အိပ်မက်ထဲမှာ သေဆုံးခြင်း

ဒီလူအုပ်စု ရောက်လာသောကြောင့် ယန်ကျန့်သည် အနည်းငယ်ကြန့်ကြာသွားပြီး သူရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဆယ်နာရီနီးပါးရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသောအလောင်း တစ်လောင်းပါသည့် အလောင်းထည့်အိတ်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ပေါ့ဆရန်မရဲဘဲ သူသည် ကားထဲမှ အခြားအလောင်းထည့်အိတ်များအပြင် ရွှေရောင်သေတ္တာကိုပါ ရှာဖွေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို သီးခြားစီ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

လူ့ဦးခေါင်းနှစ်လုံး၊ လူသေခေါင်းတစ်စုံ၊ ခေါင်းမပါသော ကိုယ်တစ်ပိုင်း၊ နှင့် ခြေထောက်ငါးချောင်း။

သူ့ကို မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေဆုံးမှာ ဦးခေါင်းတစ်လုံးသည် သူ၏ကွယ်လွန်သူဖခင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူနေပြီး ဒီခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ဖခင်၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေခြင်းပင်။

"ဒုက္ခတစ်ခုပြီး တစ်ခုပါပဲ၊ ဘာမှမသိတုန်းကတော့ အဆင်ပြေပေမဲ့ အခုအတွင်းသတင်းတချို့ သိလာတော့ ငါက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ဘယ်လောက်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပတ်သက်နေလဲဆိုတာ သဘောပေါက်လာတယ်။ ငါကလေးဘဝတုန်းကတောင် တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်ပူးကပ်နေတယ်လို့ သံသယရှိတဲ့အလောင်းတစ်လောင်းကို ငါတို့ရွာနားမှာ ဝယ်ခဲ့တယ်… ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါ့ကိုအမှောင်ချထားခဲ့တာပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် သူ့ဘာသာသူတွေးလိုက်ပြီး အလောင်းများကို စီစဉ်ပြီးနောက် အိမ်အိုကြီးသို့ ပြန်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"မနက်စောစောကတည်းက ဘယ်သွားနေတာလဲ။ ငါနိုးလာတော့ မင်းကိုမတွေ့ဘူး။"

သူပြန်ရောက်သည်နှင့် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဖုန်းဆော့နေသော ကျန်းယန်သည် အလျင်အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေး အနည်းငယ်စူကာ အလွန်အမင်းဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

"ငါ့အမေဘယ်မှာလဲ။" ယန်ကျန့်က တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ခုနက ရွာထဲမှာ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိပုံရတယ်၊ မင်းရဲ့အဒေါ်နဲ့ မင်းတို့မိသားစုထဲက တော်တော်များများ သွားကြည့်ကြတယ်။ ငါက လူအုပ်ထဲမပါချင်လို့ မင်းပြန်လာတာကို ဒီမှာပဲစောင့်နေမလို့။"

"မနေ့ညက အိပ်မက်မက်သေးလား။" ယန်ကျန့်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

အိပ်မက်လား။

ကျန်းယန်သည် ခဏတာအံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ "ဟင့်အင်း၊ အိပ်မက်မမက်ဘူး။ ငါညတစ်ဝက်လောက် မင်းကိုပြုစုပေးနေရပြီး ငါအိပ်ပျော်သွားတော့ အရမ်းနောက်ကျနေပြီ။ ပြီးတော့ ကိုးနာရီအထိ အိပ်မက်မမက်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်။"

"ကောင်းတယ်၊ မင်းအိပ်မက်မမက်ဘူးဆိုရင်။" ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ရုတ်တရက် ငါ့ကိုဒီလောက်စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ။ ဟီးဟီး၊ မနေ့ညက ငါ့ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာလား။ ငါမင်းကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်လေ။ ငါထတော့ မင်းနေမကောင်း ဖြစ်နေမှာစိုးရိမ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကထူးခြားတယ်၊ မင်းနေမကောင်းဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။"

ကျန်းယန်က တခစ်ခစ်ရယ်မောပြီး လျှောက်သွားကာ ယန်ကျန့်၏လက်မောင်းကို ချစ်ခင်စွာ တွယ်ကပ်လိုက်သည်၊ သူမ၏အမူအရာမှာ ချွဲနွဲ့နေသည်။

