အဖေ အကြီးအကဲဖုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စကို မေမေလေး မသိစေချင်ဘူးမလား...

ထိုလူက အော်ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ဒီရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက သာမန်မိစ္ဆာသားရဲနဲ့မတူဘူး သူ့ရဲ့အရှိန်က အံ့ဩစရာပဲ။" "ဒါပေမဲ့ သူကဘယ်သူလဲ? ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ကျောပေါ်မှာ သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရပ်နေနိုင်တာလဲ?"

မိစ္ဆာသားရဲအားလုံးမှာ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်မာနရှိပြီး လူသားတွေနဲ့ ရောနှောရတာမကြိုက်ဘူးဆိုတာ သိသင့်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေအတွက် တစ်ခုတည်းသောဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ထိုလူက ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို နှိမ်နင်းထားခြင်းပင်!

ကျန်းชิงဖုန်းက မီးပွားများကို သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဒီလူကိုမသိဘူးလား? ဒီရက်ပိုင်း ဧကရာဇ်မြို့တော်က လူဆယ်ယောက်မှာ ကိုးယောက်က သူ့အကြောင်းပြောနေကြတာ။"

ထိုလူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာအံ့အားသင့်သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲက သခင်လေးချင်အကြောင်း ပြောနေတာလား?"

သူဧကရာဇ်မြို့တော်တွင် အချိန်အတန်ကြာရှိနေခဲ့သော်လည်း သူက ချင်ဖုန်းနှင့် အဆက်အသွယ်မရှိခဲ့ပေ။

သူက လူများသူ့အကြောင်းပြောဆိုသည်ကို မကြာခဏကြားရသော်လည်း ဒါက သူတို့အမှန်တကယ် တွေ့ဆုံဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

ကျန်းชิงဖုန်းက ကောင်းကင်သို့အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် သူပဲပေါ့။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါနဲ့သူနဲ့က ခွဲခွာလို့မရတဲ့ဆက်ဆံရေးမျိုးရှိတယ်။ အတိတ်တုန်းက ငါတို့တွေ့တဲ့အခါ သေရည်သောက်ရင်း လွတ်လပ်စွာစကားပြောကြတာပေါ့။"

"ငါက နေ့စဉ်နေ့တိုင်းအလုပ်များနေပြီး သူနဲ့အားတဲ့အချိန်တူလေ့မရှိဘူး။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒီခံစားချက်တွေက မှေးမှိန်သွားတာပေါ့။"

"ညီအစ်ကိုချင် ဒီရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက ခင်ဗျားအနောက်ပိုင်းဒေသတွေမှာ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ တစ်ကောင်လို့ ကောလာဟလထွက်နေတာ ဟုတ်တယ်မလား?"

"စစ်သားထောင်ပေါင်းများစွာကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး ချုံယွိမြို့ကို အပြေးအလွှားသွားခဲ့တာ တကယ်ပဲထူးကဲပါတယ်!"

"ဒါပေမဲ့ ဒီဧကရာဇ်မြို့တော်က မြို့တော်ပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးသာ ဒီလိုမြို့ထဲဝင်လာရင် ဒုက္ခဖြစ်လိမ့်မယ်!"

စကားဆုံးသည်နှင့် ပန်ငှက်ကြီးမှာ သူ၏တောင်ပံများကိုခတ်ပြီး အောက်သို့ထိုးဆင်းလာကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ကျုံ့သွားသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အုပ်စု မြေပြင်ပေါ်သို့ ခိုင်မာစွာဆင်းသက်သည့်အချိန်တွင် တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ သာမန်လင်းယုန် တစ်ကောင်၏အရွယ်အစားသို့ ကျုံ့သွားသည်။

၎င်းက သူ၏အရွယ်အစားကို သဘောဆန္ဒအလျောက်ပြောင်းလဲနိုင်မှတော့ ၎င်းမှာ အနည်းဆုံးသံသရာ ဘေးဒဏ်ခြောက်ခုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရမည်။ ရွှေရောင်အမွေးနှင့်ငှက်၏အစွမ်းမှာ ကျန်းထျန်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ခန့်မှန်းချက်များကို ကျော်လွန်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက ဒီလို မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင်လုပ်နိုင်သည့်အချက်က သဘာဝအတိုင်းပင် သူတို့ကိုမနာလိုဖြစ်စေသည်။

