လွှတ်ပေးလိုက်သော လူသုံးယောက်

ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော်လည်း အန္တရာယ်တော့မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဒီတစ္ဆေ၏ထူးခြားမှုက ယန်ကျန့်ကို မှောက်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားရစေသည်၊ အကြောင်းမှာ သူကျိုးလင်၏ခန္ဓာကိုယ် တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဒီတစ္ဆေနှင့်တွေ့ဆုံမှုမှာ သူယခင်ကကြုံတွေ့ခဲ့သော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များနှင့် မတူကြောင်း သူသိလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီစာက ငါ့ကိုအထူးတလည်ပစ်မှတ်ထားပုံရတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်။ အကယ်၍ အဲ့ဒီတစ္ဆေက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အောင်မြင်စွာကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ရင် ငါဒီမှာတကယ်ပဲ သေသွားနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်၏အကြည့်များ တောက်ပသွားသည်။

"ဒါဆို ဒါက အဲ့ဒီစာကိုဖွင့်လိုက်တဲ့အတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့တန်ဖိုးလား။ ဖတ်ရှုသူကိုပစ်မှတ်ထားတဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ပေါ့။ အန္တရာယ်ကတော့ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဆင့်က သိပ်မမြင့်ဘူးထင်တယ်… ဖြစ်နိုင်တာက ဒါက ငါပထမဆုံးအကြိမ်စာဖတ်လို့ဖြစ်မယ်။ ဒုတိယအကြိမ် ဒါမှမဟုတ် တတိယအကြိမ်ဖတ်ရင် ပိုပြီးကိုင်တွယ်ရခက်တဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်။"

စာပို့သမားဆိုတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက သူထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းဘူးထင်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီတစ္ဆေကို ကိုင်တွယ်လို့ရမလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ရအောင်။"

ယန်ကျန့်သည် အခြားအတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားပြီး လက်ရှိပြဿနာကို အရင်ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီတစ္ဆေက မြန်မြန်ဆန်ဆန်မသတ်နိုင်ပေမဲ့ အလွန်အမင်းထူးဆန်းပြီး အခြားတစ္ဆေများနှင့် ကွဲပြားသည်။

"ငါကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေဆိုးတွေကို မထိနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအရိပ်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ။ သူက ဒီတစ္ဆေကို ဖိနှိပ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

သူသည် သတိထားနေသည်၊ ယခင်လူ၏ တစ္ဆေကျူးကျော်ခံရသည့်ကံကြမ္မာမျိုး ထပ်မဖြစ်ချင်သောကြောင့် သူသည် ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအရိပ်ကို ရှေးရိုးဆန်ဆန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အရပ်မြင့်ပြီး မည်းနက်သောပုံရိပ်တစ်ခုသည် ယန်ကျန့်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာခွဲထွက်ပြီး သူ၏နောက်တွင်ရပ်လိုက်သည်၊ မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်ထဲတွင် ခေါင်းမရှိသော အလောင်းကောင်တစ်လောင်းနှင့်တူနေသည်။

ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအရိပ်ပေါ်လာသည်နှင့် ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော တစ္ဆေဆီသို့ ချက်ချင်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ချဉ်းကပ်ခြင်းမဟုတ်သောကြောင့် ယန်ကျန့်၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ်ပိုရဲတင်းလာသည်။

တစ္ဆေအရိပ်သည် လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားပြီး ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေ၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းကျူးကျော်ဝင်ရောက်တော့မည်အပြုတွင် မြေပြင်ပေါ်လဲလျောင်းနေသောခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်တစ်ကြိမ်လှုပ်ရှားလာသည်။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်—ထူးဆန်းသောလေ တိတ်သွားသည်၊ အေးစက်သောအရှိန်အဝါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောအုပ်ကိုဖုံးလွှမ်းနေသော မှောင်မိုက်မှုသည် စတင်စပြုလာသည်၊ ညဉ့်ဆုတ်ခွာပြီး နေ့ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင်။

"ဟမ်။"

ဒီပြောင်းလဲမှုက ယန်ကျန့်ကို သူ၏လုပ်ရပ်များတွင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားစေသည်။

ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်လဲလျောင်းနေသော ကျိုးလင်အမည်ရှိ အမျိုးသားသည် သူ၏ခေါင်းကိုကိုင်ကာ မူးဝေစွာထလာပြီး သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်။

"ငါ့ကိုခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါမေ့လဲသွားသလိုပဲ ခံစားရတယ်။"

"ငါဘာမှမဖြစ်ဘူးလား။ ခုနက တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်က ငါ့ကိုလိုက်နေတာ ငါမှတ်မိတယ်။"

သူသည် သူ၏သတိလစ်နေသည့်ကာလ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်၊ ထွက်ပြေးနေစဉ် လဲကျသွားသည်ကိုသာ မှတ်မိပြီးနောက် သူသည် ယခုအချိန်အထိ ပြန်နိုးမလာခဲ့ပေ။ သူသည် မေ့လဲရာမှ သတိပြန်ရလာသည်ဟုသာ ထင်နေပြီး သူတကယ်သေဆုံးခဲ့သည်ဆိုသော ဖြစ်နိုင်ခြေကို လုံးဝမစဉ်းစားမိပေ။

"ပြန်ရှင်လာတာလား။"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ကျိုးလင်သေဆုံးကြောင်း ခုလေးတင် အတည်ပြုခဲ့သည်၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာအေးစက်နေပြီး တစ္ဆေက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာပုံရပြီး ယုတ္တိဗေဒကို လုံးဝဆန့်ကျင်နေသည်။

ကျိုးလင်က မတော်တဆ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာများလား။

မဟုတ်ဘူး။

ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။

တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်မဖြစ်ခင်မှာ သေချာပေါက် အရင်မသေနိုင်ပေ၊ အလောင်းကောင်ဖြစ်သွားတဲ့သူက အဲ့ဒီအခန်းကဏ္ဍကို ဘယ်လိုဖြည့်ဆည်းနိုင်မှာလဲ။

သို့သော်လည်း တောအုပ်ထဲမှ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကောင်းကင်သည် ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။

နေရောင်ခြည်အချို့ပင် နေရာထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်၊ သို့သော် ဒါသည် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ပြောင်းလဲမှုများကြောင့်သာဖြစ်ပြီး အခြားသူများမှာမူ မသိရှိသေးပေ။

"ဘာ၊ ဘာကြီးလဲ။"

ရုတ်တရက် ကျိုးလင်သည် သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး သူနှင့်အလွန်နီးကပ်နေသော အရပ်မြင့်ပြီးခေါင်းမရှိသည့် အနက်ရောင်အရိပ်ကိုမြင်သောအခါ ကြောက်လန့်တကြား ခုန်ထကာ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်၊ ထိတ်လန့်မှုက သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူလှုပ်ရှားသင့်သလား သို့မဟုတ် ချုပ်တည်းထားသင့်သလားဆိုတာ မသေချာပေ။

ကျိုးလင်ကိုသတ်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း ဒါက တစ္ဆေကို ဒုတိယလူတစ်ဦးထံ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်စေနိုင်ပြီး ထိုအကျိုးဆက်ကို ခန့်မှန်းရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒီလိုတွေးရင်း ယန်ကျန့်၏အကြည့်သည် တဖြည်းဖြည်းနောက်ဆုတ်သွားပြီး အရပ်မြင့်ပြီး ခေါင်းမရှိသည့် အနက်ရောင်အရိပ်သည် လျင်မြန်စွာ နိမ့်ကျသွားကာ သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်ကိုဖုံးလွှမ်းသော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ဘာလှုပ်ရှားမှုမှမလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ မင်းရဲ့တစ္ဆေလား။"

ကျိုးလင်သည် ယန်ကျန့်၏အရိပ်ကိုမြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်စရာဖြစ်နေသည်။

ထိုယန်ကျန့်၏အရိပ်သည် တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ပြီးသွားပြီလား။"

တစ္ဆေနယ်မြေပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ဘေးမှအမျိုးသမီး ကျောက်လီသည် ပတ်ဝန်းကျင်လင်းထိန်လာသည်ကိုမြင်ပြီး အလွန်အမင်းဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေဘယ်မှာလဲ။ တစ္ဆေဘယ်မှာလဲ။"

