လူအုပ်ထဲရောနှောခြင်း၏ အန္တရာယ်

"ရွာထဲကလူတိုင်း ဒီအိပ်မက်ဆိုးထဲ ဝင်သွားကြပြီလား။"

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် အခြေအနေ၏ပြင်းထန်မှုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် သေးငယ်သော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဟု ထင်ရသောအရာက ဒီလိုထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ၊ ထိခိုက်ခံရသည့်ဧရိယာ၏အတိုင်းအတာမှာ ရွာတစ်ရွာတည်းတွင်သာ ကန့်သတ်မနေနိုင်ဘဲ အနီးအနားရှိရွာများနှင့် မြို့နယ်အထိပင် ဖြစ်နိုင်ပြီး အားလုံးမှာ တစ္ဆေဆိုး၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေနိုင်သည်။

"အ!"

ကျန်းယန်သည် သူမ၏သွယ်လျသောလက်မောင်းပေါ်မှ ကိုက်ရာကိုကြည့်ရင်း နာကျင်စွာအော်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားသည်။

"အသုံးမဝင်ဘူး။ မင်းဒီအိပ်မက်ဆိုးကနေ နာကျင်မှုနဲ့လွတ်မြောက်လို့မရဘူး။ မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကို ကိုက်တာ အရေးမကြီးဘူး၊ ဓားနဲ့ထိုးခံရရင်တောင် မင်းနိုးလာမှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ အိပ်မက်ထဲမှာ သေသွားရင် လက်တွေ့မှာ တကယ်သေသွားလိမ့်မယ်။ နေ့ခင်းက လင်ရှောင်ရှီးဆိုတဲ့မိန်းကလေးကို မှတ်မိလား။"

ယန်ကျန့်က သူမကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး "သူမက အိပ်မက်ထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်သတ်လို့သေသွားတာ၊ ပြီးတော့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားရဲ့လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ကိုယ့်လည်ပင်းကိုယ်ဖြတ်လိုက်တာ။"

"သဘောပေါက်ပြီ"

ကျန်းယန်သည် ထိုစကားကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါတို့ဒီအိပ်မက်ဆိုးကနေ ဘယ်လိုလွတ်မြောက်ပြီး နိုးထနိုင်မလဲ။"

သူမမငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်းယန်သည် အတော်အတန်တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာခံနိုင်ရည်မှာ အတော်လေးခိုင်မာသည်။

"ဒီအိပ်မက်ထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိတယ်၊ လူအုပ်ထဲရောနှောနေတဲ့တစ်ကောင်ပေါ့။ တစ္ဆေကိုရှာပြီး သတ်လိုက်ရင် ဒီအိပ်မက်ဆိုးပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်။"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်.

"ဒါပေမဲ့ ငါပဲကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။ မင်းဝင်မပါနဲ့။ မင်းအခန်းကိုပြန်သွား၊ တံခါးသော့ခတ်ပြီး အဲ့ဒီမှာပဲနေ။ ငါတစ္ဆေကိုရှင်းလင်းပြီးသွားရင် မင်းအလိုလိုအိပ်မက်ကနေ နိုးလာလိမ့်မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်းပင် အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ အိမ်အိုကြီးမှထွက်ခွာပြီး ရွာထဲမှတစ္ဆေကို ရှာဖွေရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"နေဦး၊ နေဦး။"

ကျန်းယန်သည် ယန်ကျန့်၏လက်မောင်းကို လျင်မြန်စွာဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သနားစရာကောင်းစွာဖြင့် "ရှင်မရှိရင် ကျွန်မကြောက်တယ်။ ရှင့်ကို ကျွန်မနဲ့ အတူခေါ်သွားလို့ရမလား။ ဒုက္ခမပေးပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ ကျွန်မအရမ်း လိမ္မာနိုင်ပါတယ်။"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက အိပ်မက်ထဲက တစ္ဆေဟုတ်မဟုတ် ငါမသေချာလို့ပဲ။"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာပြောသည်။

"အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်က မင်းကိုသီးခြားခွဲထားဖို့ပဲ။ မင်းကတစ္ဆေဆိုရင် မင်းဒီအခန်းကနေ သေချာပေါက် ထွက်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းမဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး လျှောက်မသွားနဲ့။"

