၁၁ယောက်မြောက်လူ (အပိုင်း၂)

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စကားတွေကြောင့် အဲဒီမှာ ထိုင်နေတဲ့လူတိုင်း ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

“၁၁ ယောက်?” မာဒွင်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်သည်၊ “ငါတို့ အဖွဲ့ဝင်ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးကော်မတီမှာ ၉ ယောက်ရှိတယ်၊ မင်းကိုပေါင်းရင် ၁၀ ယောက်ပဲ မဟုတ်လား? ၁၁ ယောက်မြောက်လူက ဘယ်ကလာတာလဲ?”

ကျန့်ယင်းနဲ့ လျောင်ကျင်းကတော့ သူတို့ရဲ့မျက်ခုံးတွေကို တွန့်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်း စတင်ရေတွက်ကြသည်။ ဒါတင်မကဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲပြောတာကို ကြားပြီးနောက် တခြားသူတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှာ ရုတ်တရက် အေးစက်မှုကို ခံစားရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာ တိတ်တဆိတ် လူအရေအတွက်ကို ရေတွက်ကြသည်။

မာဒွင်၊ ရန်ယန်၊ ကျန့်ယင်း၊ လျောင်ကျင်း၊ ရှုယုံချောင်း၊ ရှခိုက်၊ မာဝန်အန်း၊ ကျင်းဝေ၊ လီပင်း၊ အဖွဲ့ဝင်ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးအဖွဲ့ဝင် ၉ ယောက်၊ ယန်ကျွင်းဇဲကို ပေါင်းရင် စုစုပေါင်း ၁၀ ယောက်၊ မှန်တယ်။

တခြားသူတွေ ရေတွက်နေတာကို မြင်တော့ မာဒွင်က အရင်ဆုံး ပြောလိုက်တာဖြစ်ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်လည်း တိတ်တဆိတ် နောက်တစ်ကြိမ် ရေတွက်လိုက်သည်။

မှန်ပါတယ်၊ ယန်ကျွင်းဇဲအပါအဝင် ဒီမှာ စုစုပေါင်း ၁၀ ယောက်ရှိသည်။

“မင်းရဲ့ပုံပြင်က ကြောက်စရာမကောင်းဘူး၊ ပြီးတော့ လိုချင်တဲ့သက်ရောက်မှုကိုလည်း မရရှိဘူး” လို့ မာဒွင်က သူ့ရဲ့အပြုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ပုံပြင်အကြောင်း မပြောနေဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ထိုင်နေဆဲပဲ၊ တည်ငြိမ်သည်၊ ခဏရပ်ပြီးမှ သူက ခုလေးတင် သဘောပေါက်သွားသလို ပြောလိုက်သည်၊ “အော်၊ ကျွန်တော် မေ့သွားတယ်။ မင်း ရေတွက်တာ မှားနေတယ်၊ လူတွေကို မဟုတ်ဘဲ ကုလားထိုင်တွေကို”

“ကုလားထိုင်တွေကို ရေတွက်တာ?”

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူတစ်ယောက်အတွက် ကုလားထိုင်တစ်လုံး မရှိဘူးလား? သူတို့ကို ရေတွက်ဖို့ မလိုပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒီလို တွေးနေပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့စကားတွေကို ကြားပြီးနောက် သူတို့က ပေါ်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အာရုံကို ဖယ်ရှားလို့ မရဘူး၊ သူတို့ရဲ့အရေပြားတစ်လျှောက်မှာ ကြက်သီးမွှေးညင်းထစေတဲ့ အာရုံခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပဲ တစ်ယောက်ယောက်က လျှို့ဝှက်စွာ ကုလားထိုင်တွေကို စတင်ရေတွက်လိုက်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျင်းဝေလို့ အမည်ရတဲ့ ကောင်လေးက “အား!” လို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အသံပျောက်သွားသည်၊ “၁၁… ၁၁ လုံး!”

