မင်းတို့ နည်းနည်းဆင်နေတယ်

သင်္ချိုင်းစောင့်၏ စကားများက လူငယ် အုပ်စုတစ်စုအကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည်။

ထိုလူငယ်များထဲတွင် ဆံပင်နီတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်းပါဝင်နေပြီး မိုးကြိုးမုန်တိုင်းညက ပြတင်းပေါက်ကို ခေါက်နေသူမှာ သူမပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်များသည် သင်္ချိုင်း တွင်သာမက ကျွမ်းဖျင်း ၏ဆိုင်ထဲတွင်ပါ ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

ကြည့်ရှု့သူ A-"စတွင်မာ၊ ဒီလူငယ်တွေက ဒုက္ခပေးနေတာလား?"

ကြည့်ရှု့သူ B-"သူတို့ပဲဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုတိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကြည့်ရှု့သူ C-"စတွင်မာ၊ သူတို့ကိုရှာပါ။ ရှာပြီးမေးလိုက်ရင် အဖြေ ထွက်လာမယ်ထင်တယ်"

ကြည့်ရှုသူများ၏စကားများက ကျန်းရီ ကို ခေါင်းညိတ်စေခဲ့သည်- "ဟုတ်တယ်။ ကျွမ်းဖျင်း နဲ့ သင်္ချိုင်းစောင့်ဦးလေးတို့နဲ့ ဆုံဖူးနေတာဆိုရင် သူတို့ပြဿနာက အရမ်းကြီးနေပြီ။

ဒါပေမယ့် သူတို့ဘာကြောင့် ကျွမ်းဖျင်း ကိုရှာနေတာလဲ? ညသန်းခေါင်မှာ ဒီကိုလာပြီး သင်္ချိုင်းစောင့်ဦးလေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို ဘာကြောင့် ခေါက်နေရတာလဲ? ကျွမ်းဖျင်းနဲ့ ဦးလေး၊ သူတို့ကို သိလား?"

"ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါက ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ" ဟု ကျွမ်းဖျင်းက အခိုင်အမာ ပြောခဲ့သည်။

သင်္ချိုင်းစောင့်ဦးလေးကလည်း စဉ်းစားပြီးမှ- "ငါလည်း သူတို့ကိုမသိဘူး။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခါတော့ မြင်ဖူးသလိုလို ခံစားနေရတယ်။ ဘယ်တုန်းကမှန်း မရှင်းဘူး"

သင်္ချိုင်းစောင့်၏တုံ့ပြန်မှုက ကျန်းရီ ကို အရိပ်အမြွက်တစ်ခုကို သတိရစေသည်။

"ဦးလေး၊ သင်္ချိုင်းစောင့်တာကလွဲရင် အလုပ်အကိုင်အရ တခြား တာဝန်တွေ ရှိသေးလား?"

"သူများတွေ သင်္ချိုင်းကိုဖျက်ဆီးတာတို့၊ ဒုက္ခပေးတာတို့ကို တားဆီးဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အတော်များများက ဒီလိုမလုပ်ကြဘူး။ နောက်ပြီး သင်္ချိုင်းသန့်ရှင်းရေးနဲ့ လမ်းကြား အမှိုက်ရှင်းတာတွေလည်း လုပ်ရတယ်"

ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်ကာ- "ကောင်းပြီ။ ကျွမ်းဖျင်း၊ ဦးလေးနဲ့အတူ သင်္ချိုင်းထဲကို အောက်ကနေ အပေါ်ထိ ပတ်လိုက်ပါ။ ဂူကျောက်တိုင်တိုင်းက ဓာတ်ပုံတွေကို လိုက်ကြည့်ပါ"

"စတွင်မာ၊ ဆိုလိုတာက..." ကျွမ်းဖျင်း မပြောရဲ မကိုင်ရဲဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမယ့် ကျန်းရီ၏ အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းနေပြီဖြစ်သည်၊ ထိုလူငယ်များသည် ဤသင်္ချိုင်းတွင် မြှုပ်နှံထားသူများ ဖြစ်နေနိုင်သည်။

သင်္ချိုင်းစောင့်ဦးလေးက ထလိုက်ပြီး ကျွမ်းဖျင်း တို့နှစ်ဦး သင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားကြသည်။

အောက်ဆုံးမှ ရှာဖွေရင်း၊ ခြေနှစ်လှမ်း အကွာလောက်ရောက်တွင် သင်္ချိုင်းစောင့်က ကျွမ်းဖျင်း ၏လက်ကိုဆွဲကာ ဂူတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာ အရောင်က ပြောင်းလဲနေပြီး

ကျွမ်းဖျင်းက ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားကာ- "သူပဲ! သူက အဲ့ဒီညက လူပဲ!"

