တောအုပ်ထဲမှ လှည့်လည်ခြင်း

တောအုပ်သည် အရိပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်မူ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင်၊ ယခင်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်ပြီး သက်ရောက်မှုမရှိပေ။ ပြဿနာမှာ ဒီတောအုပ် တစ်ခုတည်းတွင်သာ ရှိနေပုံရသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော တောအုပ်သည် ယခုအခါတွင် ထူးကဲစွာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

သစ်ပင်များကြားမှ တိုက်ခတ်လာသော လေအေးက သစ်ရွက်များကို တရှဲရှဲမြည်စေသည်။ အရိပ်များက မရေမရာ ပေါ်ထွက်နေသည်၊ အမှောင်ထဲတွင် လူရိပ်များ ပုန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ပင်၊ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များပေါ် နင်းလျှောက်လာသည့် မသဲမကွဲ ခြေသံများကို ကြားနေရပြီး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

တောအုပ်ထဲတွင် လူတိုင်းမသိလိုက်ခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဒီခံစားချက်ကို မှားယွင်းနိုင်စရာအကြောင်းမရှိပေ။

နားလည်ရခက်သော ထူးဆန်းအေးစက်သည့်အရာတစ်ခု တောအုပ်ထဲသို့ အမှန်တကယ် လျှိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မည်သူမျှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ အားလုံးငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသောကြောင့် ဆူညံသံမှာ သူတို့ထံမှ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပေ။

"တစ္ဆေက အနားမှာပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ပစ္စတိုကိုင်ဆောင်ထားသော ကျိုးလင်အမည်ရှိ အမျိုးသားသည် သေဆုံးသွားသော အဖွဲ့ဖော်တစ်ဦး၏နေရာကို အစားထိုးဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူ၏အရည်အချင်းအရ ဒီပစ္စတိုကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"အခု မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ် ကျိုးလင်။ ဒီသေနတ်က နောက်တစ်ကြိမ်ပစ်နိုင်သေးသင့်တယ်။ တစ္ဆေက ငါတို့ဆီချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ သူ့ကိုထိအောင်ပစ်မှ ခဏတာတွန်းလှန်နိုင်ပြီး ငါတို့အသတ်မခံရအောင် သေချာစေရမယ်"

သူ၏ဘေးမှအမျိုးသမီးက အနားကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမကို ကျောက်လီဟုခေါ်ပြီး အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိကာ ကြောက်ရွံ့တင်းမာနေသော်လည်း အတော်အတန် တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။

အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းမှာ ဆုံးဖြတ်ရမည့်အချိန်ဖြစ်သောကြောင့် တည်ငြိမ်နေရန်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

"ငါသိပါတယ်"

ကျိုးလင်၏လက်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တစ္ဆေတွေကို တွန်းလှန်တဲ့အတွေ့အကြုံမရှိဘူး၊ ပြီးတော့ တစ်ချက်တည်းပဲ ပစ်ခွင့်ရှိတာ ဆိုတော့ မှားယွင်းနိုင်ခြေက အရမ်းနည်းလွန်းတယ်..."

တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် တိကျစွာပစ်ခတ်ရန်မှာ လုံလောက်အောင် ခက်ခဲနေပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ ကျန်တော့ပြီး ဒီလိုစိတ်လှုပ်ရှားကြောက်ရွံ့မှုအောက်တွင် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ပစ်ခတ်မိမည်ကို မသေချာပေ။

"မင်းလုပ်နိုင်ရမယ်။ သိပ်မကြောက်နဲ့။ အရေးကြီးတဲ့အချိန်ရောက်ရင် ငါဒီ 'ဝိညာဉ်ငွေစက္ကူ' ကိုသုံးမယ်"

ကျောက်လီအမည်ရှိ အမျိုးသမီးက ပြောသည်။

ကျိုးလင်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအမျိုးသမီးမှာ နောက်ချန်ထားပြီး ကိုယ့်အသက်ကိုယ်ကယ်ရန် တစ်ခုခုကို အရန်သင့်ထားရန် ကြိုးစားနေကြောင်း သူသိသည်၊ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူမတွင် အတွေးအကြံများရှိနေသည့်တိုင် တားဆီးရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

တစ္ဆေသည် အနီးအနားတွင် ရှိနေနိုင်သည်၊ မည်သည့်သဘောထားကွဲလွဲမှုမဆို လူတိုင်းကို သေစေနိုင်သည်။

"တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ အမြင်အာရုံက သက်ရောက်မှုရှိနေတယ်"