ဧကရာဇ်မြို့တော်တွင် ကျော်ကြားနေနှင့်ပြီဖြစ်သော ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ရင်း သူ့ကိုအကြိမ်အနည်းငယ်သာ တွေ့ဖူးသော ကျန်းชิงဖုန်းမှာ အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားမနေဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

ခုလေးတင် လူငယ်မျိုးဆက်ကို ကြွားလုံးထုတ်ရန်အတွက် သူက ချင်ဖုန်းနှင့် ရင်းနှီးဟန် တမင်ဆောင်ခဲ့သည်။ ချင်ဖုန်းသာ အခုအေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုနေပါက ရှက်စရာ ကောင်းမည်မဟုတ်လော။

သို့သော်လည်း ကျန်းထျန်းဖုန်း ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ ချင်ဖုန်းက သူ့ကို "အစ်ကိုဖုန်း" ဟုခေါ်ရုံသာမက သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ရှေ့သို့တိုးကာ အနည်းငယ်ခါးကိုင်းပြီး သူ့ကိုပွေ့ဖက် နှုတ်ဆက်မည်ပြုနေခြင်းပင်!

ကျန်းထျန်းဖုန်းမှာ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမည်မဟုတ်သောကြောင့် သူက ပြုံးလျက်ရှေ့သို့တိုးကာ သူ၏လက်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် "ဝေါ့~" ဟူသောအသံနှင့်အတူ အညစ်အကြေးများ ထွက်ကျလာပြီး ကျန်းထျန်းဖုန်း၏ သန့်ရှင်းသောမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအဝတ်အစားများကို ချက်ချင်းညစ်ပေသွားကာ သူ့ကိုနေရာမှာပင် ကြောင်သွားစေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ သူတို့ဘေးမှ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသောအမူအရာကို မပြဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

ထိုညက ချုံယွိမြို့တွင် ချင်ဖုန်းသူ့ခေါင်းပေါ်တွင် အန်ချခဲ့သောအခါ သူကန်ထဲသို့သွားပြီး နာရီဝက်ကြာအောင် သူ့ကိုယ်သူဆေးကြောပြီးမှ အနည်းငယ်သက်သာသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ပါးစပ်ထောင့်ကိုသုတ်ရင်း တောင်းပန်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုထျန်းဖုန်း တောင်းပန်ပါတယ်။ ပန်ငှက်ကြီးရဲ့အရှိန်က အရမ်းမြန်ပြီး ကျွန်တော်ညှိယူလို့မရသေးဘူး။"

ကျန်းชิงဖုန်း၏အမူအရာမှာ ခဏတာတောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူက ပြုံးပြီး အခြေအနေကိုဖြေရှင်းလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဝတ်ရုံလေးတစ်ခုပဲ။ သွားပြီး လဲလိုက်မယ်။ ကျွန်တော့် ဖိနပ်ပေါ်မှာ မအန်ချလို့ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒီဖိနပ်တွေက အသစ် တော်တော်ဈေးကြီးတယ် ဟားဟားဟား။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက သူ၏ဗိုက်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ်လှုပ်ရှားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြီးတော့ ကျန်းထျန်းဖုန်း၏ ဖိနပ်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးသွားသည်။

နံ့သာတစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်အကြာတွင် ချင်ဖုန်းက ဧကရာဇ်မြို့တော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲ ဒန်မော့ထံမှ လက်ရေးဖြင့်ရေးထားသောစာတစ်စောင်ကို ရရှိပြီး ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို မြို့ထဲသို့ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းဖုန်းကလည်း ချင်ဖုန်းသူ့ကိုပေးခဲ့သော ငွေတစ်ရာကျပ်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အိမ်ပြန်အဝတ်အစားလဲသွားသည်။

သူနောင်တရသည့်တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ အစပိုင်းတွင် အဝတ်အစားများမှာလည်း အသစ်ဖြစ်ကြောင်း မပြောခဲ့မိခြင်းပင်။ ထိုသို့သာဆိုလျှင် သူပိုက်ဆံနည်းနည်း ပိုရနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

