ထူးဆန်းသောအရာများ

စာပို့သမားလား။

ဒီလူ၏စကားများမှ ယန်ကျန့်သည် အတော်လေးအရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက် တစ်စွန်းတစ်စကို ရရှိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း "စာပို့သမား" ဆိုသော အမည်နာမတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ၎င်းသည် ခေတ်မရှိတော့သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်၊ သို့မဟုတ် သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်နှစ်ခန့်က လူကြိုက်များသောအလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေမည်၊ သို့သော် ယခုအခါ လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ စာပို့သမား၏အခန်းကဏ္ဍသည် ပြောင်းလဲလာပြီး တဖြည်းဖြည်း မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့စာကို ငါဖတ်ခွင့်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ အဲ့ဒီအရာကို ငါစိတ်ဝင်စားတယ်၊ ငါကြည့်ဖို့လိုတယ်။ ဘာမှမမှားဘူးဆိုရင် မင်းတို့ကို ပြန်ပေးမယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

လီယွဲ့က ခေါင်းခါသည်။

"ခင်ဗျားက ယန်ကျန့်ဟုတ်မဟုတ် ကျွန်တော်မသေချာပေမဲ့ ဒီစာကို ကျွန်တော်တို့ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ သေရတာ အရမ်းဆိုးဆိုးရွားရွားဖြစ်လိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားကို ခဏထုတ်ပြတာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်က အလွန်ရိုးသားမှုကို ပြပြီးသားပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို အခက်အခဲမဖြစ်စေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"မင်းတို့က ငါ့အိမ်ဘေးက တောအုပ်ထဲမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် တူးဆွနေကြတာ၊ ငါကမင်းတို့ကို အခက်အခဲမဖြစ်အောင်လုပ်တာကကို ငါ့ဘက်က တော်တော် ရက်ရောနေပြီ။ ခုနက မင်းဘေးကလူက ငါ့ကိုသေနတ်နဲ့ချိန်ခဲ့တဲ့အချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ မင်းတို့အားလုံးကို ဒီနေရာမှာတင် သတ်ပစ်ဖို့ ငါ့မှာ အကြောင်းပြချက်အပြည့်အဝရှိတယ်"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

သူ၏စကားကြောင့် လီယွဲ့ဘေးမှ လူအနည်းငယ်သည် ချက်ချင်းပင် သတိအနေအထားသို့ ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ယန်ကျန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်မရွေး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းတို့က တစ္ဆေဆရာတွေတောင် မဟုတ်ဘဲနဲ့၊ ငါ့ရဲ့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ချက်ကိုတောင် မင်းတို့ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ စိတ်လှုပ်ရှားနေလည်း အလကားပဲ၊ ငါ့ကို မိုက်မိုက်မဲမဲ ရန်စမယ့်အစား ငါလက်မလှုပ်ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားပြီး မင်းတို့ရဲ့သဘောထားကို ပြောင်းတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

ဒီလူက တကယ်ပဲ ယန်ကျန့်လား။

လီယွဲ့၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဒီလူသည် တာချန်းမြို့၏ တာဝန်ခံ ယန်ကျန့် အမှန်တကယ်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပို၍ယုံကြည်လာသည်။

အချိန်အခါကလည်း ကိုက်ညီနေသည်။ နှစ်သစ်ကူးနီးလာသောကြောင့် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဇာတိရွာသို့ ပြန်လာခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပြီး၊ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ဒီလူက သူ၏စကားနှင့် အမူအရာများမှတစ်ဆင့် ဖော်ပြသော သဘောထားပင်။

သူသည် လူ့အသက်ကို ဘာမှမဟုတ်သလို သဘောထားပြီး သူ၏အဖော်အနည်းငယ်ကို သူအလွယ်တကူ နင်းခြေသတ်ဖြတ်နိုင်သော ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့သာ ဆက်ဆံနေသည်။

အသက်ကို လျစ်လျူရှုခြင်းလား။ မဟုတ်ဘူး၊ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်ဟု ဆိုသင့်သည်။

ဒါက တစ္ဆေဆရာတွေရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပဲ။

"ဟက်၊ ဟီးဟီး။"

လီယွဲ့က ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်သွားကာ တောင်းပန်သောလေသံဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီတောအုပ်က ခင်ဗျားတို့မိသားစုပိုင်မှန်း ကျွန်တော်မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်က ဒီစာကိုပို့ဖို့ လိပ်စာအတိုင်းလိုက်လာတာပါ၊ ဘာမှခိုးယူဖို့ ကြိုးစားတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကအရာအားလုံးကို မူလအတိုင်းပြန်ထားခဲ့ပြီး တိတ်တဆိတ်ထွက်သွားပါ့မယ်။"

