ရည်ရွယ်ချက်တူ

ယန်ကျန့်သည် ဂျစ်ကားမောင်းလာသော အဖွဲ့အပေါ် အနည်းငယ် စပ်စုနေမိသည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့၏လုပ်ရပ်များမှာ ထူးဆန်းနေပြီး ထိုတောအုပ်အကြောင်း တစ်ခုခု သိနေပုံရသောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ သူတို့သည် တိကျသောအရာတစ်ခုခုကို လိုက်ရှာနေခြင်း မဟုတ်ပါက မည်သူက ဒီလောက်အေးသောရာသီဥတုတွင် ထိုတောအုပ်ဟောင်းထဲသို့ စွန့်စားဝင်ရောက်မည်နည်း၊ အဖွဲ့လိုက်ကြီးပင်။

ထို့အပြင် အချိန်အခါကလည်း ပါးနပ်လှသည်။

သူ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီးမကြာမီမှာပင် အခြားသူများက လာရှာကြသည်။

လူလေးယောက်ပါသောအဖွဲ့သည် တောအုပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသူမှာ လီယွဲ့ဖြစ်ပြီး သူသည် ဂျာကင်ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်နှာထား တင်းမာနေသည်။ သူသည် လေးလံသောကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ထားပြီး အတွင်းမှ အရာများကို မသိနိုင်ပေ။ သူ့နောက်တွင် ယောက်ျားနှစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်လိုက်ပါလာပြီး အားလုံးမှာ အလားတူကျောပိုးအိတ်များဖြင့် ဝန်ပိနေကြကာ တောင်တက်သမားများ သို့မဟုတ် စခန်းချသူများကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ ကျန်းမာရေးမကောင်းပုံရပြီး မျက်နှာများမှာ ပိန်လှီချောက်ချားနေသည်။

သို့သော် သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ ထူးခြားနေသည်။

သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သာမန်လူများနှင့်မတူသော ထူးဆန်းသည့်အကြည့်များဖြင့် လေ့လာနေကြသည်။

"ဒီလိုတောအုပ်တွေထဲမှာ... မင်းဒီမှာသေသွားရင် ဘယ်သူမှသိမှာမဟုတ်ဘူး"

အမျိုးသားတစ်ဦးက အတွင်းသို့ခြေချကာ ညို့မှိုင်းထူထပ်သောတောအုပ်ကိုမြင်ပြီးနောက် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှမရောက်တာ အနည်းဆုံး အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက်ရှိလောက်ပြီ။ လူသားတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုအစအနတောင် မရှိဘူး။"

လီယွဲ့၏အသံမှာ အနည်းငယ်နက်ရှိုင်းပြီး သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ ထူထဲသောသစ်ရွက်လွှာများမှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

"အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှာ သင်္ချိုင်းတွေချည်းပဲ၊ ဘာပြဿနာတွေရှိမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။ ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်လို့ ခံစားရတယ်"

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏အကြည့်များက ဟောင်းနွမ်းအထီးကျန်နေသော သင်္ချိုင်းများပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကို မခြောက်ပါနဲ့။ ဒီအထီးကျန်သင်္ချိုင်းတွေက ဒီမှာမြှုပ်နှံထားတဲ့ ဒေသခံ ရွာသားတွေရဲ့ဟာတွေပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ အခုမှ မတော်တဆမှုတစ်ခုခုဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

လီယွဲ့က အားပေးစကားပြောသည်။

အဖွဲ့သည် စကားစမြည်ပြောရင်း တောအုပ်ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တောအုပ်က သိပ်မကျယ်သောကြောင့် သူတို့သည် ဓာတ်ပုံထဲတွင်ပြထားသော အိမ်ငယ်လေးကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့လိုက်ကြသည်၊ ၎င်း၏အမိုးမှာ ဆွေးမြေ့နေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အခြေအနေတွင်ရှိသည်။

"ဒီနေရာပဲ။"

လီယွဲ့သည် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရန် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

နေရာမှာ အတိအကျတူညီနေသည်၊ အချိန်၏တိုက်စားမှုကြောင့် မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အဓိကအမှတ်အသားများမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနိုင်သေးသည်။

"ဒီနေရာပဲ၊ အလုပ်စကြရအောင်"

သူက နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြပြီး အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏အဖော်သုံးယောက်သည် ကျောပိုးအိတ်များကိုချ၊ ဂေါ်ပြားများထုတ်ကာ တူးဆွကြတော့သည်။

သို့သော် သူတို့မြေကြီးကိုထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိုးများ ပြန့်ကျဲနေသည်။

