နဂါးဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ခြင်း

မောက်ယင်က ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး စုထျန်းယွဲ့၏မွေးရာပါနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြစ်သော ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ခြင်း စိမ်းလဲ့လဲ့အလင်းကို သူ၏ ကာယခန္ဓာဖြင့် ပြင်းထန်စွာခုခံလိုက်သည်။

သူ၏ကြက်သွေးရောင်အကြည့်က လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ မီးတောက်များမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အစိမ်းရောင်မီးတောက်များမှာ ဝိညာဉ်များကို အရည်ပျော်စေနိုင်သည်။ တစ္ဆေခေါင်းကဲ့သို့ အားကောင်းသောပုဂ္ဂိုလ်များပင်လျှင် ၎င်း၏အာနိသင်အောက်တွင် အနည်းငယ်ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်ရုန်းကန်ရင်း မောက်ယင်ကို လေးနက်သောအမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပြိုင်ဘက်မှာ မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သာ မဆင်မခြင် တိုက်ခိုက်ပါက သူတို့၏ဝိညာဉ်များမှာ ယူဆောင်သွားခြင်းခံရနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့လျစ်လျူရှုလိုက်ပါက မောက်ယင်၏မြေအောက်ကမ္ဘာနယ်မြေ ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ အနောက်ပိုင်းဒေသမှ သက်ရှိများ ပို၍ပို၍ ထိခိုက်လာလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှီလဲ့ရှန်က လေထဲသို့ခုန်တက်ပြီး သူ၏လက်နက်များထဲမှ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဆရာက ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ဒီအရာကိုငါ့ဆီမှာ အပ်နှံထားခဲ့တယ်။"

ချင်ဖုန်းက ရွှီလဲ့ရှန်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုပြနေသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ သူဧကရာဇ်မြို့တော်အရက်ဆိုင်တွင် တွေ့ခဲ့ဖူးသော ဗေဒင်ဆရာပင်!

ဒါ့အပြင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ထုတ်လွှတ်နေသော ကလေကချေအရှိန်အဝါမှာ အစောပိုင်းကဗေဒင်ဆရာနှင့် တစ်ပုံစံတည်းနီးပါးပင်။ ၎င်းမှာ လူတစ်ယောက်တည်းဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူရွှီလဲ့ရှန်၏လက်ထဲမှအရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော အနက်ရောင်ကျောက်စင်မြင့်တစ်ခုလော? ချင်ဖုန်းက စပ်စုနေသည်။

"ဒါဘာလဲ?"

ရွှီလဲ့ရှန်က အနက်ရောင်စင်မြင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ချဲ့!"

ကျောက်စင်မြင့်မှာ ကောင်းကင်သို့တက်သွားပြီး လေထဲတွင်ကျယ်ပြန့်လာသော အဖြူရောင် အလင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ၎င်းက မောက်ယင်၏ ခေါင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မမျှော်လင့်ထားသောမြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တားဆီးမရနိုင်ဟုထင်ရသော မြေအောက်ကမ္ဘာ၏မီးတောက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။

ဖခင်ချင်က ကြည့်ရင်း လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်း ကစဉ့်ကလျား ပထမမူလရတနာ - နတ်ဘုရားနှိမ်နင်းခြင်းစင်မြင့်"

ရွှီလဲ့ရှန်က ရိုသေစွာလက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့အမိန့်အရ ငါ ဒီအရာနဲ့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို မြေအောက်ကမ္ဘာ မီးလျှံတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ ကူညီပေးဖို့လာခဲ့တာပါ။ ငါတို့အတူတကွပူးပေါင်းပြီး မောက်ယင်ကို သတ်ကြရအောင်။"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ်နားလည်သွားကြသည်။

စုထျန်းယွဲ့က ပထမဆုံးအရေးယူဆောင်ရွက်လိုက်သည်။ ကိုးမြီးမှာ ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး ထိပ်ဖျားများတွင် မီးတောက်များလင်းလာကာ အနီရောင်တောက်ပသွားပြီးနောက် သူမ၏ကိုးမြီးကို လွှဲလိုက်သည်နှင့် မြေခွေးမီးများမှာ သွန်ချလာသည်။

ကိုးမြီးမီးလျှံ - ကောင်းကင်ဘုံကိုလောင်ကျွမ်းစေသော မီးနီလျှံပင်!

