၁၁ ယောက်မြောက်လူ (အပိုင်း ၁)

ဒီနာမည်ပြောင်ကို ကြားတော့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

ဒီလိုဘွဲ့တစ်ခုကို ရနိုင်တဲ့သူတွေမှာ သတ္တိတွေက အဆုံးမရှိ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အံ့မခန်းကြီးမားရမည်။

သူက မှားယွင်းစွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ရသည်၊ ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဟာ စစ်ဆေးသူတွေထဲမှာ အသတ္တိအရှိဆုံးသူတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ကျန့်ယင်းက အမျိုးသားတွေ ဆံပင်တိုညှပ်တဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့၊ ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ အဖြူရောင်လက်တိုအင်္ကျီ ဝတ်ထားပြီး အရမ်းကို လန်းဆန်းနေပုံရသည်။ လျောင်ကျင်းကတော့ အားကစားဝတ်စုံနဲ့ အဖြူရောင်ဖိနပ်တွေ ဝတ်ထားပြီး မြင်းမြီးဆံပင်နဲ့ဖြစ်ပြီး တက်ကြွတဲ့ဟန်ပန်နဲ့ ရှိနေသည်။

“ဒါက ငါတို့ကလပ်ရဲ့ဥက္ကဋ္ဌ- မာဒွင်” လို့ ရန်ယန်က ယန်ကျွင်းဇဲကို ထိုင်ဖို့ ပြောခဲ့တဲ့ မျက်မှန်နဲ့ စစ်သားဆံပင်ပုံစံနဲ့ အမျိုးသားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းတဲ့ကလပ် မှာ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ငါ့အပြင် လေဒီယာမာ ကျန့်ယင်းလည်း တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်” လို့ ရန်ယန်က ထပ်ပြောသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အသိအမှတ်ပြုစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့အကြည့်က သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူကိုးယောက်ပေါ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်တာနဲ့ စတင်လို့ရပြီ” လို့ ကျန့်ယင်းက ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ” ယန်ကျွင်းဇဲက စတင်စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ ပြောပြနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ပုံပြင်တွေ အများကြီးရှိသည်၊ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့အရာတွေက ပိုပြီး အစစ်အမှန် ခံစားရလိမ့်မယ်။

စဉ်းစားနေတုန်းမှာ သူက လူအုပ်ကြားထဲက မဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သတိထားမိသည်၊ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့ကို အလွန်အမင်း စူးစိုက်နေကြသည်။ ပုံပြင်တွေ နားထောင်တာက ရိုးရာတစ်ခုထက် ပိုသည်၊ ဒါက သူတို့အတွက် နှစ်သက်မှုတစ်ခုပဲ။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက “ကျွန်တော် အတုအယောင်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်မှန်ပုံပြင်တစ်ခုကို ပြောပြမယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေရိကန်အင်္ဂလိပ်ဆရာမနဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့ရတဲ့အရာနဲ့ ပတ်သက်ပါတယ်…” လို့ စတင်လိုက်သည်။

“ခဏလေး” လို့ ရန်ယန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ “ငါတို့က ထူးဆန်းမှုပုံပြင်တွေကို နားထောင်ချင်တာ၊ အဲဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့အရာတွေကို မဟုတ်ဘူး”

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြီး ဆက်ပြောသည်၊ “အဲဒီနေ့က အတန်းပြီးသွားပြီးနောက် သူမက ပူးဝင်တဲ့ဝိညာဉ် တစ်ကောင်က ပူးဝင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။

အတန်းပြီးနောက် ကျွန်တော်က သူမအတွက် စာရွက်စာတမ်းတွေ အစည်းလိုက်ယူလာပြီး ရုံးခန်းထဲမှာ စစ်ဖို့ပေးခဲ့တယ်၊ အဲဒီမှာ သူမက တစ်ဦးတည်းသောဆရာမပဲ ရှိခဲ့တယ်… အော်၊ ပြီးတော့ အဲဒီ ပူးဝင်တဲ့ဝိညာဉ် လည်း ရှိတယ်…”

