အဖွဲ့ဝင် စစ်ဆေးခြင်း

လေးယောက်လုံးရဲ့လက်ထဲက အစားအစာတွေဟာ လေပွေတစ်ခုလို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ရှဲ့ဟွာက အနည်းဆုံးစားခဲ့သည်၊ ဝဝတုတ်တုတ် ဟယ်ပီရှိုနဲ့ ကျောက်ကျန့်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက အများကြီးစားခဲ့ကြသည်၊ ကျောက်ကျန့်က ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းပြီး ပုံမှန်အတိုင်း အစာစားတာ များသည်၊ ဟယ်ပီရှိုကတော့ သူတစ်ယောက်တည်းက ဘဲခေါင်းကြော်ပန်းကန်ကြီးတစ်ပန်းကန်ကို ဂရုစိုက်ခဲ့သည်၊ သူက ရှုံးချင်စိတ်မရှိပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ဆန့်ကျင်စွာ သူက အများကြီးမစားဘူးလို့ မူလက ထင်ခဲ့သည်၊ ဒါပေမဲ့ ရှဲ့ဟွာက သူမရဲ့တူတွေကို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ဟန်ပန်နဲ့ အမြန်ချလိုက်သည်၊ နောက်မှ နှုတ်ခမ်းနီပြန်မဆိုးချင်တော့ဘူးလို့ ပြောသည်။

သူတို့သုံးယောက်က အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် စားပြီးနောက်မှာတောင် ဟွာဟွာက အရမ်းဂရုစိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းပေါ်က တောက်ပတဲ့အရောင်ကို မထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့သည်ကို သတိထားမိကြသည်။

တူတွေကို ချပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ကျန့်က အားကစားကွင်းကိုသွားပြီး ခဏတာ ဘတ်စကတ်ဘောကစားတော့မည်၊ ဟယ်ပီရှိုကတော့ သူ ခုလေးတင် ဝယ်ထားပြီး သူ့ရဲ့အိပ်ဆောင်မှာ ဖတ်ဖို့ အချိန်မရသေးတဲ့ အန်နီမေးစာအုပ်အကြောင်းကို စဉ်းစားနေသည်၊ ဟွာဟွာကတော့ ပါဆယ်တစ်ခု သွားယူတော့မည်။

လူတိုင်းက ရှုပ်ထွေးနေသည်၊ ဒီကောင်လေးက မနေ့ကမှ ကျောင်းအပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ပါဆယ်တွေက အရိပ်တစ်ခုလို ရောက်ရှိလာသည်၊ နောက်ထပ် ဈေးဝယ်စွဲနေတဲ့သူ ရောက်ရှိလာပုံရသည်၊ ပြီးတော့ အရမ်းကို မိန်းကလေးဆန်တဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူတို့လေးယောက်က စားသောက်ဆိုင်ကနေ ထွက်ခွာပြီး တစ်ယောက်တစ်နေရာစီ သွားကြသည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲက လမ်းတွေပေါ်မှာ ခဏတာ လှည့်လည်သွားလာနေသည်။

ရှန်ထျန့်မြို့ကနေ ထွက်လာပြီး တျန့်မုန်သိပ္ပံတက္ကသိုလ်ကို ရောက်ပြီးကတည်းက သူက သူ့ရဲ့အရင်ဘဝက ကျောင်းဝင်းထဲက ဘဝဆီကို ပြန်ရောက်သွားသလို သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘဝမှာ ဒီခံစားချက်ကို နှစ်ကြိမ်ခံစားနိုင်တာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အောင်ပွဲတစ်ခုပဲ။

အနီးအနားက လမ်းတွေတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်လာပြီး ကောလိပ်ရဲ့ကျောဘက်တံခါးအနီးက ဆေးခန်းတစ်ခုထဲကို ဝင်လာသည်။

