၁၁ ယောက်မြောက်လူ (အပိုင်း ၃)

ထူးဆန်းတဲ့ကလပ် ရဲ့ဥက္ကဋ္ဌတစ်ယောက်အနေနဲ့ မာဒွင်ဟာ သူ့ရဲ့ရဲစွမ်းသတ္တိကြောင့် လူသိများသည်။ သူ့ရှေ့မှာ မရင်းနှီးတဲ့အမျိုးသမီးကို တွေ့တဲ့အခါ သူ့ရဲ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားခဲ့ပေမဲ့ သူက သူ့ရဲ့စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့အကြည့်ကို နောက်ကုလားထိုင်ကို ပြောင်းလိုက်လေသည်။

သတ္တမမြောက်ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လျောင်ကျင်းက အားကစားဝတ်စုံဝတ်ထားသည်၊ သူမက သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

သတ္တမမြောက်ကုလားထိုင်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စိုစွတ်နေတဲ့ မီးခိုးရောင်ဂါဝန်နဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေကို အတူတူထားပြီး အနေအထားမှန်မှန်နဲ့ ထိုင်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မာဒွင်ရဲ့အကြည့်က သူမဆီကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူမက တုံ့ပြန်ပုံရသည်၊

သူမရဲ့ဦးညွှတ်ထားတဲ့ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှင့်လိုက်သည်၊ သူမရဲ့လည်ပင်းက နည်းနည်းလေး မာနေသလိုပဲ။ လှုပ်ရှားမှုက ချောမွေ့မှုမရှိဘဲ ခုန်နေသည်၊

မာကျောတဲ့ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လိုဖြစ်သည်။

ဒီလှုပ်ရှားမှုအတွင်းမှာ သူမရဲ့ပါးကို ကပ်နေတဲ့ ဆံပင်ရှည်အချို့က ပြုတ်ကျသွားသည်၊ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြူဖျော့နေတဲ့အသားအရေနဲ့ အဖြူရောင်မရှိတဲ့မျက်လုံးတွေကို ဖော်ပြနေသည်။ သူမရဲ့ခေါင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ပြန်လှည့်သည်၊ သူမရဲ့အကြည့်က အောက်ကို စောင်းနေပုံရသည်၊ မာဒွင်ကို ကြည့်နေသည်။

“ဖာ့!” မာဒွင်ဟာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။

သူက သူ့ရဲ့အကြည့်ကို ပြန်ပြောင်းသည်၊ မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်သွားသည်၊ သူ ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ ဂါဝန်ရှည်ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက ဘာခြေရာမှမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ သူ့ကို စိန်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေတဲ့ လီပင်းကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

တခြားသူတွေက မာဒွင်က ခုလေးတင် သိသိသာသာကို တုန်ယင်သွားတာကို သတိထားမိပြီး သူ့ကို ကြည့်ဖို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။

သူ့ဘေးမှာရှိတဲ့ ရန်ယန်က ကိုင်းလိုက်ပြီး “အဆင်ပြေရဲ့လား? မင်း ဘာကို မြင်လိုက်တာလဲ?” လို့ ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၊ ကျန့်ယင်းနဲ့ လျောင်ကျင်းတို့လည်း အံ့ဩစွာနဲ့ မာဒွင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က အမှတ် ၄ စမ်းသပ်အဆောက်အအုံမှာ “တံခါးပေါက်နားက ထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါ” နဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှာတောင် ဥက္ကဋ္ဌက ဒီလိုကြောက်ရွံ့မှုအမူအရာမျိုးကို မပြသခဲ့ဘူးဆိုတာကို သူတို့ မှတ်မိသည်။

“ငါ ၁၁ ယောက်မြောက်လူကို မြင်ခဲ့တယ်” လို့ မာဒွင်က ပြောလိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့လက်ချောင်းက တုန်ယင်နေပြီး လီပင်းရဲ့ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်၊ “လီပင်းရဲ့ဘေးမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထိုင်နေတယ်၊ သူမက ရေထဲကနေ အခုလေးတင် ဆွဲထုတ်ခံရသလိုပဲ စိုစွတ်နေတယ်”

ဖျန်း!