"ဒီရွာက သိပ်ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာပြောရင်း သူမကိုစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းယန်သည် ခဏတာအံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ကြက်သီးမွေးညင်းများထကာ လည်ပင်းကိုကျုံ့လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကိုမှီကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"သရဲခြောက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"

"မသေချာဘူး၊ စစ်ဆေးကြည့်ဖို့လိုတယ်။ မင်းကြောက်ရင် တာချန်းမြို့ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပြန်သွား။ ငါနဲ့အတူ ဒီမှာနေစရာမလိုဘူး" ဟု ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ကျန်းယန်သည် အိပ်မက်မမက်သောကြောင့် သူမသည် ထိုအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ဝင်၍ တစ္ဆေများလိုက်ခြင်းကို မခံရပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမမှာ သန့်ရှင်းပြီး ထွက်ခွာနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သည်။

"ငါမပြန်ဘူး။ မင်းဘယ်မှာရှိလဲ၊ ငါအဲ့ဒီမှာပဲရှိမယ်" ကျန်းယန်က ပြောသည်။

"ငါက မင်းရဲ့ရည်းစားပဲလေ။ မင်းကိုစွန့်ပစ်ပြီး ငါတစ်ယောက်တည်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ထွက်ပြေးလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ အခုက ငါတို့အချစ်ကို သက်သေပြဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ။"

သူမပြောနေရင်း လည်ပင်းကိုစောင်းကာ ယန်ကျန့်ကို တည်ကြည်စွာကြည့်လိုက်သည်။

သူမဒီလောက်သတ္တိတွေ ဘယ်ကရလာမှန်းမသိပေ။

"ငါ့ဘေးမှာနေတာက နည်းနည်းပိုလုံခြုံတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"လုံးဝမဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝမဟုတ်ဘူး" ကျန်းယန်က ချက်ချင်းငြင်းသည်၊ သို့သော် ယန်ကျန့်၏ ထူးဆန်းစွာတည်ငြိမ်သောမျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမအနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလိုခံစားရသည်။

"ငါဝန်ခံပါတယ်၊ နည်းနည်းလေးပါ၊ နည်းနည်းလေးပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းနဲ့အတူရှိရင် ငါအရမ်း လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ အမြဲတမ်းအဲ့ဒီလိုပဲ။"

"မင်းရဲ့ရိုးသားမှုကို ထောက်ထားပြီး ငါနဲ့အတူ ရွာထဲလမ်းလျှောက်ပြီး ခုနက တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"အာ။ ဒါပေမဲ့ ငါမိတ်ကပ်မလိမ်းရသေးဘူးလေ။" ကျန်းယန်သည် ဝမ်းသာအံ့ဩစွာ ပေါ်လာသည်။

"ငါမင်းနဲ့ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက မင်းရေမချိုးတာ ရက်တော်တော်ကြာနေပြီ၊ အိမ်သာထဲမှာ ပိတ်မိနေတာလေ။ မင်းအိမ်သာရေတွေ အများကြီးသောက်ခဲ့မှာပဲ။ အခုမှ ဘာလို့ဒီလောက် အမွှန်းတင်နေရတာလဲ။ သွားကြစို့"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့အမှောင်မိုက်ဆုံးအတိတ်ကို ပြန်မပြောပါနဲ့"

ကျန်းယန်က ပြန်ပြောသည်။

သူသည် ရွာသို့ အချိန်အတော်ကြာမရောက်ဖြစ်သော်လည်း ဒီရွာငယ်လေးတွင် ဖြစ်ပျက်သောအရာ အားလုံးသည် လျင်မြန်စွာ လူတိုင်းသိသောအကြောင်းအရာဖြစ်လာသည်။ ပန်းတိုင်မရှိဘဲ လျှောက်သွားရုံဖြင့် ယန်ကျန့်သည် ရွာထဲမှ ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် ရွာသားတစ်စု စုဝေးကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ခုနက ရွာထဲမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော်အပြင်ခဏထွက်သွားလို့ မသိလိုက်ဘူး။ တစ်ယောက်လောက်ပြောပြလို့ရမလား။"