ဒီဆေးခန်းက အခန်းတွဲတစ်ခုဖြစ်သည်၊ အပြင်ဘက်အခန်းက ဆေးပေးခန်းအဖြစ် လုပ်ဆောင်သည်၊ ဆေးဝါးတွေ၊ ဆေးထိုးတာတွေနဲ့ သွေးကြောထဲသွေးသွင်းတာတွေကို တာဝန်ယူသည်၊ အတွင်းဘက်အခန်းမှာတော့ သွေးသွင်းဖို့ လဲလျောင်းရမယ့်လူနာတွေအတွက် အိပ်ရာအနည်းငယ်ရှိသည်။

ဆေးခန်းရဲ့အပြင်ဘက်က ဆေးဝါးဗီဒိုမှာ ဆေးဝါးရေခဲသေတ္တာတစ်ခုရှိသည်။

ဝင်လာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက အသားဖြူပြီး အသက် ၂၅ သို့မဟုတ် ၂၆ နှစ်လောက်ရှိပုံရပြီး အဖြူရောင်ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “ဒေါက်တာနင်၊ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ပစ္စည်းတွေကို လာယူတာပါ”

ချိုသာတဲ့အပြုံးနဲ့ ဒီအမျိုးသမီးဆရာဝန်ရဲ့နာမည်က နင်ရှန့်ရှန့်ဖြစ်သည်။

ငယ်ရွယ်တဲ့အသက်အရွယ်မှာ သူမက ကောလိပ်အပြင်ဘက်မှာ ဆေးခန်းတစ်ခု ဖွင့်ထားသည်။ ဆေးခန်းမှာ အလုပ်သင်ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ သူနာပြုနှစ်ယောက်ရှိသည်။

“အို၊ ဟုတ်ကဲ့၊ စောင့်နေပါ”

ယန်ကျွင်းဇဲကို မြင်တော့ နင်ရှန့်ရှန့်ရဲ့မျက်နှာက အပြုံးတစ်ခုနဲ့ တောက်ပသွားသည်။ သူမက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊ လှည့်လိုက်သည်၊ သူမရဲ့နောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ ဆေးဝါးရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အောက်ဆုံးက ရေခဲသေတ္တာအံဆွဲရဲ့ အတွင်းဆုံးအပိုင်းကနေ အမည်းရောင် ပလပ်စတစ်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

“အိတ် ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ?” လို့ နင်ရှန့်ရှန့်က မေးလိုက်သည်။

“နှစ်အိတ်”

မကြာခင်မှာပဲ နင်ရှန့်ရှန့်က သွေးနှစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ကို ယူလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် သဘက်ခါ ပြန်လာခဲ့မယ်”

“တိရစ္ဆာန်သွေးခဲကို တစ်ရက်ခြားစီ ချက်စားတာ၊ ဒါက မင်းရဲ့အထူးအစားအသောက်ကြိုက်နှစ်သက်မှုလား?” နင်ရှန့်ရှန့်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အနည်းငယ်ဖြူဖျော့နေတဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေပုံရသည်။

သူမက သူမရဲ့ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုကြောင့် မေးမြန်းခြင်းကို မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ကောလိပ်ကို ရောက်ပြီးနောက် သူက သွေးရဲ့လတ်ဆတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ဒီနည်းလမ်းကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူက သူ ဝယ်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်သွေးတွေကို သိုလှောင်ဖို့အတွက် ဆေးဝါးရေခဲသေတ္တာပါတဲ့ ဆေးခန်းတစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်။

သူ ပေးတဲ့အကြောင်းပြချက်ကတော့ သူက သွေးခဲစားတာကို အမြဲတမ်းကြိုက်ခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ အဲဒါကို အထူးကြိုက်နှစ်သက်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာရရှိနိုင်တာက မသန့်မှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် သူက သူ့ဘာသာ ပုံမှန် ချက်ပြုတ်စားသောက်လိမ့်မယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နင်ရှန့်ရှန့်ကို သူ့ရဲ့သွေးတွေကို ရေခဲသေတ္တာသုံးပြီး သိမ်းဆည်းဖို့အတွက် ပိုက်ဆံအချို့ ပေးလိုက်သည်။

သူ စားချင်တဲ့အခါတိုင်း သူက အရင်လာယူပြီး သူ့ရဲ့အိပ်ဆောင်ကို ပြန်ယူသွားကာ မီးဖိုသေးသေးလေးပေါ်မှာ လျှို့ဝှက်စွာ ချက်ပြုတ်သည်။