"ဘာလို့ ဒီမှာ အရိုးတွေအများကြီးရှိနေရတာလဲ။" အမျိုးသမီးက အလျင်အမြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေက လူအရိုးမဟုတ်ဘူး၊ တိရစ္ဆာန်အရိုးတွေပဲ။ ငါအစောပိုင်းက သတိထားမိပေမယ့် သေချာခွဲခြားကြည့်ပြီးနောက် သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့ဘူး။ တစ်ခုတည်းသော ထူးဆန်းတာက ဒီအရိုးတွေက မကြာသေးခင်ကမှ ဒီမှာကျန်ခဲ့သလိုပဲ၊ ရွှံ့ထဲနစ်ဝင်မနေဘူး… နေဦး၊ ဒီနေရာကို မကြာသေးခင်က တစ်ယောက်ယောက်ရောက်လာတယ်။ အိမ်ငယ်လေးထဲမှာ ခြေရာတွေရှိတယ်။"

ရုတ်တရက် လီယွဲ့၏မျက်နှာအမူအရာပြောင်းလဲသွားပြီး အိမ်ငယ်လေးထဲမှ ရှင်းလင်းသောခြေရာတစ်စုံကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ထိုင်ချကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ခြေရာများမှာ အလွန်လတ်ဆတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ခုလေးတင် နင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။

"အဲ့ဒီလူပဲဖြစ်ရမယ်..."

လီယွဲ့သည် အစောပိုင်းက လမ်းမပေါ်တွင် အလောင်းထည့်အိတ်သယ်သွားသော လူကို ချက်ချင်းစဉ်းစားမိလိုက်သည်။

သူမမှားဘူးဆိုရင် ထိုလူသည် ဒီနေရာသို့ အရင်ရောက်နှင့်နေခဲ့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူက ဒီနေရာအကြောင်းကို ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။"

နက်ရှိုင်းသော ရှုပ်ထွေးမှုက သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လီယွဲ့၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍မငြိမ်မသက်ဖြစ်လာကာ အခြေအနေမှာ ရှင်းပြမရနိုင်အောင်ဖြစ်နေသည်။

"တွေ့ပြီ၊ သေတ္တာတစ်လုံးပဲ"

ထိုအချိန်တွင် သူ၏နောက်မှ အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏အသံတွင် အံ့ဩခြင်းနှင့် မသေချာခြင်းတို့ ရောနှောနေသည်။

လီယွဲ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြေကွက်တစ်ကွက်ကို တူးထားပြီး အရောင်လွင့်နေသော အနီရောင်သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ပေါ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သေတ္တာမှာ သိပ်နက်နက်မြှုပ်ထားခြင်းမရှိဘဲ အတန်ငယ်တိမ်နေပြီး သုံးယောက်သားမှာလည်း သိပ်အားမစိုက်ထုတ်လိုက်ရပေ။

"ဖွင့်ကြည့်လိုက်။"

သူချက်ချင်းပြောပြီး လျှောက်သွားသည်။

"သတိထားကြ။ တစ်ခုခုမှားသွားရင် ငါတို့အားလုံးဒီမှာသေမှာပဲ။ မင်းတို့အားလုံး အခြေအနေကိုသိတယ်၊ ငါထပ်မရှင်းပြတော့ဘူး။"

"ဒီသေတ္တာကို အရင်ကဖွင့်ထားပြီးသားပဲ၊ သော့ကပျက်နေတယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့ဩစွာ မှတ်ချက်ချသည်။

"ဟမ်။" လီယွဲ့သည် ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်ပင်။

သေတ္တာကို ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်ခြည်းပြောင်းလဲသွားပြီး သေတ္တာကိုဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ဗလာသက်သက် ဖြစ်နေပြီး ပုပ်သိုးသောအနံ့တစ်ခုသာ ထွက်လာသောကြောင့် သူတို့ ပင်ကို အသိစိတ်ဖြင့် နှာခေါင်းများကို ဖုံးအုပ်လိုက်ကြသည်။

အခြားသူများလည်း ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာအရောင်များမှာလည်း အလားတူပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားကြသည်။

"အလောင်းဘယ်မှာလဲ။ ဒီမှာအလောင်းတစ်လောင်းရှိရမှာ၊ အဲ့ဒါမရှိရင် ငါတို့အခုဘာလုပ်ကြမလဲ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြားပြောသည်။

"တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလူဖြစ်နိုင်မလား။" လီယွဲ့သည် သွားကြိတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့မိသားစုပိုင်တောအုပ်ထဲမှာ မင်းတို့ဘာတွေတူးနေတာလဲ။ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းရွှေ့နေတာဆိုရင်တော့ ဒီဘက်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ရုတ်တရက် ခပ်ပြတ်ပြတ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့မသိလိုက်ခင်မှာပင် သူတို့နောက်တွင် လူတစ်ယောက်ပေါ်လာပြီး တောအုပ်နှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင်ရပ်ကာ လူလေးယောက်အဖွဲ့ကို တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ဘယ်သူလဲ။"