ယန်ကျွင်းဇဲက ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ သေသေချာချာ ပြန်ပြောသည်၊ သူ ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ရမယ့်တာဝန်ရှိတယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို ချန်လှပ်လိုက်ပြီး သူ ရိုက်ကူးပြီး တင်ထားတဲ့ တခြားထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်ရပ်တွေအကြောင်းကို မပြောဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီထူးဆန်းတဲ့သုတေသနပညာရှင်တွေက အဲဒီဗီဒီယိုတွေကို မကြည့်ဖူးဘူးလို့ သူ အာမခံနိုင်လို့ပဲ။

သူက အရာအားလုံးကို အသေးစိတ်အများကြီးနဲ့ ဖော်ပြသည်၊ ဆရာမ ကျန့်ထျန့်ထျန့်ရဲ့အပြုအမူကို သံသယရှိတာကနေ ရုံးခန်းကနေ ထွက်ဖို့ကြိုးစားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မထွက်နိုင်တာ၊ ကျန့်ထျန့်ထျန့်အတွက် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးကနေ ဆွဲထုတ်တာ၊ ပြီးတော့ အဲဒါကို ပြန်ထည့်တာ၊ ပူးကပ်ဝိညာဉ် ရဲ့ ကျန့်ထျန့်ထျန့်ကို လုံးဝထိန်းချုပ်တာကို နှောင့်နှေးစေတာ၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုအထိ စားပွဲအောက်မှာ ပုန်းအောင်းနေတာ၊ အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ ရောက်လာတာနဲ့ အဆုံးသတ်သည်။

တကယ့်ဖြစ်ရပ်တွေက သိပ်မကွာခြားပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက အသေးစိတ်အချို့ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းတဲ့လေထုဖော်ပြချက်က မှန်ကန်တယ်ဆိုတာကို သေချာစေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လှုပ်ရှားမှုအခန်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက စတင်ဖုံးလွှမ်းလာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ပုံပြင်ပြောပြမှုအပြင် ဒီအချိန်မှာ တခြားဘာအသံမှ မကြားရပေ။

သူက ဘောပင်ကို ကျန့်ထျန့်ထျန့်ရဲ့မျက်လုံးအိမ်ထဲကို ပြန်ထည့်တဲ့အကြောင်း ပြောတဲ့အခါ သူက နားထောင်သူ အမျိုးသားနှစ်ယောက် အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်သည်။

သူက ဝိညာဉ် ပူးဝင်လုနီးနီးဖြစ်တဲ့ ထိတ်လန့်စရာအချိန်နဲ့ ပုံပြင်ကို ပြီးဆုံးတဲ့အချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ခဏရပ်လိုက်သည်။

အခန်းက တိတ်ဆိတ်နေသည်၊ ဒီအချိန်အတွက် ဘယ်သူမှ မပြောသေးပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက အခုလေးတင် တုန်ယင်သွားတဲ့ အမျိုးသားနှစ်ယောက်အပြင် တခြားသူတွေရဲ့အမူအရာတွေက အတော်လေးတည်ငြိမ်နေဆဲဆိုတာကို သတိထားမိသည်။

ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌ မာဒွင်က “ဒါက မင်းကို တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာလား?” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက အစစ်အမှန်ဖြစ်ရပ်ပဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ဝင်ခွင့်လိုအပ်ချက်တွေကို ပြည့်မီတယ်လို့ မထင်ဘူး” လို့ မာဒွင်က သူ့ရဲ့ဦးခေါင်းကို ယုံမှားသံသယရှိစွာ ခါလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ တခြားသူတွေကို လှည့်ပြီး “လက်ရှိစစ်ဆေးသူတွေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ပုံပြင်ကို အဆင့်သတ်မှတ်ပေးပါ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

အဆင့်သတ်မှတ်တယ်ဆိုတာက လက်မြှောက်တာ ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ပုံပြင်အတွက် ထောက်ခံကြောင်းပြတာကို ဆိုလိုသည်။

အကယ်၍ လူသုံးယောက်ထက် ပိုပြီး ပုံပြင်က ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ သဘောတူခဲ့ရင် ယန်ကျွင်းဇဲက အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခွင့်ရလိမ့်မယ်။

သို့သော်လည်း မာဒွင်က အရင်ကတည်းက စကားပမာ ပြောထားတဲ့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်သူသာ ရယ်မောနိုင်ခဲ့သည်။

