ထူးဆန်းသောရွှေရောင်အလင်း

အနောက်ပိုင်းဒေသ ထူရှန်းမြေခွေးမျိုးနွယ်စုတွင် အနောက်ပိုင်းဒေသ ဘေးအန္တရာယ် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် တစ်လကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဘုန်း!

ဘုန်းဘုန်း!

တိုက်ခတ်သံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ စုထျန်းယွဲ့၏အနှစ်သက်ဆုံးခြံဝင်းမှာ ယခုအခါ မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်နေပြီး အပျက်အစီးများနှင့် ကျိုးပဲ့နေသောနံရံများကိုသာ မြင်နိုင်သည်။

ပြီးတော့ ထိုအရာအားလုံးမှာ အဝေးတစ်နေရာမှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကြောင့်ပင်!

စုထျန်းယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"နင်တို့ငါနဲ့ တစ်လနီးပါးလောက် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား?"

သို့သော် စကားဆုံးသည်နှင့် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ အံ့ဩဖွယ်စွမ်းအားဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူမကို အလေးအနက် တုံ့ပြန်ရန် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

ကိုးမြီးမှာ ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းအတားအဆီးတစ်ခု သူမ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ဓားအလင်းတန်းရောက်ရှိလာပြီး ကြည်လင်သောကွဲအက်သံမှာ ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာသည်။ စုထျန်းယွဲ့၏မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ ပြိုင်ဘက်၏ဓားစွမ်းအင်မှာ ယခင်က သူမ၏အတားအဆီးကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဘယ်လောက်တောင် မိစ္ဆာဆန်လိုက်သလဲ!

ဓားစွမ်းအင်မှာ ဆက်လက်လှိုင်းထန်နေသည်။ စုထျန်းယွဲ့က သူမ၏မီးစစ်မီးမှန်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ခြင်း စိမ်းလဲ့လဲ့အလင်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ လျို့ကျန့်လီကို တိုက်ရိုက် လွင့်စဉ်သွားစေပြီး အောင်ပွဲကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်သည်။

သူမစိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်ပြီဟု ထင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချန်းဖေးလန်က ရှေ့သို့တိုးလာသည်။

"ညီမကျန့်လီရှုံးသွားမှတော့ ကျွန်မအနားယူလို့ လုံလောက်သွားပြီ။ ဆက်ကြရအောင်။"

"အရမ်းမလွန်လွန်းနဲ့!"

သူမ ထူရှန်းမြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသောအကြီးအကဲမှာ အချိန်အကြာကြီးအသက်ရှင်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာအားလုံး၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူမဘယ်အချိန်က ယခုကဲ့သို့ စိတ်ပျက်ခဲ့ဖူးသနည်း။

အဲ့ဒီကျားမတောင် ဒီလောက်ခေါင်းမာတာမဟုတ်ဘူး!

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ချန်းဖေးလန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရှင်ဒီကိုရောက်တဲ့တတိယနေ့တုန်းက ကျွန်မတို့ယောက်ျားကို ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မမေ့နဲ့။"

ချန်းဖေးလန်၏စကားများက စုထျန်းယွဲ့ကို မျက်နှာမဲ့သွားစေပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ..."

ယခင်အတွေ့အကြုံအပြီးတွင် သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံရောင်ပြန်ကျောက်တုံးဖြင့် ကျင့်ကြံရန်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသော ချင်ဖုန်းကို တတ်နိုင်သမျှရှောင်ရှားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း တတိယနေ့မနက်တွင် သူမ ချင်ဖုန်းကို အစာစားရန် ရှာဖွေရန်သွားသောအခါ သူ့ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမသည် ထိုရွှေရောင်အလင်းကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏အတွင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုလှုပ်ရှားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အလိုအလျောက်နီးပါး သို့မဟုတ် ဆွဲဆောင်မှုကြောင့်လော သူမသည် ပို၍နီးကပ်စွာ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမက ချင်ဖုန်းအပေါ်တွင် လုံးဝမှားယွင်းသောအတွေးများမရှိခဲ့ကြောင်း ကျိန်ဆိုနိုင်သည်၊ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်အလင်းကြောင့်သာဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က မြင်တွေ့သွားသည်။

ညပြီးည အဆုံးမရှိသောယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်မှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်ရန်မခံနိုင်အောင်ဖြစ်နေစဉ် မိုးကြိုးတစ်ချက်ပစ်ချလိုက်ပြီး စုထျန်းယွဲ့ကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားသည်။

သူမ၏ဝတ်ရုံအနားစမှ မီးလောင်နေသောအစက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ထိုဝတ်ရုံမှာ ဒီလအတွင်း ပျက်စီးသွားသော သတ္တမမြောက် ဝတ်ရုံဖြစ်သည်။ တကယ်ပဲ အကျိုးအကြောင်းမဆီလျော်ဘူး!

