လမ်းမေးခြင်း

ယန်ကျန့်၏ အတွေးများသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

အဖိုးကြီးချင်၏ စကားများမှန်ကန်ကြောင်းနှင့် သူ၏ဖခင်ကိုယ်တိုင်တွင် ပြဿနာအချို့ အမှန်တကယ်ရှိခဲ့ကြောင်း သူယခု အတည်ပြုနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီပြဿနာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းက သူ့ကို ပို၍မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေသည်။ ယန်ကျန့်၏လက်ထဲမှ အလောင်းထည့်အိတ်ထဲတွင် သူ၏လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖခင်၏အလောင်း ဖြစ်နေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ သေဆုံးခဲ့သောလူတစ်ယောက်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ခံထားရုံသာ။

နားလည်ရအရှိဆုံးအပိုင်းမှာ သူ၏ဖခင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ပြီး တံဆိပ်ခတ် သိမ်းဆည်းချိန်တွင် အသက်ရှင်လျက်ရှိနေခဲ့ပုံပေါ်ခြင်းပင်။

ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်တိုင် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တယ်လား။

ဘယ်လိုပဲစဉ်းစားစဉ်းစား၊ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ထင်ရတယ်။

ထိုထူးဆန်းသော အတွေးနှင့်အတူ ယန်ကျန့်သည် ရွာသို့အရင်ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဒီနေ့တွင် မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များမဖြစ်ပွားခဲ့ပါက သူသည် ပစ္စည်းကို တာချန်းမြို့သို့ ပြန်ယူကာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် စီစဉ်ထားသည်၊ ဒီအရာများက ရွာ၏ငြိမ်းချမ်းရေးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် မလိုလားပေ။

ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူသည် ရွာဘေးရှိလမ်းမပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး ကားလမ်းအတိုင်း ရွာသို့ပြန်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယန်ကျန့်သည် အတွေးနက်ကြီးဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

သူသည် အနည်းငယ် အာရုံလွင့်နေသည်။

သူ၏နောက်မှ ကားတစ်စီးဖြတ်သွားပြီး သူ၏ဘေးတွင် အရှိန်လျှော့ကာ ဟွန်းတီးလိုက်မှသာ သူလန့်နိုးသွားတော့သည်။

"ရွာသားအချင်းချင်းပဲ၊ တစ်ခုလောက်မေးလို့ရမလားဗျ။"

ဂျစ်ကားတစ်စီးက ပြတင်းပေါက်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ကားမောင်းသူ၊ အသက်သုံးဆယ်အရွယ် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အနည်းငယ် ထွားနေပုံရသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကားအတွင်းတွင် အခြားလူသုံးယောက်ရှိပြီး ယောက်ျားရော မိန်းမပါ ပါဝင်ကာ သူတို့၏မျက်နှာများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုလူကိုကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာကိစ္စလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ရှေ့မှာ မိန်ရှန်းရွာ ဟုတ်မဟုတ် သိချင်လို့ပါပဲ။"

ကားမောင်းသူသည် ဖော်ရွေစွာပြုံးပြပြီး စီးကရက်တစ်လိပ် လှမ်းပေးသည်။

ယန်ကျန့်သည် မယူဘဲ "ခင်ဗျားတို့က တစ်ခြားနေရာကလား။" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က တစ်ခြားနေရာကပါ။ ဒီမှာ လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ"

ကားမောင်းသူက ပြောသည်။

"လူရှာတာလား။ ကျွန်တော်က မိန်ရှန်းရွာက ရွာသားပဲ။ ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူ့ဆွေမျိုးလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ။ ကျွန်တော်ကူညီနိုင်လောက်မယ်ထင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ဂျစ်ကားအတွင်းသို့ ခေတ္တမျှ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသတိပြုမိသည်မှာ အတွင်းမှလူများသည် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေပြီး အကဲဖြတ်နေပုံရကာ သူ့ကို သတိပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့၏အကြည့်များမှာ ထူးဆန်းပြီး သာမန်လူများ၏အကြည့်များနှင့်မတူပေ။