မောက်ယင်မှာ မြေခွေးမီးကြောင့် စွန်းထင်းပြီး လောင်ကျွမ်းကာ အလွန်အမင်းနာကျင်နေသည်။

ပိုင်ဝူတိက သူမ၏လက်များပတ်လည်တွင် လေများဝေ့ဝဲနေသော လူတစ်ပိုင်း သားရဲတစ်ပိုင်းပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားစဉ် နားကွဲလုမတတ်ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ဟင်းလင်းပြင်ကို ပြင်းထန်သောထိုးနှက်ချက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ထိုးနှက်ချက်က မောက်ယင်၏ခေါင်းထိပ်မှ ချိုကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။

ဖခင်ချင်၏နှလုံးခုန်သံမှာ ပြင်းထန်လာပြီး သူနတ်ဘုရားတုန်လှုပ်ခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်လွှတ် လိုက်သည်။ အနက်ရောင်တစ္ဆေကဲ့သို့ ဦးခေါင်းခွံအရိပ်တစ်ခုက သူ၏နောက်တွင်ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏ ညာဘက်လက်သီးထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဟင်းလင်းပြင်မှာ တကျွိကျွိမြည်ကာ ကြေမွသွားသည်။ စွမ်းအားအထွတ်အထိပ်သို့ရောက်သည်နှင့် ဖခင်ချင်က သူ၏လက်သီးကို ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှေးဟောင်း ကစဉ့်ကလျား ပထမမူလရတနာ - နတ်ဘုရားနှိမ်နင်းခြင်းစင်မြင့်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်ပင် မှိန်ဖျော့သောအတန်းရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရွှီလဲ့ရှန်ကို နာကျင်မှုဖြင့် တွန့်သွားစေသည်။

လက်သီးလေမှာ မောက်ယင်အပေါ်သို့ တိုက်ခတ်သွားသည်နှင့် နောက်ဆုံးလူ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ဟိန်းဟောက်သံမှာ မရှိတော့ဘဲ သူ၏မျက်လုံးများမှ ကြက်သွေးရောင်အလင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းမှေးမှိန်သွားသည်။

လူအုပ်၏အံ့ဩသောမျက်လုံးများကြားတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုထဲ၌ မောက်ယင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနက်ရောင်ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဆက်မပြတ်ပြိုကွဲသွားသည်။

ထိုးနှက်ချက်၏စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးရန် လုံလောက်သည်။

"ငါတို့... နိုင်သွားပြီလား?"

အချို့စစ်သားများ မယုံနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

ဖုရော့ယွင်က စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ထိုလူမှာ အရင်ကကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းဆဲဖြစ်သည်။

သီအိုရီအရ မောက်ယင်သေဆုံးသွားသည်နှင့် အနောက်ပိုင်းဒေသများရှိ ထိုဘေးအန္တရာယ်မှာ ပြီးဆုံးသွားသင့်ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးမှာ လှုပ်ခါနေဆဲဖြစ်ပြီး လှုပ်ခါမှုမှာ ပို၍ပြင်းထန်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လဲ့ယင်းက မြေပြင်ကိုငုံ့ကြည့်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သောအတန်းရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

စစ်သားများမှာလည်း ပုံမှန်မဟုတ်မှုကို သတိပြုမိပြီး ထိတ်လန့်စပြုလာကြသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်မှအတန်းရာများမှာ ကြီးထွားလာပြီး အက်ကွဲကြောင်းများမှာ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

ထိုမျှသာမက အက်ကွဲကြောင်းများမှ အစိမ်းရောင်မြေအောက်ကမ္ဘာမီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

စုထျန်းယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

ထိုမြင်ကွင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံရောင်ပြန်ကျောက်တုံးထဲမှ တစ်ခုနှင့် တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်နေပုံရသည်။

သို့သော် မောက်ယင်မှာ သူတို့၏လက်ဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်!

