၊ ဒါပေမဲ့ တံခါးကို ပိတ်ရမယ်။

ဒါကို တွေးပြီး ဟန်ကျောက်ဟာ လှုပ်ရှားဖို့ အရမ်းကြောက်လန့်နေပေမဲ့ သူက သူ့အံ ကြိတ်လိုက်ပြီး နွေရာသီစောင်ကို ပစ်လိုက်သည်။

သူလည်း ခြေဗလာနဲ့ပဲ၊ သူက တံခါးဆီကို လျှောက်သွားသည်၊ ပိတ်တော့မည်။

ရုတ်တရက်၊ ခေါင်းမွေးထောင်စေတဲ့ အအေးဓာတ်တစ်ခုက သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာသည်၊ ပြီးတော့ သူက ဒီအရိုးတွေကို ထိုးဖောက်တဲ့အအေးဓာတ်က တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ လာနေပြီး ပိုပြီးနီးလာနေသည်လို့ သိသိသာသာ ခံစားရသည်။

“ သောက်ကျိုးနညအမ်”

ဟန်ကျောက်က အရမ်းလန့်သွားပြီး တုန်ယင်သွားသည်၊ တံခါးကိုတောင် ပိတ်ဖို့ မလုပ်နိုင်ပေ၊ ခြေလှမ်းကြီးနှစ်လှမ်းနဲ့ သူ့ရဲ့အိပ်ရာပေါ်ကို ပြန်ပြေးတက်သွားသည်၊ စောင်ကို အလျင်စလိုခြုံလိုက်သည်၊ ခြေထောက်တစ်ဖက်က မဖုံးမိပေ။

သူက အဲဒါကို အခု ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ၊ စောင်ရဲ့အစွန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ သူက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသည်။

နောက်စက္ကန့်မှာ အိပ်ဆောင်ရဲ့တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အမည်းရောင်လက်ပြတ်နဲ့ ဘောင်းဘီတိုဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားက နောက်တစ်ခါ ဝင်လာသည်။

သူ ဝင်လာတဲ့ သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက သူ ထွက်သွားတဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ဆင်တူသည်၊ သူ့ရဲ့ခြေဗလာတွေက အနည်းငယ်မြင့်တက်နေပြီး သူ့ရဲ့ခြေချောင်းတွေက ပြန့်ကားနေသည်၊ ကြမ်းပြင်မှာ မြဲမြံစွာရပ်နေသည်။

ဝင်လာပြီးနောက် သူက ဟန်ကျောက်ရဲ့ဘက်ကို ခဏတာ မျက်နှာမူပြီး ရပ်နေသည်၊ အဲဒီနောက် လှည့်ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ဟန်ကျောက်က အမျိုးသားရဲ့ပုံရိပ် အခန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို မှေးလိုက်သည်၊ အမျိုးသားရဲ့မျက်နှာကို သတိကြီးစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က အလင်းတန်းတစ်ခုက တံခါးဝပေါ်ကို ကျရောက်နေပြီး သူက အမျိုးသားရဲ့ရုပ်သွင်ကို ကောင်းကောင်း မြင်နိုင်စေသည်။

မှေးကြည့်ရင်တောင် အဲဒီထောင့်က တခြားလူရဲ့မျက်နှာကို ကောင်းကောင်း သိနိုင်ဖို့ လုံလောက်သည်။

သူက သူ့ကို မမှတ်မိပေ။ ဟန်ကျောက်က ဒါက ထူးဆန်းတဲ့မျက်နှာဖြစ်ပြီး အေးဆေးတဲ့မျက်နှာအမူအရာရှိသည်၊ တစ်ခုခု မှိုင်းနေသလိုတောင် ဖြစ်နေသည်။ အမျိုးသားရဲ့မျက်လုံးတွေ ဖွင့်ထားပေမဲ့ ဟန်ကျောက်က အဲဒီမျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့ပြီး မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသည်၊ လူသေတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေလိုပဲလို့ အမြဲခံစားနေရသည်။

အမျိုးသားက တံခါးပိတ်ဖို့ လှည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ၊ ပြင်ပအလင်းရောင်အောက်မှာ သူ့ရဲ့ခေါင်းနောက်ဘက်က ဒီဘက်ကို မျက်နှာမူနေတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို ကြည့်နေတဲ့ ဟန်ကျောက်ဟာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်၊ ပြီးတော့ ကောက်ရိုးဖျာစစ်နေသလိုမျိုး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်လာသည်။

ဒီအမည်းရောင်လက်ပြတ်နဲ့ အမျိုးသားရဲ့ခေါင်းနောက်ဘက်မှာ အရိုးနဲ့အသားတစ်ဖတ်က အထဲကို ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ဒဏ်ရာအတွင်းမှာ မှောင်မိုက်တဲ့ အခေါင်းပေါက်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်၊

ဘာသွေးမှ မထွက်လာပေ၊ ဒဏ်ရာက အချိန်အကြာကြီးရှိနေသလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဟန်ကျောက်က အခုလေးတင် ဒီအမျိုးသားက တံခါးကိုဖွင့်ဖို့ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ခေါင်းနောက်ဘက်က ဘာဒဏ်ရာမှမရှိဘဲ ကောင်းနေသည်ဆိုတာကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးသည်။

အဲဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဦးခေါင်းဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ဟန်ကျောက်ဟာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို တုန်ယင်တာ မရပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အမည်းရောင်လက်ပြတ်နဲ့ အမျိုးသားက အိပ်ရာဘေးကို ချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် သူ့ရဲ့တုန်ယင်မှုက ပိုပြီးဆိုးလာသည်။

အမျိုးသားက အိပ်ရာဘေးမှာ ရပ်နေသည်၊ အရင်လိုပဲ၊ နောက်တစ်ခါ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုလုပ်လို့ မဖြစ်ဘုး။ ငါ ဒီလိုဆက်ပြီးတုန်နေရင် သူက ငါ နိုးနေပြီဆိုတာ သေချာပေါက် သိသွားလိမ့်မယ်”

ဟန်ကျောက်က ဒီအရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ သူ လုံးဝ အားနည်းတာကို မပြနိုင်ပေ၊ မတုန်လှုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သိသည်၊ နောက်စက္ကန့်မှာ သူက သူ့ရဲ့လျှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်သည်၊ နာကျင်မှုလှိုင်းတစ်ခုက သူ့ဆီကို ပျံ့နှံ့လာသည်။

ပြင်းထန်တဲ့နာကျင်မှုက သူ့ရဲ့အာရုံစိုက်မှုကို လမ်းလွဲသွားစေသည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တုန်ယင်မှုက တဖြည်းဖြည်း ရပ်သွားသည်။

နှစ်မိနစ် သို့မဟုတ် သုံးမိနစ်လောက်ကြာပြီးနောက် အိပ်ရာအောက်မှာ ရပ်နေခဲ့တဲ့ အမျိုးသားက နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားသည်၊ အပေါ်အိပ်ရာကို ဦးတည်တဲ့လှေကားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ လက်နဲ့ခြေထောက်တွေကို အသုံးပြုပြီး အမြန်တက်သွားသည်။

အဲဒီနောက် အပေါ်ကနေ ကိုယ်ခန္ဓာလှုပ်ရှားမှုနဲ့ အိပ်ရာလှုပ်ယမ်းမှုရဲ့ခံစားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊

တစ်မိနစ်လောက်ကြာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

ကြောက်လန့်မှုကြောင့် အေးစက်နေတဲ့ ခြေလက်တွေရှိတဲ့ ဟန်ကျောက်ဟာ သူတို့က သူ့ဟာတွေ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ခံစားရသည်၊ သူက သူ့ရဲ့ခေါင်းအုံးဘေးက ဆဲလ်ဖုန်းကို တုန်ယင်စွာနဲ့ ကောက်ယူလိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့ခေါင်းနဲ့ ဖုန်းနှစ်ခုလုံးကို စောင်အောက်မှာ ဖုံးလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အချိန်ကြည့်ဖို့အတွက် ဖန်သားပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဒါက မနက် ၃ နာရီမတိုင်ခင် နှစ်မိနစ်ပဲ ရှိသေးသည်။

အဲဒီညမှာ ဟန်ကျောက်ဟာ နောက်တစ်ခါ ပြန်အိပ်ပျော်ဖို့ ပျက်ကွက်ရုံသာမကဘဲ သူက လှိမ့်လှည်ဖို့လည်း မရဲတော့ပေ၊ နေအလင်းရောင်ရောက်တဲ့အထိ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး နိုးနေသည်။

ဒါပေမဲ့ အမျိုးသားက အပေါ်အိပ်ရာကို တက်သွားပြီးနောက် ဘာအသံမှ ထပ်မရှိတော့ပေ။

နေအလင်းရောင် လုံးဝရောက်လာပြီး တခြားကျောင်းသားတွေ ထပြီး မျက်နှာသစ်ဖို့နဲ့ အိမ်သာသုံးဖို့ အသံတွေ စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လာတဲ့အခါ ဟန်ကျောက်ဟာ နောက်ဆုံးတော့ ထဖို့ ရဲလာသည်။

သူက သူ့ရဲ့အိပ်ရာအပြင်ဘက်ကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး အပေါ်အိပ်ရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ လုံးဝ ထုံထိုင်းသွားသည်အထိပဲ။

အပေါ်အိပ်ရာက လုံးဝပုံမှန်ပဲ၊ ဘာမှမရှိပေ။ ကောကျင်းတောက်ရဲ့စောင်ကတောင် သေသပ်စွာ လိပ်ထားသည်၊ အရင်တုန်းက ချန်ထားခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဘယ်သူမှ မထိခဲ့ပေ။

တျန့်မုန်သိပ္ပံတက္ကသိုလ်ရဲ့အပြင်ဘက်မှာ “品” လို့ ခေါ်တဲ့စာလုံးလိုမျိုး ပုံဖော်ထားတဲ့ လမ်းတစ်ခုရှိသည်၊ တက္ကသိုလ်နဲ့ နီးတဲ့အတွက် စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ အချိုရည်ဆိုင်တွေနဲ့ ဟိုသည်သေးသေးလေးတွေ အဓိကအားဖြင့် ပါဝင်နေတာကြောင့် စည်ကားနေသည်။