ယန်ကျန့်သည် ချဉ်းကပ်ကာ မရင်းနှီးသောလူတစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ယန်ကျန့်မဟုတ်လား။ မင်းကိုမတွေ့ရတာ နှစ်တွေကြာပြီ၊ အရပ်ရှည်လာလိုက်တာ။ မင်းက မင်းအဖေနဲ့တစ်ပုံစံတည်းပဲ၊ ပုံစံခွက်တစ်ခုတည်းက ထုထားသလိုပဲ။ မင်းအဖေသာ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကားတိုက်မှုကြောင့်မသေခဲ့ရင် သိပ်နှမြောစရာကောင်းတာပဲ"

သူမမှတ်မိသော အသက်ကြီးသူတစ်ဦးက ပြောသည်၊ သို့သော် ဒီအနည်းငယ် အသက်ကြီးသောလူသည် ယန်ကျန့်ကို ရှင်းလင်းစွာသိနေသည်။

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူက ဆက်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီမနက် ကိစ္စကြီးတစ်ခုဖြစ်သွားတယ်၊ အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါသိပ်မရှင်းလင်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့မိသားစုနဲ့ဆိုင်တယ်။ မင်းတို့မိသားစုထဲက ရှောင်ယွမ်ဆိုတဲ့ကောင်မလေး လူသတ်မှု ကျူးလွန်တယ်ထင်တယ်၊ အရမ်းရက်စက်တဲ့နည်းလမ်းတွေသုံးပြီး တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ရဲကိုအကြောင်းကြားပြီးပြီ၊ မကြာခင် တစ်ယောက်ယောက်လာဖမ်းလောက်ပြီ။"

"ရှောင်ယွမ်လား။ အဲ့ဒါ ယန်မြို့မှာ မင်းအရင်ကတွေ့ခဲ့တဲ့ ဝမ်းကွဲညီမတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်။"

ကျန်းယန်က အံ့ဩစွာဖြင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် မျက်ခုံးများတွန့်လိုက်သည်။

"သွားကြည့်ရအောင်။"

ထိုလူက ဆက်ပြောသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဒီကောင်မလေးက မင်းရဲ့ရည်းစားဖြစ်ရမယ် ဟုတ်လား။ သူဘယ်ကလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လက်ထပ်ရင် မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာပို့ဖို့ မမေ့နဲ့နော်။"

"ဟီးဟီး၊ သေချာပေါက်ပို့မှာ၊ သေချာပေါက်ပဲ" ကျန်းယန်က ပြုံးကာ ယဉ်ကျေးစွာပြန်ဖြေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ထိုလူကိုလျစ်လျူရှုလိုက်သည်၊ သူသည် လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားပြီး မကြာမီ ရွာထဲမှ သုံးထပ်တိုက်အနောက်တိုင်းပုံစံအဆောက်အအုံတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဒါက သူ၏ဝမ်းကွဲညီမ၏အိမ်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အတန်ငယ်ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းထဲတွင် လူများပြည့်နေသည်။ သူ၏မိသားစုမှ ဆွေမျိုးများ、 သူမမှတ်မိသော အသက်ကြီးသူအချို့၊သူ၏ဝမ်းကွဲညီမ၏မိဘများ… ကလေးများပင် အခြေအနေ၏ပြင်းထန်မှုကို နားမလည်ဘဲ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေကြသည့်အထဲ ဝင်ပါနေကြသည်။

"အထဲဝင်ပြီး ကြည့်လိုက်ရအောင်။"

ယန်ကျန့်သည် လူအုပ်ကိုတွန်းဖယ်ကာ အိမ်ထဲသို့ဝင်၍ ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရန်စီစဉ်လိုက်သည်။

"ဟေ့၊ မင်းအထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အဲ့ဒီထဲကို ဝင်လို့မရဘူး။"

အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ယန်ကျန့်ကို အလျင်အမြန်လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာက ခင်ဗျားအိမ်မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်ဝင်ဖို့ ခင်ဗျားရဲ့ခွင့်ပြုချက်လိုလို့လား။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ အနည်းငယ်မျှသော ယဉ်ကျေးမှုမရှိပေ။

ထိုလူက ချက်ချင်းပြောသည်၊

"ကျန်းဖန်၊ နင့်ယန်ကျန့်ကို ထိန်းစမ်း။ သူက ဘယ်လိုစကားပြောနေတာလဲ။ ဒါက ကလေးတစ်ယောက် ကမောက်ကမလုပ်ရမယ့် နေရာလား။ အခြေအနေကိုတောင် ထည့်မစဉ်းစားဘဲ ဒီမှာ ဒုက္ခပေးနေတုန်းပဲ။"