"တူးဖော်ခဲ့တဲ့ သေတ္တာထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့လည်း မသိပါဘူး။"

"စာကို ငါ့ကိုပေး" ယန်ကျန့်က သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

"ဒါက ငါပြောတာ ဒုတိယအကြိမ်ပဲ။"

လီယွဲ့က အခက်တွေ့သော အမူအရာပြသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဒီစာက ခင်ဗျားအတွက် တကယ်အသုံးမဝင်ပါဘူး၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့သာ ဒါကိုဆုံးရှုံးသွားရင် အလွန်ကံဆိုးတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ခင်ဗျားကို မပေးချင်လို့မဟုတ်ဘဲ စာကိုဆုံးရှုံးပြီး မသေချင်လို့ပါ။"

"စာဆုံးရှုံးရင် ကံဆိုးတဲ့အရာဖြစ်လာမယ်လား။ ပြောပြစမ်းပါဦး" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်၊ "ငါနည်းနည်းသိချင်တယ်။"

"တစ္ဆေတစ်ကောင်က ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်" ဟု သူ၏ဘေးမှအမျိုးသားတစ်ဦးက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

"ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုက သေချာပေါက်နီးပါး သေစေနိုင်တယ်။ စာဆုံးရှုံးသွားတာ ဒါမှမဟုတ် မပို့နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကနေ အောင်မြင်စွာရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့ စာပို့သမားအနည်းငယ်တော့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်မှုကတော့… ကြောက်မက်ဖွယ်ရာက အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာတယ်။"

"အိုး၊ မင်းတို့က တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်ရဲ့ ကျိန်စာသင့်နေပြီး ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေရသလိုပဲ" ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာထားတင်းမာသွားသည်။

သူ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို သတိရသွားသည်။

တာချန်းမြို့မှ ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ၊ တစ္ဆေအတွက်အလုပ်လုပ်ပေးနေသော ကျောက်ခိုင်မင်သည် အရာရာကို ရှုပ်ထွေးအောင်လုပ်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုသေလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့ကာ တာချန်းမြို့မှ လူတိုင်းကို သေစေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခြင်းသည် လုပ်ငန်းစဉ်မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ရလဒ်မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်သည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်၊ ယခင်ကဲ့သို့ ဒီလူများကို ခြောက်လှန့်ရန်ကြိုးစားနေခြင်းမျှသာ မဟုတ်တော့ပေ။

"ဒီလိုပဲပြောလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အရာအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေလဲဆိုတာ အတိအကျမသိပါဘူး၊ စာရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ပို့ပေးရတယ်ဆိုတာပဲ သိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ပို့ပေးရတဲ့နေရာတွေက အရမ်းထူးဆန်းပြီး အန္တရာယ်များတယ်၊ သေဆုံးနှုန်းကလည်း မြင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အသစ်ဝင်လာတဲ့လူတွေလည်း မရှားပါဘူး။ ခင်ဗျားမသိလောက်ဘူးထင်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်လက ကျွန်တော်လည်း ဘာမှမသိတဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်ပါပဲ"

လီယွဲ့က ပြောပြီး ဒီကိစ္စကိုပြောရင်း သူ၏စိတ်အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်လာပုံမပေါ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် အနားသို့ တဖြည်းဖြည်းချဉ်းကပ်လာသည်။

"မင်းတို့ကျိန်စာသင့်နေပြီး အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခံနေရတာလား ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့လုပ်ရပ်တွေ အတွက် တခြားမလွှဲမရှောင်သာတဲ့အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုရှိနေတာလားဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ မင်းတို့ကို တစ္ဆေဆန်တဲ့အရာတစ်ခုခုက ထိန်းချုပ်ထားပြီး မင်းတို့လုပ်နေတဲ့အရာတွေက အပြင်မှာ နားလည်ရခက်တဲ့အန္တရာယ်တွေကို ဖြစ်စေနိုင်ခြေများတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။"

"မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ။"