ရောဂါကို ရှောင်ရှားသလိုမျိုး တခြားသူတွေက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကြသည်၊ သူတို့ရဲ့ကုလားထိုင်တွေကို တွန်းလိုက်ကြသည်၊ ပြီးတော့ မာဒွင်ရဲ့ဘက်ကို အလျင်စလိုသွားကြသည်။

ကြောက်လန့်မှုကြောင့် မာကျောသွားတဲ့ လီပင်းက သူ့ရဲ့ကုလားထိုင်ရဲ့လက်ရမ်းတွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတာကို တွေ့လိုက်သည်၊ ထရပ်ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး။

သူတို့ကြားထဲမှာ မာဒွင်၊ ကျန့်ယင်းနဲ့ လျောင်ကျင်းတို့သာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲလည်း ရှိနေသည်။

လျောင်ကျင်းက သူမဘေးမှာ မထရပ်နိုင်သေးတဲ့ လီပင်းကို ကြည့်ဖို့ သူမရဲ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ မေးလိုက်သည်၊

“ငါ့ဘေးမှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိသေးလား? လီပင်းပဲ မဟုတ်လား?”

ကျန့်ယင်းက သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက “သူတို့အားလုံးက အခု ရွေ့သွားကြပြီ၊ သေချာတာက ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ထူးဆန်းမှုတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့နေရာမှာ ဒီဖြစ်စဉ်က သတ်မှတ်ထားတဲ့အသုံးအနှုန်းတစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒါကို ‘ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း’ လို့ ခေါ်တယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။ မင်းတို့ကြားထဲမှာ ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်တုန်းက ရောနှောသွားလဲဆိုတာကို မင်းတို့ မသိဘူး၊ ပြီးတော့ သူမကို မင်းတို့ တစ်ခါမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သူမသာ မင်းတို့ကို ထိခိုက်စေချင်ခဲ့ရင် သူမက အခုထိ စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အရင်ကတည်းက လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ”

“ဒါဆို သူမက ဘာလို့ ငါတို့နဲ့ ရောနှောချင်တာလဲ?” မာဒွင်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အမှတ်အသားကို မေ့နေပုံရသည်၊ ထူးဆန်းတဲ့ကလပ် ကို တရားဝင် မဝင်ရသေးတဲ့ ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်ဆိုတာကိုပေါ့။

“စွဲလမ်းမှု။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို တစ်ခုခု စွဲလမ်းမှုဖြစ်ပေါ်စေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရှင်းပြသည်။ “ဒီထူးဆန်းမှုက သူမကိုယ်သူမ ‘ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့’ နှစ်သက်ခဲ့ရင် မင်းတို့ ဘယ်လောက်ပဲ လူတွေခေါ်လာခေါ်လာ အလကားပဲ၊ မင်းတို့ သူမကို မတားဆီးနိုင်ဘူး”

အခုအချိန်အထိ ကျန့်ယင်း၊ လျောင်ကျင်းနဲ့ လီပင်းတို့မှအပ တခြားလူတိုင်းက မာဒွင်ရဲ့နောက်မှာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်၊ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ပြူးကျယ်နေပြီး လီပင်းရဲ့ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လီပင်းကတော့ တခြားသူတွေနဲ့ မပူးပေါင်းချင်တာ မဟုတ်ပါ‌ေချ၊၊ သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေက အားပျော့သွားခဲ့တာပဲ။ ဒီအချိန်မှာ အဲဒီလောက် အားမနည်းတော့ပေမဲ့ လျောင်ကျင်းနဲ့ ကျန့်ယင်းတို့ မရွေ့သေးတဲ့အတွက် သူက မထွက်သွားနိုင်ပေ။

ပတ်ပတ်လည်ကို သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တခြားတစ်ဘက်က ယန်ကျွင်းဇဲလည်း မရွေ့သေးပေ ပြီးတော့ လီပင်းက သူ့ကိုယ်တိုင် ဂါဝန်ရှည်ဝတ်ထားတဲ့အမျိုးသမီးကို မမြင်ခဲ့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ‘ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း’ အကြောင်းကို ပြောလို့ ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာပဲ လှုပ်ရှားမှုအခန်းရဲ့တံခါးကို ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့လက်အစိုတွေကို ပတ်ပတ်လည်လွှဲနေပြီး ဝင်လာသည်၊ အခုလေးတင် အိမ်သာကနေ ပြန်လာပုံရပေသည်။

ကောင်လေးက သူ့ကို လူတိုင်း စိုက်ကြည့်နေတာကို သဘောပေါက်လိုက်တဲ့အခါ သူက အဲဒီနေရာမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့တိုးရမလား ဒါမှမဟုတ် ဆုတ်ခွာရမလားဆိုတာကို မသိပေ၊ ပြီးတော့ မူးဝေစွာနဲ့ မေးလိုက်သည်၊ “လူတိုင်း… ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ? ငါ… ငါ အိမ်သာသွားခဲ့တယ်၊ အခု မင်းတို့ ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား?”