မလှမ်းမကမ်းတွင် လီယွဲ့သည်လည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အလွန်တည်ကြည်နေသည်။

သူသည် ဒီလီယွဲ့ကို လေ့လာနေသည်၊ တကယ့်တစ္ဆေသည် ဒီလူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် နေထိုင်နေသောကြောင့် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာများရှိမရှိ ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အနီးကပ်လေ့လာကြည့်ရာတွင် ထိုလူသည် လုံးဝပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေပြီး ပြဿနာလက္ခဏာများမပြပေ။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ခုနကဖြစ်သွားတဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းလိုက်တာပေါ့။ အထင်ကြီးစရာပဲ။"

လီယွဲ့သည် ချီးကျူးစကားဆိုရန် မနှောင့်နှေးပေ။

"တကယ်ပဲ၊ ဒီအဆင့်အန္တရာယ်က ခင်ဗျားလိုလူတစ်ယောက်အတွက်တော့ သိပ်သေးဖွဲလွန်းတယ် ထင်တယ်။ ကျွန်တော်သာသိခဲ့ရင် စာကိုကာကွယ်ဖို့မကြိုးစားဘဲ ခင်ဗျားကို ပေးလိုက်သင့်တယ်။"

ဒီလိုသဘာဝလွန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခြင်းက သူစာကိုဖတ်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီကြောင်း သဘာဝအတိုင်း သက်သေပြနေသည်။

"စာက ပျောက်သွားပြီ။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ကိုဆန့်တန်းပြလိုက်ပြီး ချေမွထားသောစာသည် ပြာဖြစ်သွားကာ လေနှင့်အတူလွင့်ပါသွားကြောင်း ပြလိုက်သည်။

ထိုအထဲတွင်ရှိသော သဘာဝလွန်စွမ်းအား ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် စာသည် အသုံးမဝင်တော့ပုံရသည်။

လီယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်.

"ဒါသတင်းကောင်းပဲ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီကတာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ စာမရှိတော့ရင် ပို့ပေးစရာမလိုတော့ဘူး။"

"ဒီလိုလား။ မင်းတို့ရဲ့ စာပို့သမားဆိုတဲ့ အထောက်အထားကကော။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"စာပို့သမားဆိုတဲ့ အထောက်အထားကတော့ ကျန်နေတုန်းပဲ။"

လီယွဲ့၏မျက်နှာအမူအရာ နောက်တစ်ကြိမ်ညို့မှိုင်းသွားသည်။

"ဒါက တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်ရဲ့ ကျိန်စာပဲ။ စာပို့သမားဖြစ်သွားပြီးနောက် ဘယ်သူမှ လွတ်မြောက်လို့မရဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ စာပို့သမားတစ်ယောက်မှ ကျွန်တော် မကြားဖူးဘူး။ အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းက အဲ့ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စာတိုက်ကို အမွေဆက်ခံပြီး အဲ့ဒီမှာ ထိန်းချုပ်မှု့ ရယူဖို့ပဲ။"

"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်မသိဘူး၊ စာပို့တဲ့လုပ်ငန်းစဉ်မှာ စာပို့သမားတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တဖြည်းဖြည်း ပိုသိလာမယ်ဆိုတာပဲ ကျွန်တော်သိတယ်။"

ယန်ကျန့်သည် မျက်ခုံးများတွန့်လိုက်သည်။

"စာတိုက်လား။ အဲ့ဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲ။"

"ကျွန်တော်မသေချာဘူး၊ အဲ့ဒီနေရာကိုမသိဘူး၊ ကျွန်တော်သိတာက တစ်ခါတလေ တံခါးတစ်ချပ် ဖွင့်လိုက်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့ပဲ စာတိုက်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်၊ တခြားသူတွေ အတွက်လည်း အတူတူပဲ။ တချို့လူတွေက GPS သုံးပြီး တည်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် လုံးဝအသုံးမဝင်ဘူး"

လီယွဲ့က ပြောသည်။

"မင်းဘယ်လိုစာပို့သမားဖြစ်လာတာလဲ။" ယန်ကျန့်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