"သူလည်းပါတယ်! သူတို့...သူတို့က အတူတူမြှုပ်နှံထားတာပဲ!"

တစ်တန်းလုံး ဂူလေးလုံးရှိပြီး၊ ဂူတိုင်းတွင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံစီပါသည်။

ထိုဓာတ်ပုံများထဲက လူများဟာ သင်္ချိုင်းစောင့်ဦးလေးကို ထိုညက ခြောက်လှန့်ခဲ့သူများဖြစ်ကာ၊ ကျွမ်းဖျင်း၏ ဆိုင်ကိုလည်း ရောက်ခဲ့ကြသေးသည်။

သူတို့လေးဦးထဲမှ အကြီးဆုံးမှာ အသက် ၁၈ နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော ကလေးမျက်နှာ ဖြစ်နေသည်။

ကျွမ်းဖျင်းက ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်ဖြင့် "ကျွန်တော်သူတို့ကို မသိဘူး။ သူတို့ ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ဆီလာတာလဲ? ဘာကြောင့် အဘွားကြီးရဲ့ဂူရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကိုပစ်ခဲ့တာလဲ?

မတရားမှုတိုင်းမှာ ပိုင်ရှင်ရှိတာ မှန်ပေမယ့်၊ ကျွန်တော် ကျွမ်းဖျင်း ဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး"

သင်္ချိုင်းစောင့်ဦးလေးလည်း ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် သင်္ချိုင်းစောင့် ဖြစ်သော်လည်း သင်္ချိုင်းအတွင်းက လူသေများကို ဘယ်တုန်းကမှ မထိပါးခဲ့။ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းခွင်အပြင်မှာလည်း ဘယ်ဂူမှာ ဘယ်သူမြှုပ်ထားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့။

"မစ္စတာကျူး၊ ဗီဒီယိုချိတ်ဆက်ပြီး သူတို့ကိုမှတ်မိမလား ကြည့်ပေးပါလား"

ကျန်းရီက အဘွားဝမ်ကွဲလျှန်၏သားကြီး ကျူးဟွာ ကို လိုင်းပေါ်သို့ဖိတ်လိုက်သည်။ ဗီဒီယို ဖွင့်လိုက်​ပြီး မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကျန်းရီ ချက်ချင်းပင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဘာမှမပြောခဲ့​ပေ၊ ကျူးဟွာ က ဓာတ်ပုံတွေကိုကြည့်ပြီး- "မသိဘူး၊ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးဘူး" ဟု ငြင်းလိုက်သည်။

ကျွမ်းဖျင်း၏ စကားကမှန်သည်။ မတရားမှုတိုင်းမှာ ပိုင်ရှင်ရှိသည် ဆိုသည့်အတိုင်း၊ ဤလူငယ်များသည် သေပြီးနောက် သရဲဖြစ်ကာ အသက်ရှင်သူတွေကို ခြောက်လှန့်နေပါက၊ တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်နွယ်မှုရှိရမည်။

သေပြီးနောက် သရဲဖြစ်သွားသူများတွင် လူစိတ်ကိုအနှောင့်အယှက်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း၊ ရူးနေတဲ့သူ မဟုတ်ပါက အပြစ်မရှိသူကို မညှင်းဆဲကြပေ။

ကျန်းရီက ကျိုးဟွာ ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ကာ ကျွမ်းဖျင်းဆီ ပြန်လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်- "ကျွမ်းဖျင်း၊ မင်းရဲ့ ပုံပြင်ထဲမှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်မလား? ခွက်တစ်ခြမ်းကို ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့လို အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရှိတယ်"

"သူမက လူငယ်လေးတွေထဲက တစ်ယောက်လား?"

