ကျိန်စာသင့်စာလွှာ

လူတစ်ယောက် ခုခံမှုမရှိဘဲ သေဆုံးသွားသည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးသည် လျင်မြန်ပြီး တိုတောင်းသည်၊ သွေးထွက်သံယိုမရှိ၊ ကြမ်းတမ်းခြင်းပင်မရှိ၊ အနည်းငယ် ထူးဆန်းအေးစက်နေရုံသာ။

သို့သော် လီယွဲ့နှင့် ကျန်နှစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်စေသောအရာမှာ ဒီအသေးစိတ် အချက်အလက်များမဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့်သည် သေနတ်ဒဏ်ကို အမှန်တကယ်ခံနိုင်ရည်ရှိပြီးနောက် သူ၏အဖော်ကို ထိုနေရာတွင်ပင် တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ ပြသခဲ့သော အစွမ်းအစမှာ အထူးသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ တကယ့်တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ၌ပင် ဒီလောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည်ဟု ခံစားရမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားကြသည်။

တာချန်းမြို့၏ တာဝန်ခံသည် ယခုအခါ တစ္ဆေဆိုးများကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီလား။

အပြင်လောကသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့မှာ လိုက်မီရန် ရုန်းကန်နေရပုံရသည်။

အခြေအနေများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်လာသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် လီယွဲ့၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။ သူအမြဲထင်ခဲ့သည်မှာ ဒီစာပို့ခြင်း၏ အစိုးရိမ်ရဆုံးအပိုင်းမှာ သေတ္တာထဲတွင် ပုန်းနေသော တစ္ဆေဖြစ်လိမ့်မည်ဟုဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာမှာ အန္တရာယ်မရှိဘဲ ဖြစ်နေသည်။ တကယ့်အန္တရာယ်မှာ လူတစ်ဦးတည်းထံမှ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်းတို့မှာ တခြားလှည့်ကွက်တွေရှိသေးရင် အခုသုံးလိုက်၊ မဟုတ်ရင် အခွင့်အရေး ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က ကြမ်းတမ်းအေးစက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူသည် အလွန်အမင်း မာနကြီးနေပုံရသည်။

ဒီအဖွဲ့က နောက်ဆုံးအားထုတ်မှုတစ်မျိုးမျိုးဖြင့် သူ့ကို ပြန်သတ်သွားမည်ကို သူနည်းနည်းလေးမှ မစိုးရိမ်ပေ။

သူသည် အဆင့် S သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး တစ္ဆေဆိုးများကိုလည်း အနည်းငယ်ထက်မက အကျဉ်းချခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ယုံကြည်မှုသည် အတွေ့အကြုံမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းဖြစ်ပြီး မိုက်မဲသောမာနမဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် သတင်းအချက်အလက် အချို့နှင့် ဒေတာအချို့ကို စုဆောင်းရန် လိုအပ်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထူးဆန်းအေးစက်ပြီး နီရဲတောက်ပသော တစ္ဆေမျက်လုံးသည် ကျန်ရှိနေသော လူသုံးဦးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်၊ သူတို့၏တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် လီယွဲ့နှင့် ကျန်အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတို့မှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်ရဲကြပေ။ သူတို့ရှေ့မှ ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေဆိုးများ၏ သာမန်အဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားပြီဟု သူတို့ခံစားမိသည်။ အကယ်၍ သူတို့တကယ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက သေဒဏ်ကျခံရမည်မှာ သေချာသည်။

"မင်းတို့ဘက်က လှုပ်ရှားဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိမှတော့ ငါလည်း သက်ညှာတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ရှင်းပြမရတဲ့အရာတွေကို အလုပ်အကျွေးပြုနေတဲ့အတွက် မင်းတို့ကို ငါလွှတ်ပေးလို့မဖြစ်ဘူး။ ဒါက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မကျေနပ်ချက်တွေကြောင့်မဟုတ်ဘဲ တာဝန်ခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့တာဝန်ကြောင့်ပဲ။ ငါ့ပိုင်နက်ထဲမှာ အနှောင့်အယှက်တွေကို ငါခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ငါ့ဇာတိရွာနားမှာပေါ့။"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း သူ၏အကြည့်ကို လီယွဲ့အပေါ်တွင် စူးစိုက်ထားကာ သူ၏အကြောင်းရင်းများကို ရှင်းပြလိုက်သည်၊ သို့မှသာ သူတို့သည် ရှုပ်ထွေးနားမလည် မဖြစ်ပဲ သေဆုံးကြမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဒီတစ်ယောက်က သူတို့၏ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံးက သူ့အပေါ်စူးစိုက်လာသည်နှင့် လီယွဲ့သည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှ အမွေးအမှင်များ ထောင်ထလာသည်၊ ဝိညာဉ်ရိတ်သိမ်းသော တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်ထားခံရသကဲ့သို့ပင်၊ ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုတ်ခြင်းမှာလည်း အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ စိတ်ကိုနည်းနည်းလျှော့ပါ။ ကိစ္စတွေက ခင်ဗျားထင်သလိုမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့စာပို့တာက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့အန္တရာယ်တချို့ကို ဖြေရှင်းဖို့ပါ၊ ခင်ဗျားထင်သလို နေရာအနှံ့ ပရမ်းပတာဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်ဒါကို အရမ်းရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိတယ်"