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး၏အမြင်တွင် အရာအားလုံးမှာ အနီရောင်တစ်မျိုးတည်းဖြစ်နေသော်လည်း သစ်ပင်များမှာ အလွန်ထူထပ်နေသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူသည် ယခုအခါတွင် ၎င်းတို့ကို ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်တော့ပေ— ယခင်ကနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသောအခြေအနေပင်။ ဒါဟာ အစောပိုင်းက လက်ခံရရှိခဲ့သော စာကြောင့်လား သို့မဟုတ် တစ္ဆေအရိပ်၏ တည်ရှိမှုကြောင့်လားဆိုတာ သူမသိပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ သက်ရောက်မှုမှာ သိပ်မကြီးမားပေ။

ဒါကလည်း ပေါ်ထွက်လာသောအရာ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအဆင့်မှာ ကျော်လွှားမရနိုင်လောက်အောင် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

သူ ရင်ဆိုင်နိုင်သင့်သည်… ယန်ကျန့်သည် မသေချာပေ၊ အကြောင်းမှာ အချို့တစ္ဆေများမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိဟုထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင် သူတို့နှင့်တွေ့ဆုံခြင်းမှာ သေချာပေါက်သေဆုံးခြင်းကို ဆိုလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ္ဆေပန်းချီလောကထဲမှ လှေကားထစ်များပေါ်မှ တစ္ဆေခြေသံများနှင့် ပတ်သက်၍ ဒါကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

သူ၏မျက်လုံးထောင့်မှ အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

သူသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်မှ လူရိပ်တစ်ခု ယိမ်းထိုးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်မိသည်။

ထိုလူရိပ်သည် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး သစ်ပင်အများအပြားကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေပုံရကာ ဒီထောင့်မှအမြင်တွင် ကွယ်ရာတစ်ခုဖြစ်စေသည်။ တန်းစီပြီးဖြတ်နေသော သစ်ပင်များမှာ နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး တစ္ဆေမျက်လုံး၏ စောင့်ကြည့်မှုကို တားဆီးနေသည်။

"တစ္ဆေလား။"

ယန်ကျန့်၏နှလုံးသား တင်းကြပ်သွားသည်၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ မြင်နိုင်ရန်နှင့် ထူးဆန်းအေးစက်သောစာက ဒီတောအုပ်ထဲသို့ ဘာတွေခေါ်ဆောင်လာသည်ကို ကြည့်ရှုရန် သူလှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူဦးတည်ရာပြောင်းပြီး ထိုနေရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်သောအခါ…

လူရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

သစ်ပင်နောက်တွင် မည်သူမျှမရှိ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်များ၏အရိပ်များသာရှိပြီး လူပုံသဏ္ဌာန်အရိပ် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

"တိုက်ဆိုင်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမြင်မှားတာလား။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏မူလနေရာသို့ ပြန်သွားသော်လည်း ယခင်နေရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်သောအခါ သစ်ပင်ဘေးမှလူရိပ်သည် ပြန်ပေါ်မလာတော့ပေ၊ ယခင်ကနှင့်မတူတော့ပေ။

သူသည် ဒီအခြေအနေမှ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် မှန်ကန်စွာမဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်— ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ္ဆေသည် အမှန်တကယ်ရှိနေခဲ့ပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးက တစ္ဆေ၏အရိပ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် တစ္ဆေသည် နေရာပြောင်းသွားပြီဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ယခင်တည်နေရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင်…

ယန်ကျန့်သည် သေချာနိုင်သည်။

တစ္ဆေ၏တည်နေရာသည် သူနှင့်အခြားသူများရှိနေသောနေရာနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည်…

"ဒီလိုအထူးအခြေအနေများအောက်တွင် ပေါ်လာသောတစ္ဆေများသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများဖြင့် ချည်နှောင်ထားခြင်းမရှိတော့ နိုင်ခြေများသည်၊ ဒီတောအုပ်ထဲမှ လူတိုင်းသည် တစ္ဆေ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရနိုင်ခြေရှိသည်။ ဒီလူအနည်းငယ်မှာမူ ငါတို့အစောပိုင်းကပြောခဲ့သလိုပဲ သတင်းစကားကို မပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ယခုအခါတွင် တစ္ဆေဆိုး၏အမျက်ဒေါသကို ခံနေရခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ငါအတွက်တော့ ထိုစာကိုဖတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဖြစ်သည်။"

