ညဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခေါ်ခြင်း

ညဉ့်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်လာပြန်သည်။

တည်ငြိမ်အေးချမ်းသောရွာသည် နောက်တစ်ကြိမ် အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မထင်မရှား လမ်းမီးအနည်းငယ်သာ သူတို့၏မှိန်ဖျော့သော အဝါရောင်အလင်းကို ပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ အချို့မီးများမှာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုမရှိသောကြောင့် လုံးဝမလင်းပေ။

ယန်ကျန့်သည် ထိုအချိန်အတွင်း အိမ်အိုကြီးမှ မထွက်ခွာခဲ့ပေ။

သူသည် ပုံတူဓာတ်ပုံများရှိသော အခန်းထဲတွင်နေကာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို စောင့်ကြည့်နေသည်၊ မလိုအပ်သောအမူအရာများကင်းမဲ့သော သစ်သားရုပ်တုတစ်ဆူကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူအစောပိုင်းကကြားခဲ့သော ခြေသံများမှလွဲ၍ ယန်ကျန့်သည် အခြားမည်သည့်ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကိုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူခန့်မှန်းသည်မှာ အိပ်မက်ဆိုးသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ထဲမှတစ္ဆေသည် ဒီနေရာမှထွက်ခွာသွားကာ လောလောဆယ် ပြန်လာဦးမည်မဟုတ်ပေ။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါမင်းကိုရှာနေတာ တော်တော်ကြာပြီ"

ကျန်းယန်က အပြင်ဘက်စင်္ကြံတွင်ပေါ်လာရင်း ချောင်းကြည့်ကာ သတိထား၍ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ယန်ကျန့်ကို အခန်းထဲတွင်မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ။ အရေးကြီးတာမရှိရင် သွားအိပ်တော့။ မှောင်နေပြီ"

ယန်ကျန့်သည် သူမချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြားနှင့်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူအံ့ဩခြင်းမရှိပေ။

ကျန်းယန်က ဝင်လာပြီး "အင်း၊ ခုနကကိစ္စကို ပြန်သတင်းပို့ချင်လို့ပါ။ ခဏလေးအတွင်းမှာ ငါပိုက်ဆံဘယ်လောက်ချေးလိုက်လဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း။ မင်းရဲ့ဆွေမျိုးတွေက အရူးတွေကျနေတာပဲ၊ ငါဝိုင်းခံရမတတ်ပဲ။ တကယ်ပဲ၊ လူတစ်ယောက်က သိပ်စိတ်ကောင်းမထားသင့်ဘူး။"

"မင်းကိုယ်တိုင်ကိုင်တွယ်ပြီးပြီပဲ၊ ဒီလိုသေးဖွဲတဲ့အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ငါစိတ်မဝင်စားဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"သေးဖွဲတဲ့အသေးစိတ်တွေ ဟုတ်လား။ ငါတို့ပြောနေတာ သန်းနဲ့ချီနေတာနော်" ဟု ကျန်းယန်က ပြောသည်။

"ဒါက ငါ့ကိုတစ်သက်လုံးထောက်ပံ့ဖို့ လုံလောက်တယ်။"

"ငါ့အမေဘယ်မှာလဲ။" ယန်ကျန့်က သူမ၏စကားကိုလျစ်လျူရှုကာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယန်က ပြန်ဖြေသည်။

"သူခုလေးတင် ပထမထပ်က သူ့အခန်းကိုပြန်သွားပြီး အိပ်ပြီ။ မင်းလိုတာတစ်ခုခုရှိလို့လား။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မေးကြည့်ရုံပါ"

ယန်ကျန့်က အဖြေပေးသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယန်က လျှောက်လာပြီး ယန်ကျန့်၏လည်ပင်းကို နောက်မှသိုင်းဖက်ကာ တခစ်ခစ်ရယ်မောရင်း "မင်းတစ်ယောက်တည်းဒီမှာထိုင်နေတာ အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတယ်။ ငါမင်းကိုအဖော်ပြုပေးရမလား။ ငါတို့အတူတူရှိဖို့အချိန်ရတာ ရှားတယ်လေ။ ဒီလိုဖြုန်းတီးလိုက်တာ တကယ်ကောင်းလို့လား။"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် ယန်ကျန့်၏နားနားသို့ ကပ်လိုက်ပြီး အလွန်ချစ်ခင်နေပုံရသည်။