သူ၏စကားများမှာ တည့်တိုးဖြစ်ပြီး ကျန်းယန်အပေါ် သူ၏သံသယမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ်တစ္ဆေဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ရှင်အတွေးလွန်နေပြီ။ ကျွန်မက ရှင့်နဲ့အတူနေချင်ရုံလေးပါ"

ကျန်းယန်က နှုတ်ခမ်းစူကာ အနည်းငယ်ဝမ်းနည်းသည့်အရိပ်အယောင်ပြသည်။

"မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် တင်းမာသည်။

"အခန်းထဲဝင်၊ အခုပဲ။ မှတ်ထား၊ ဘယ်သူ့ကိုမှမယုံနဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကိုခေါ်ထုတ်ရင် မသွားနဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်က အတင်းဝင်လာရင် သူတို့သေချာပေါက်လူမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ကိုသတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်လွတ်မြောက်ဖို့နည်းလမ်းရှာဖို့ တွေဝေမနေနဲ့။"

"ရှင်ကျွန်မကိုတစ်ယောက်တည်းထားခဲ့ရင် ကျွန်မကြောက်လို့သေသွားမှာပဲ"

ကျန်းယန်သည် တစ်ယောက်တည်းနေရန်မလိုလားဘဲ ယန်ကျန့်နှင့်အတူရှိနေခြင်းသည် အလုံခြုံဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်ဟု ထင်နေသည်။

ဒါဟာ မျက်ကန်းမှီခိုမှု တစ်ခုဖြစ်သည်။

"မဟုတ်တာတွေ။ ငါမင်းနဲ့ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက မင်းအိမ်သာထဲမှာ ရက်တော်တော်ကြာ ပုန်းနေတာတောင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ မင်းရဲ့စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာခံနိုင်ရည်က အဲ့ဒီလောက်မပျော့ညံ့ပါဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ကျန်းယန်သည် ကြောက်တတ်သော်လည်း သူမတွင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတည်ငြိမ်ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို သဘောတူလိုက်ပြီ။ ငါသွားပြီ။"

ယန်ကျန့်သည် မနှောင့်နှေးပေ။ သူသည် ကျန်းယန်ကိုတစ်ယောက်တည်းထားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် အောက်ထပ်သို့ဆင်းသွားသည်။

ကျန်းယန်သည် သူ့ကိုတားချင်သော်လည်း သူမ စကားထွက် မပြောရဲပေ။ သူမသည် ယန်ကျန့်လုပ်ရန် လိုအပ်သောအရာများကို တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိသောကြောင့် မလိုလားသော်လည်း နာခံကာ သူမ၏အခန်းသို့ဆုတ်ခွာပြီး တံခါးကိုသော့ခတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ကျန်းယန်ကို သူနှင့်အတူ ခေါ်မသွားရန် ငြင်းဆန်သည်။ အိပ်မက်ဆိုးအတွင်းမှ အခြေအနေများမှာ လက်တွေ့နှင့်ကွဲပြားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများလေလေ၊ ပို၍အန္တရာယ်များလေ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အောက်ထပ်သို့ဆင်းပြီးနောက် သူသည် အခြားအခန်းတစ်ခုသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးကို တင်းကျပ်စွာသော့ခတ်ထားပြီး ဖွင့်ထားသည့်လက္ခဏာမပြပေ။

ထိုအခန်းမှာ သူ၏မိခင်၏ အခန်းဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးအတွင်းမှမြင်ကွင်းမှာ ရွာ၏ လက်တွေ့အခြေအနေနှင့် အလွန်နီးစပ်သည်။

"ငါ့အမေလည်း အိပ်မက်ဆိုးမက်နေတာလား။"

သူတွေဝေသွားသော်လည်း မသေချာသောကြောင့် သူအတိတ်ကိုလှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အခန်း၏အပြင်အဆင်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်၊ သစ်သားကုတင်အဟောင်းတစ်လုံး၊ မှန်တင်ခုံတစ်လုံး၊ သစ်သားရုပ်ကြီးအချို့… သန့်ရှင်း သပ်ရပ်သော်လည်း လူမနေပေ။

ဒီဖြစ်ရပ်က သူ၏မိခင် ဒီအိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သလားဆိုတာကို မသေချာစေပေ။