ချင်ဖုန်းက လျင်မြန်စွာဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို သူ၏ပုံစံကို ကြီးမားသွားစေသည်။ ထို့နောက် လေပြင်းတစ်ချက်ဖြင့် ပန်ငှက်ကြီးက စစ်သားများစွာနှင့် ရှင်သန်ကျန်ရစ်သော အရပ်သားများကို ချုံယွိမြို့မှ ချီပင့်ကာ အောက်မှအန္တရာယ်မှလွတ်မြောက်ရန် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း အောက်မှဝေ့ဝဲနေသော မြေအောက်ကမ္ဘာ၏မီးတောက်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်မအေးနိုင်မှုမှာ တိုးပွားလာသည်။

အရင်က အန္တရာယ်ကြားတွင် သူစဉ်းစားရန်အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ယခုအခါ သူပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါ သံသယတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်နေသည်။

တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့်လူအုပ်စုက မောက်ယင်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်ရန် အလွန်အမင်းကြိုးစားခဲ့ကြသည်၊ သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့်သူတို့က သူ့ကိုမကူညီခဲ့ကြသနည်း။

ထိုတစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့်လူများ၏အစွမ်းဖြင့် အလွန်အမင်းအစွမ်းထက်သော မောက်ယင်နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်ပါက တိုက်ပွဲ၏ရလဒ်မှာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် ချင်ဖုန်းက ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သူ့ကိုယ်သူတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်မှလွဲရော... အဲ့ဒီလူတွေက မောက်ယင်ကို ရှင်သန်ခွင့်ပေးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သူ့ရဲ့နိုးထမှုကို လှုံ့ဆော်ခဲ့တာပဲ။"

သူတို့က မောက်ယင်ကို တမင်တကာသေစေချင်ခဲ့သည်။

သူတို့က မောက်ယင်၏သေဆုံးပြီးနောက်မှ မွေးရာပါနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို လှုံ့ဆော်လိုကြသလော။

ပိုင်ဝူတိက မိစ္ဆာဘုရင်များကို ချုံယွိမြို့သို့ အားဖြည့်ရန်ဦးဆောင်သွားပြီး သူမပိုင်ဆိုင်သော နဂါးသွေးကြောမြေမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ခိုင်မာသောကာကွယ်ရေးစွမ်းအား ဆုံးရှုံးသွားသည်။

လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော ဓားတစ္ဆေမှာ ကုံးတု၊ တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၊ ကျင်းယွင်အော်နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်မှထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်တန်းများ၏နက်ရှိုင်းသောအတွင်းပိုင်းတွင် ပေါ်လာသည်။

ပြီးတော့ အတူတကွပေါ်လာသည်မှာ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မသပ်မရပ်သောအမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သော ရှန်လီပင်။

ဓားတစ္ဆေက သူ၏ခေါင်းကို ချုံယွိမြို့လားရာသို့ လှည့်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါနဲ့တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် မင်းမှာဒီလိုကျန်နေတဲ့စွမ်းအားမျိုး ရှိနေသေးတယ်။"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်း ကစဉ့်ကလျား ပထမမူလရတနာ နတ်ဘုရားနှိမ်နင်းခြင်းစင်မြင့်ကို စတေးခဲ့ရတယ် မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းရဲ့ ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာမှုနဲ့ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ မောက်ယင်ရဲ့သေဆုံးမှုက မတရားဘူးလို့တော့ မဆိုနိုင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက ပြင်ဆင်မှုအပြည့်နဲ့လာခဲ့တာ။ အနောက်ပိုင်းဒေသရဲ့အစီအစဉ်က ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့အာရုံကနေ လုံးဝမလွတ်မြောက်ခဲ့ပုံပဲ။"

စဉ်းစားရင်း တစ္ဆေဗုဒ္ဓက သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး အစီအရင်ကိုထွင်းနေဆဲဖြစ်သော ရှန်လီကိုကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ မင်းလား?!"

