မိုးကြိုးမုန်တိုင်းည

"သင်္ချိုင်းမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်ခဲ့တာလား? ဦးလေး၊ ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား?"

ကျန်းရီက ရှေ့ဆုံးက ကျွမ်းဖျင်း ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွမ်းဖျင်း ကိုယ်တိုင်ကတော့ သင်္ချိုင်းစောင့်ရဲ့ စကားကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။

"ဒီဖြစ်ရပ်က တစ်နှစ်နီးပါးရှိသွားပြီ၊ ဒါပေမယ့် ဒီအဖြစ်အပျက်က ငါ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိတုန်းပဲ။ ငါက မိသားစုမရှိ၊ သားသမီး မရှိတဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်ပါ။ ဒါကြောင့် ငါ့လိုလူတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အစိုးရက ဒီလိုအလုပ်အကိုင်မျိုး စီစဉ်ပေးထားတာ"

"ဒီလိုအလုပ်မျိုးက ငါတို့လို လူတွေအတွက်ပဲ သင့်တော်မယ်ထင်တယ်။

မဟုတ်ရင် သူတို့​တွေမှာ အစားကောင်း အသောက်ကောင်းတွေ ရှိနေတာပဲလေ။

ဒီလိုငွေအနည်းငယ်အတွက်နဲ့ ဒီလို မှောင်နေတဲ့နေရာမှာ ဘယ်သူတွေကများ စောင့်ကြပ်ချင်မှာလဲ? ဒါကြောင့် ငါက အမြန်ပဲ လုပ်ခဲ့တယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး အေးချမ်း ငြိမ်သက်နေခဲ့တာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မနှစ်က ဝမ်ကွဲလျှန် လို့ခေါ်တဲ့ အဘွားကြီးကို မြှုပ်နှံခဲ့တဲ့ညမှာတော့ သင်္ချိုင်းက တကယ်ကို တစ်ညလုံး ဆိတ်ငြိမ်နေခဲ့တယ်"

"အဲဒီညမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ?"

"အဲဒီနေ့က မိုးရွာတဲ့နေ့ဖြစ်ပြီး မိုးက အရမ်းကို ရွာခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ ပြောခဲ့တာက အဘွားကြီးရဲ့မိသားစုက သားကောင်းသမီးကောင်းတွေပါလို့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အရင်တုန်းကဖြစ်ဖြစ် အခုဖြစ်ဖြစ် သေဆုံးသူရဲ့ သားသမီးတွေ ငိုကြွေးတာကို နှစ်ခါလောက်ပဲ မြင်ရရင်တောင် သူတို့ကို သားကောင်း သမီးကောင်းလို့ မဆိုနိုင်ဘူး"

"ဒါပေမယ့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ အချိန်မှာ လူပေါင်းဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ဒူးထောက်နေပြီး မိုးကို မငဲ့ကွက်ဘဲ သူတို့ရဲ့ သေသွားသူရဲ့နာမည်ကို အော်နေကြတယ်ဆိုရင်တော့ ကိစ္စက မတူတော့ဘူး။

တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် ဘယ်သူမှ မထခဲ့ကြဘူး။

ငါ ဒီသင်္ချိုင်းမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာမှာ ဒီလို မိုးသည်းထန်တာမျိုး မကြုံဖူးခဲ့ဘူး"

"အဲဒီအခမ်းအနားကို ဦးဆောင်တဲ့ တာအိုရ​သေ့က သူတို့ကို မထခိုင်းခဲ့ရင်၊ အဲဒီမိသားစုထဲက ဘယ်သူမှ ထဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အဖွားကြီးက သူမရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်မှာ အဲဒီမိသားစုအတွက် ကြီးမားတဲ့ အရာတွေကို ပြုခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့မိသားစုက ဘာလုပ်တယ် ဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး"

"ညနေခင်းမှာတော့ မိုးက တဖြည်းဖြည်း ရပ်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်က ရာသီဥတုက အရမ်းပူနေခဲ့တော့ မိုးရွာပြီး နောက်မှာ အေးသွားခဲ့တယ်။

ညနေပိုင်းမှာ လေတိုးလာပြီး လူတွေကို တိုက်လိုက်တဲ့အခါ အေးမြသွားတယ်။

အဲဒီနေ့က လျှပ်စစ်မီးလိုင်းကို ပြင်ဆင်နေတာကြောင့် ဒီနေရာတစ်ခုလုံး မီးမလင်းခဲ့ဘူး၊ သင်္ချိုင်းက ပိုပြီးမှောင်နေတော့ နည်းနည်းတော့ ကြောက်စရာကောင်းတယ်"

"ငါ စောစောအိပ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အိပ်ရာပေါ်လှဲနေရင်း အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။

ဘေးမှာ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ထွန်းထားတယ်။

သန်းခေါင်အချိန်မှာတော့ ငါ မခံနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်။

ဒါပေမယ့် ငါ ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ဖို့ ဦးခေါင်းကို ဆန့်လိုက်တဲ့အခါ၊

ဘေးမှာက ဖယောင်းတိုင်ရှိနေပြီး ငါ အသက်ရှူလိုက်တာနဲ့ အိပ်ရာဘေးကနေ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။