သူဧကရာဇ်မြို့တော်သို့ပြန်ရောက်ပြီး ရင်းနှီးသောချင်မိသားစုအိမ်တော်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းမှာ ငြိမ်းချမ်းမှုအာရုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တံခါးခေါက်ပြီးနောက် တံခါးစောင့်က သခင်လေးနှင့် သူ၏အဖွဲ့ဝင်များပြန်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူက ကိစ္စကိုသခင်ကြီးနှင့် သခင်မထံသို့ လျင်မြန်စွာသတင်းပို့လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဖခင်ချင်က မေမေလေးနှင့်အတူ အပြေးအလွှားရောက်ရှိလာသည်။

ချင်ဖုန်းမရှိသည့်အချိန်အတွင်း မေမေလေးမှာ နေ့ရောညပါ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ အနောက်ပိုင်းဒေသများမှ သတင်းကိုကြားပြီး ဘေးအန္တရာယ်ကုန်ဆုံးသွားကြောင်းသိပြီးနောက်မှာပင် သူမက မမျှော်လင့်ထားသည့်အဖြစ်အပျက်များဖြစ်ပွားမည်ကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖုန်းအာ နောက်ဆုံးတွင်ပြန်လာခဲ့သည်။

ဖခင်ချင်က ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းသောလေသံဖြင့် လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

"အနောက်ပိုင်းဒေသက ကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လကတည်းက ပြီးသွားတာ။ ဘာလို့အခုမှ ပြန်လာရတာလဲ? မိသားစုက စိုးရိမ်ပူပန်နေတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား?"

ဖခင်ချင်အတွက် မမျှော်လင့်ဘဲ ချင်ဖုန်းက မေမေလေးထံသို့ အကူအညီမတောင်းဘဲ အကြောင်းအရာလည်းမပြောင်းပေ။ အဲဒီအစား သူက အလေးအနက်ခါးကိုင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ ကျွန်တော်မှားသွားတာသိပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ အချိန်မီပြန်မလာနိုင်ရင် အိမ်ကိုစာတစ်စောင်ပို့ပြီး ရှင်းပြပါ့မယ်။"

ဟင်? ဒီကောင်လေးဘာဖြစ်နေတာလဲ? ချင်ကျန့်အန်း အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူ၏စကားများမှာ ချင်ဖုန်းကို တကယ်အပြစ်တင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုန်းအော်အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူက အနောက်ပိုင်းဒေသများမှ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူထိုသို့သောအရာများပြောရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ဇနီးအား သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုပြသပြီး သူမ၏စိတ်ကို အေးချမ်းစေရန်သာဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်းအနှောင့်အယှက် အပေးဆုံးဖြစ်ခဲ့သော သားမှာ ယခုအခါ နာခံတတ်ပြီး သူ၏အမှားများကို ဝန်ခံရန်ဆန္ဒရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ မေမေလေးက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဖုန်းအာနဲ့ သူ့မိန်းမက နောက်ဆုံးတော့ပြန်လာပြီ ရှင်က ဒီစိတ်ပျက်စရာစကားတွေကို ပြောနေတုန်းပဲ။ ဒါက အဖေတစ်ယောက်ပြုမူသင့်တဲ့ပုံစံလား?"

"ဒီရက်တွေတစ်လျှောက်လုံး ခရီးသွားလာခဲ့ရတော့ သူကောင်းကောင်းမစားရလောက်ဘူး။ စောင့်ဦး ငါမီးဖိုချောင်ကို မင်းကြိုက်တဲ့ဟင်းတချို့ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလျက်ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်နှင့် မေမေလေးကို အိမ်တော်ထဲသို့ အတူတကွဦးဆောင်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေမေလေး။"

ဖခင်ချင်တစ်ဦးတည်းသာ ထိုနေရာတွင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း အတွေးနက်နေသည်။

အစားအသောက်စားသောက်နေစဉ် မေမေလေးမှာ ချင်ဖုန်းအတွက် ဟင်းများ ခပ်ထည့်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အံ့ဩဖွယ်ရာမှာ ချင်ဖုန်းက ဖခင်ချင်အတွက် ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းခပ်ထည့်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေဒါကိုကြိုက်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။"