ကျောင်းမှာ သွေးအိတ်တွေ ထားခဲ့တာက ကောင်းတဲ့အတွေးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

နင်ရှန့်ရှန့်ရဲ့ဆေးခန်းက လစဉ် အမြတ်အစွန်းများများရှိသည်။ သူမ လုပ်နေတာက သိပ်မမှန်ဘူးဆိုတာကို သူမသိပေမဲ့ သူမ ပိုက်ဆံရနေတာနဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စဖြစ်သည်- တကယ်တမ်းတော့ ဘာထူးဆန်းတာမှမရှိပေ- သူမက ကူညီချင်စိတ်ရှိခဲ့သည်။ ဒီအပြင် အဲဒါက တစ်ခုခုကို သိမ်းဆည်းရုံပဲ၊ ဒါကြောင့် သူမက သူ့အတွက် ဆေးဝါးရေခဲသေတ္တာမှာ နေရာအချို့ကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

ဒီရေခဲသေတ္တာကို ဆေးဝါးတွေသိမ်းဆည်းဖို့အတွက် သီးသန့်အသုံးပြုသည်၊ ပြီးတော့ အထူးသန့်စင်မှုတွေ ပြုလုပ်ထားတဲ့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကျပန်းဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် စားသောက်ဆိုင်ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားတာထက် အများကြီး ပိုစိတ်အေးချမ်းရသည်။

ဒါကလည်း ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အစားအသောက်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အထူးနည်းနည်းလေးရှိပေမဲ့ သူက ကျန်းမာရေးနဲ့ညီညွတ်တဲ့အရာကိုလည်း ဂရုစိုက်တယါဆိုတာကို သွယ်ဝိုက်ပြနေသည်။

သို့သော်လည်း နင်ရှန့်ရှန့်ကို လိမ်ညာတာက ယန်ကျွင်းဇဲကို အတော်လေး အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေသည်။

သွေးနှစ်အိတ်ကို သူ့ရဲ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ ထားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက နင်ရှန့်ရှန့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဆေးခန်းကနေ ထွက်ခွာလိုက်သည်။

သူက ကျောင်းကို တန်းပြန်မသွားဘဲ ကျောင်းရဲ့နောက်တံခါးအပြင်ဘက်က နံရံဆီကို လျှောက်သွားသည်။ သူက အဲဒီဧရိယာကို အရင်ကနေ လျှို့ဝှက်စစ်ဆေးခဲ့သည်၊ ဒီမှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ မရှိပေ။

သူက သွေးအိတ်ကို ကိုက်ဖွင့်လိုက်သည်၊ အများကြီးသောက်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အိတ်ဗလာကို အမှိုက်ပုံးထဲကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ဒီလိုမျိုး လျှို့ဝှက်စွာ သောက်တာက တကယ်ကို အားရစရာမရှိပေ။ ယန်ကျွင်းဇဲက အနာဂတ်မှာ သူက သွေးအိတ်တွေကို ပြန်ထုပ်ပိုးဖို့ လိုလိမ့်မယ်၊ ခရမ်းချဉ်သီးဖျော်ရည် ဒါမှမဟုတ် ချဉ်တဲ့ဇီးသီးဖျော်ရည်နဲ့တူအောင် လုပ်ရမယ်လို့ ခံစားမိသည်။

အဲဒီလိုဆို သူတို့ ထုတ်ယူတဲ့အခါ လူအများကြီးရှေ့မှာတောင် မကန့်ကွက်ဘဲ သောက်နိုင်လိမ့်မယ်။

နောက်သုံးရက်တာအတွင်းမှာ ကျောင်းသားသစ်တွေ ဆက်လက်ရောက်ရှိလာတဲ့အတွက် အိပ်ဆောင်က သူတို့ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို သယ်ဆောင်လာတဲ့ မရင်းနှီးတဲ့မျက်နှာတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

ကျောင်းအပ်မှု ပြီးဆုံးတာနဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းတွေကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျောင်းကို စတင်ပြန်လာကြသည်။