"ဒါကို မင်းတို့ နားလည်နိုင်မလားမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာက ဘယ်လို နေရာမျိုးလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လိုက်။

ငါလှဲနေတဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ အသက်ရှူလိုက်တဲ့အခါ၊ အခြားတစ်ယောက်ကလည်း အသက် လိုက်ရှူတယ်။

ပြီးတော့ မင်းတို့သိလား? အဲ့ဒီ အသက်ရှူသံက အေးစက်နေတယ်! ငါ့မျက်နှာနားကပ်ပြီး ရှူလိုက်တာကြောင့် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဓာတ်လိုက်သလို ထုံကျဉ်သွားခဲ့တယ်"

"အထူးသဖြင့် ဖယောင်းတိုင် မှိတ်သွားတဲ့အခါ၊ အခန်းက အရမ်းမှောင်သွားပြီး လက်ချောင်းတွေတောင် မမြင်ရတော့ဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာ ငါ အိပ်ရာပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး မလှုပ်ရဲခဲ့ဘူး။

ငါ့နောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ထိုင်နေသလို အမြဲခံစားနေရတယ်။

အမျိုးသားလား၊ အမျိုးသမီးလား ငါမသိဘူး၊

ဒါပေမယ့် ငါမျက်နှာကို အဲ့လေအေးက တစ်ခါပြီးတစ်ခါ တိုက်နေသလို ခံစားရတယ် ဆိုတာပဲ။

"ငါ ထွက်ပြေးဖို့ တွေးမိလိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအတွေးပေါ်လာတာနဲ့ အဲ့ဒီ စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်။

ငါက တစ်ကိုယ်တည်းသမား လူအိုကြီး၊ ဘယ်ကိုသွားရမှာလဲ?ဒါကြောင့် ငါက ဒီအိမ်လေးထဲမှာပဲ ဆက်နေခဲ့တယ်၊ နောက်ပြီးတော့ ငါ နောက်ကိုလည်း ကြည့်လိုက်တယ်။

ခဏကြာတော့ နောက်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။

အေးစက်တဲ့လေတွေက မတိုက်တော့တဲ့အခါ ငါ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို ပြန်ထွန်းလိုက်တယ်"

"ခုနက မင်းတို့ မြင်ခဲ့လား မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါနေတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ဘုရားရုပ်တုတစ်ဆူ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ငါက ရုပ်တုရှေ့မှာ ဒူးထောက် ရှိခိုးပြီး ဘုရားဆီက ကံကောင်းစေဖို့ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။

ဆုတောင်းပြီးတဲ့နောက် ငါက တကယ်ကို ပင်ပန်းသွားခဲ့တယ်။ အရင်က ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက တင်းနေခဲ့တာ။ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်သွားတဲ့အခါ... အိုး...၊ ငါ့ရဲ့ အရိုးတွေအားလုံး အတွင်းထဲကနေ ပျောက်သွားသလိုတောင် ခံစားလိုက်ရတယ်"

"ငါ အိပ်ရာပေါ်မှာ ဆက်လှဲနေပြီး ဘုရားလည်း ရှိခိုးပြီးပြီဆိုတော့ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးရဲတော့ဘူးလို့ တွေးမိလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ပြီး အနားယူလိုက်တယ်။ နောက်တစ်ခါ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ငိုသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီငိုသံက အရင်ဆုံး ညှင်သာစွာ စခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ပိုကျယ်လာခဲ့တယ်"

"အဲဒီငိုသံက ငါ့ကို အရင်ဆုံး ရှုပ်ထွေးစေခဲ့ပေမယ့်၊ နောက်တစ်ချက်မှာတော့ ရုတ်တရက် ရှင်းသွားတယ်။

အပြင်မှာ မိုးကြိုး တစ်ချက် ပစ်ခဲ့ပြီး လျှပ်စီးလက်တာနဲ့အတူ ပြတင်းပေါက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ သူမက ပြတင်းပေါက်ကို အားနဲ့ ရိုက်နှက်နေတယ်။

ငါ သူမရဲ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေမယ့်၊ သူမက အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။

လျှပ်စီးလက်​ပြီးတဲ့အချိန်မှာ သူမကို ထွက်ကြည့်လိုက်တယ်"

"ဒါပေမယ့် တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး!"

"ငါ ပြတင်းပေါက်ရဲ့ တံခါးကို ထုလိုက်သံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတာကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် လျှပ်စီးလက်ပြီးတာနဲ့ လူက ဘယ်လိုပျောက်သွားတာလဲ? အဲဒီလို ဖြူဖတ်ဖြူရော်လက်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ပြတင်းပေါက်ကို အဲဒီလို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်နိုင်ပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ပျောက်သွားနိုင်တာလား?"