သူ မီးဖိုချောင်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

သေချာပါသည်။

ယန်ကျန့်သည် မည်သည့်မီးဖိုချောင်သုံးဓား သို့မဟုတ် ကတ်ကြေးကိုမျှ မတွေ့ရှိရပေ။ ဒီအိပ်မက်ဆိုးတွင် လက်နက်များမှာ အလွန်ရှားပါးသည်၊ အိပ်မက်ထဲမှတစ္ဆေများမှာ အခြားသူများကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး များများစားစားပေးမည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ လက်နက်တစ်ခုရရှိရန် အခွင့်အရေးရှိခဲ့ပါက ၎င်းသည် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခြေများပြီး ကလဲ့စားချေတတ်သောတစ္ဆေတစ်ကောင်က သင့်အတွက် အထူးတလည် ချထားသော ကျော့ကွင်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

အိမ်အိုကြီးမှထွက်ခွာပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ညို့မှိုင်းသောကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ကာ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက်သည်။

ဒါသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက် မဟုတ်ကြောင်း သူသေချာနိုင်သည်။

အရာအားလုံးမှာ သူနှင့် သူစိမ်းဆန်နေပြီး အနည်းငယ်မျှသော ရင်းနှီးမှုမရှိပေ၊ သို့သော် ဒါက ကောင်းသလို ဆိုးလည်းဆိုးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏က ိုယ်ပိုင်အိပ်မက်များ၏ နက်ရှိုင်းရာတွင်ကြုံတွေ့ခဲ့သော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ပေါ်ပေါက်လာမည်မဟုတ်ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက ဒီအတိုင်းအန္တရာယ်များနေသော အိပ်မက်သည် ပို၍ပင်ထူးဆန်းအေးစက်လာပေလိမ့်မည်။

"ဒါက ငါ့အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူ့အိပ်မက်လဲ။"

ယန်ကျန့်သည် စဉ်းစားနေသော်လည်း သူ၏ခြေထောက်များမှာ မရပ်တန့်ဘဲ ရွာ၏အလယ်ဗဟိုရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် လူအတော်အတန်များများ စုဝေးနေကြသည်။

သူတို့မှာ ရွာ၏ရွာသားများဖြစ်သည်။

အချို့မှာ မြင်သာစွာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပြီး အချို့မှာ နားမလည်နိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေကြသလို၊ အချို့မှာမူ သရဲခြောက်နေသည်၊ တစ္ဆေဖြစ်ရမည်ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

"ရွာထဲမှာ လူတွေအများကြီးရှိတယ်၊ အများစုက ရွာသားတွေပဲ—ဒါကတော့ သေချာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက အများစုကို ငါမမှတ်မိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ့အတွက်တော့ သူတို့ထဲကဘယ်သူမဆို တစ္ဆေဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုသာဆိုရင်တော့ ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။ တစ္ဆေက ပုန်းသွားပြီဆိုရင် သူတို့ကိုရှာဖို့မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် အနည်းငယ်ခေါင်းကိုက်လာသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်လျှောက်သွားတော့မည်အပြုတွင် ရုတ်တရက် သူသည် အနီးအနားမှ လမ်းကြားတစ်ခု၏ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ မိုးကာအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်သောအလင်းကို မထင်မရှားရောင်ပြန်ဟပ်နေသော တောက်ပသည့် သစ်သီးလှီး ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"အဲ့ဒါ ငါ့ဝမ်းကွဲညီမ ရှောင်ယွမ်လား။ သူမလည်း အိပ်မက်ထဲရောက်နေတာလား။"

ယန်ကျန့်သည် ခဏတာကြောင်သွားသည်။

သို့သော် ထို့နောက် သူသည် ရှောင်ယွမ် လမ်းကြားထဲမှပြေးထွက်လာပြီး သူမနှင့်အနီးဆုံးရွာသားကို သတ်ရန်အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုရွာသားမှာ လုံးဝသတိမပြုမိဘဲ ကွင်းပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ချကာ အခြားသူများနှင့်စကားပြောရင်း နေ့ခင်းကထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ၏ အကြောင်းရင်းများကို ဆွေးနွေးနေသည်။

တစ္ဆေများမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းမစတင်သေးဘဲ သူတို့သည် အိပ်မက်ဆိုး၏ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို နားမလည်သေးသောကြောင့် မကြောက်ရွံ့သေးပေ။