ဝန်းကျင်မှာ ခဏတာတင်းမာသွားသည်။

တစ္ဆေဗုဒ္ဓမှာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာ၏အဓိကတပည့်ကို ဘယ်တော့မှမယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ အနောက်ပိုင်းဒေသ၏အစီအစဉ်မှာ နေရာတိုင်းတွင် အတားအဆီးများနှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီး သူတို့အတွက်မမျှော်လင့်ထားသည့် ချန်ဂွေးကိုပင် စတေးခဲ့ရသည်။

သူက ချက်ချင်းဆိုသလို ရှန်လီကို သံသယဝင်သွားသည်။

ရှန်လီက ဘာမှမကြားသလို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်ထွင်းနေပြီး လုံးဝတုံ့ပြန်မှုမပြပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟင်းလင်းပြင်တုန်ခါသွားပြီး အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာထွက်လာကာ လျစ်လျူရှုစွာပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့ ဗေဒင်ပညာက ကောင်းကင်ဘုံကိုရောက်နေပြီ။ ငါကောင်းကင်ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ကြိုးစားရင်တောင် အမှားအယွင်းတချို့တော့ ရှိနေဦးမှာပဲ။"

"ဒါ့အပြင် ငါတို့အနောက်ပိုင်းဒေသရဲ့အစီအစဉ်အတွက် ချန်ဂွေးကို စတေးပြီးပြီ။ ငါတို့အရေအတွက်ကို ထပ်ပြီးဘယ်လိုလျှော့ချနိုင်မှာလဲ?"

"တစ္ဆေဗုဒ္ဓ နားလည်ရဲ့လား?"

ထိုစကားများကြောင့် တစ္ဆေဗုဒ္ဓမှာ ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏နဖူးမှ ချွေးအေးများ ယိုကျလာသည်။

ထို့နောက် အနက်ရောင်အရိပ်က သူ၏ဘေးမှ ဓားတစ္ဆေကိုကြည့်ပြီး သူ၏ပျောက်ဆုံးနေသော ညာလက်မောင်းကို မြင်သောအခါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

"မင်းဒီခရီးအတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ပံ့ပိုးမှုတွေ လုပ်ခဲ့တယ်။ ကောင်းတယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ဓားတစ္ဆေက ညာလက်မောင်းကို သွေးမြူအဖြစ်သို့ ကြေမွသွားစေပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ အရိုးနှင့်အသားများ ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာကာ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သည့်တိုင်အောင်ပင်!

ဒီဖြစ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ ရှန်လီမှာ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနည်းစနစ်က တော်တော်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒါက အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်း ပုံစံတစ်မျိုးလား ဒါမှမဟုတ် နွေဦးတွင်ပွင့်လန်းသော သစ်ကိုင်းခြောက် နတ်ဘုရား နည်းစနစ်လိုမျိုးလား?"

အရိပ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါက ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ဆက်စပ်ခြင်းနည်းလမ်းတစ်ခုလေးပါပဲ ဓားတစ္ဆေရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို တခြားသူတွေဆီ လွှဲပြောင်းပေးပြီး ခံစားစေတာ။ ကုန်ကျစရိတ်က သာမန်လူအနည်းငယ်ရဲ့ ညာလက်မောင်းတွေထက် ဘာမှမပိုဘူး။"

ရှန်လီက စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့်ပြည့်နှက်နေသောမျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

" ဒီလောက်ရိုးရှင်းတာကိုး။"

"နဂါးဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအစီအရင်ကရော?"

ရှန်လီက ပြန်ဖြေသည်။

"အစီအရင်က ပြီးတာကြာနေပြီ။ သင့်တော်တဲ့အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေတာ။"

ရုတ်တရက် သူက သူ၏ခေါင်းကိုမြှောက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအချိန်က အခုပဲ။"

သူ၏လက်ဖဝါးများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်မှလယ်ကွင်းမှာ မျက်စိကျိန်းလောက်သော အပြာရောင်အလင်းဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။