"မိုးကြိုးသံလည်းမကြားတော့ဘူး၊ လျှပ်စီးလည်း မလက်တော့ဘူး၊ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က အရမ်းမှောင်နေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ မိုးကရပ်သွားပြီ၊ ဒါပေမယ့် မိုးရေတွေက အိမ်ရဲ့အိမ်မိုးပေါ်က ဆက်ကျနေတုန်းပဲ။

အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေတော့၊ ငါ ရေစက်တွေ... တစ်စက်ပြီး တစ်စက်.....ကျနေတဲ့သံကို ကြားနေရတယ်။

ငါ နောက်ထပ်အိပ်လို့မရတော့ဘူး၊ ဘာမှမတွေးဘဲ ဧည့်ခန်းထဲကို ပြေးသွားပြီး ဘုရားရုပ်တုရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။

ငါ့ခန္ဓာကိုယ် မထိန်းနိုင်အောင် တုန်နေတာကိုတောင် ခံစားရတယ်။

ငါ တကယ် ကြောက်နေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။

ရွာထဲမှာ ငါ့အရွယ်တူတချို့နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ၊ ငါဘယ်လောက် သတ္တိရှိတယ်ဆိုတာကို ကြွားလေ့ရှိတယ်။

တကယ်တော့ ငါက သတ္တိမရှိဘူး။

ဘုရားရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေရင်း ထဖို့တောင် သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမယ့် ဧည့်ခန်းရှေ့မှာ သူမကို ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်မလားဆိုတာ ငါမသိဘူး။

ဧည့်ခန်းရှေ့က စားပွဲခုံတွေ တုန်နေတယ်။

ဘုရားရုပ်တုတင်ထားတဲ့ စင်က နံ့သာပေါင်းအိုးပါ တုန်နေခဲ့တယ်။

ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ဘူး၊ ငါက ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒီလောက်ထိတောင် နေခဲ့ပြီးလို အခုဆို အရွယ်တောင် အိုနေပြီ၊

ဒါပေမယ့် ငါ ဒူးထောက်ရင်းနဲ့ ငိုခဲ့တယ်၊ ကြောက်လွန်းလို့ ဘောင်းဘီတောင် စိုသွားခဲ့တယ်"

"ငါ တကယ်ကို ကြောက်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီဟာ မတိုင်ခင်က သင်္ချိုင်းထဲမှာ နေခဲ့ရင်၊ ငါ တခြားသူတွေကို ကြွားနိုင်သေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအရာတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ၊ ငါ တကယ့်ကို ကြောက်နေခဲ့တယ်"

သင်္ချိုင်းစောင့်က ပြောနေတုန်းမှာ၊ ကျွမ်းဖျင်းက နားထောင်ရင်းနဲ့ ပိုပိုပြီး ကြောက်လာခဲ့တယ်၊ သူတစ်ခုခုကို သတိရသလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

သင်္ချိုင်းစောင့်ပြောပြီးတဲ့နောက်၊ ကျွမ်းဖျင်း ရဲ့အသံက ရုတ်တရက် ​လေးနက်သွားခဲ့တယ်။

"မိုးကြိုးမုန်တိုင်းည၊ အဲဒီညက မိုးကြိုးမုန်တိုင်းညပဲ!"

လူတိုင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက ကျွမ်းဖျင်း ဆီကို ရောက်သွားသည်၊ အထူးသဖြင့် သင်္ချိုင်းစောင့်က "လူငယ်လေး၊ ဒီအရာတွေကို ဘယ်အချိန်မှာ ကြုံခဲ့တာလဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ည၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာခဲ့တဲ့ ညမှာ"

"အိုး၊ အဲဒီညလား၊ မိုးက... တကယ်ကို ကောင်းတဲ့အကြောင်းပြချက်ပဲ!"

"အဲဒီညမှာ၊ သူငယ်ချင်းတွေက ဂိမ်းဆော့ဖို့ စောင့်နေတာကြောင့်၊ ကျွန်တော်က စတိုးရဲ့ တံခါးကို အချိန်မှန် ပိတ်လိုက်တယ်။ ည ၁၂ နာရီလောက်ထိ သောက်နေခဲ့ပြီး KTV ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီညက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်!"

"ဘာကြောင့် ထူးဆန်းတာလဲ?"

"KTV တံခါးကနေ ထွက်လာတာနဲ့၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို ရုတ်တရက် ပြစ်ဝင်ခဲ့တယ်။

သူမက စုတ်ပြဲနေတဲ့အဝတ်တွေ ဝတ်ထားပြီး၊ လက်ထဲမှာ ပန်းကန်ကွဲတစ်လုံးကို ကိုင်ထားတယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမက အစားအစာ တောင်းနေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် အခုတွေးကြည့်တော့၊

တစ်ယောက်ယောက်က ညအချိန်မှာ အစားတောင်းနေတယ်၊ ပြီးတော့... သူမရဲ့ပန်းကန်ထဲမှာ...

"သူမရဲ့ပန်းကန်ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

"သူမရဲ့ပန်းကန်ထဲမှာ ကြေးဒင်္ဂါးတွေ ရှိတယ်၊ အဲဒီထဲမှာ အနီရောင် ကြိုးတစ်ချောင်းလည်း ချည်ထားတယ်။ အဲဒါ... လူတွေသေတဲ့အခါ ပါးစပ်ထဲထည့်တဲ့ ပိုက်ဆံမလား?!"