ကားမောင်းသူ၏မျက်နှာ အနည်းငယ်တင်းမာသွားပြီးနောက် သူက ပြုံးကာ "မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့က လူရှာတာမဟုတ်ဘဲ နေရာတစ်ခုကို ရှာနေတာပါ။ ခင်ဗျားက မိန်ရှန်းရွာကဆိုတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဒီနေရာကို သိလား။"

သူပြောနေရင်း ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံမှာ အဖြူအမည်းဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်ဟောင်းနေသော်လည်း ကောင်းမွန်စွာထိန်းသိမ်းထားသည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် မှိန်ဖျော့သော နောက်ခံအောက်မှ တောအုပ်တစ်ခုကိုပြထားပြီး အလယ်တွင် သစ်သားအိမ်ငယ်လေး တစ်လုံးရှိသည်။ အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်မိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ တစ္ဆေအရိပ်များရှိနေပြီး ၎င်း၏ ဖိနှိပ်မှုရှိသော၊ မှောင်မိုက်သော ပုံစံမှာ ကြည့်ရှုရသည်မှာ အလွန်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

ယန်ကျန့်သည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဓာတ်ပုံထဲမှမြင်ကွင်းသည် သူယခင်က သွားခဲ့သော တောအုပ်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး အိမ်ငယ်လေးမှာ သူ့ဖခင်ဆောက်ခဲ့သော အိမ်ပင်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ လုံးဝနီးပါး ဆွေးမြေ့ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဓာတ်ပုံမှာမူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က ရိုက်ကူးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်၊ ထိုစဉ်က တောအုပ်ထဲမှ အရာအားလုံးမှာ အတော်အတန်ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ… ဘာကြောင့် ဒီလူမှာ ဒီဓာတ်ပုံရှိနေပြီး ဒီနေရာကို ရှာဖွေနေရတာလဲ။

"ဒီနေရာကို သိလား။" ကားမောင်းသူက ဆက်မေးသည်၊

"ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြပေးနိုင်ရင် ဆုအဖြစ် ယွမ်တစ်ထောင်ပေးပါ့မယ်။"

သူက ယန်ကျန့်ကို သာမန်ဖြတ်သွားဖြတ်လာတစ်ယောက်ဟု ထင်နေသည်။

"အဲ့ဒီနေရာနဲ့ ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။ အဲ့ဒါက တောအုပ်တစ်ခုပဲ၊ လူသိပ်မသွားကြဘူး" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ကားမောင်းသူက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် "ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအကြောင်းတစ်ခုရှိလို့ပါ၊ ပြောရတာ အဆင်မပြေလို့ပါ။"

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ သံသယဖြစ်နေသော အကြည့်ကိုမြင်သောအခါ သူက ရယ်မောကာ "တကယ်တော့ လျှို့ဝှက်စရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ဆွေမျိုးတစ်ယောက်က ဒီတောအုပ်ထဲမှာ မြှုပ်နှံထားတာပါ၊ အခု ကျွန်တော်သူတို့ကို ပြန်ခေါ်သွားချင်လို့ပါ။"

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ တုံ့ပြန်မှုကိုမြင်သောအခါ ကားမောင်းသူသည် သူ၏စကားကို မယုံကြည်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သို့သော် သူယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ၊ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ယုံကြည်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုလဲ လူငယ်၊ လမ်းပြပေးနိုင်မလား။"

ယန်ကျန့်သည် ဓာတ်ပုံကို သူ့ထံပြန်ပေးပြီးနောက် "အဲ့ဒီကို မသွားပါနဲ့၊ သင်္ချိုင်းမကျန်တော့ဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ရှင်းလင်းထားပြီးပြီ။ အခု တောအုပ်တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီနေရာက ထွက်သွားသင့်တယ်။ နှစ်သစ်ကူးက နီးနေပြီ၊ ရွာက ခင်ဗျားတို့လို သူစိမ်းတွေကို သိပ်မကြိုဆိုဘူး။"

"ကျွန်တော်တို့ ကြာကြာမနေပါဘူး၊ ကိစ္စလေးတစ်ခုပြီးတာနဲ့ ပြန်မှာပါ။ လမ်းညွှန်လေးပဲ ညွှန်ပြပေးလို့မရဘူးလား၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ကားမောင်းသူက ဆက်ပြောပြီး ယွမ်တစ်ထောင်ကို အဆင်သင့်ထုတ်ပြသည်။