ကျောက်ကျန့်၊ ဟယ်ပီရှိုနဲ့ ရှဲ့ဟွာတို့ဟာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုထဲမှာ ထိုင်နေကြသည်၊ အရသာရှိတဲ့ စားစရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့စားပွဲကို ကြည့်နေကြသည်။ ဟယ်ပီရှိုရဲ့ သွားရည်တွေက ငါးကြိမ်လောက် သုတ်ခံရပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ပေါ်မလာသေးပေ။

“ဒီကောင်လေး ဘယ်ကို ပြေးသွားတာလဲ?” ဟယ်ပီရှိုရဲ့မျက်လုံးတွေက ဘဲဂေါင်းကြော်တစ်ပန်းကန်ပေါ်မှာ စွဲမြဲနေသည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့စကားတွေက ဘဲဂေါင်းကြော်ကို ဦးတည်နေပုံရသည်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဘဲဂေါင်းကြော်က စကားမပြောခဲ့ပေ။ စကားပြောနိုင်တဲ့ ဘဲဂေါင်းကြော်တစ်ခုက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ရှဲ့ဟွာက သူ့မှာရှိတဲ့ မှန်သေးသေးလေးထဲမှာ သူ့ရဲ့ပါး၊ နှာခေါင်းနဲ့ ပါးစပ်ကို စစ်ဆေးနေသည်၊ သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက အထူးသဖြင့် နီနေသည်၊ နှုတ်ခမ်းနီဆိုးထားသလိုပဲ။

ကျောက်ကျန့်က ရှဲ့ဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အအေးဓာတ်တစ်ခု ခံစားရသည်၊ သူ့ရဲ့အာရုံစိုက်မှုကို အမြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး “ယန်ကျွင်းဇဲက အတော်လေး ချမ်းသာပုံရတယ်၊ သူ ငါတို့အတွက် ဧည့်ခံနေတဲ့ ဒီပွဲကို ကြည့်လိုက်၊ အနည်းဆုံး ယွမ် ၃၀၀ ကနေ ၄၀၀ လောက်ရှိရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား?”

“ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ ဗိုက်ပြည့်အောင်စားပြီး ပျော်လိုက်ပါ” လို့ ဟယ်ပီရှိုက ပြောလိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့အကြည့်ကို ဘဲဂေါင်းကြော်ကနေ ပြောင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲ ပြေးလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်း အစားအစာတွေ မှာပြီးတာနဲ့ ဘယ်ကို ပြေးသွားတာလဲ?” လို့ ကျောက်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက တဟားဟားရယ်လိုက်သည်၊ “ငါ မီးဖိုချောင်ကိုသွားပြီး သူတို့က လတ်ဆတ်တဲ့ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို သုံးနေတာ သေချာအောင် လုပ်တာ၊ ငါတို့အတွက် အဟောင်းတွေကို မပေးအောင် ရှောင်တာ”

“ဒီမှာ နေ့တိုင်း လူအများကြီးစားနေတာ၊ ဘာအဟောင်းမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟယ်ပီရှိုက သူ့ရဲ့တူတွေကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်၊ “စားကြရအောင်၊ ငါတို့ ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ?”

“စားကြရအောင်၊ စားကြရအောင်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲကလည်း သူ့ရဲ့တူတွေကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရှဲ့ဟွာက “ကျွင်းဇဲ၊ မင်းရဲ့ပါးစပ်ထောင့်တွေက ဘာလို့ နီနေတာလဲ? အဲဒါက သွေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့နှုတ်ခမ်းနီကို ကောင်းကောင်း မသုတ်လိုက်လို့လား? မင်းကို ငါ ပြောပြမယ်၊ နှုတ်ခမ်းနီမဆိုးခင်မှာ နှုတ်ခမ်းတွေကို အခြေခံအဆီနဲ့ ပြင်ဆင်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီ့မတိုင်ခင်မှာ အစိုဓာတ်ရအောင် အဆီလွှာတစ်ခု ဆိုးရမယ်။ အဲဒီလိုဆို မင်းဆိုးလိုက်တဲ့ နှုတ်ခမ်းနီက အပြည့်နဲ့ အရောင်တောက်နေလိမ့်မယ်။ ဒါနဲ့ မင်း ဘယ်အမှတ်တံဆိပ်ကို သုံးတာလဲ?” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်က… ဒါက တကယ်တမ်းတော့ သွေးပါလို့ ပြောလို့ရမလား? ကျွန်တော် ခုနလေးတင် အပြင်ထွက်လာတုန်းက တံခါးမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ပါးစပ်ကို မတော်တဆ ရိုက်မိခဲ့သည်”

မှာယူပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့မီးဖိုချောင်တစ်ဝိုက်ကို ကြည့်ရှုဖို့ အခွင့်အရေးယူခဲ့သည်၊ ကြက်တွေကို သားသတ်နေတဲ့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ကို အချိန်ကောင်းမှာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးထဲမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ကြက်သွေးအနည်းငယ်ကို သောက်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။