ကျောင်းသားသစ်တွေအားလုံးက ကောလိပ်က စီစဉ်ပေးတဲ့ အတန်းကြီးတွေမှာ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက ၁၉ တန်း၊ ရူပဗေဒဌာန၊ အတန်း ၂ ကို သတ်မှတ်ခံရသည်၊ ကျောက်ကျန့်နဲ့ ဟွာဟွာတို့က အတန်း ၁ မှာ၊ ဟယ်ပီရှိုနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ အတန်း ၂ မှာ။

ကျောက်ကျန့်က ဟွာဟွာနဲ့ နောက်တစ်ခါ အတန်းတူဖြစ်နေတာကြောင့် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ အတန်းသွားတဲ့အခါ ကျောက်ကျန့်က ဟွာဟွာနဲ့ အတူတူ လမ်းလျှောက်ဖို့ မရဲတော့ဘဲ အချိန်မတူညီဘဲ ထွက်ခွာဖို့ အမြဲတမ်း ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဟွာဟွာမှာ အချိန်အားတာနဲ့ သူက အလှအပ၊ အဝတ်အစားဝတ်ဆင်မှုနဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သူ့ရဲ့အသိပညာတွေကို ချက်ချင်းမျှဝေလိမ့်မယ်။ သူက “တုန်လှုပ်ခြင်း” မှာ အတန်းတစ်ခုဖွင့်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဲဒါက မဟာမြို့တော်ရဲ့ အကျော်ကြားဆုံး အတိုဗီဒီယိုပလက်ဖောင်းဖြစ်ပြီး ပရိသတ်အရေအတွက်က ထူးဆန်းမှုပလက်ဖောင်းပေါ်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ နောက်မှာ မဝေးပေ။

ဟုတ်ပေသည်၊ ဒီလူတွေက “ညခရီးသည်ခွေး ပေါက်လေး” ကို ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ တွဲမ‌ တွေးမိခဲ့ကြပါချေ။

တခါတရံမှာ ဟွာဟွာက ယန်ကျွင်းဇဲကို တစ်ခုခု စဉ်းစားနေသလို ထူးဆန်းတဲ့ တောက်ပမှုနဲ့ ကြည့်နေတာပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ သိပ်စိတ်မပူပါချေ။

ဟွာဟွာက သူ့ကို “အချစ်” မကျရောက်သရွေ့ ကျန်တဲ့အရာအားလုံးက ညှိနှိုင်းလို့ရသည်။

နှစ်ရက်ကြာအောင် ပုံမှန်အတိုင်း အတန်းတက်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက တတိယမြောက်နေ့မှာ ထမင်းစားခန်းမှာ ညစာစားပြီးနောက် ရန်ယန်နဲ့ ဆုံလိုက်သည်။

ရန်ယန်က သူ့ကို တမင်လာရှာပုံရသည်။

“စားပြီးပြီလား?”

“ဟုတ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “တစ်ခုခု မှားနေတာလား?”

ရန်ယန်က “မင်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကို စစ်ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ငါ မင်းကို ထူးဆန်းတဲ့ကလပ် မှာ ဝင်ဖို့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? စတင်တဲ့အခမ်းအနားက ဒီည၊ ည ၈ နာရီတိတိ၊ စာကြည့်တိုက်ရဲ့ ဒုတိယထပ်က အခန်း ၂၀၇ မှာ။ ဒါက မင်းအတွက်ပဲ။ မင်းအတွက်ပဲ ဖွင့်ထားတယ်ဆိုတာကို မှတ်ထား” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခဏတာ ထုံထိုင်းသွားသည်။

ဒါက ထူးဆန်းမှုတွေကို သုတေသနလုပ်ဖို့အတွက် နိဒါန်းအဖွဲ့တစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကို အရမ်းလျှို့ဝှက်အောင် လုပ်နေတယ်၊ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့သူက သူတို့က ကမ္ဘာကို လှုပ်ခါစေမယ့် လျှို့ဝှက်ချက်ရှိတဲ့ နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ဝင်တော့မယ်လို့ ထင်နိုင်သည်။