ယန်ကျန့်၏ အကြည့် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုပိုက်ဆံက တကယ်တော့ ငွေစက္ကူအဟောင်းဖြစ်နေတယ်။

ငွေစက္ကူအဟောင်းသည် ဈေးကွက်တွင် မသုံးစွဲတော့သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် စုဆောင်းရန် အတွက်သာဖြစ်ပြီး တရားဝင်အသုံးမပြုတော့ပေ။ သို့သော် ဒီလူ၏လက်ထဲမှ ပိုက်ဆံမှာ ဘဏ်မှထုတ်လာသကဲ့သို့ အသစ်စက်စက်ဖြစ်နေသည်။

အတုတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဒီအတိုင်းအကဲဖြတ်နိုင်သည်။

အကြောင်းမှာ ဘယ်လောက်ပဲမိုက်မဲပါစေ၊ ယွမ် ၁၀၀၀ တန် ငွေစက္ကူအဟောင်းအတုဖြင့် လူလိမ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် မိမိ၏ဉာဏ်ရည်ကို အလွန်အမင်း စော်ကားရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်လမ်းပြပေးနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ယွမ် ၁၀၀၀ ကို တိုက်ရိုက်ယူပြီးနောက် သူတို့ဖြတ်သန်းခဲ့သော သဲမြေတောသို့ မည်သို့သွားရမည်ကို ကားမောင်းသူအား ပြောပြလိုက်သည်။

"ကားနဲ့သွားလို့မရဘူး၊ လမ်းလျှောက်သွားရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက လယ်ကွင်းတွေကြားက သစ်တောထူတဲ့နေရာပဲ။ ဟိုဘက်ကနေ မြင်နိုင်တယ်၊ ရှာရသိပ်မခက်ပါဘူး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူငယ်။"

ထိုလူသည် ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်ပြီး ကားမောင်းထွက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီလူများ ဘာလုပ်ရန်ကြံစည်နေသည်ကို သူမသိသော်လည်း သူတို့အဖွဲ့မှာ အနည်းငယ်ထူးဆန်းပြီး သူတို့သွားမည့်နေရာမှာလည်း ထူးဆန်းနေသည်။

သို့သော် သူသည် သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ ထိုနေရာသည် ရှာဖွေရမခက်သောကြောင့် သူသာမပြောပြပါက အခြားတစ်ယောက်က ပြောပြပေလိမ့်မည်။ မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ကျ သူတို့သည် ရှာတွေ့မည်သာဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ထဲမှ ပိုက်ဆံပုံကိုကြည့်ရင်း ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို ပွတ်သပ်ပြီးနောက် အလောင်းထည့်အိတ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထိုးထည့်ကာ ကားနောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မောင်းထွက်သွားသော ဂျစ်ကားပေါ်တွင် ကားမောင်းသူ၏အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာထားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အေးစက်သွားသည်၊ ယခင်က ဖော်ရွေသော အမူအရာနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပင်၊ မျက်နှာပြောင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက သူတကယ်ရှိသင့်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာပဲ။

"ဘာလို့ ခုနက အဲ့ဒီကောင်ကို ဒီလောက်ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ။ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရင် သူအကုန်ဖွင့်ပြောမှာပဲ။ သူဘဝင်မြင့်နေတာကိုကြည့်ရင် ဒီနေရာက သူ့အပိုင်လို့များ ထင်နေလားမသိဘူး"

ဂျစ်ကားထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အသံက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်၊ သူတို့အချိန်များစွာ ဖြုန်းတီးခဲ့ရသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်" ဟု ကားမောင်းသူက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"လီယွဲ့၊ ဘာက အရမ်းအန္တရာယ်များတာလဲ။" ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

လီယွဲ့ဟုအမည်ရသော ကားမောင်းသူက ဖြည်းညှင်းစွာရှင်းပြသည်။

"ခုနကလူက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောသင့်တယ်။ သူက သက်ရှိလူ တစ်ယောက်နဲ့တောင်မတူဘူး… အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အစပိုင်းမှာ သိပ်အာရုံမစိုက်မိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့စကားပြောလိုက်တော့ တစ်ခုခုမှားနေတာကို သိလိုက်တယ်။ ငါထွက်သွားချင်ပေမဲ့ သူ့အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရမှာစိုးလို့ ရင်ဆိုင်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။"