သူ့ဆီကနေ သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ ထိုင်နေတဲ့ ရှခိုက်နဲ့ မာဝန်အန်းတို့ကလည်း ဖြူဖျော့သွားကြသည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့က အခုလေးတင် ရေတွက်လို့ ပြီးသွားခဲ့ပြီး တကယ်ကို ကုလားထိုင် ၁၁ လုံး ရှိနေလို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလှုပ်ရှားမှုအခန်းမှာ လက်ရှိမှာ လူ ၁၀ ယောက်ပဲ ထိုင်နေသည်၊ ဘယ်လိုလုပ် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ပိုနေတာလဲ?

ဒါ့အပြင် သူတို့က ကုလားထိုင်တွေကို ရေတွက်တာကို အာရုံစိုက်နေတဲ့အတွက် သူတို့က ဘယ်သူက ဘယ်ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘူး။ အခု တွေးကြည့်တော့ အရင်က ရေတွက်တုန်းက ကုလားထိုင် ၁၁ လုံးလုံး… လူတွေ ထိုင်နေသလိုပဲ!

“မဖြစ်နိုင်ဘူး” လို့ မာဒွင်က ပြောလိုက်သည်။

သူ မပြောခင်မှာပဲ သူက ချက်ချင်း ကုလားထိုင်တွေကို နောက်တစ်ကြိမ် ရေတွက်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ့ရဲ့အကြည့်က အဆက်မပြတ် ဖျတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

“ငါ ထင်တယ်… ငါတို့ ဒီည ရပ်သင့်တယ်” လို့ ရန်ယန်က ထစ်အစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူလည်း ခုလေးတင် ပြန်ရေတွက်ခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ တကယ်ကို လူတွေကို ရေတွက်တဲ့အခါ ၁၀ ယောက်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကုလားထိုင်တွေကိုပဲ ရေတွက်လိုက်တာနဲ့ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ပိုနေပြီး ၁၁ လုံး ဖြစ်သွားသည်။

“ခွဲကြရအောင်၊ ခွဲကြရအောင်၊ အခုတော့ ခွဲကြရအောင်”

ရန်ယန် ပြောလိုက်တာနဲ့ တခြားလူအများအပြားက ချက်ချင်း ထပ်ပြောကြသည်၊ ရှခိုက်နဲ့ မာဝန်အန်းတို့တောင် အခုလေးတင် ထရပ်လိုက်ကြသည်၊ သိသိသာသာကို ဘယ်သူမှ ဆက်နေချင်စိတ်မရှိတော့ပေ။

လှုပ်ရှားမှုအခန်းက ကျယ်ဝန်းပြီး အလယ်မှာ လူတွေထိုင်နေတဲ့ စက်ဝိုင်းပုံ ကုလားထိုင်တွေရှိ ပြီးတော့ ဘုတ်အနက်နှစ်ချပ်နဲ့ စားပွဲအနည်းငယ်သာ ပတ်ပတ်လည်မှာရှိသည်။ ဒါ့အပြင် တခြားဘာမှ မရှိတော့ပေ။

ဒါက ညကိုးနာရီလောက်ရှိပြီး လှုပ်ရှားမှုအခန်းရဲ့ ဖန်ပြတင်းပေါက်တွေက ကြီးမားသည်၊ ပြီးတော့ အတွင်းပိုင်းအလင်းရောင်က မှိန်သည်။ အပြင်ဘက်မှာ သစ်ကိုင်းတွေက ယိမ်းထိုးနေသည်၊ ပြီးတော့ မီးတွေရဲ့အရိပ်တွေက လှုပ်ရှားမှုအခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကျရောက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ လှုပ်ယမ်းနေတဲ့အရိပ်တွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပုံရသည်။

အခုလေးတင် သတိမထားမိခဲ့ပေမဲ့ ကိစ္စတွေက ပိုပြီး ထူးဆန်းလာနေတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်ပြီးနောက် အခန်းထဲက လူတိုင်း၊ ကျန့်ယင်းနဲ့ လျောင်ကျင်းအပါအဝင် သူတို့ရဲ့ကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံးကို အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖုံးလွှမ်းလာတာကို ခံစားမိရသည်။

“ဘယ်သူမှ မလှုပ်နဲ့” လို့ မာဒွင်က နောက်တစ်ကြိမ် ပြောလိုက်သည်၊ ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် သူက ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်လိုက်သည်၊ “မင်း ဘယ်လို သတိထားမိတာလဲ?”