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာ သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားပြီး သူချက်ချင်းပြေးသွားကာ ရှောင်ယွမ် ရွာသားကိုမသတ်မီ သူမကိုဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ဘာလို့ကျွန်မကိုတားတာလဲ။"

ရှောင်ယွမ်က ခေါင်းစောင်းကာ နားမလည်စွာဖြင့် သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယွမ်က " ကျွန်မသူ့ကိုသတ်မလို့ပေါ့။ ဒီလောက်လူတွေအများကြီးရှိနေတာ၊ တစ္ဆေက ဒီမှာရှိနေသင့်တယ် မဟုတ်လား။"

"ရွာတစ်ရွာလုံး ရောက်လာတာ၊ တစ္ဆေက တစ်ကောင်တည်းပဲ။ မင်းဒီလိုဆက်သတ်နေရင် တစ္ဆေကိုမထိခင်မှာ လူတွေကုန်သွားလိမ့်မယ်။ လူသိပ်မများရင်တော့ အဆင်ပြေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များနေရင် မင်းရဲ့နည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က အလွန်တည်ကြည်စွာပြောသည်။

အကယ်၍ ရှောင်ယွမ်သည် ဒီအတိုင်းဆက်လုပ်နေပါက ရွာမှလူများ မနက်ဖြန်တွင် အားလုံးသေဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကိုဖြေရှင်းရန်အတွက် ပေးဆပ်ရသည့်တန်ဖိုးမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသည်။

ထို့အပြင် တစ္ဆေကိုသတ်ပြီးသည့်တိုင် ဒီနေ့၏ အိပ်မက်ဆိုးပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သော်လည်း နောက်နေ့တွင် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။

"ငါတို့သူတို့ကိုမသတ်ရင် တစ္ဆေတွေက သတ်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က ငါတို့အချိန်ကို နှောင့်နှေးစေပြီး တစ္ဆေတွေ အရမ်းနောက်ကျမှပေါ်လာစေလိမ့်မယ်" ရှောင်ယွမ်က ပြောသည်၊ သူမ၏အတွေးများမှာ အတော်လေးထူးခြားသည်။

ယန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သူမပြောသည်မှာ ယုတ္တိရှိပုံရသည်၊ အိပ်မက်ထဲမှလူတိုင်း တစ္ဆေများ၏တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သင်နောက်ကျမှ တိုက်ခိုက်ခံရလေလေ၊ အန္တရာယ်ပိုကြီးလေဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် တင်းကျပ်စွာပြောရလျှင် အိပ်မက်မက်သူနည်းလေလေ၊ တစ္ဆေများ စောစောပေါ်လာလေ ဖြစ်ပြီး သင်အိပ်မက်ဆိုးကို အဆုံးသတ်နိုင်ခြေ ပိုများလာသည်။

"မင်းသတ်ဖြတ်တာစလိုက်တာနဲ့ ပရမ်းပတာဖြစ်သွားပြီး ကိစ္စတွေက ပိုရှုပ်ထွေးလာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီလောက်လူတွေအများကြီးနဲ့ မင်းလူတိုင်းကို သတ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ပြန်ခုခံမှာပဲ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းက တစ္ဆေတွေရော လူတွေကိုပါ သတိထားနေရလိမ့်မယ်။ အဲ့လိုဖြစ်သွားရင် ဒီအိပ်မက်ဆိုးက မိုးလင်းတဲ့အထိမပြီးဆုံးဘဲ ကြာသွားနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် ရှောင်ယွမ်၏နည်းလမ်းကို သဘောမတူပေ။

ဒါဟာ အခြေအနေပေါ်မူတည်သည်။ အချို့အခြေအနေများမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက်သတ်ဖြတ်ရန် သင့်လျော်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေမှာတော့မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဒီရွာထဲမှလူအများစုမှာ သူတို့ကိုဂရုစိုက်သော ဆွေမျိုးများရှိပြီး ရှောင်ယွမ်၏ မိဘများမှာလည်း ဒီအိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် ရှိနေနိုင်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ရှင့်မှာ အကြံဉာဏ်တစ်ခုခုရှိလား။" ရှောင်ယွမ်က စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ့မှာ အကြံကောင်းကောင်းမရှိပေ၊ သူနောက်ဆုံးအိပ်မက်ဆိုးတွင် ခလုတ်တိုက်ခဲ့သည်၊

"ငါတို့ဒီအတိုင်းစောင့်နေရင် အားလုံးသေသွားမှာပဲ"

ရှောင်ယွမ်က သူ့ကိုသတိပေးသည်။

"..."