ဥက္ကဋ္ဌက ပုံပြင်က အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ဖို့ လိုအပ်ချက်တွေကို မပြည့်မီဘူးလို့ ပြောထားတဲ့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက တခြားသူတွေ ဘယ်လိုမဲပေးကြမလဲဆိုတာကို သိချင်နေသည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း လက်မြှောက်ပြတဲ့အခါ လူနှစ်ယောက်ပဲ- အရင်က တုန်ယင်ခဲ့တဲ့သူတွေပဲ- ထောက်ခံကြောင်းပြခဲ့သည်၊ ကျန်တဲ့သူတွေ၊ ကျန့်ယင်းနဲ့ လျောင်ကျင်းအပါအဝင်၊ လျစ်လျူရှုနေဆဲပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီမြင်ကွင်းကို မျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

မာဒွင်က ပုံပြင်က အတော်လေးကောင်းတယ်လို့ သဘောတူခဲ့တဲ့ နှစ်ယောက်ကို “ရှုယုံချောင်း၊ ရှခိုက်၊ မင်းတို့ ဒီပုံပြင်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရလား?” လို့ မေးလိုက်သည်။

“အင်း” လို့ အရပ်ရှည်ပြီး မျက်နှာပိန်တဲ့ ရှုယုံချောင်းလို့ အမည်ရတဲ့အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ဒါက နည်းနည်း စိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်၊ ဘောပင်က မျက်လုံးအိမ်ထဲကို ထိုးစိုက်လိုက်တဲ့အပိုင်းက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်”

“ကျွန်တော်လည်းပဲ” လို့ ရှခိုက်က သူ့ရဲ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ ရှုံးသွားပြီ”

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ပခုံးတွေကို အနည်းငယ် အားကိုးရာမဲ့တဲ့ဟန်ပန်နဲ့ တွန့်လိုက်သည်၊ ထဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

ကျန့်ယင်းက ချက်ချင်း သူ့ကို တားလိုက်သည်၊ “ဟေး၊ အလျင်စလို မထွက်သွားနဲ့၊ မင်းမှာ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးနှစ်ခုရှိသေးတယ်”

“ဟုတ်တယ်” လို့ လျောင်ကျင်းကလည်း ပြောလိုက်သည်၊ “ငါတို့က ဝင်ခွင့်လျှောက်လွှာအပေါ် ယာယီဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်တယ်၊ မင်းမှာ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးနှစ်ခုရှိသေးတယ်၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားပါ”

“ဒီလိုလား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရန်ယန်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ယန်က တစ်ကြိမ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စကားမပြောခဲ့ပေ။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ တကယ်တမ်းက ပုံပြင်တွေပဲ နားထောင်ချင်တာလို့ ငါ စတင်သံသယရှိနေပြီ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခု ပြောပြပါဦး၊ ပြီးတော့ ငါတို့ကို ကြောက်ရွံ့အောင်လုပ်ဖို့ သေချာပါစေ” လို့ မာဒွင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်၊ သူ့ကို မတုံ့ပြန်ဘဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခဏတာ အလေးအနက်ထား စဉ်းစားသည်၊ ပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ကောင်းပြီ၊ ဒီနောက်ထပ်ပုံပြင်ကတော့ “ကြိုးဆွဲချအမျိုးသမီး” လို့ ခေါ်တယ်”

ဒါက ရှုံးထျန့်မြို့ရဲ့ဆင်ခြေဖုံးက ကျောက်တုံးနားမှာ သူ ပြီးဆုံးခဲ့တဲ့ တာဝန်နှစ်ခုထဲက တစ်ခုပဲ။

“လက်ကိုင်ပဝါချ” တာဝန်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် “ကြိုးဆွဲချအမျိုးသမီး” က ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာအချက်တွေကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဆီကို ပိုပြီး ဦးတည်သည်။