"မဟုတ်ဘူး။ ထိုညက ကျွန်တော် အရက်နည်းနည်းမူးနေတာကြောင့် မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေမယ့်၊ အသက်အရွယ် ကွာခြားတာကိုတော့ သေချာသိတယ်။ သူမက အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူငယ်မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်ကာ- "ဒါဆို ဒီသင်္ချိုင်းထဲမှာ သူမ ရှိမရှိကို ဆက်ရှာကြည့်ပါ။ ဦးလေးက၊ နောက်တစ်ခု လုပ်ဖို့လိုတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ပြောပါ"

"ဖယောင်းတိုင်တချို့ရှာပြီး သူတို့ဂူကနေ သင်္ချိုင်းတံခါးအထိ အကုန်ထွန်းပါ။ သတိထားပါ၊ ဖယောင်းတိုင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ နံ့သာတိုင်မဟုတ်ဘူး။ ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်စီ ထွန်းပြီးတိုင်း သူတို့နာမည်တွေကို ခေါ်လိုက်ပါ"

သင်္ချိုင်းစောင့်ဦးလေး တုန်လှုပ်သွားပြီး ကြောက်နေသည်ကို ကျန်းရီက ရိပ်မိကာ "စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မီးထွန်းပြီးတိုင်း သူတို့နာမည်တွေကို အနားယူဖို့ ခေါ်လိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အခုလုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ အရင်က ဖယောင်းတိုင်အပိုတွေ သိမ်းထားတာ ရှိတယ်"

သင်္ချိုင်းစောင့်က မီးအိမ်ကို ကိုင်ကာ နေအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင်တွေကို သင်္ချိုင်းတံခါးမှ ဂူကျောက်တိုင်အထိ ထွန်းညှိလိုက်သည်။

ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်စီထွန်းပြီးတိုင်း လူငယ်လေးဦးအား "ပြန်လာပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူပါ" ဟု အော်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းဖျင်း က ဂူတစ်ခုရှေ့၌ ရပ်လိုက်သည်။

ဂူပေါ်ကဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး သိပ် မသေချာသော်လည်း ကျန်းရီအား "သူမဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သေချာမပြောနိုင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သူမဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ်၊ လူငယ်လေးဦးတို့ ပြန်လာနေပြီ"

သင်္ချိုင်းတံခါးဝတွင် လူပုံစံလေးဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် တံခါးဝတွင်ရပ်ကာ အတွင်းသို့ဝင်ရန် ကြောက်နေပုံရသည်။

သင်္ချိုင်းထဲရှိလူများကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် သင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်း စတင်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

သူတို့လာနေစဉ် ကျန်းရီက ထူးဆန်းတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်

"ကျွမ်းဖျင်း၊ မင်းရဲ့ ငယ်ဘဝအကြောင်း မှတ်မိသေးလား? အရင် ငယ်ငယ်က အကြောင်းတွေ?"

"ဒါက... ဘယ်လိုမှတ်မိမလဲ။ ၅ နှစ်၊ ၆ နှစ်လောက်က အဖြစ်အပျက်တွေကိုတောင် မှတ်မိဖို့မလွယ်ဘူး။ အချိန်ကြာလာတော့ မှတ်ဉာဏ်တွေလည်း မှေးမှိန်လာတယ်လေ"

ကျန်းရီက ပြုံးကာ "မစ္စတာကျူး ကျွမ်းဖျင်း ကို သေချာကြည့်ပါ။ ကျွမ်းဖျင်းလည်း မစ္စတာကျူး ကို သေချာကြည့်လိုက်ပါ။ သင်တို့နှစ်ဦးရဲ့ မျက်နှာတွေက နည်းနည်းဆင်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား?"

ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်နှင့် ကျူးဟွာ က ကျွမ်းဖျင်းကို တစ်ခဏအတွင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်က သူတစ်ခုခုကို တွေးမိလိုက်သည်ကို ဖော်ပြနေပြီး၊ ယုံကြည်ဖို့ခက်ခဲလောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့သား...လေးယောက်မြောက်သား... အား..."