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာ ညို့မှိုင်းသွားသည်။

သူ့ကိုသတိပေးစရာမလိုပေ၊ သူတစ်ခါကြုံဖူးပြီးသားဖြစ်သည်၊

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသောရွာမှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းတို့ဖြင့်ပြည့်နေသော အော်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံမှာ မဝေးပေ၊ အလွန်နီးကပ်သည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လေးငါးအိမ်အကွာတွင်သာဖြစ်သည်။

"ဟမ်။"

ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် အော်သံလာရာဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမှာဖြစ်ရမယ်။"

ရှောင်ယွမ်က ပိုမြန်မြန်တုံ့ပြန်ပြီး မိုးကာအင်္ကျီဝတ်ဆင်ကာ သစ်သီးလှီးဓားတစ်ချောင်းကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း ရင်းမြစ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာပြေးသွားသည်။

"တစ္ဆေက သတ်ဖြတ်တာစပြီလား။"

ယန်ကျန့်သည် တွေဝေမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် နောက်မှလိုက်သွားသည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် တစ္ဆေကို အောင်မြင်စွာရှာဖွေနိုင်ပါက သူတို့သည် အကျပ်အတည်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ပြီး အဆက်မပြတ် ခုခံကာကွယ်နေရခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မကြာခင်မှာပင် ယန်ကျန့်သည် ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

၎င်းသည် အိမ်အိုကြီးတစ်လုံး၏အဝင်ဝဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ သွေးအိုင်ထဲတွင်လဲလျောင်းနေသည်၊ မျက်နှာမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းတို့ဖြင့် ခဲနေသည်။

သေပြီ။

သေစေနိုင်သောဒဏ်ရာမှာ လည်ပင်းဖြစ်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစာထူသော သံချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးဖောက်ခံထားရသည်၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အခြားဒဏ်ရာများစွာရှိသည်။

သွေးအိုင်ထဲတွင် ရှင်းလင်းသောခြေရာတစ်စုံရှိသည်။

ခုလေးတင်၊ တစ္ဆေသည် ဒီမှာရပ်ကာ ရွာသား၏ အသက်ကိုအဆုံးသတ်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

ထွက်ခွာသွားသောဦးတည်ရာမှာ မှောင်မိုက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားတစ်ခုဆီသို့ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယွမ်သည် နောက်မှလိုက်သွားပြီးဖြစ်သည်၊ သူမ၏ခြေသံများက ထိုလမ်းကြားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အသံအရကြည့်လျှင် ထွက်ခွာသွားသည်မှာ လျင်မြန်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ယန်ကျန့်သည် လိုက်မသွားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသိသည်မှာ အကယ်၍ ရှောင်ယွမ်သည် တစ္ဆေနှင့်တကယ်တွေ့ဆုံပါက ရှောင်ယွမ် နိုင်ခြေပိုများသောကြောင့် အိပ်မက်ဆိုးကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော သူမအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။

သူသည် သူ၏ဘေးမှအလောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ထိုင်ချကာ သေဆုံးသူ၏လည်ပင်းမှ သံချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဒါက ဒီအိပ်မက်ဆိုးထဲမှ သူ၏တစ်ခုတည်းသောလက်နက်ဖြစ်သည်။

သူ၏လက် သွေးဖြင့်ချော်မသွားစေရန် သူသည် အလောင်းမှအဝတ်စတစ်စကို ဆုတ်ဖြဲကာ သံချောင်းကို ပတ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း… လူသတ်လိုက်တာလား။"

ဆူညံသံကိုကြားပြီး ပြေးလာသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးက မသေချာစွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ခေါင်းပင်မလှည့်ဘဲ ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းမျက်လုံးတွေမသုံးရင် လိုအပ်တဲ့သူကိုပေးလိုက်။ မင်းမျက်ကန်းလား။ ငါဒီကိုရောက်တော့ လူကသေနေပြီ၊ အော်သံဖြစ်တုန်းက ငါမင်းတို့နဲ့ အတူရှိနေတုန်းပဲ။"

"တစ်မိနစ်စောင့်ပါဦး..."