“တော်တော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အပြုံးမဟုတ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် ခုနလေးတင် အခန်းထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ ကုလားထိုင်တွေကို ရေတွက်ခဲ့တယ်”

“ဥက္ကဋ္ဌ၊ ငါတို့ ရပ်လိုက်ရအောင်၊ ဒါက အရမ်းနောက်ကျနေပြီ!” လို့ ရှုယုံချောင်းက ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ထင်တယ်… ငါတို့ တကယ်ပဲ…”

ရန်ယန် မပြောရသေးခင်မှာပဲ မာဒွင်က ချက်ချင်း သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ “မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ဒါကို ဖြေရှင်းရမယ်”

“ဟုတ်တယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ငါတို့ ဒါကို ဖြေရှင်းရမယ်။ ငါတို့ မဖြေရှင်းခဲ့ရင် ဒီအပိုလူက မင်းတို့အားလုံးနဲ့ ကပ်နေလိမ့်မယ်”

ဒီစကားတွေကြောင့် အခန်းထဲက လူတိုင်းရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှာ အအေးဓာတ်တစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်။

ဒီတစ်ခါ မာဒွင် ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ၊ ဒါပေမဲ့ ထရပ်တဲ့လူတိုင်းက ပြန်ထိုင်ကြသည်၊ တစ်ယောက်စီက သူတို့ရဲ့အကြည့်တွေကို မာဒွင်ဆီကို ပို့လိုက်ကြသည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ လှုပ်ရှားမှုအခန်းမှာ မီးတွေ ရှိနေသေးသည်။ သူတို့က လေထုဖန်တီးဖို့အတွက် တမင်တကာ တစ်ဝက်လောက် ပိတ်ထားခဲ့ပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ မီးတွေ ပိုပြီးလင်းလေလေ ပိုကောင်းလေလေပဲ။

ကျန့်ယင်းက “လီပင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အခန်းထဲက မီးတွေအားလုံးကို ဖွင့်ပေးပါ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

လီပင်းက တော်တော်လေး ရိုးသားနေပုံရသည်၊ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌရဲ့အမိန့်ကို ကြားတော့ သူက ချက်ချင်း ဝင်ပေါက်ဆီကို ပြေးသွားပြီး မီးခလုတ်တွေအားလုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို လှုပ်ရှားမှုအခန်းက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုလင်းလာသည်။

“အခု၊ ဘယ်သူမှ မထွက်သွားနဲ့။ ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်ရေတွက်မယ်”

မာဒွင်က ထိုင်နေတဲ့လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ဒီလိုမျိုး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတွေကို ရှာဖို့က မဖြစ်နိုင်သေးဘူးဆိုတာကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်တွေကို နောက်တစ်ကြိမ် စတင်ရေတွက်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါက မတူဘူး။ မာဒွင် ကုလားထိုင်တစ်ခုစီကို ရေတွက်လိုက်တာနဲ့ သူက အဲဒီပေါ်မှာ ဘယ်သူ ထိုင်နေလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ သူ့ရဲ့အကြည့်ကို ချက်ချင်း မြှင့်လိုက်သည်။

အဲဒီလိုဆို သူက ကုလားထိုင်တစ်လုံး ပိုနေတယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒီပေါ်မှာ ဘယ်သူ ထိုင်နေလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း သတိထားမိနိုင်တယ်။ ဒါက ရေတွက်မှုအမှားလား ဒါမှမဟုတ် တကယ်ကို အပိုလူတစ်ယောက် ရှိနေတာလားဆိုတာကို သူ သိနိုင်လိမ့်မယ်။