ယခင်က သေနတ်ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော အမျိုးသားက ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါဘာမှမလုပ်ချင်ဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့စာကို တစ်ချက်ကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပဲ၊ ပြီးတော့ အဆင်ပြေရင် မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်၊ ဒါမှ မင်းတို့က အနာဂတ်မှာ ကပ်ဘေးတစ်ခုမဖြစ်လာမှာ။ မင်းတို့နဲ့ဆင်တူတဲ့လူတချို့ကို ငါအရင်က ကြုံဖူးတယ်။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် မင်းတို့လိုလူတွေက ဘာမဆိုလုပ်ရဲတယ်၊ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ငါ့ထက်တောင် ပိုရူးသွပ်သေးတယ်"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာပြောရင်း သူ၏ဘယ်ဘက်လက်အိတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်သည်။

မည်းနက်ပြီး အေးစက်တောင့်တင်းနေသော လက်ဖဝါးတစ်ဖက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"နောက်စရာလား၊ ဘယ်သူက ငါတို့ကို သတ်မယ်ပြောရတာလဲ။ မင်းကိုငါ သည်းခံနေတာကြာပြီ၊ သိပ်ဘဝင်မမြင့်နဲ့။ မင်းက တကယ်ပဲ ယန်ကျန့်ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ တကယ်လို့ဟုတ်ခဲ့ရင်တောင် မင်းတို့လိုလူမျိုးကို ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါတို့မှာ နည်းလမ်းလုံးဝ မရှိတာမဟုတ်ဘူး၊ အကျပ်အတည်းရောက်လာရင် မင်းကိုပြန်ကိုက်နိုင်သေးတယ်"

အနည်းငယ်ပိန်လှီသော အမျိုးသားက သူ၏လက်ထဲမှသေနတ်ကို မြှောက်ကာ သွားကြိတ်ရင်း ယန်ကျန့်ကို မျက်နှာထားကြမ်းကြမ်းဖြင့် ချိန်လိုက်သည်။

"မင်းစကားအရမ်းများတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းကိုအရင်ရှင်းပစ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်" ယန်ကျန့်က မျက်နှာသေဖြင့်ပြောရင်း ထိုလူဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ့ကိုချိန်ထားသော သေနတ်၏ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူလုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူ့အတွက်မူ ယခုအခါတွင် ထိုသို့သောအရာမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

"ဒါတော့ မကောင်းတော့ဘူး"

လီယွဲ့၏မျက်နှာသည် တစ်ခဏအတွင်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဒီလောက်ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု သူလုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ၊ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းရန် အခွင့်အလမ်းမပေးဘဲ သူ၏လူများကို သတ်ရန်တက်လာသည်မှာ အသက်ရှူမရလောက်အောင် အနိုင်ကျင့်လွန်းသည်။

သို့သော် သူသည် အခြေအနေကို ညှိနှိုင်းရန်ကြိုးစားဖို့ အချိန်ပင်မရလိုက်ပေ။

ပဋိပက္ခသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ဘောင်း!"

ကြီးမားသောဖိအားအောက်တွင် သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်နက်ကိုင်ထားသော အမျိုးသားသည် သွားကြိတ်ကာ ပထမဆုံးလှုပ်ရှားလိုက်သည်။သူသည် ယန်ကျန့် ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမည်ကို လောင်းကြေးမထပ်ရဲပေ၊ အကယ်၍ ယန်ကျန့်သည် တာချန်းမြို့၏ ခေါင်းဆောင်အမှန် ဖြစ်ပါက သူလှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ဆိုးဆိုးရွားရွားသေဆုံးမည်မှာ သေချာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဒီသေနတ်ချက်သည် ယန်ကျန့်အပေါ် လုံးဝသက်ရောက်မှု မရှိသင့်သော်လည်း သူ၏ရင်ဘတ်တွင် ထူးဆန်းစွာ လတ်ဆတ်သောဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အရေပြားနှင့်အသားများ စုတ်ပြဲသွားသည်။

ဖြူဖပ်ဖြူရောဖြစ်နေသော အပိုင်းတစ်ပိုင်း၊ အရိုးတစ်ပိုင်းကဲ့သို့၊ ဒဏ်ရာအတွင်းတွင် ပေါ်လာသည်။

သေနတ်က ကျည်ဆန်တွေပစ်တာမဟုတ်ဘဲ လူ့အရိုးတစ်ပိုင်း၊ ပိုတိတိကျကျပြောရရင် လက်ချောင်းအရိုးလေးတစ်ပိုင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်တာပဲ။