အိပ်ဆောင်ကို ပြန်သွားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ည ၈ နာရီနီးလာတဲ့အတွက် စာကြည့်တိုက်ကို ဦးတည်လိုက်သည်။

တျန့်မုန်သိပ္ပံတက္ကသိုလ်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်က ကြီးမားသည်၊ စာကြည့်တိုက်အပြင်ဘက်က စင်္ကြန်လမ်းတွေက ပုံမှန်စင်္ကြန်လမ်းတွေထက် နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆ ပိုကျယ်သည်။

စာအုပ်ခန်းတွေက တတိယထပ်နဲ့ အပေါ်မှာ၊ ဒုတိယထပ်နဲ့ အောက်မှာတော့ သီးခြားလှုပ်ရှားမှုအခန်းအချို့ရှိသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီအခန်းတွေကို စာဖတ်ကလပ်တွေနဲ့ စာအုပ်ပရိသတ်အစည်းအဝေးတွေ ကျင်းပဖို့အတွက် အသုံးပြုသည်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသားသမဂ္ဂကလည်း အမျိုးမျိုးသော လှုပ်ရှားမှုတွေကို စီစဉ်ဖို့အတွက် ဒီအခန်းတွေကို ရွေးချယ်တတ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက စောစောရောက်လာပေမဲ့ တခြားသူတွေအားလုံးက အရင်ရောက်နေပြီဆိုတာ ထင်ရှားသည်။

သူ လှုပ်ရှားမှုအခန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ သူငယ်အိမ်တွေက အနည်းငယ်ကျုံ့သွားသည်၊ ပြီးတော့ သူ တစ်ခုခုကို မှတ်မိသွားသလို အံ့ဩနေသည်၊ လေးငါးစက္ကန့်လောက် ကြာပြီးနောက်မှ ပြန်တုံ့ပြန်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာ ဝင်သွားသည်။

လူကိုးယောက်၊ ကုလားထိုင် ၁၀ လုံးကို အတူတူထားထားသည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် ကုလားထိုင်အလွတ်တစ်ခုကို သိသိသာသာ ချန်ထားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ ဒီလူတွေထဲမှာ မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ပါဝင်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ရန်ယန်ကိုပဲ မှတ်မိသည်၊ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ မရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲ။

“ထိုင်ပါ၊ ငါတို့ အခုလေးတင် ရောက်တာပါ” လို့ ထူထဲတဲ့မျက်မှန်နဲ့ စစ်သားဆံပင်ပုံစံနဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်၊ ကုလားထိုင်အလွတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

ရန်ယန်က သူ ပြောတဲ့ပုံပြင်က လူသုံးယောက်ကို ကြောက်ရွံ့မှုခံစားရမှ ရေတွက်သည်လို့ ပြောခဲ့သည်။ သူက ထိုင်နေတဲ့ လူကိုးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သာရှိသည်။

တကယ်တမ်းတော့ ဒါက လှည့်စားဖို့ခက်သည်။ အမျိုးသမီးတွေက သတ္တိနည်းတတ်ကြသည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရရင်တောင် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ပဲ ရှိသည်၊ ဒါက မလုံလောက်ပေ။ ဒါကြောင့် သူက အမျိုးသားတွေထဲက အနည်းဆုံး တစ်ယောက်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့မှုခံစားရအောင် လုပ်ရမယ်၊ ဒါက သံသယမရှိဘဲ အခက်အခဲကို တိုးစေလိမ့်မယ်။

ဒါကို တွေးပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ယန်က သူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်၊ တခြားသူတွေကလည်း ရယ်မောရာမှာ ပါဝင်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်၊ ရန်ယန်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ယန်က မကြာခင်မှာပဲ ရယ်တာကို ရပ်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ဒီက ကျန့်ယင်း၊ ဒီက လျောင်ကျင်း။ သူတို့မှာလည်း နာမည်ပြောင်နှစ်ခုရှိတယ်- ကျန့်ယင်းကို လေဒီယာမာ လို့ လူသိများတယ်၊ လျောင်ကျင်းကို မိခင်ရာချကာ လို့ ခေါ်တယ်” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။