ယန်ကျန့်သည် သစ်သားတုံးကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး လုံးဝလျစ်လျူရှုထားသည်။ သူသူမကို ခေတ္တမျှကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီညရွာထဲမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုခုဖြစ်လာမယ်လို့ ငါခံစားနေရတယ်။ ငါနိုးနေဖို့လိုတယ်။ မင်းက ဒီနေ့ လင်ရှောင်ရှီးလိုမျိုးဖြစ်ချင်လို့လား၊ ရုတ်တရက် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်တိုက်ခိုက်ပြီး ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် ဖြတ်ပစ်တာမျိုးပေါ့၊ ဟုတ်လား။"

"အာ"

ကျန်းယန်သည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားသည်။

"ရှင်ကျွန်မကို နောက်တစ်ခါခြောက်နေတာလား။"

"ငါမင်းကိုခြောက်နေတာမဟုတ်ဘူး။ ငါမူလက မိန်ရှန်းရွာကနေ ညတွင်းချင်းထွက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ သေချာစဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် ငါကိုင်တွယ်ရမယ့်ကိစ္စတွေ ပိုများနေသေးတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး နောက်တစ်ရက်ထပ်နေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ ဒါက တော်တော်မဆင်မခြင်နိုင်တဲ့လုပ်ရပ်ပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် မင်းနဲ့ငါ့အမေကိုပါ ပါဝင်ပတ်သက်သွားနိုင်လို့ပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ ငါမင်းကိုလွှတ်လိုက်ရင် တာချန်းမြို့မှာ မင်းအန္တရာယ်ကြုံတွေ့တဲ့အခါ ငါအချိန်မီ ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ ဒါကြောင့် သေချာစဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် ငါဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့တာ"

သူဆက်ပြောသည်။

"ဟီးဟီး၊ ရှင်က ကျွန်မကို တကယ်ပဲ အရေးအပေးဆုံးပဲ"

ကျန်းယန်က ထူးဆန်းသောအချက်ကို အာရုံစိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ တခစ်ခစ်ရယ်မောစပြုသည်။

သူမသည် သူမအရေးပါလာပြီး အာရုံစိုက်မှုရရှိလာသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သို့သော်လည်း ယန်ကျန့်သည် အဆုံးတွင် သူမကို ဘေးအခန်းတွင် အနားယူရန် လွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် မနက်ဖြန်မထွက်ခွာမီ ဒုက္ခပေးမည့်အရာများမဖြစ်ပွားစေရန် သေချာစေရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်တဖြည်းဖြည်းကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ညဉ့်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

ယန်ကျန့်သည် အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှပုံတူဓာတ်ပုံကို မျက်နှာမူထားရင်း မည်သည့်အနှောင့်အယှက်လက္ခဏာကိုမဆို နားစွင့်နေသည်။

ယခုအခါ ဆယ့်တစ်နာရီကျော်လောက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ရွာထဲမှလူအများစုမှာ အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထူးဆန်းသောအသံတစ်စက်မှမကြားရဘဲ ဖြတ်သွားသောကား၏ တဒုန်းဒုန်းအသံပင်မရှိပေ။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွင် အိပ်ပျော်သွားပါက အေးချမ်းသောညတစ်ညကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် မအိပ်သေးပေ၊ သူအိပ်မရဲပေ၊ နောက်ထပ်အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သို့သော် နံနက်တစ်နာရီခန့်တွင် ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူဆူညံသံ တစ်ခုကြားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်—လူတစ်ယောက် အနီးအနားမှ လမ်းကြားကိုဖြတ်သွားပြီး မသဲမကွဲအသံတစ်ခုထွက်လာသည်။ ပေါ့ပါးသော်လည်း တိတ်ဆိတ်သောညတွင် သေသေချာချာနားထောင်ပါက ကြားနိုင်သေးသည်။

ညဘက်တွင် ရွာထဲ၌ လှုပ်ရှားနေသူတစ်ယောက်ရှိသည်။

သို့သော် ဒီအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှလူသည် တကယ်ပဲလူဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

အသံ၏ဦးတည်ရာအရကြည့်လျှင် ထိုလူသည် သူ၏အိမ်ရှေ့တံခါးကို ဖြတ်သွားတော့မည့်ပုံပင်။

ယန်ကျန့်သည် အပြင်ထွက်၍ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း သူထရပ်တော့မည်အပြုတွင် အောက်ထပ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုခေါ်နေသည်ကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းအဲ့ဒီမှာလား။"

ဒါက သူ၏ဝမ်းကွဲညီမ ရှောင်ယွမ်၏ အသံမဟုတ်ဘဲ သူတစ်ခါမှမကြုံတွေ့ဖူးသော သူစိမ်းအမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်၏စိတ်ထဲတွင် မှတ်မိသည့် အရိပ်အယောင်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်တုံ့ပြန်မှုမပြုနိုင်မီ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ လင်းလက်သွားပြီး အခန်းသည် ကြီးမားသောပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