သေနတ်၏စွမ်းအားမှာ သိပ်မကြီးမားသော်လည်း လက်ချောင်းအရိုးတစ်ပိုင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း— သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်မျိုးမျိုး သယ်ဆောင်ထားပုံရသောကြောင့်— တစ္ဆေဆိုးများကို ခဏတာ တွန်းလှန်နိုင်စေခဲ့သည်။

ဒါက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ပါးနပ်သော ပြုပြင်မွမ်းမံနည်းစနစ်တစ်ခုသာ။

ထူးဆန်းသောပစ္စည်းများကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် အသုံးချကာ လက်နက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းပင်။

၎င်းသည် ရိုင်းစိုင်းသော်လည်း အမှန်တကယ်ထိရောက်မှုရှိသည်။

"ဒါက မင်းတို့ရဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို တိုက်ခိုက်တဲ့နည်းလမ်းလား။ လူသေတစ်ယောက်ရဲ့ အရိုးလေးတစ်ပိုင်းပဲလား။"

ယန်ကျန့်က မျက်နှာသေဖြင့်ပြောရင်း လက်ချောင်းအရိုးပိုင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ အားဖြင့်ချေမွလိုက်သည်။

အရိုးသည် ကြေမွသွားသည်။

ကျန်ရှိနေသော သဘာဝလွန်စွမ်းအားမှာ သူ့ကိုယှဉ်ပြိုင်ရန် မလုံလောက်ပေ။

ထို့အပြင် ယန်ကျန့်၏ရင်ဘတ်မှဒဏ်ရာမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သက်သာလာသည်၊ အေးစက်မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခုက ပျက်စီးသွားသောနေရာကို ပြန်လည်ချုပ်ပေးနေသည်၊ သူ၏နံရိုးအိမ်အောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေတစ်ကောင်က ပုန်းခိုနေပြီး သူ၏ဒဏ်ရာကို ကုစားပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဘာ"

ဒီမြင်ကွင်းသည် လူအုပ်စုကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စေပုံရသည်၊ သူတို့သည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ္ဆေဆိုးများကို ခဏတာတွန်းလှန်နိုင်သော သေနတ်ချက်သည် ယန်ကျန့်အပေါ် အတားအဆီး မဖြစ်စေပုံရသည်။ ဒဏ်ရာတစ်ခုပေါ်လာသော်လည်း အရေးမပါကြောင်း လူတိုင်းမြင်နိုင်သည်။

သေနတ်ပစ်လိုက်သောလူသည်လည်း ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။

သူတကယ်ပဲ ယန်ကျန့်ကို ထိမှန်ခဲ့သလားဟုပင် သံသယဝင်မိသည်။

သို့သော် သူ၏ခေတ္တမျှ တွေဝေမှုသည် တိုက်ခိုက်ရန် ပထမဆုံးလှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကို စတင်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အေးစက်မှောင်မိုက်သောလက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်မှလှမ်းပုတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူသည် ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်၊

လည်ပင်းကျိုးသွားသော အသံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်၊ သေနတ်သမား၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ထွက်လာပြီး သူထိုနေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီးသေဆုံးသွားသည်။

"နည်းနည်းတော့ လှည့်ကွက်ရှိသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်အသုံးမဝင်ဘူး။ တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် မင်းတို့ ခုခံမှုမရှိဘဲ သေမှာပဲ။ မင်းတို့ကို စွဲကပ်နေတဲ့ ကျိန်စာက မင်းတို့ရဲ့လုံခြုံရေးကို အဆုံးစွန်ထိ မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူးပဲ။ ဒီစာပို့သမားအခန်းကဏ္ဍက သိပ်မကောင်းလှဘူးထင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာပြောသည်။

တစ်ယောက်ကိုသတ်လိုက်ခြင်းမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာ။

သူတို့မှာ မသုံးသေးတဲ့ တခြားလှည့်ကွက်တွေရှိသေးလားဆိုတာ ကြည့်ရန်ဖြစ်သော်လည်း မရှိပုံရသည်။ ဒီလူမှာ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ထိုခေတ်ဟောင်းပစ္စတိုပင်။

လက်ချောင်းအရိုးများကို ကျည်ဆန်အဖြစ်သုံးနိုင်သော သေနတ်။

သို့သော် ကျည်ဆန်အရေအတွက်မှာ မများပြားပုံရသည်။ ထိုသို့သော ထူးထူးဆန်းဆန်းပစ္စည်းများကို အများအပြားထုတ်လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ၊ အနည်းငယ်မျှသာ ဖန်တီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။