လီယွဲ့က ခေါင်းခါသည်။

"ကျွန်တော်မသိဘူး။ ကျွန်တော်စာပို့သမားဖြစ်လာတာက မတော်တဆမှုတစ်ခုပဲ။ တစ်နေ့ ကျွန်တော်အိမ်မှာ TV ကြည့်နေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်တယ်။ ဖွင့်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှမရှိဘူး၊ မြေကြီးပေါ်မှာ စာတစ်စောင်ပဲရှိနေတယ်။"

"အဲ့ဒီစာက ခင်ဗျားလက်ထဲက ခုနကစာနဲ့ တထေရာတည်းတူတယ်။ စပ်စုစိတ်နဲ့ ကျွန်တော်ဖွင့်လိုက်တယ်… ပြီးတော့ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော်စာပို့သမားဖြစ်သွားတာပဲ။"

"ဒါက တစ်ယောက်ယောက်က ဒီကျိန်စာကို တမင်ဖြန့်နေသလိုပဲ"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

တံခါးခေါက်တဲ့လူက တစ္ဆေတော့ သေချာပေါက်မဟုတ်ဘူး၊ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ကျိန်စာကိုဖြန့်ဝေနေတဲ့ တခြားစာပို့သမား တစ်ယောက်ဖြစ်မယ်၊ ဒါကြောင့် ဒါက မပြတ်မတောက် ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေတာပဲ။

ယန်ကျန့်တိတ်ဆိတ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ လီယွဲ့က ချက်ချင်းပြောသည်။

"ကျွန်တော့်အဖော်တစ်ယောက် ခင်ဗျားလက်ချက်နဲ့သေဆုံးခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒီပို့ဆောင်မှုတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ လူတစ်ယောက်ပဲသေဆုံးခဲ့တာ တော်တော်ကံကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဒီမှာ ကြာကြာမနေနိုင်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ထွက်သွားဖို့လိုတယ်၊ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်၊ ခင်ဗျားကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကိုသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတုန်းပဲဆိုရင်တော့ ကံကြမ္မာအတိုင်းပဲ လက်ခံရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပါဘူး။ တစ္ဆေတွေတောင် ခင်ဗျားကိုမသတ်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကိုဖြေရှင်းဖို့ စက္ကန့်အနည်းငယ်ပဲ ကြာမှာပါ။"

သူသည် ပတ်မနေဘဲ တည့်တည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ။" ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာမေးလိုက်သည်။

"စာတိုက်ကိုပြန်မှာပါ" လီယွဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဒီလူများ၏အသက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏အဆင့်တွင် လူအနည်းငယ်၏ အသက်ရှင်သေဆုံးခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရေးမပါပေ။ သူဂရုစိုက်သောအရာမှာ တစ္ဆေပူးကပ်နေသော လူပင်ဖြစ်သည်။

သူဒီလူများကို လက်စတုံးပြီး ထိုတစ္ဆေကို ရှင်းပစ်သင့်သလား၊ သို့မဟုတ် အလုပ်ရှုပ်သက်သာအောင် သူတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းတာက ပိုကောင်းမလား။

"မင်းတို့အားလုံးသွားလို့ရတယ်။ တာချန်းမြို့ကို နောက်တစ်ခါ မလာနဲ့တော့။ နောက်တစ်ခါ အလားတူပို့ဆောင်မှုတာဝန်ရှိရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖြေရှင်းဖို့နည်းလမ်းရှာကြ။ မဟုတ်ရင် ငါမင်းတို့ကို ဒီမှာနောက်တစ်ခါမြင်ရင် နေရာမှာတင် သတ်ပစ်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါဘာသတိပေးချက်မှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့မသေခင် ငါ့မျက်နှာကိုတောင် မြင်ရမှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာပြောရင်း သူတို့ကို အပြင်းထန်ဆုံးသတိပေးချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

လီယွဲ့၏ကျောရိုးထဲတွင် အေးစက်သွားသည်၊ သူ၏ရှေ့မှလူသည် သူတို့ကိုခြောက်လှန့်ရန် စကားကြီးစကားကျယ်ပြောနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ ယန်ကျန့်သည် သူတို့ကို အမှန်တကယ်သတ်ချင်ပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသောအန္တရာယ်ကို အစပျိုးကတည်းက ဖြတ်တောက်ချင်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