သူက သူ့ရဲ့ညာဘက်ကနေ စတင်ရေတွက်သည်- ရှုယုံချောင်း၊ ရှခိုက်၊ မာဝန်အန်း၊ ကျင်းဝေ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲ၊ ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲနောက်မှာ လီပင်း။

ထိုင်တဲ့အစီအစဉ်အတိုင်း လီပင်းဘေးမှာ လျောင်ကျင်း၊ ကျန့်ယင်း၊ ပြီးတော့ ရန်ယန်၊ ပြီးတော့ သူ့ဆီကို ပြန်ရောက်လိမ့်မယ်။

မာဒွင်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ကုလားထိုင်ကို ရေတွက်ပြီးနောက် သူက ယန်ကျွင်းဇဲကိုပဲ ကြည့်ဖို့ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို အနည်းငယ်အပြုံးနဲ့ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီအထိ သူ ရေတွက်နေသရွေ့တော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပုံရဘူး၊ ပြီးတော့ လူတွေက တူညီနေသည်။

ပြီးတော့ မာဒွင်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဘေးကနေ ဆက်ပြီး ရေတွက်လိုက်သည်။

“ဆဌမမြောက်ကုလားထိုင်” လို့ မာဒွင်က တိတ်တဆိတ် ရေတွက်သည်၊ ပြီးတော့ သူက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ သူ့ရဲ့မျက်ခွံတွေကို မြှင့်လိုက်သည်၊ “လီပင်း”

နောက်တစ်ခု။

မာဒွင်ရဲ့အကြည့်က နောက်ကုလားထိုင်ကို ရွေ့သွားသည်၊ “သတ္တမမြောက်”

ပြီးတော့ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အဲဒီအချိန်မှာ မာဒွင်ရဲ့မျက်ခုံးတွေက အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေတွက်နေတဲ့အတွက် ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့လူကို သူ အာရုံစိုက်လိုက်လို့ပဲ။

သတ္တမမြောက်ကုလားထိုင်က အားကစားဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ လျောင်ကျင်းဖြစ်သင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မဟုတ်ပုံရဘူး။ မာဒွင်က ကုလားထိုင်ပေါ်ကလူကို အာရုံစိုက်ပြီးနောက် သူ့ရဲ့အမြင်က အဲဒီအချိန်မှာ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားသည်၊ ပြီးတော့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာသာ အာရုံစိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။

သူ ပထမဆုံး သတိထားမိတာက မီးခိုးရောင်ဂါဝန်ရှည်ဖြစ်သည်၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သတ္တမမြောက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေသည်။

ဒါက ဖြူဖျော့ပြီး ပါးလွှာတဲ့လက်မောင်းတွေ ဆွဲချထားတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဲဒီမီးခိုးရောင်ဂါဝန်က သူမရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို တစ်ကိုယ်လုံး စိုစွတ်နေသလို ကပ်နေသည်။

မာဒွင်က သူ အသက်ရှူဖို့ ခက်ခဲနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လီပင်းနောက်မှာ လျောင်ကျင်းဖြစ်သင့်တယ်ဆိုတာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီထူးဆန်းတဲ့အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ?

အဲဒီမှာ ထိုင်နေရင်း ရေတွေက သူမရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကနေ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည်။ သူ့ရဲ့အကြည့်က အပေါ်ကို ရွေ့သွားတာနဲ့အတူ သူက အမျိုးသမီးရဲ့ဆံပင်တွေက ပွနေပြီး အောက်ကို ဆွဲချထားတာကို မြင်လိုက်သည်၊ သူမရဲ့ခေါင်းက နှိမ့်ထားသည်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ဆံပင်ရှည်တွေက ရေစိုနေပြီး သူမရဲ့ပါးနဲ့ လည်ပင်းကို ကပ်နေသည်၊ သူမရဲ့မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ မာဒွင်က သေချာသည်၊ သူတို့က ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။