ရုတ်တရက် သူသည် သေဆုံးသူ၏လည်ပင်းမှဒဏ်ရာကို လေ့လာလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ယခင်အော်သံကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဒီလိုဒဏ်ရာမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် သွေးသည် လည်ချောင်းကိုပိတ်ဆို့သွားမည်ဖြစ်ပြီး ထိုလူ အော်ဟစ်ရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပြီးတော့ မြေပြင်ပေါ်မှသွေးမှာ အေးစက်နေပြီဖြစ်သည်၊ ထိုလူသည် ခုလေးတင်သေဆုံးခဲ့ခြင်း မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဒါကြောင့် ခုနကကြားလိုက်ရသောအော်သံသည် ဒီလူသေဆုံးစဉ်က ထွက်ပေါ်လာခြင်းမဖြစ်နိုင်ပေ။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများသည် သူ၏ဘေးမှ နီရဲသောသွေးစွန်းခြေရာများဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်သွားပြီး သူ၏နှလုံးသား အေးစက်သွားသည်၊

အော်ဟစ်ခဲ့သူမှာ လူမဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

လမ်းပေါ်မှသွေးစွန်းခြေရာများကို တစ္ဆေက ရှောင်ယွမ်ကိုထိုနေရာသို့ ဆွဲဆောင်ရန် တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"သေစမ်းကွာ၊ ရှောင်ယွမ် အန္တရာယ်ရှိနေတာလား။"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားသည်၊ သူသည် ရှောင်ယွမ် တစ္ဆေ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။ တစ္ဆေသည် အိပ်မက်ထဲမှ ဒီဒုက္ခပေးသောလူ အကြောင်းကို သိနှင့်ပြီးဖြစ်နိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ ရှောင်ယွမ်သည် တစ္ဆေကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒါဆို ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တစ္ဆေက ရှောင်ယွမ်ကို အရင်ရှင်းထုတ်ချင်တာလား။

သူတွေဝေနေလို့မဖြစ်တော့ပေ။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ရှောင်ယွမ်သွားခဲ့သော ဦးတည်ရာအတိုင်း လိုက်သွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘယ်သွားမလို့လဲ။ မင်းလူသတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မသတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မင်းဒီအတိုင်း ပြေးသွားလို့မရဘူး၊ ငါတို့ဒါကို ချက်ချင်းသတင်းပို့ရမယ်"

ထိုအမျိုးသားက အော်လိုက်သည်၊ သူသည် အခြေအနေ၏ပြင်းထန်မှုကို မသိရှိသေးသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

ယန်ကျန့်သည် သွေးစွန်းခြေရာများကိုလိုက်သွားပြီး မကြာမီ ထောင့်ချိုးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် သူထွက်ခွာသွားပြီးမကြာမီ အလောင်းရှေ့မှအိမ်အိုကြီးအတွင်းတွင် သစ်သားတံခါးအဟောင်းတစ်ချပ် အနည်းငယ် အသံမြည်ကာ ပွင့်လာပြီး အမှောင်ထုကို ဖော်ပြနေသည်။ သို့သော် ထိုသေးငယ်သောကွာဟချက်နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သွေးမရှိဘဲ ထူးဆန်းအေးစက်သည့် ဖြူဖျော့သောမျက်နှာ ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် အတွင်းတွင်ပုန်းနေကြပြီး မီတာဆယ်မီတာသာကွာဝေးသော်လည်း သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။

"ကျွီ!"

ထိုအချိန်တွင် တံခါးပွင့်လာပြီး ထိုလူသည် ထွက်လာသည်၊

သို့သော် ထိုဖြူဖျော့သောမျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယခုအခါတွင် လုံးဝသာမန်ပုံပေါက်နေသည်၊ မည်သည့်အထူးအချက်အလက်မှမရှိသော ပုံမှန်ရွာသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

ပြီးတော့ အလောင်းကိုကြည့်ရန်လာသော ရွာသားများမှာမူ ဒီအသေးစိတ်အချက်ကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြပေ။

ဒီလိုနဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဟာ တိတ်တဆိတ်ပဲ လူအုပ်ထဲကို ရောနှောဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်။