သို့သော် သူ ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် စာပို့သမားများကို သတိထားနေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် သူ၌ အခြားအစီအစဉ်များရှိနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ တာချန်းမြို့မှာ ဘယ်တော့မှပြန်ပေါ်လာမှာမဟုတ်ဘူး၊ တစ်သက်လုံးပါ။ ခင်ဗျားဒါကို စိတ်ချနိုင်ပါတယ်" လီယွဲ့က ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က "ငါမင်းတို့ရဲ့ကတိတွေကို မတောင်းဆိုဘူး။ ငါပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်ဖို့ပဲလိုတယ်။ ပြီးတော့ မင်းတို့တာချန်းမြို့ကထွက်သွားပြီးရင် ဖွင့်ဖို့ ငါ့မှာစာတစ်စောင်ရှိတယ်" ဟု ထပ်ပြောသည်။

ထို့နောက် သူသည် အနီးအနားမှ အလောင်းပေါ်တွင် စက္ကူနှင့်ဘောပင်ရှာကာ မှတ်စုတစ်ခုရေးပြီး ခေါက်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမတိုင်ခင်မှာ မင်းတို့မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖွင့်လိုက်ရင် တာချန်းမြို့ကနေ အရှင်လတ်လတ် ထွက်သွားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

စာအိတ်မပါသော မှတ်စုသည် လီယွဲ့၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

သူ၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများထွက်လာပြီး သူသည် ၎င်းကိုဖွင့်ရန် စဉ်းစားဖို့ပင်မရဲပေ။ ၎င်းသည် ယခင်စာထက်ပင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံရသည်။

"သွားကြတော့" ယန်ကျန့်သည် သူ၏အကြည့်ကိုရုတ်သိမ်းပြီး သူ၏လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ အမူအရာပြလိုက်သည်။

"ကျိုးလင်၊ မြန်မြန်လုပ်ကြရအောင်"

ကျောက်လီအမည်ရှိ အမျိုးသမီးက ပြောပြီး မနှောင့်နှေးရဲဘဲ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမမထွက်ခွာခင်တွင် သူမသည် ယန်ကျန့်ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ ဒီကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသောလူ၏ ပုံရိပ်ကို သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်စေပြီး သူမ၏ တစ်သက်တာလုံး သူ့ကိုဘယ်တော့မှပြန်မတွေ့ရန် သစ္စာဆိုလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

အကြောင်းမှာ သူသည် ကလဲ့စားချေတတ်သောတစ္ဆေတစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ၊ သူတို့သုံးယောက်သည် ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ယန်ကျန့်သည် အလောင်းထည့်အိတ်ကိုသယ်ဆောင်ကာ တောအုပ်၏အဝင်ဝတွင်ရပ်ရင်း သူတို့ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

သူ၏အကြည့်သည် ကျိုးလင်အမည်ရှိ အမျိုးသားအပေါ်တွင် အထူးသဖြင့် တင်ကျန်နေသည်။

သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်- ဒီလူများကို တစ္ဆေကို တာချန်းမြို့မှ သယ်ဆောင်သွားစေရန် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲဘာဖြစ်မည်ကို သူမသိသလို မစီမံနိုင်ပေ။ ကမ္ဘာကြီးသည် အပေါက်အပြဲများဖြင့်ပြည့်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် တစ္ဆေကျူးကျော်မှု၏အစအနများရှိနေသည်။ သူသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူကိုင်တွယ်နိုင်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုရှိသည့်တိုင် သူရှောင်သင့်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

တည့်တည့်ရင်မဆိုင်ခြင်းဖြင့် သူသည် နောက်ထပ်အန္တရာယ်တစ်ခုကို လျှော့ချလိုက်သည်။

ဘယ်လိုအထူးအခြေအနေတွေ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်မလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေတွေက ခန့်မှန်းရခက်တယ်။