သူပြောသည်။

ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ကာ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

လီယွဲ့သည် သူ၏ရှေ့မှလူကို စကားလုံးများဖြင့်သာ ဖျောင်းဖျ၍မရနိုင်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်၊ သူသည် ပြင်းထန်သောစိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ကို သတ်ပြီးရင်တော့ ငါ့ဘာသာငါ တည်ငြိမ်သွားမှာပေါ့" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့်နောက်မှ အရိပ်များက တုန်ခါယိမ်းထိုးလာသည်၊ အရိပ်ဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော လူတစ်ယောက် ထရပ်တော့မည့်အလားပင်။

တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်၏စွမ်းရည်ကို တစ်နည်းတည်းဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ နည်းလမ်းများ ပြောင်းလဲသုံးစွဲခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သည်၊ ဒါက တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူများ လှုပ်ရှားသည့်အခါ ပုံမှန်ပြုလုပ်လေ့ရှိသော အလေ့အကျင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။

"ငါတို့တော့ သွားပြီ" ကျန်နှစ်ယောက်က ဒါကိုမြင်သောအခါ ပြောလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ပေ။

သူတို့သည် ယန်ကျန့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်၊ သူက အလွန်အန္တရာယ်များလွန်းသည်။ သာမန်လက်နက်များမှာ သေချာပေါက် အသုံးမဝင်ပေ၊ တစ္ဆေများကို ခဏတာတွန်းလှန်နိုင်သော သေနတ်ချက်ကိုပင် သူက အလွယ်တကူ ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယန်ကျန့်ကို လုံးဝမယှဉ်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

"နေဦး" လီယွဲ့က သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် "စာက ခင်ဗျားအတွက်ပဲ၊ ခင်ဗျားကြည့်ဖို့ပဲ။ အစောကဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ထပ်ပြောသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏အဝတ်အစားထဲမှ အညိုဝါရောင်စာအိတ်ကို အလျင်အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကိုသတ်ပြီးရင် ငါကြည့်ဖို့အချိန်အများကြီးရှိတယ်" ယန်ကျန့်၏သဘောထားမှာ မပြောင်းလဲပေ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်သေသွားရင် ဒီစာက ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ ပြန်ပေါ်လာမလားဆိုတာ ကျွန်တော်မသိဘူး။ တခြားသူတွေသေတာကို ကျွန်တော်မြင်ဖူးတယ်။ သတ်မှတ်ချိန်အတွင်း စာမပို့တဲ့သူတွေက တစ္ဆေတွေသတ်လို့သေသွားကြပြီး သူတို့ရဲ့စာတွေကလည်း သူတို့နဲ့အတူ ပျောက်သွားတယ်"

လီယွဲ့က ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်တော်တို့အသက်တွေထက် ခင်ဗျားအတွက် ပိုအရေးကြီးတာက အမှန်တရားပဲ မဟုတ်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခင်ဗျားလိုလူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့အရာတွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူးလေ။"

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လီယွဲ့ပြောတာမှန်သည်၊ ဒီလူအနည်းငယ်ကိုသတ်ခြင်းမှာ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတစ်ခုသာဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ပိုမို စိုးရိမ်စေသောအရာမှာ ဒီလူများ၏နောက်ကွယ်မှ အမှန်တရားနှင့် ဒီစာကို ဘာကြောင့်ပို့ဆောင်ပြီး ထိုသေတ္တာထဲတွင် ထားရန်လိုအပ်သလဲဆိုခြင်းပင်။