“ရန်ယန်?” လို့ မာဒွင်က အပြင်ကနေ ခုလေးတင် ဝင်လာတဲ့လူကို ကြောက်ရွံ့တဲ့အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ၊ ရဲရင့်တဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျန့်ယင်းနဲ့ လျောင်ကျင်းအပါအဝင် လူတိုင်းက ကြောက်ရွံ့တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေကြသည်။

ရန်ယန်က လှုပ်ရှားမှုအခန်းထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေခဲ့ပြီး ဘယ်တုန်းကမှ မထွက်သွားခဲ့ဘူးဆိုတာကို လူတိုင်း မှတ်မိသည်။ ဒါဆို အိမ်သာသွားခဲ့တယ်လို့ ပြောပြီး ဝင်လာတဲ့ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ?

သူက ရန်ယန်ဆိုရင် မာဒွင်ရဲ့နောက်မှာ တခြားသူတွေနဲ့အတူ ပုန်းနေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ?

ဒီအတွေးပေါ်လာတာနဲ့ မာဒွင်ရဲ့ဘေးမှာ ပုန်းနေသေးတဲ့ ရှုယုံချောင်း၊ ရှခိုက်နဲ့ တခြားသူတွေက ရန်ယန် မူလက ရပ်နေတဲ့နေရာကို သူတို့ရဲ့ခေါင်းတွေကို လှည့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရန်ယန် ခုလေးတင် ရပ်နေခဲ့တဲ့နေရာမှာ သူတို့က မီးခိုးရောင်ဂါဝန်ရှည်ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို အခု မြင်လိုက်ရသည်၊ အဝတ်အစားက သူမရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်နေသည်၊ သူမရဲ့ဆံပင်က ရေကြောင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်နေပြီး မိလ္လာရေအနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေသည်။

အမျိုးသမီးက စိုစွတ်နေသည်၊ ပြီးတော့ သူမ ရပ်နေတဲ့ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရေအိုင်တစ်ခု ရှိနေပြီ။

ဖျန်း!

မာဒွင်အပါအဝင် လူတိုင်းက အရမ်းကြောက်လန့်သွားကြပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ထိုင်ခုံဧရိယာဘက်ကို ပြေးသွားကြသည်၊ ကုလားထိုင်အများအပြားကို တိုက်မိပြီး လဲကျစေသည်၊ သူတို့ထဲက အသတ္တိရှိဆုံးသူတွေဖြစ်တဲ့ ကျန့်ယင်းနဲ့ လျောင်ကျင်းတို့တောင် ကြောက်လန့်မှုနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နောက်မှာ ပုန်းနေကြသည်။

မသိစိတ်က ဒီအချိန်မှာ သူတို့အားလုံးက ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့လူအဖြစ် ယန်ကျွင်းဇဲကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အခန်းထဲမှာ ၁၁ ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာကို ပထမဆုံး သတိထားမိတာ သူပဲဖြစ်ပြီး ကုလားထိုင်တွေကို ရေတွက်ခြင်းအားဖြင့် ၁၁ ယောက်မြောက်လူကို သတိပြုမိတဲ့နည်းလမ်းကို ပြောပြခဲ့လို့ဖြစ်ပေသည်။

ခုလေးတင် ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီထူးဆန်းတဲ့အမျိုးသမီး သူတို့ကြားထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့နည်းလမ်းကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့ပြီး အဲဒါကို ‘ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း’ လို့ ခေါ်ခဲ့သည်။

ဒီလူတွေက သိပ္ပံနည်းကျအမြင်နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့သံလိုက်စက်ကွင်းတွေကို လေ့လာဖို့ စိတ်ဝင်စားကြပေမဲ့ သူတို့က ဝိညာဉ်နှင်ခြင်း အကြောင်းကို သိပ်မသိကြပေ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့စကားတွေက ယုံရတယ်လို့ ခံစားဖို့အတွက် အခြေခံအမြင်ရှိနေသေးသည်။

ဒါမှမဟုတ် တခြားလူတစ်ယောက်မှ မသတိထားမိဘဲ သူက ဘာလို့ ဒီထူးဆန်းမှုကို ပထမဆုံး သတိထားမိတာလဲ?