"ဖြစ်နိုင်တာာ ထိုစာထဲတွင် မူလက အကြောင်းအရာများပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ငါအတင်းအကျပ် စာအိတ်ကိုဆုတ်ဖြဲလိုက်တော့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ္ဆေဆိုးကိုဆင့်ခေါ်သော ကျိန်စာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် စာ၏ရည်ရွယ်ချက်က အစကတည်းက ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး ငါ့ကိုပစ်မှတ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ တစ္ဆေပေါ်လာမည်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

တစ္ဆေ၏တည်နေရာကို မဖော်ထုတ်နိုင်ဘဲ မျက်စိစုံမှိတ်လှုပ်ရှားခြင်းက သူ့ကို အားနည်းစေမည်သာဖြစ်သည်။

တောအုပ်ထဲတွင် လေနောက်တစ်ကြိမ်ထလာသည်၊ သစ်ပင်များယိမ်းထိုးကာ ရှည်လျားသော တစ္ဆေအရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်၊ သစ်ကိုင်းနှင့်သစ်ရွက်များ တိုက်ခတ်သံ တရှဲရှဲက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး မသဲမကွဲ ပုပ်သိုးသောအနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပုံရသည်။

တစ္ဆေသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဒီအသေးစိတ်အချက်ကို မှတ်သားထားသည်၊ တစ္ဆေလှုပ်ရှားတိုင်း အနီးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာများ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ ယခင်က တစ္ဆေသည် တစ်နေရာတည်းတွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်တန့်နေခဲ့သောကြောင့် တောအုပ်ထဲတွင် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေလှုပ်ရှားနေသော်လည်း ၎င်းသည် မည်သည့်ဦးတည်ရာသို့ ဦးတည်နေသည်၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်လူကို ချဉ်းကပ်ရန်ကြိုးစားနေသည်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊ ဖိနှိပ်မှု၊ တစ္ဆေ၏အလာအပြန်။

ထိုသို့သော အစွန်းရောက်ပတ်ဝန်းကျင်များက လူတစ်ယောက်၏ ခံနိုင်ရည်ကို စမ်းသပ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် မျက်နှာသေဖြင့်ရှိနေပြီး တစ္ဆေပေါ်လာသည့်အခါ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် အခြားသူများမှာမူ ထိုမျှတည်ငြိမ်ခြင်းမရှိပေ။

အရိုးပြာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင်ရပ်နေသော လီယွဲ့သည် တစ်ကိုယ်လုံးတင်းမာနေပြီး ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူသည် နာကျင်ကိုက်ခဲပြီး မောပန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားရန်မရဲပေ၊ ပြာဖုံးနေသောနေရာမှပင် ခြေတစ်လှမ်းမခွာရဲပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ပြာများ၏လုံခြုံမှုမှ မထွက်ခွာသရွေ့ တစ္ဆေသည် သူ့ကိုတိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အတိတ်က သူသည် ဒီအရာကြောင့်ပင် အသက်ရှင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အရိုးပြာမှာ အစွမ်းထက်လှသည်မဟုတ်ပေ။ ဒီအခြေအနေမပြီးဆုံးနိုင်ဘဲ တစ္ဆေသည် အနီးအနားတွင် အကန့်အသတ်မရှိ လှည့်လည်နေပါက သူသည် နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ခိုက်ခံရမည်သာဖြစ်သည်။

လေအေးသည် ဆက်လက်တိုက်ခတ်နေသည်။

သစ်ပင်များ၏ယိမ်းထိုးမှုက ထူးဆန်းအေးစက်သော ခြေသံတစ်စုံ၏ ချဉ်းကပ်လာမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ဒီခြေသံများမှာ လေးလံပြီး ထူထဲသောသစ်ရွက်လွှာများပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ မရပ်မနား နီးကပ်လာသည်။

တစ္ဆေ ပထမဆုံးချဉ်းကပ်သောသူမှာ ယန်ကျန့်မဟုတ်၊ လီယွဲ့လည်းမဟုတ်၊ ကျိုးလင်အမည်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ ဒီတိတ်တဆိတ်ချဉ်းကပ်လာမှုကို သတိမပြုမိနိုင်ပေ။ ယန်ကျန့်၏တစ္ဆေမျက်လုံးပင် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာများကို မြင်နိုင်သော်လည်း သစ်ပင်များက သူ၏အမြင်ကိုကွယ်နေသောကြောင့် တစ္ဆေ၏တည်နေရာကို ချက်ချင်းမဖော်ထုတ်နိုင်ပေ။ သူသိသည်မှာ အနီးအနားမှတစ္ဆေ လှုပ်ရှားနေပြီး တိကျသောအတိုင်းအတာကို ခွဲခြားမရနိုင်ခြင်းပင်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် တစ္ဆေမျက်လုံးကို တတိယ သို့မဟုတ် စတုတ္ထအဆင့်သို့ အသက်သွင်းလိုက်ပါက သူမြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ထိုသို့မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူ့ထံသို့ တစ္ဆေများချဉ်းကပ်မလာကြောင်း သေချာစေရန်သာ လိုအပ်သည်၊ အခြေအနေကိုနားမလည်ဘဲ တစ္ဆေကို မျက်စိစုံမှိတ်ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ အလွန်မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။