ထိုသေတ္တာထဲတွင် ခေါင်းမရှိသော အလောင်းတစ်လောင်းရှိသည်။

အလောင်းတစ်လောင်းက စာကိုဘယ်လိုဖတ်နိုင်မှာလဲ။

အကယ်၍ စာကို သူတို့အစောပိုင်းက သွားခဲ့သော ဘုရားကျောင်းသို့ ပို့ခဲ့ပါက သူအနည်းငယ်နားလည်နိုင်သေးသည်။

"ငါ့ကိုစာပေး"

ယန်ကျန့်က အနားသို့ချဉ်းကပ်ရင်း သူ၏အနည်းငယ်တောင့်တင်းပြီး အေးစက်သောလက်ဖဝါးကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

နားလည်ရခက်သော၊ ထူးဆန်းအေးစက်သည့်အရာများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် တစ္ဆေလက်သည် အလုံခြုံဆုံးချဉ်းကပ်မှုပင်။

အကယ်၍ သူနောက်ဆုံးအကြိမ် တံခါးခေါက်တစ္ဆေနှင့် တွေ့ဆုံစဉ်က တစ္ဆေလက်မရှိခဲ့ပါက သူသည် ယခုအခါ အလောင်းကောင်အစက်အပြောက်ကျိန်စာ၏ သားကောင်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုပ်သိုးနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယွဲ့သည် ခုခံခြင်းမပြုပေ။ သူသည် သူ၏အသက်နှင့်ချည်နှောင်ထားသော စာအိတ်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"အထဲမှာ ဘာတွေပါလဲ၊ ဘာတွေပါဝင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော်မသိဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ပို့ဆောင်ဖို့ပဲ တာဝန်ရှိပြီး ကြည့်ဖို့မဟုတ်ဘူး။ အရင်က စာတွေကို ချောင်းကြည့်ခဲ့တဲ့ စာပို့သမားတွေရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ခြွင်းချက်မရှိ သူတို့အားလုံးသေဆုံးခဲ့တယ်။"

"ဒါကြောင့် စာအိတ်ကိုဖွင့်တာက အန္တရာယ်များတယ်။ ကျွန်တော်သတိပေးနိုင်တာ ဒါပဲ။ တစ်ခုခုမှားသွားရင် ခင်ဗျားကိုထောင်ချောက်ဆင်တယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"

ယန်ကျန့်သည် စကားမပြောဘဲ စာအိတ်ကိုသာ လေ့လာနေသည်။

၎င်းကို ယခင်က ဖွင့်ထားခြင်းမရှိသည်မှာ သေချာသည်။

အကြောင်းမှာ စာအိတ်သည် ပကတိအတိုင်းရှိနေပြီး တံဆိပ်ခတ်ထားသည့် လက္ခဏာမရှိပေ၊ ၎င်းသည် တစ်ခုလုံးအဖြစ် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ အကယ်၍ သူဖွင့်ရန်စဉ်းစားပါက စာအိတ်ကို သေချာပေါက် ဆုတ်ဖြဲရမည်ဖြစ်သည်။

သူ ထိကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းတွင် စက္ကူပါးတစ်ရွက်ရှိပြီး ခံစားမှုအနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း အထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုရှိသည်မှာ သေချာသည်၊ ဗလာသက်သက်မဟုတ်ပေ။

"မင်းဒီလိုစာမျိုး ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပို့ဖူးပြီလဲ။" ယန်ကျန့်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဒါက တတိယအကြိမ်ပါ၊ အခြေခံအားဖြင့် တစ်လကို စာတစ်စောင်ပို့ရတယ်။ အချိန်အများကြီးရှိပေမဲ့ ပို့ဆောင်မှုတိုင်းက အမြဲတမ်း မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့အန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံရတယ်။ ခင်ဗျားခုနကသတ်လိုက်တဲ့လူက သူ့ရဲ့ဒုတိယစာကို ပို့နေတာပါ"

လီယွဲ့က ပြောသည်။

တွေဝေမနေဘဲ ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် လက်လှမ်းကာ စာအိတ်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။

စက္ကူစာအိတ်သည် ထူးဆန်းပြီး ပုံမှန်မဟုတ်ဟု ခံစားရသော်လည်း သိပ်ထူးခြားမှုများမပြဘဲ သာမန်စာအိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ အတော်လေးလွယ်ကူစွာ ပွင့်သွားသည်။