ဒါကြောင့် ဒီအချိန်မှာ မသိစိတ်က ထူးဆန်းတဲ့အမျိုးသမီးရဲ့ပုံစံကို ပထမဆုံးအကြိမ် အပြည့်အဝရင်ဆိုင်ပြီးနောက် လူတိုင်းရဲ့ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နောက်မှာ ခိုလှုံဖို့ပဲ။

အကယ်၍ အတင်းအကျပ် ထွက်ပြေးရမယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့က တံခါးကနေ အမြန်ထွက်ပြေးချင်ကြသည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ထွက်ပေါက်နဲ့ အနီးဆုံး ဖြစ်နေလို့ဖြစ်သည်။

အိမ်သာကနေ ခုလေးတင် ပြန်လာတဲ့ ရန်ယန်တောင် ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နောက်မှာ ပုန်းနေသည်။

အိမ်သာသုံးပြီး ပြန်လာပြီးတာနဲ့ ဘယ်လို အရာတွေက ထူးဆန်းသွားလဲဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဘယ်သူမှ မပြေးကြသေး‌ပေ၊ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အပြုအမူက အရမ်းကို တည်ငြိမ်နေလို့ပဲ။ အစအဆုံး သူက တစ်လက်မမှ မလှုပ်ဘဲ အဲဒီမှာ ထိုင်နေသည်။

ခဏတာ မာဒွင်က နောင်တရသည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲကို နောက်ဆုံးပုံပြင် မပြောခိုင်းခဲ့ရင် ဒါက ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလားလို့ တွေးလိုက်မိသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ် တွေးကြည့်တော့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့တတိယပုံပြင်ကို မပြောခဲ့ရင်တောင် ဒီအမျိုးသမီးက ဒီမှာ ရှိနေခဲ့ရင် သူမက သူတို့ကြားထဲကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နေဦးမှာပဲ၊ ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲ ပုံပြင်မပြောလို့ ပေါ်လာမှာကို ရှောင်ရှားမှာ မဟုတ်ပေ။

အဲဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါကို ကြည့်နေသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူက လှုပ်ရှားမှုအခန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ အမျိုးသမီးရဲ့တည်ရှိနေမှုကို သတိထားမိခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းအန္တရာယ်မရှိဘူးဆိုတာကို ခံစားမိတဲ့အတွက် သူက ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ ငြိမ်နေခဲ့သည်။ မာဒွင်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက သူ့ကို ထောင့်တစ်နေရာကို တွန်းပို့လိုက်တယ်ဆိုတာကိုတော့ သူ သိပ်မသိခဲ့ပေ။

သူက မကြောက်တဲ့အတွက် ဒါက သူတို့ကို အခု ကျေနပ်စေလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်လိုက်သည်။

သေသေချာချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီထူးဆန်းမှုက ရေနစ်သေဆုံးခဲ့တဲ့တစ်ယောက်ရဲ့ဝိညာဉ် ဖြစ်ရမယ်လို့ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ရေအဆက်မပြတ် စီးကျနေတာကို ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

သူမက ရေသောက်ပြီး သေသွားတာ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်‌ပေ- ဒါက အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။

“သူမရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း က ဒီမှာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေခဲ့တာလား?” လို့ လျောင်ကျင်းက သူ့ရဲ့နားဘေးမှာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ဖြစ်ပုံရတာတော့… ဟုတ်ပါတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ယန်ကျွင်းဇဲ” လို့ ကျန့်ယင်းက ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့နားတစ်ဖက်မှာ ပြောလိုက်သည်၊ “မင်းက ထူးခြားတယ်လို့ ငါ အမြဲခံစားရတယ်။ မင်းမှာ သူမကို ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိလား? ဒါမှ သူမက ငါတို့ကြားမှာ မဝင်ရောက်နိုင်တော့ဘူး”

ကျန့်ယင်းမှာ တကယ်ကို သတ္တိရှိသည်၊ ဒီလိုအခြေအနေမှာတောင် သူမက ပြဿနာကို အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားနိုင်သေးသည်၊ ဒါက ယန်ကျွင်းဇဲကို နည်းနည်းလေး အထင်ကြီးသွားစေသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြတ်သားတဲ့အဖြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို မာဒွင်ဘက်ကို အရင်လှည့်လိုက်သည်၊ “အခု ငါ ခုလေးတင် ပြောပြခဲ့တဲ့ ပုံပြင်တွေက ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့အရာတွေလို့ မင်း ယုံပြီလား?”

“ငါ… ယုံပါတယ်” လို့ မာဒွင်က အဆင်မပြေစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ပခုံးတွန့်လိုက်သည်၊ “သူမရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း က စွဲလမ်းမှု ကြောင့်ပဲ။ အခု… ဒီမှာ ဒီအမျိုးသမီးကို မှတ်မိတဲ့သူရှိရင် ရှေ့ထွက်လာပြီး သူမကို တောင်းဆိုလိုက်ပါ”