သူတို့၏ကား အဝေးသို့ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် အလောင်းထည့်အိတ်နှင့်အတူ ရွာသို့ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြင်ကွင်းမှမောင်းထွက်သွားရင်း လီယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သေစမ်းကွာ၊ တာချန်းမြို့မှာ မင်းတွေ့ချင်ဆုံးမဟုတ်တဲ့ နောက်ဆုံးလူနဲ့တွေ့ရတာ ဘယ်လောက် ကံဆိုးလိုက်လဲ။ ယန်ကျန့်ဒီကိုလာမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတောအုပ်ထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အလောင်းအကြောင်း သတင်းဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ။"

"လီယွဲ့၊ ငါထင်တယ် အဲ့ဒီယန်ကျန့်က အရမ်းပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါတို့အရင်ကတွေ့ဖူးတဲ့ တခြားတစ္ဆေဆရာတွေနဲ့ ဘာမှမတူဘူး။ ငါတို့ထွက်သွားတုန်းက သူ့မျက်လုံးထဲကအကြည့်… အေးစက်ပြီး သက်ရှိတစ်ယောက်ရဲ့ခံစားချက် လုံးဝမရှိဘူး၊ အလောင်းသုံးလောင်းကို ကြည့်နေသလိုပဲ။ ပြီးတော့ မင်းသတိထားမိလား။ သူတစ္ဆေစွမ်းအားတွေကို တစ်ကြိမ်ထက်မကသုံးခဲ့တယ်။"

ကျောက်လီအမည်ရှိ အမျိုးသမီးက ခေါင်းအနည်းငယ်ငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်၊ သူမမှာ မြင်သာစွာ မသက်မသာဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီလူအကြောင်း မစဉ်းစားနဲ့တော့၊ ငါတို့သူနဲ့လမ်းကြောင်းထပ်တူကျတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

လီယွဲ့သည် မျက်နှာမဲ့ကာ သွားကြိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီစာသာမရှိရင် ငါတို့အားလုံး သူ့လက်ချက်နဲ့သေနေလောက်ပြီ။ အဲ့ဒီလူက အရမ်းအစွန်း ရောက်တယ်။ သူငါတို့ကိုသတ်မယ် ပြောတာက အကြောင်းပြချက်လုံးဝမရှိသလိုပဲ။ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ဆက်ဆံရတာ ကြိုးပေးကွပ်မျက်ခံရတာထက် ပိုနှိပ်စက်ခံရသလိုပဲ။"

"စကားမစပ်၊ ခုနက အဲ့ဒီယန်ကျန့်က မင်းကိုမှတ်စုတစ်ခုပေးခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ဘာရေးထားလဲ။"

ကျောက်လီက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"သူကငါ့ကို တာချန်းမြို့ကထွက်သွားပြီးမှ ဖွင့်ခိုင်းတယ်။"

လီယွဲ့၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ညို့မှိုင်းသွားသည်။

"သူခိုင်းတဲ့အတိုင်းပဲလုပ်ပြီး အခြေအနေကို ပိုရှုပ်ထွေးအောင်မလုပ်ကြနဲ့တော့။"

မကြာမီ။

ကားထဲမှလူအနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ကားသည် တာချန်းမြို့မှ အတော်အတန်ဝေးကွာသွားသည်အထိ လီယွဲ့သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ မှတ်စုကို တွေဝေစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းတွင် ရိုးရှင်းသောသတင်းစကားတစ်ခုပါရှိသည်- တစ္ဆေက တခြားလူတစ်ယောက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။

ဟမ်။

လီယွဲ့သည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အဓိပ္ပာယ်ကိုသဘောပေါက်ကာ နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှ ကျိုးလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မှန်ထဲတွင် ကျိုးလင်၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ ထူးဆန်းစွာ သူစိမ်းဆန်နေပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင် သွင်ပြင်နှင့် မကိုက်ညီဘဲ အခြားလူတစ်ယောက်၏မျက်နှာကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြူဖျော့ပြီး မြေဆီလွှာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

လီယွဲ့၏အမွေးအမှင်များ ထောင်ထသွားပြီး သူလုံးဝထိတ်လန့်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျောက်လီသည် သူ၏ဘေးတွင်ထိုင်နေပြီး ဘာမှမသိဘဲ ကျိုးလင်သည် ယခင်ကအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်ဟု ထင်နေဆဲဖြစ်ကာ သူတစ်ခါသေဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ကို လုံးဝသတိမပြုမိပေ။