ကျန်းဖန်သည်လည်း ယန်ကျန့်သည် ဒီအချိန်တွင် ဒုက္ခမပေးသင့်ဟု ခံစားမိပြီး သူ့ကိုပြန်လာရန် ခေါ်တော့မည်အပြုတွင် ယန်ကျန့်သည် အဆောက်အအုံထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားပြီးဖြစ်ကာ တားမနိုင်ဆီးမရ၊ စိတ်ထင်တိုင်းပြုမူနေသည်။

"ဒီခေတ်လူငယ်တွေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားမှာမကြောက်ဘူးလား။ သူတို့သာ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်"

ထိုလူက စကားဆက်မပြောနိုင်လောက်အောင် စိတ်ဆိုးနေသည်။ သူသည် လူငယ် တစ်ယောက်ဖြစ်သော ယန်ကျန့်က သူ၏စကားများကို ဘာမှမဟုတ်သလို သဘောထားသောကြောင့် မလေးစားခံရသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ဒါက အစဉ်အလာကိုထိန်းသိမ်းရုံသာမက သူသည် ယန်ကျန့်ကြောင့် အရှက်ရသည်ဟုလည်း ခံစားမိသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သူ၏လုပ်ရပ်များမှာ မသင့်လျော်ဟု မထင်ပေ၊ သူသည် အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပြုမူခဲ့သည်။

သူသာမက ကျန်းယန်သည်လည်း သူ၏အပြုအမူမှာ ဘာမှမှားသည်ဟု မမြင်ပေ။ သူမသည် ယန်ကျန့်သည် တာချန်းမြို့၏တာဝန်ခံနှင့် အိမ်နီးချင်းမြို့ရွာများကို တာဝန်ယူရသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏အခွင့်အရေးအတွင်းတွင် ရှိကြောင်း အလွန်ရှင်းလင်းစွာသိသည်။

အကယ်၍ ယန်ကျန့်ဆန္ဒရှိပါက သူသည် သူ၏တာဝန်ယူရာနယ်မြေအတွင်းရှိ မည်သည့်နေရာကိုမဆို တရားဝင် ဝင်ထွက်နိုင်သည်။

ဒါသည် တာဝန်တစ်ရပ်နှင့် အခွင့်အာဏာတစ်ခု နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်သည်။

"တတိယထပ်မှာပဲ။"

ယန်ကျန့်က ခေတ္တမျှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အဆောက်အအုံအတွင်းမှ ထွက်လာသော သွေးနံ့များမှ သူသည် တည်နေရာကို အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းနိုင်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မအပေါ်မလိုက်တော့ဘူး။ ရှင့်အလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး"

ကျန်းယန်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းဒီမှာပဲနေခဲ့။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူချက်ချင်းပင် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။

သူအထပ်မြင့်လေလေ၊ သွေးနံ့က ပိုပြင်းလေဖြစ်ပြီး အနီးအနားမှနံရံများတွင် သွေးများဖြင့် လိမ်းကျံထားသော အစအနများရှိသည်၊ သွေးစွန်းနေသောလက်များဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြုလုပ်ထားပုံရသည်။

မကြာမီ ယန်ကျန့်သည် တတိယထပ်မှ အခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အခန်းကို တင်းကျပ်စွာသော့ခတ်ထားသော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သိသာသောသွေးကွက်များဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။

ယန်ကျန့်သည် တံခါးလက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ သော့ခတ်ထားသောအခန်းတံခါး ပွင့်သွားသည်။

သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သွေးစိုရွှဲနေသည့် အလောင်းတစ်လောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သေဆုံးသည်မှာ မကြာသေးပေ၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မနေ့ညက သေဆုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အလောင်း၏လည်ပင်းမှာ သွေးများဖြင့် ရောထွေးနေပြီး ခေါင်းက ဘေးသို့လွင့်ထွက်နေသည်၊ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး အရောင်မှိန်သော သက်မဲ့အကြည့်ဖြင့်၊ သွေးစွန်းနေသော ဓားတစ်ချောင်းမှာမူ အလောင်း၏လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"သူမပဲ..." ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ ညို့မှိုင်းသွားသည်။

သေဆုံးသူမှာ မနေ့က သူ၏ဝမ်းကွဲညီမ ရှောင်ယွမ်နှင့်အတူရှိနေခဲ့သော မိန်းကလေးပင်၊ အမည်မှာ… လင်ရှောင်ရှီး ဟုထင်သည်။

ထို့အပြင် သေဆုံးပုံအခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။

သူမသည် သူမ၏ခေါင်းကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အားမလုံလောက်သောကြောင့် လည်ပင်းမပြတ်မချင်း ဆက်လက်ခုတ်ခဲ့သည်။

"သူမ မနေ့ညကအိပ်မက်ဆိုးကနေ မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘူးထင်တယ်၊ ဟုတ်လား။"

ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာသူတွေးလိုက်သည်။

"သူမကို အိပ်မက်ထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်က ဆွဲခေါ်သွားပြီး အိပ်မက်ထဲမှာ တစ္ဆေက သတ်လိုက်တာဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်၊ ဒါက လက်တွေ့ဘဝမှာသူမကို သက်ရောက်မှုရှိသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြန်သတ်လိုက်တာ… ငါ့ဝမ်းကွဲညီမ ရှောင်ယွမ်က ဒီမိန်းကလေးနဲ့ တစ်ခန်းတည်းအိပ်နေခဲ့မှာပဲ၊ အခုတော့ သူမက လူသတ်သမားလို့ သံသယဝင်ခံနေရပြီ။"

"ဒါက သာမန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမဟုတ်ဘူး၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် တစ်ခုပါဝင်နေတယ်၊ ကလဲ့စားချေတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်က လူသတ်နေတာ။"

ထိုသို့တွေးပြီး သူတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မနေ့က အတွေးများသောမိန်းကလေး၊ ဒီနေ့မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ အပိုင်းပိုင်းဖြစ်နေသော အလောင်း။ လူသားတွေက တကယ်ပဲ ကလဲ့စားချေတတ်တဲ့တစ္ဆေတွေရှေ့မှာ အရမ်း ပျော့ညံ့လွန်းတယ်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် ကျရှုံးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုမတော်တဆမှုသာမရှိခဲ့ပါက သူလည်း သတိပြန်ဝင်လာမည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ငါ့ဝမ်းကွဲညီမက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။ သူမက တကယ်ပဲ တစ္ဆေကို နောက်တစ်ကြိမ်သတ်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာများလား။"

ယန်ကျန့်သည် ထို့နောက် တွေဝေသွားသည်။

သူသည် ကိစ္စများမှာ ထိုမျှရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ဟု ခံစားမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အမိုက်မဲဆုံးလူတစ်ယောက်ပင် အိပ်မက်ထဲတွင် တွေ့ရာအကုန် သတ်ဖြတ်နေသည့်တိုင် အကြိမ်တိုင်းအောင်မြင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဒါကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှောင်ယွမ်တွင် ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို နားလည်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် မနှောင့်နှေးဘဲ အောက်ထပ်သို့ဆင်းသွားသည်။

အလောင်းတစ်လောင်းသည် နှောင့်နှေးနေရန် မထိုက်တန်ပေ။

သို့သော် သူမြေညီထပ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ဆူညံနေပြီး အတော်အတန်ကြီးမားသော အနှောင့်အယှက်တစ်ခုဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အခု ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။"

ယန်ကျန့်သည် ဒီလိုရန်ဖြစ်ခြင်းမျိုးကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ကျန်းယန်က "သေဆုံးသူရဲ့မိသားစု ရောက်လာတယ်ထင်တယ်၊ သူတို့ရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေက နည်းနည်းပြင်းထန်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ရန်ဖြစ်ကြတယ်၊ တခြားသူတွေက ဝင်တားကြတယ်… အဲ့ဒီလောက်ပါပဲ။ အပေါ်ထပ်မှာ ဘယ်လိုလဲ၊ ပြဿနာရှိလား။"

သူမသည် လှေကားထစ်များဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီးကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ လူတစ်ယောက်သေသွားတာပဲ၊ မနေ့က ငါ့ဝမ်းကွဲညီမနဲ့အတူရှိနေတဲ့ မိန်းကလေးပဲ၊ တော်တော်ဆိုးဆိုးရွားရွားသေသွားတယ်"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

"အဲ့ဒီမိန်းကလေးလား။ သနားစရာပဲ၊ ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတယ်"

ကျန်းယန်က နှမြောတသစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ထပ်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ တရားခံက သူမကိုယ်တိုင်ပဲ၊ ငါ့ဝမ်းကွဲညီမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။"