ကောင်းကင်ဘုံရောင်ပြန်ကျောက်တုံးဘေးတွင် ချင်ဖုန်းက လေးလံစွာအသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူတစ်လကြာအောင် ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ကြည်လင်သောချီစွမ်းအင်ကြောင့် လန်းဆန်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျိုးပဲ့နေသော ကစဉ့်ကလျား ပထမမူလရတနာ၏အကူအညီဖြင့် သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲတွင် လုံလောက်သော ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံရောင်ပြန်ကျောက်တုံးကဲ့သို့သောရတနာများမှာ ရှားပါးပြီး ရှာဖွေ၍မရနိုင်ပေ။ သူအနောက်ပိုင်းဒေသမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ၎င်းကို ဆက်လက် အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

သို့ဖြစ်ရာ သူလုံလောက်သော ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ရှိပြီး သိသိသာသာများပြားသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ကို စုဆောင်းပြီးဖြစ်သော်လည်း သူဒီနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် အရှိန်အဝါမှာ မပြောပလောက်အောင်ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားမိသည့်တိုင်အောင် သူအနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

"ထွက်ခွာဖို့ အချိန်ကျပြီ။"

အကြီးအကဲရွှမ်းယီ၏ပုံရိပ်က ပေါ်လာပြီး စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့မင်းက ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်အားလုံးကို ဒီမှာတိုက်ရိုက်စုပ်ယူပြီး စတုတ္ထနယ်ပယ်ကို မဝင်ရောက်တာလဲ?"

"ကျွန်တော်ဒီမှာ အချိန်အကြာကြီးနေခဲ့ပြီ။ မေမေလေးနဲ့ တခြားသူတွေ စိုးရိမ်နေကြမှာ သေချာတယ်။"

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်နောက်ဆက်တွဲအနေနဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသက ကျင့်ယန်မြို့ကို သွားရဦးမယ်။ အချိန်က အရမ်းနည်းတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လိုအပ်တဲ့ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်က လုံလောက်နေပြီ ဒါကြောင့် ဘယ်နေရာမှာပဲ ဖောက်ထွက် တိုးတက်တိုးတက် အရေးမကြီးတော့ဘူး။"

ရွှမ်းယီက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"အော် ဒါနဲ့ အကြီးအကဲ အရင်ကပြောခဲ့တဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာအကြောင်း တစ်ခုခုမှတ်မိသေးလား?"

ရွှမ်းယီက ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

"ဘုံသုံးဘုံမှာ တစ်ခုချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင်အုပ်စိုးသူရှိတယ် ပြီးတော့ အရပ်ရှစ်မျက်နှာက တစ္ဆေဘုရင်တွေကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့တစ်ဦးတည်းသောသူကတော့ ငါစဉ်းစားမိသလောက် မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့အရှင်သခင်ပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာအတွက်တော့ ငါ့ခေတ်ကတည်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ထားခဲ့ပြီး ကျမ်းဂန်တွေထဲမှာ စကားလုံးအနည်းငယ်ပဲ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။"

ရွှမ်းယီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ရေခဲရိုးလက်မောင်းအတွက်တော့ ငါ့ရဲ့အပိုင်းအစ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ သက်ဆိုင်ရာဖော်ပြချက်တွေ မတွေ့မိဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက မင်းတောင်ပိုင်းဒေသကို သွားပြီး အကြီးအကဲလီရဲ့သင်္ချိုင်းကို သွားကြည့်ရင် မြေအောက်ကမ္ဘာအကြောင်း ပိုသိလာနိုင်လောက်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါတစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းပဲ ဖြစ်လောက်တယ်။"

သူတို့စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ထူရှန်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက်တုန်ခါသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောအကြည့်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ငါ့မိန်းမနှစ်ယောက်က ထူရှန်းမြေခွေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲစုနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေတုန်းပဲ။"

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ထူရှန်းတောင်ခြေရင်း၌ စိတ်အာရုံအတားအဆီးအပြင်ဘက်တွင် ချင်ဖုန်းက ပျက်စီးနေနှင့်ပြီဖြစ်သော ခြံဝင်းကိုစဉ်းစားပြီး အနေရခက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ ဒုက္ခအများကြီးပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကင်ဘုံ ရောင်ပြန်ကျောက်တုံးကို ကျင့်ကြံဖို့ငှားရမ်းတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်ထျန်းယွဲ့။"

"ခင်ဗျားရဲ့ပျက်စီးနေတဲ့ခြံဝင်းအတွက်တော့ အဲ့ဒါကိုပြန်လည်ပြုပြင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က အချိန်တိုအတွင်းမှာ ခင်ဗျားကိုပြုပြင်ပေးနိုင်တဲ့ လက်သမားကောင်းတစ်စုကို သိပါတယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ?"

လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့၏အမူအရာများမှာ မပြောင်းလဲပေ။

စုထျန်းယွဲ့က လှောင်ပြောင်ပြီး သူမ၏နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မည်သည့်အသံမျှထွက်မလာသော်လည်း ချင်ဖုန်းမှာ တစ်ဖက်လူက သူ့ကိုထွက်သွားရန် ပြောနေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနားလည်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"အင်း ခင်ဗျားကျွန်တော့်အကူအညီမလိုဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

ထို့နောက် သူက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏အမြီးမွေးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏နတ်ဘုရားအတွေးများကို ၎င်းထဲသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏ခေါင်းအထက်မှကောင်းကင်မှာ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်၊ ၎င်းမှာ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးပင်!

၎င်းက အမြင့်တစ်နေရာမှ ဆင်းသက်လာပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ သာမန်လင်းယုန်တစ်ကောင်၏ အရွယ်အစားသို့ ကျုံ့သွားကာ ချင်ဖုန်း၏ပခုံးပေါ်တွင်နားရင်း မကြင်နာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါမင်းနောက်လိုက်ပြီးရင် မင်းက ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်နဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နေ့တိုင်း သန့်စင်ပေးမယ်လို့ ငါတို့သဘောတူခဲ့ကြတယ်။ ဘာလို့မင်းကတိဖျက်တာလဲ?"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူက ကောင်းကင်ဘုံရောင်ပြန်ကျောက်တုံးဖြင့် ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်နှင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ကို စုပ်ယူနေရသည်မှာ အလုပ်များလွန်းသောကြောင့် ကိစ္စကို လုံးဝမေ့သွားခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းက အပြစ်ကို ချောမွေ့စွာလွှဲချလိုက်သည်။

"ငါကျင့်ကြံနေရလို့ အလုပ်များပြီး မေ့သွားတာ မင်းက ဘာလို့ငါ့ကိုအစောကြီးကတည်းက မသတိပေးတာလဲ?"

ရွှေတောင်ပံနှင့်ပန်ငှက်ကြီးမှာ ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားသည်။

"ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထူရှန်းရဲ့ စိတ်အာရုံအတားအဆီးကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်မှာလဲ? ငါလွန်ခဲ့တဲ့တစ်လလုံးလုံး ထူရှန်းထဲကိုဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ငါဝင်ပေါက်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး!"

ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ်ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားသည်။

"ဒေါသမထွက်ပါနဲ့ အခုငါမင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးမယ် အတူတူပါပဲ။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် သူက ရွှေတောင်ပံနှင့်ပန်ငှက်ကြီးထံသို့ လက်ဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအင်မှာ စုစည်းသွားကာ ပန်ငှက်ကြီး၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စီးဆင်းသွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ ပျော်ရွှင်သောအမူအရာတစ်ခု ပြလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအငွေ့အသက် တစ်စအနမျှသာဖြစ်လျှင်ပင် ၎င်းမှာ သူ့အတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ပေ!

စုထျန်းယွဲ့ ဒါကိုမြင်သောအခါ သူမအနည်းငယ်ကြောင်သွားသည်။ ရင်းနှီးသောခံစားချက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှင်းပြမရသော တုန်ခါမှုတစ်ခုရှိနေကာ သူမကို ချင်ဖုန်းနှင့် ပို၍နီးကပ်စေချင်နေသည်။

သူမက ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို အစားထိုးပြီး ချင်ဖုန်း၏ထိတွေ့ခြင်းကို ခံယူနိုင်သည်ဟူသော စိတ်အာရုံပင် ရှိနေသည်။

စုထျန်းယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏စိတ်ထဲမှအတွေးများကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

'ငါရူးနေပြီဖြစ်ရမယ်။'

ကျေနပ်စွာဖြင့် ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ ကျယ်ပြန့်လာကာ ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို တောင်ပိုင်းဒေသသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ဖုန်းမှာ အနောက်ပိုင်းဒေသမှ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်သည်။

စုထျန်းယွဲ့က ကောင်းကင်ယံရှိ အနက်ရောင်အစက်မှာ တဖြည်းဖြည်းသေးငယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်နှာမှာ မှိန်ဖျော့သောဆုံးရှုံးမှုအာရုံတစ်ခု ပြသနေသည်။

သူမ၏ဘေးတွင် စုရှောင်ယွဲ့က အံ့ဩပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှင်အဲ့ဒီ နှာဘူးကို စိတ်ဝင်စားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား?"

သူမစကားမဆုံးမီမှာပင် စုထျန်းယွဲ့က သူမ၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာခေါက်လိုက်သည်။

"ပေါက်တတ်ကရတွေမပြောနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ရွှေရောင်အလင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ တစ်ခုခုရှိရမယ်။ မဟုတ်ဘူး ငါပြန်သွားပြီး အကြောင်းရင်းကိုရှာဖွေဖို့ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ရာဇဝင်ကို သေချာ ပြန်လည်သုံးသပ်ရမယ်။"