စက္ကူတစ်ရွက်။

အနည်းငယ်ဝါကျင့်ကျင့်ဖြစ်နေသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ယန်ကျန့်က စာအိတ်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်၊ အနည်းငယ်ပုံပျက်နေသော စာလုံးတစ်တန်းသည် ယန်ကျန့်ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဒီစာကို မဖွင့်ပါနဲ့။"

၎င်းသည် ယန်ကျန့်ရင်းနှီးသော ရိုးရှင်းတရုတ်စာမဟုတ်ဘဲ ရိုးရာတရုတ်စာဖြစ်သည်။ အတော်အတန်ကြာမြင့်စွာက ရေးထားပုံရသည်၊ မှင်မှာဟောင်းနွမ်းနေပြီး မကြာသေးမီလအတွင်း ရရှိသောစာနှင့် လုံးဝမတူပေ။

"ဘာမှမဟုတ်တဲ့စကားတွေ၊ ငါဒီစာကိုမဖွင့်ခဲ့ရင် ဒီစကားလုံးတွေကို ဘယ်လိုမြင်နိုင်မှာလဲ"

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စာကိုဆက်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင်။

ဒုတိယစာကြောင်း ပေါ်လာသည်။

"ဒီစာကို ဖွင့်သူသည် တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည်။"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာသည် ညို့မှိုင်းသွားသည်။ သူသည် ဒီစာက ဘာမှမပြောဘဲ ချောင်းကြည့်သူများကို ခြိမ်းခြောက်နေရုံသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ စာကိုယ်တိုင်က အရေးပါမှုမရှိဘဲ စာပို့ခြင်းလုပ်ရပ်ကသာ အမှန်တကယ်အရေးကြီးပုံရသည်။

သို့သော် သူသည် အလျင်စလိုမလုပ်ဘဲ ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

တတိယစာကြောင်းသည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"တစ္ဆေ ရောက်လာနေပြီ။"

ဟမ်

ယန်ကျန့်သည် ဖတ်လေလေ စာပေါ်မှသတင်းစကားကို ပို၍နားမလည်နိုင်ဖြစ်လာလေပင်၊ သူမျှော်လင့်ထားသော အရေးကြီးအကြောင်းအရာများ မပါဝင်ပေ။

သူဖတ်နေစဉ်အတွင်း လီယွဲ့သည် တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း ခံစားမိနေပြီဖြစ်သည်။

ဒီတောအုပ်အတွင်းမှ အလင်းရောင်သည် ပို၍မှောင်မိုက်လာသည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မနက်ခင်းဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်သည် ရုတ်တရက် မှောင်ကျသွားပုံရပြီး ဒီအတိုင်းမှောင်နေသော တောအုပ်ကို ညဉ့်နက်ယံရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ဒါဟာ အမြင်မှားခြင်းလား၊ မဟုတ်ဘူးလားမသိ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ပို၍အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသည်။

ဒါက ဆောင်းရာသီ၏အအေးမဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး တားဆီးမရနိုင်သော ထူးဆန်းအေးစက်သည့် အအေးဓာတ်ပင်။

"လီယွဲ့၊ မကောင်းတော့ဘူး၊ ယန်ကျန့်စာဖတ်လိုက်တာက တစ္ဆေကိုဆွဲဆောင်လိုက်ပြီ၊ ငါတို့တော့ သွားပြီ"

တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးက ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားတာ သေချာတယ်။ စာဖွင့်လိုက်တာက ငါတို့ပို့ဆောင်မှု မအောင်မြင်ဘူးဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ ဒါကြောင့် တစ္ဆေက ငါတို့ကိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ဒါကိုမခံနိုင်ရင် အားလုံးသေမှာပဲ"

အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောသည်။

"ငါမင်းတို့ထက်ပိုသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ကို စာမဖတ်ခိုင်းခဲ့ရင် ငါတို့ပိုမြန်မြန်သေလိမ့်မယ်" လီယွဲ့က အနည်းငယ်စိုးရိမ်သောလေသံဖြင့် ပြောသည်။

"မြန်မြန်ပြင်ဆင်ကြ၊ တခြားဘာမှမဆွေးနွေးခင် အသက်ရှင်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်။"