အခန်းသည် လျင်မြန်စွာ ဟောင်းနွမ်းသွားပြီး မီးများမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ အခန်း၏အပြင်အဆင်မှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။

ယခင်က အမှတ်တရပုံတူ ဓာတ်ပုံတင်ထားသော စားပွဲရှိရာနေရာတွင် ယခုအခါ တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်တစ်လုံးရှိနေပြီး ယခင်အပြင်အဆင်နှင့်မကိုက်ညီသော အရာဝတ္ထုအဟောင်းအချို့ ပေါ်လာသည်၊ ထိုနေရာသည် ရုတ်တရက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်၊ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂအားလုံးကို အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေစေသည်။

ပို၍ထူးဆန်းသည်မှာ ယန်ကျန့်သည် တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ဘေးတွင် အသုံးပြုပြီးသား သားရေဖိနပ်တစ်စုံကို သတိပြုမိလိုက်ခြင်းပင်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ယခုအခါ ခြေရာအများအပြားဖြင့် မှတ်သားထားပြီး ရွှံ့စိုနေသောခြေဖဝါးများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"သေစမ်းကွာ။"

တစ်ခုခုကိုသဘောပေါက်သွားသော ယန်ကျန့်သည် အခန်းထဲမှ ချက်ချင်းထွက်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်နှာအမူအရာ ထို့နောက်ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရွာသည် သူသိသောရွာမဟုတ်တော့ဘဲ သူစိမ်းဆန်သွားသည်၊ အဆောက်အအုံများစွာမှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ကအတိုင်း ဖြစ်နေပုံရပြီး အဝင်ဝမှလမ်းမီးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကောင်းကင်မှာ မှိန်ဖျော့ပြီး ဖိနှိပ်မှုရှိနေကာ မည်သည့်အလင်းရောင်မှမရှိပေ။ ဒီကြားမှပင် မှောင်မိုက်မနေဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်သည်။

ဒါက အိပ်မက်လား။

အိပ်မက်ဆိုးသည် နောက်တစ်ကြိမ်စတင်ခဲ့ပြီ။

ယန်ကျန့်သည် သူနောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သော်လည်း သူအိပ်မပျော်ခဲ့ဘဲ လုံးဝသတိရှိနေသည်မှာ သေချာသောကြောင့် သူအလွန် မယုံနိုင်စရာဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ဒါက အိပ်မက်ဆိုးအမည်ရှိ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် တစ်ခုဖြစ်ပါက သူနိုးနေခြင်းဖြင့် ရှောင်ရှားနိုင်သင့်သည်။

ဒါက ခုနက အောက်ထပ်ကနေ ငါ့ကိုလှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့လူကြောင့်လား။

သူသည် အိပ်မက်ဆိုးအတွေ့အကြုံနှစ်ခုလုံးမှ တူညီသောအချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

ပထမအကြိမ်မှာ သူ၏ဝမ်းကွဲညီမ ရှောင်ယွမ်က အောက်ထပ်မှ သူ့ကိုလှမ်းခေါ်သည့်အခါဖြစ်ပြီး ဒုတိယအကြိမ်မှာ သူစိမ်းအမျိုးသားတစ်ဦး၏အသံက အောက်ထပ်မှ သူ၏နာမည်ကို ခေါ်သည့်အခါဖြစ်သည်။

သူ၏နာမည်ကိုခေါ်သည့်အခါတိုင်း သူသည် အိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ဒါဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဖြစ်ပျက်သွားပြီး နိုးနေရုံဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သည်။ ဒါဟာ တစ္ဆေဆန်သော ဖြစ်ရပ်များကို အစပျိုးရန် လျှို့ဝှက်သင်္ကေတတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ယန်ကျန့်ထပ်မံမစဉ်းစားနိုင်မီ—

ဘေးအခန်း၏တံခါး ပွင့်လာသည်။

ကျန်းယန်သည် အနည်းငယ်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသောဆံပင်ဖြင့် မူးဝေစွာညည်းညူသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဘာလို့ဒီလောက်နောက်ကျမှ ငါ့ကိုခေါ်ထုတ်ရတာလဲ။ ငါအိပ်နေတုန်းပဲရှိသေးတယ်။"

ယန်ကျန့်၏အကြည့်သည် ချက်ချင်းပင် ကျန်းယန်ဆီသို့ ရွှေ့သွားပြီး သူတည်ကြည်သွားသည်။

ကျန်းယန်လည်း အိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရတာလား။

ဒါမှမဟုတ် ဒီကျန်းယန်က အတုဖြစ်ပြီး သူမပုံစံဖြင့် ဟန်ဆောင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည့် တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်သလား။