"သူ့လက်ထဲက တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်လား။"

"ခရီးဆောင်အိတ်လား။" ခရီးသည်က မေးလိုက်သည်။

လီယွဲ့က အေးစက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက အလောင်းထည့်အိတ်။ အထဲမှာ အလောင်းတစ်လောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ လူသေအနံ့တောင် ရလိုက်တယ်။"

"နေ့ခင်းကြောင်တောင် အလောင်းတစ်လောင်းကိုသယ်ပြီး လမ်းမပေါ်မှာ မျက်နှာသေနဲ့ လမ်းလျှောက်နေတယ်၊ လူတွေကို နှုတ်ဆက်တဲ့အခါ အံ့ဩခြင်းမရှိ၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစိုးတစိမှမရှိဘူး၊ ဒါက စဉ်းစားဖို့တောင် အရမ်းထိတ်လန့်စရာကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးလိုက်တာက စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ။"

"အဲ့ဒီလူရဲ့လက်တွေက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်အေးစက်နေတယ်၊ နွေးထွေးမှု လုံးဝမရှိဘူး။ သူ့အဝတ်အစားတွေကလည်း ထူးဆန်းတယ်၊ ဒီလိုရာသီဥတုမှာ လက်ရှည်နဲ့ ဂျာကင်ဝတ်ထားတယ်။"

"သူက တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်မလား။"

ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ အမျိုးသားက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးပဲ။"

"အခု တာချန်းမြို့ကို ဘယ်သူတာဝန်ယူထားတာလဲ။" နောက်ခုံမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ကြားရတာတော့… ယန်ကျန့်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အကြောင်း သိပ်မသိဘူး။ ငါတို့က အသိုင်းအဝိုင်းထဲက လက်ရှိအခြေအနေတွေကို နားမလည်ဘူး၊ ငါတို့က အဲ့ဒီလူတွေနဲ့ လမ်းကြောင်းမတူဘူး။"

ကားမောင်းသူ လီယွဲ့က ပြောသည်။

"အဲ့ဒါကို စိတ်မပူကြနဲ့တော့။ ငါတို့ ဦးတည်ရာကို အရင်သွားကြရအောင်။ လက်ရှိတာဝန်က အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ အဲ့ဒီလူက ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့ ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အခု အရာအားလုံးက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတယ်၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက မကြာခင်မှာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။ လူနဲ့တစ္ဆေတွေ ရောထွေးနေရင် အမျိုးမျိုးသော ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတွေ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်တယ်။"

"နောက်တစ်ခါတော့ ဒီလိုလူတွေကို ရှောင်တာ ပိုကောင်းမယ်။"

သူတို့စကားပြောနေကြရင်း အဖွဲ့သည် ယန်ကျန့်၏လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ရွာပြင်ဘက်ရှိ တောအုပ်သို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာသည်။

အဖွဲ့သည် ကားပေါ်မှ အလျင်အမြန်ဆင်းကာ သူတို့၏ခရီးဆောင်အိတ်များကို ယူပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ လယ်ကွင်းများကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်ကျော်ကာ တောအုပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

သူတို့မသိသောအချက်မှာ ယန်ကျန့်သည် နောက်မှနေ၍ သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် အလွန်ဝေးကွာနေသောကြောင့် သူတို့သည် ဒီစောင့်ကြည့်မှုကို သတိမပြုမိကြပေ။

"သူက တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်တော့မဟုတ်ဘူး၊ တစ္ဆေတွေရဲ့အစအနမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုခုတော့ရှိနေတယ်။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးကို ထိလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "သူတို့က အဲ့ဒီအိမ်ငယ်လေးဆီကို သွားနေတာ၊ အဲ့ဒီအလောင်းအတွက်လား။ ဒါမှမဟုတ် တခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုရှိနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ တောအုပ်ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ပျောက်ကွယ်သွားသင့်ပြီ မဟုတ်လား။"

သူသည် ယခင်က စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးဖြစ်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေဖြင့် စစ်ဆေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူ၏စစ်ဆေးမှုများမှာ စေ့စပ်သေချာသည်။