လူလေးယောက်လုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားပြီး တညီတညွတ်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့မြင်လိုက်ရသည်မှာ ထိုနေရာတွင်ရပ်နေသော ယန်ကျန့်ပင်၊ သူသည် သူတို့ကို အတော်ကြာကြာ စောင့်ကြည့်နေပုံရပြီး သူတို့သည် ယခုအချိန်အထိ သူ့ကိုသတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

တောအုပ်က သိပ်ကြောက်စရာကောင်းလို့ သတိမထားမိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလူကိုယ်တိုင်က တစ်ခုခုထူးဆန်းနေတာလား။

"အာ၊ မင်းကိုး လူငယ်။" လီယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

"ခုနက လမ်းညွှန်ပေးတာ ကျေးဇူးပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ဒီနေရာကို ဒီလောက်မြန်မြန်ရှာတွေ့မှာမဟုတ်ဘူး။"

"မင်းတို့ အဲ့ဒီအလောင်းကို ရှာနေတာလား။" ယန်ကျန့်သည် ပတ်မနေဘဲ တည့်တည့်မေးလိုက်သည်။

အဖွဲ့၏မျက်နှာများ နောက်တစ်ကြိမ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ထပ်ရှာမနေနဲ့တော့၊ အလောင်းက ငါ့ဆီမှာပဲ။ မင်းတို့ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရှာတွေ့လဲဆိုတာ ငါမသေချာပေမဲ့ မင်းတို့ဒီကိုလာတဲ့အကြောင်းရင်းကိုတော့ ငါအရမ်းသိချင်တယ်။" ယန်ကျန့်သည် အလောင်းထည့်အိတ်ကို သူ၏ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်၊ သူတို့ရှာနေသောအလောင်းမှာ အတွင်းထဲတွင်ရှိကြောင်း အဖွဲ့ကို ညွှန်ပြနေပုံရသည်။

"မင်းတို့ရဲ့အကြောင်းရင်းကိုပြော၊ ဘာမှမဖုံးကွယ်နဲ့၊ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ငါသဘောထားလိုက်မယ်။"

"ငါတို့မပြောရင် မင်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။"

ဘေးမှအမျိုးသားတစ်ဦးက အနည်းငယ်ခြိမ်းခြောက်သလို ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "ငါ့ကိုပြောလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါတို့အားလုံးအတွက် ပိုကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါစိတ်မသက်မသာဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါက အငြိုးအတေးကြီးတတ်တယ်။ ငါစိတ်မသက်မသာဖြစ်ပြီဆိုရင် ငါဘာတွေလုပ်မိမလဲဆိုတာ ပြောလို့မရဘူး။"

"ဟက်၊ မင်းကများ ဒါမျိုးလုပ်ရဲတယ်ပေါ့။" ထိုလူသည် ရုတ်တရက် သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို တည့်တည့်ချိန်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အဲ့ဒီအလောင်းကိုလိုချင်တယ်။ လက်လွှဲပေးလိုက်၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ မင်းဘာကောင်လဲ ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို အတိုက်အခံလုပ်ရင် ဆိုးကျိုးတွေနဲ့ကြုံရလိမ့်မယ်။"

"မင်းတို့လေးယောက်မှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်တော့ ရှိမှာပေါ့ ဟုတ်လား။ တစ်ယောက်ယောက်က အဆုံးအဖြတ်ပေးတဲ့သူ မရှိဘူးလား။"

ယန်ကျန့်သည် သေနတ်ကိုမြင်သော်လည်း လုံးဝတုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။

လီယွဲ့သည် ရှေ့သို့တက်လာသည်။ သူသည် သူ၏အဖော်၏လက်ကို အောက်သို့ဖိချလိုက်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဒီလိုခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးက ရှေ့မှလူအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိကြောင်း သူမြင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒီလိုရိုးအီနေတဲ့ ခြောက်လှန့်နည်းတွေ သုံးမနေတော့ဘူး။

"ကျွန်တော့်နာမည် လီယွဲ့ပါ၊ လူငယ်ရဲ့နာမည်ကို မေးလို့ရမလားခင်ဗျာ။"

လီယွဲ့က ပြုံးပြသည်၊ ယခုထိ အလွန်ယဉ်ကျေးနေဆဲဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်။"