ချက်ချင်းပင် သူတို့သည် မကြာမီရောက်လာမည့် အန္တရာယ်များအတွက် ရူးသွပ်စွာ ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက သူတို့၏အဖော်အလောင်းဘေးမှ ခေတ်ဟောင်းပစ္စတိုတစ်လက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးမှာမူ သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြဲနေသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို စုတ်ပြဲစက္ကူဟုမခေါ်သင့်ဘဲ ပိုက်ဆံစက္ကူတစ်ရွက်နှင့် ပိုတူသည်— ပုံမှန်လေးထောင့်ပုံစံမဟုတ်သော်လည်း အဝိုင်းပုံစံဖြစ်သည်။

လီယွဲ့သည်လည်း ပေါ့ဆလို့မရဘဲ သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းသည် အရိုးအိုးတစ်လုံးဖြစ်သည်။

ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းတွင် မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင်ပြာများ သေတ္တာတစ်ဝက်ခန့်ရှိပြီး ဘယ်အရိုးများကို မီးရှို့၍ ပြာဖြစ်စေခဲ့သည်ကို မည်သူမျှမသိပေ။

လီယွဲ့သည် ပြာတစ်ဆုပ်ကိုယူကာ နာကျင်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် သွားကြိတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြဲချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ပြာကြဲထားသောနေရာပေါ်တွင် ရပ်ကာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ မကြာမီရောက်လာမည့် အန္တရာယ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

တောအုပ်ထဲမှ အလင်းရောင်သည် ပို၍ပင်မှောင်မိုက်လာသည်။

ယခုအခါတွင် သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မထင်မရှားပုံရိပ်များကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး မျက်နှာများကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ ယန်ကျန့်က ဒီနေရာတွင် ပိတ်ဆို့မထားခဲ့ပါက စုစည်းနေသော သုံးယောက်သားမှာ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ပိုများပေလိမ့်မည်။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြောင်းလဲမှုများကြားတွင် ယန်ကျန့်သည် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှမရှိသေးဘဲ သူ၏လက်ထဲမှ စာအိတ်ကို ဆက်လက်ကိုင်ထားကာ စွဲလန်းနေပုံရပြီး ၎င်းကိုသာ လေ့လာနေဆဲဖြစ်သည်။

ဒီအခြေအနေမှာ အလွန်ထူးဆန်းသည်။

အကြောင်းမှာ ယန်ကျန့်ကိုယ်တိုင်က ဘာစိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြစ်သည်ဟု မခံစားရဘဲ သူသည် စာအိတ်ထဲမှစာကို အတော်လေးပုံမှန်အတိုင်း လေ့လာနေခြင်းသာဖြစ်သည်၊ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကုန်ဆုံးသွားသေးသည်။

သို့သော် လီယွဲ့နှင့်အခြားသူများအတွက်မူ မိနစ်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါ စာကို စာအိတ်ထဲမှ လုံးဝဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအခိုက်တွင် စတုတ္ထစာကြောင်းနှင့် နောက်ဆုံးစာကြောင်းဖြစ်သော စာကြောင်းသည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"တစ္ဆေက မင်းရဲ့ဘေးမှာပဲ ရှိနေတယ်။"

"ဟမ်"

ဒီစာကြောင်းကိုမြင်သောအခါ ယန်ကျန့်၏အကြည့်သည် ချက်ချင်းပင် ထက်မြက်လာပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ သူသည် အတန်ငယ်လင်းထိန်ခဲ့သော တောအုပ်သည် သူသတိမပြုမိခင်မှာပင် လုံးဝမှောင်မိုက်သွားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်၊ အနှောင့်အယှက်အဖြစ်ဆုံးမှာ သူသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ်သတိထားပြီး လီယွဲ့နှင့်အခြားသူများကို သတိထား နေခဲ့သော်လည်း စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားသည့်အခိုက်အတန့်ကဲ့သို့ ဒီလောက်ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှု ဘယ်လိုဖြစ်သွားခဲ့သလဲဆိုခြင်းပင်။

"ဝှူး! ဝှူး!"

တောအုပ်ထဲတွင် လေထတိုက် သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်၏လည်ပင်းကို တိုက်ခတ်နေသည်၊ အေးစက်သောလက်တစ်ဖက်က သူ့ကိုထိနေသကဲ့သို့ပင်၊ ရှင်းလင်းသော ထိတွေ့ခံစားမှုရှိနေသည်။

"ဒီစာ… တကယ်ပဲထူးဆန်းတယ်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဒါက တကယ်ပဲ ဆင့်ခေါ်လိုက်တာလား။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ စာကိုချေမွလိုက်ပြီး သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးသည် တောအုပ်အတွင်းမှ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာအားလုံးကို တိုက်ရိုက် စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။