ဒီလို ဖြစ်ပျက်သည်နှင့် ခန်းမဆောင်ထဲမှလူတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖခင်ချင်၏လက်ထဲမှတူများမှာ လေထဲတွင်တောင့်တင်းသွားပြီး လန်နင်ရွှမ်မှာ အံ့ဩသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

မေမေလေးမှာလည်း မယုံနိုင်သောအမူအရာတစ်ခု သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင်ရှိနေသည်။

"ဖုန်းအာ မေမေလေးကို မခြောက်ပါနဲ့။ အဲ့ဒီအနောက်ပိုင်းဒေသခရီးစဉ်အတွင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာလား?"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အများကြီးတွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရပြီး မိသားစုရဲ့အရေးပါပုံကို နားလည်သွားတာထက် ဘာမှမပိုပါဘူး။"

ဖခင်ချင်က သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိသကဲ့သို့ သူ၏ချွေးမနှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းကြည့်လိုက်သည်။

အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လျို့ကျန့်လီ၏မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားပြီး ချန်းဖေးလန်မှာမူ သူမ၏ခေါင်းကို အစာထဲတွင်မြှုပ်ထားပြီး သတိမပြုမိဟန်ဆောင်နေသည်။

ခဏတာစိုက်ကြည့်ခံရပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဖိအားကိုမခံနိုင်တော့ပေ။

လျို့ကျန့်လီက ပထမဆုံးသူမ၏တူများကို ချပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအနောက်ပိုင်းဒေသခရီးစဉ်က ကျွန်မကို အသိပညာအများကြီးရစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်စေဖို့ အခွင့်အရေးကို အရယူချင်တယ်။"

ဒါကို ကြားသောအခါ ချန်းဖေးလန်က လျင်မြန်စွာပြောလိုက်သည်။

"အစ်မတော်ကျန့်လီပြောတာမှန်တယ်။ ကျွန်မလည်း ကျွန်မရဲ့အစွမ်းတိုးတက်လာတယ်လို့ ခံစားမိတယ်။ ဒါက ရှားပါးတဲ့အခွင့်အရေးဖြစ်မှတော့ အစ်မတော်ကျန့်လီ ကျွန်မတို့ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ?"

"ကောင်းပြီ။"

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ချင်ဖုန်းတစ်ဦးတည်းသာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် မကောင်းကြံသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖခင်ချင်ကို ကြည့်နေသည်။

အစားအသောက်စားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ဖခင်ချင်ကို အလိုအလျောက်ရှာဖွေပြီး သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပြသလိုက်သည်။

"အဖေ ကျွန်တော်တို့ မတွေ့တာ တစ်လကြာပြီ။ အဖေပိန်သွားတယ်။ အဖေ့ သားအတွက် စိုးရိမ်လွန်းလို့ အစာစားချင်စိတ်ပျောက်သွားတာလား?"

"အဖေ ပိုက်ဆံလုံလောက်ရဲ့လား? ကျွန်တော်နည်းနည်းထပ်ပေးရမလား?"

"ဒါဘယ်လိုလဲ အဖေ? ကျွန်တော်ဧကရာဇ်မြို့တော်က စီးပွားရေးကို အဖေ့ကိုတာဝန်ပေးမယ် ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာအမြတ်အစွန်းအားလုံးက အဖေ့အတွက်ပဲ။"

ချင်ကျန့်အန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံးမသက်မသာဖြစ်သွားသည်။

"ဖုန်းအာ မင်းပြောစရာတစ်ခုခုရှိရင် တိုက်ရိုက်သာပြောလိုက်။ မင်းက ငါ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နေတယ်။"

ထိုစကား ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏အမူအရာမှာ လေးနက်သွားသည်။

"အဖေတကယ်ပဲ အဲ့လိုလိုချင်တာလား?"

"တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား?"

"အဲ့လိုဆိုရင်တော့"

ချင်ဖုန်းက ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ အကြီးအကဲဖုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စကို မေမေလေး မသိစေချင်ဘူးမလား?"

"???"