"ဘာလို့ငါ့ကို အဲ့ဒီလိုစိုက်ကြည့်နေတာလဲ။"

ကျန်းယန်က မျက်တောင်ခတ်ရင်း နားမလည်စွာမေးလိုက်သည်။

"ငါမင်းကို ခုနကမခေါ်ဘူး။ မင်းနာမည်ကိုခေါ်တဲ့လူက ငါမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

ကျန်းယန်က ပြန်ပြောသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါမင်းအောက်ထပ်ကနေ ငါ့ကိုခေါ်နေတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားလိုက်တာ၊ ငါ့ကိုထွက်လာခိုင်းတာလေ။ ငါမင်းအသံကို အရမ်းရင်းနှီးနေတာ၊ ငါဘယ်လိုမှကြားမှားစရာမရှိဘူး။"

"မင်းငါ့ကိုယုံမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသံတစ်ခုကိုယုံမှာလား။" ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာပြောသည်။

"မင်းကိုတစ္ဆေတစ်ကောင်က ခေါ်လိုက်တာ၊ အခုမင်းက သဘာဝလွန် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီ။ မင်းမယုံရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်—ဒါက နေ့ခင်းက အတိုင်း မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ မင်းမြင်ရလိမ့်မယ်။"

"ဟမ်။"

ထိုအခါမှသာ ကျန်းယန်သည် သူမ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီး သူမချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားသည်။

ဒါအမှန်တကယ်ပင် အတူတူမဟုတ်တော့ပေ။ လသာဆောင်ပေါ်တွင်ရပ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လျှင် အဆောက်အအုံများစွာမှာ နေ့ခင်းကအတိုင်းမဟုတ်ဘဲ ကွဲပြားနေပြီး သူမကိုအောက်ထပ်မှ ခေါ်သည်ဟုဆိုသော ယန်ကျန့်မှာမူ စင်္ကြံတွင်ရှိနေသည်။ ကိစ္စများမှာ လုံးဝမကိုက်ညီတော့ပေ။

"အာ။ ငါတကယ်ပဲအိပ်မက်ဆိုးထဲရောက်နေတာလား။ ငါအိပ်မက်မက်နေတယ်လို့ လုံးဝမခံစားရဘူး၊ ငါခုလေးတင်နိုးလာသလိုပဲ"

ကျန်းယန်က အံ့ဩခြင်းနှင့်သံသယရောနှောကာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမဘေးတွင် ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ သူမအနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့မှုလျော့နည်းသွားသည်။

ယန်ကျန့်က "သဘာဝလွန်အိပ်မက်က သာမန်အိပ်မက်နဲ့တူနိုင်ပါ့မလား။"

ကျန်းယန်ကို ခဏတာလေ့လာပြီးနောက် သူမ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရသောကြောင့် သူသည် သူ၏သတိထားမှုကို ယာယီလျှော့ချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်နှင့် ကျန်းယန်သာမဟုတ်ပေ။

ရွာထဲမှအခြားအိမ်များမှ လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စတင်ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရွာသားများဖြစ်ပြီး သူတို့အလွန်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့အားလုံး အပြင်ဘက်မှ သူတို့၏နာမည်များကိုခေါ်သော အသံတစ်ခုကြားခဲ့သောကြောင့်ပင်။

တစ်ချိန်က လူသူကင်းမဲ့ပြီးတိတ်ဆိတ်နေသောရွာသည် လူများဖြင့် စတင်ပြည့်နှက်လာသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုကိစ္စကြီးလဲ။ အခု လူအများကြီး ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီလား။"

ယန်ကျန့်သည် လူရိပ်များစွာကိုမြင်သည်၊ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် တစ္ဆေများဟုထင်ခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုနှုတ်ဆက်သောအခါ သူတို့သည် တစ္ဆေများလုံးဝမဟုတ်ဘဲ နေ့ခင်းက သူမြင်ခဲ့သော ရွာမှလူများဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဒီတစ္ဆေက အရင်ကထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းလာတယ်၊ သူရွာတစ်ရွာလုံးကို အိပ်မက်ဆိုးထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပုံပဲ။ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေပြီ… ဒါက နေ့ခင်းကအလောင်းနဲ့များ သက်ဆိုင်နေမလား။"

သူပြန်စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထိပါးကိုင်တွယ်ခံခဲ့ရသောအရာမှာ ထိုအပိုင်းပိုင်းဖြတ်ထားသော အလောင်းတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် အလောင်းကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် ဒီဖြစ်ရပ်သည် ညဘက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်၊ ဆက်စပ်မှုတစ်ခုခုရှိရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတစ်စက္ကန့်မျှပင် ယုံမည်မဟုတ်ပေ။