အတွေ့အကြုံက စိတ်ပျက်မှုက လူအနည်းငယ်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့မှုခံစားရအောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြောက်ရွံ့မှုက ပိုပြီးလူအများကြီးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ထိမိနိုင်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါ သူက ပိုပြီးအသေးစိတ် ပြောပြသည်၊ အထူးသဖြင့် ဆွေးမြေ့နေတဲ့အိမ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖော်ပြရာမှာ စိုစွတ်မှု၊ မှောင်မိုက်မှု၊ ခေါင်းတလားတွေ၊ မြေအောက်ခန်းတွေ၊ ကြိုးဆွဲချတာ၊ လျှာရှည်ကြီးနဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့လမ်းလျှောက်ပုံစံတွေလိုမျိုး အသေးစိတ်တွေကို မရပ်မနား ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောပြသည်။

သူက ခေါင်းတလားထဲကို လက်ထည့်ပြီး အလောင်းအောက်မှာရှိတဲ့ စက္ကူကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်တဲ့အကြောင်း ဖော်ပြတဲ့အခါ အနည်းဆုံး လူလေးယောက်ရဲ့အမူအရာတွေ ပြောင်းလဲသွားတာ ထင်ရှားသည်၊ ပြီးတော့ တခြားနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့လက်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသည်၊

သူတို့ရဲ့စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တာ သိသာသည်။

ပုံပြင်ရဲ့အဆုံးသတ်ကို ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောင်းလဲခဲ့သည်၊

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီးနောက်မှာ သူက မြေအောက်ခန်းမှာ ကြိုးဆွဲချထားတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်ဆုံးတော့ ဆွဲချခဲ့သည်။

ပုံပြင်က ပြီးဆုံးသွားသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးလိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်က လူအများအပြား၊ ရန်ယန်၊ ရှုယုံချောင်းနဲ့ တခြားသူတွေအပါအဝင်၊ သူတို့အားလုံးက မရည်ရွယ်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရတဲ့လူတွေရဲ့အရေအတွက်က သုံးယောက်ထက် သေချာပေါက် ပိုများသည်။

ကျန့်ယင်းနဲ့ လျောင်ကျင်းက အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြသည်၊ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့မျက်နှာတွေက တည်ငြိမ်နေသည်၊ ပြီးတော့ ဥက္ကဋ္ဌ မာဒွင်ကို ကြည့်ဖို့ သူတို့ရဲ့ခေါင်းတွေကို လှည့်လိုက်သည်။

မာဒွင်က သူ့ရဲ့နှာခေါင်းပေါ်က မျက်မှန်ကို ချိန်ညှိဖို့ လက်ဆန့်လိုက်သည်၊ စကားမပြောဘဲ။

ရန်ယန်က ကျန့်ယင်းနဲ့ စကားအနည်းငယ်ပြောလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ မာဒွင်ကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

မာဒွင်က သူ့ရဲ့ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လက်တွေကို ဆန့်လိုက်သည်၊ “ငါ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ပုံပြင်က တကယ်ကို အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုလေထုက အမြဲတမ်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့အရာအချို့ရှိတယ်၊ ဒါက အရမ်းသဘာဝမကျဘူး”

“အော်၊ ဒီလိုလား?” ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့ဩသွားမိသည်။

တခြားသူတွေက အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ကြသည်။

မာဒွင်ကလည်း ပြုံးလိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့အခွင့်အရေးသုံးခုလုံးကို ဘာလို့ အသုံးပြုမလဲ၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးပုံပြင်ကို ပြောပြမလဲ? လုံ့လဝိရိယအမြင်ကနေ ကြည့်ရင် နောက်ဆုံးတစ်ခုက အရမ်းမကြောက်စရာကောင်းရင်တောင် ငါတို့က မင်းရဲ့အဖွဲ့ဝင်လျှောက်လွှာကို စဉ်းစားပေးမယ်”

“သက်ပြင်း!” ယန်ကျွင်းဇဲက သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “ကောင်းပြီ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခု၊ မင်းတို့ တောင်းဆိုတဲ့တစ်ခုပဲ”

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို နှိမ့်လိုက်ပြီး ၁၀ စက္ကန့်လောက် တိတ်ဆိတ်နေသည်၊ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်၊ အပြုံးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အကြည့်က လက်ရှိလူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီမှာ အမြဲတမ်း ၁၁ ယောက် ထိုင်နေတယ်ဆိုတာကို မင်းတို့အားလုံး သတိမထားမိခဲ့ဘူးလား?”