"ကျိုးလင်၊ ငါတို့နောက်မှာ ခြေသံတွေကြားရသလိုပဲ"

သူ၏ဘေးမှအမျိုးသမီး ကျောက်လီက ရုတ်တရက် အာရုံကြောများတင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နောက်မနေနဲ့၊ ငါ့ကိုမခြောက်နဲ့"

ကျိုးလင်၏နှလုံးသားမှာ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါနောက်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ သစ်ကိုင်းတွေကျိုးတဲ့အသံကြားလိုက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒီအခြေအနေအောက်မှာ ငါတို့မလှုပ်ရှားခဲ့ဘူး၊ လီယွဲ့က ပိုလို့တောင်မလှုပ်ရှားဘူး၊ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်က အဲ့ဒီစာကိုဖတ်ပြီးကတည်းက ကျိန်စာသင့်နေပြီး အဲ့ဒီနေရာနားမှာပဲ နေနေတာ… ဒါဆိုပြောစမ်း၊ ငါတို့ဘေးမှာ ဘယ်သူကပေါ်လာပြီး သစ်ကိုင်းတွေချိုးမှာလဲ။"

ကျောက်လီသည် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း သူမ၏ရှင်းလင်းသောဦးနှောက်က သူတို့ရှေ့မှ အခြေအနေကို သုံးသပ်နိုင်စေခဲ့သည်။

"ငါ-ငါထင်တယ် ငါတို့ပစ်မှတ်ထားခံနေရပြီထင်တယ်" ကျိုးလင်က စကားထစ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏လက်များမှာ ခေတ်ဟောင်းပစ္စတိုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တုန်ယင်နေသည်။

အခွင့်အရေးတစ်ခုတည်းသာ။

သူတစ္ဆေကိုထိအောင်ပစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် ရလဒ်မှာ ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူတို့မည်မျှပင် ထင်ကြေးပေးနေပါစေ၊ သူတို့သည် ၎င်းကိုအကောင်အထည်မဖော်ခဲ့ကြပေ၊ တစ္ဆေ၏ချဉ်းကပ်မှုမှလွတ်မြောက်ရန် သူတို့၏နေရာများကို ပြောင်းလဲရန်မရဲကြပေ။ သူတို့သည် ထိုနေရာတွင်ပင် တင်းမာကြောက်ရွံ့စွာ ရပ်နေကြသည်။

နှစ်ယောက်သား အချင်းချင်းစကားပြောရင်း အနည်းငယ်လုံခြုံမှုရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေစဉ် တစ္ဆေပေါ်လာသည်။

အနီးဆုံးသစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်—၎င်းသည် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သက်ရှိဟုခေါ်နိုင်သူတော့မဟုတ်ပေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့်မျက်နှာတစ်ခြမ်းသာ မြင်နိုင်သည်၊ အခြားတစ်ခြမ်းမှာ သစ်ပင်ဖြင့်ကွယ်နေပြီး လုံးဝမပေါ်ပေ။

ဒီလူသည် အလွန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးခဲ့ပုံရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှံ့များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသည်၊ သူခုလေးတင် တူးဖော်ခံခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။

ကျိုးလင်နှင့် ကျောက်လီတို့မှာ လုံးဝအရိပ်အယောင်မသိကြပေ၊ တစ္ဆေသည် သူတို့၏ဘေးတွင် ရောက်ရှိနေသည်ကိုပင် မသိကြပေ။

သူတို့သည် မီတာဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးပြီး လက်လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိတွေ့နိုင်လောက်အောင် နီးကပ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် တစ္ဆေရပ်တန့်သွားသည်။

တောအုပ်ထဲမှလေ ငြိမ်သက်သွားပြီး အရာအားလုံးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ကောင်းမွန်သောဘက်သို့ ဦးလှည့်သွားပုံရသည်။