ဘာ

ထိုနာမည်ကို ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ရှေ့မှ လီယွဲ့သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ဘေးမှ လူသုံးယောက်မှာလည်း အလိုလို နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားကြသည်။

တာချန်းမြို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား။

နောက်နေသလိုပဲ

ဒီလိုခေါင်ခိုက်တဲ့ရွာတစ်ရွာမှာ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့တွေ့ရတယ်လို့။

လီယွဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ဖော်များ အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အချို့က သံသယဝင်ကြပြီး အတုဟု ယူဆကြသလို၊ အချို့ကတော့ အခြေအနေကို စမ်းသပ်သင့်သည်ဟု ထင်ကြသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ယုံရခက်နေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဒီလူက နာမည်ကိုကြားဖူးပြီး သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ။

အမှန်ဖြစ်နေနိုင်ခြေလည်း ရှိသည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် ဒီလူများထံမှ အလောင်းများ၏ ဇာစ်မြစ်ကို ရနိုင်မည်ဟု ခံစားမိသည်၊ ဒါက သူ့ကို အတိတ်ကလျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်ရန် ကူညီပေးလိမ့်မည်။

"ဘာလဲ။ မင်းတို့ငါ့ကိုသိလို့လား။"

သူသည် သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှ ပုံမှန်မဟုတ်ခြင်းကို မြင်နိုင်သည်၊ အထူးသဖြင့် သူ၏နာမည်ကို ကြားသောအခါတွင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် မအံ့ဩပေ။ သူသည် သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် နာမည်ကြီးသည်၊ လူတွေသူ့ကိုမမြင်ဖူးသည့်တိုင် သူ၏အကြောင်းကို ကြားဖူးကြရမည်။ ဒီလူများသည် သေတ္တာထဲမှအလောင်းကို လိုက်ရှာနေသောကြောင့် သူတို့သည်လည်း သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းမှ ဖြစ်နိုင်ခြေများသော်လည်း ဌာနချုပ်မှတော့ ဖြစ်ဟန်မတူပေ— အရပ်သားများသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဟေး၊ တာချန်းမြို့ရဲ့ခေါင်းဆောင် ယန်ကျန့်အကြောင်း ကျွန်တော်ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးဘူး။ သူနဲ့ကျွန်တော်က ကမ္ဘာမတူဘူး၊ အချင်းချင်း ပတ်သက်စရာ အကြောင်းမရှိသင့်ဘူး။"

လီယွဲ့က အားတင်းပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ယန်ကျန့်ကိုယ်တိုင်နဲ့တွေ့ရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနာမည်က အဲ့ဒီယန်ကျန့်နဲ့ နာမည်တူတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။"

"သိတာကောင်းတယ်။ ဒါဆိုရင် ငါဒုက္ခအများကြီးသက်သာတာပေါ့။ မင်းတို့ဒီမှာရှိတဲ့ အလောင်း အကြောင်းသိတယ်ဟုတ်လား။ ပြောစမ်း၊ သတင်းဘယ်ကရတာလဲ။ ဒီအရာက ဒီမှာမြှုပ်ထားတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပြီ၊ ငါခုလေးတင် တူးဖော်ခဲ့တာ။ ငါသာနည်းနည်းလေးနှေးသွားရင် မင်းတို့အဖွဲ့က အလောင်းကို ယူသွားလောက်ပြီ။"

ယန်ကျန့်သည် ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ်စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူသည် အိပ်မက်ဆိုးမှ စောစောနိုးပြီး လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားခဲ့သောကြောင့်သာ အလောင်းမှာ မပျက်မစီးရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

"စာတစ်စောင်။ ဒါပဲကျွန်တော်တို့သိတာ။" လီယွဲ့သည် ခဏရပ်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"စာတစ်စောင်လား။ ဘယ်မှာလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

လီယွဲ့သည် သူ၏အဝတ်အစားထဲမှ အဝါရောင်စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စာအိတ်မှာ အတော်လေးအသစ်ဖြစ်ပြီး ဒီဇိုင်းမှာမူ အနည်းငယ်ခေတ်ဟောင်းပုံစံဖြစ်သည်။

"ငါ့ကိုပြစမ်း။"

ယန်ကျန့်သည် ထိုစာမှ မသိုးမသန့်ခံစားမှုတစ်ခုရလိုက်သောကြောင့် ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

၎င်းသည် သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုနှင့်တူသည်။

"ခင်ဗျားကြည့်လို့မရဘူး၊ ခင်ဗျားက စာပို့သမားမဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားမကြည့်သင့်ဘူး၊ ခင်ဗျားအတွက် မကောင်းဘူး"

လီယွဲ့က ပြောသည်။