ဒီည ကျွန်မအလှည့်

ထိုစကား ကြားသောအခါ ဖခင်ချင်က အလျင်အမြန် ချင်ဖုန်း၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ သူ့ကိုဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ခန်းမဆောင်လားရာသို့ သတိဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

မေမေလေး ထွက်မလာကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"မင်းလူဆိုးလေး ဘာပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာလဲ? ငါနဲ့အနောက်ပိုင်းဒေသတပ်မှူးရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သူငယ်ချင်းဖြစ်ခြင်းထက် ဘာမှမပိုဘူး။ တခြားသူတွေမမြင်နိုင်တဲ့အရာ ဘာရှိလို့လဲ?"

ချင်ဖုန်းက မျက်တောင်ခတ်ရင်း ရှုပ်ထွေးဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဆွေးနွေးလို့ရတဲ့ကိစ္စဆိုရင် အဖေဘာလို့ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ? ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က မျိုးရိုးနာမည် တစ်ခုပဲပြောခဲ့တာ အဲ့ဒီလူက အနောက်ပိုင်းဒေသက သေရည် နတ်ဘုရားတပ်မှူးလို့ ကျွန်တော်ဘယ်တော့မှမပြောခဲ့ဘူး။ အဖေဘယ်လိုသိတာလဲ?"

ဖခင်ချင်က အေးစက်စွာနှာမှုတ်လိုက်သည်။

"အခြေအနေတွေဒီအထိရောက်မှတော့ မင်းဟန်ဆောင်စရာမလိုတော့ဘူး ကျန့်လီနဲ့ ဖေးလန်တို့က မင်းကိုငါ့ရဲ့တကယ့်ဘဝကို တိတ်တဆိတ် မပြောပြခဲ့ဘူးလား?"

ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာမေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အဖေက တကယ်ပဲ ယခင်မြောက်ပိုင်းဒေသတပ်မှူး တစ္ဆေခေါင်းလား?"

စက္ကူက မီးကိုအဆုံးမှာမလွှမ်းခြုံနိုင်ဘူး... ဖခင်ချင်က သက်ပြင်းချပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အတည်ပြုအဖြေကို ရရှိသောအခါ ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပထမတန်းစားသူဌေးသားတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်!

သို့သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြီးတွင် ချင်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြန်သည်။ သူက နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်လောက် လမ်းလွှဲတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့မှာ!

အနည်းငယ်စိတ်ပျက်မှုဖြင့် ချင်ဖုန်းက သူ၏အဖေကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့အဖေက အဖေ့ရဲ့တစ်ကယ့်ဘဝကို တမင်တကာဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ?"

ဖခင်ချင်က ချက်ချင်းအဖြေမပေးဘဲ သူ၏လက်များကို နောက်တွင်ပိုက်ထားရင်း ချင်မိသားစုအိမ်တော်၏ခြံဝင်းသို့ လျှောက်သွားသည်။

" ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

သူတို့လမ်းလျှောက်နေစဉ် ချင်ဖုန်းက သူ၏အဖေ၏အခက်အခဲများကို နားလည်သွားပြီး သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

သူပထမဆုံး သူ၏အဖေ၏ဘဝကို သံသယဝင်စဉ်က သူစာကြည့်တိုက်တွင် သူ၏အမေ၏ သေဆုံးမှုအမှန်တရားကို သိရှိခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သောမိစ္ဆာများက ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အပြစ်မဲ့ပြည်သူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရာ သူ၏အမေမှာ ၎င်းတို့ထဲမှတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဖခင်ချင် မြောက်ပိုင်းဒေသကို စွန့်ခွာပြီး တပ်မှူးရာထူးကို စွန့်လွှတ်ကာ သူ၏ဘဝကို ဖုံးကွယ်ရန်ရွေးချယ်ခဲ့သည့်အကြောင်းရင်းမှာ နက်ရှိုင်းသောနောင်တကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒ

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မင်းက ခုမှမွေးကာစပဲရှိသေးပြီး ငါက မင်းရဲ့မေမေလေးနဲ့ လက်ထပ်ပြီးပြီ။"

"တူညီတဲ့အရာ မင်းတို့အပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်မှာကို ငါမလိုချင်ဘူး ဒါကြောင့် ငါဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့တာ။"

ခဏရပ်ပြီးနောက် ဖခင်ချင် ထပ်ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့အစောပိုင်းဘဝအများစုက မဟာချန်တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ပြီး နယ်မြေကပြည်သူတွေကို ခုခံကာကွယ်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။"

"ငါ့ရဲ့ကျန်ရှိနေတဲ့ဘဝအတွက်တော့ ငါ့မိသားစုကိုပဲ ကာကွယ်ချင်ပြီး မင်းတို့ကို ဘာအန္တရာယ်မှ မဖြစ်စေချင်တော့ဘူး။"

တောင်းပန်ပါတယ် အဖေ ကျွန်တော်အဖေ့ကို တစ်ချိန်လုံးအပြစ်တင်နေခဲ့မိတယ်။ အဖေက လှည့်စားတတ်တဲ့လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။ အဖေက ကြီးမြတ်တဲ့အဖေတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ကျောရိုးပါ...

ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ယောက်ျားစစ်စစ်တစ်ယောက်မှာ မျက်ရည်လွယ်လွယ်မကျပေ။

" တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ငါက မိစ္ဆာတွေ၊ တစ္ဆေတွေဒုက္ခပေးနေတဲ့နေရာတွေကို သွားပြီး ငါ့ရဲ့အကောင်းဆုံးကို လုပ်ဆောင်ပေးမှာပါ။"

ချင်ဖုန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သူ၏စိတ်ခံစားမှုများကို တည်ငြိမ်စေသည်။

"ဒါဆိုရင် အဖေက စီးပွားရေးမှာမတော်ဘူးဆိုတာကို သိခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အဖေက အဲ့ဒါကိုလုပ်ဖို့ မကြာခဏအပြင်ထွက်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အဖေက ပြည်သူတွေအတွက် မိစ္ဆာတွေကို သတ်နေခဲ့တာလား?"

သူ၏စကားများကြောင့် ဖခင်ချင်၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူ၏မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ စီးပွားရေးမှာမတော်ဘူး?"

"ငါမင်းကိုအရင်ကပြောခဲ့ဖူးတယ် စီးပွားရေးမှာ ရေရှည်အမြင်ရှိဖို့လိုတယ် အရမ်းအမြင် ကျဉ်းမြောင်းလို့မဖြစ်ဘူး! အဲ့ဒါတွေက ယာယီဆုံးရှုံးမှုတွေလေးပါပဲ ပြီးတော့ ငါနောက်ပိုင်းမှာ အဲ့ဒါတွေကို ပြန်ဖြည့်တင်းနိုင်ခဲ့တယ်။"

"ဒါ့အပြင် မင်းသာငါ့ရဲ့အရည်အချင်းကို အမွေမဆက်ခံခဲ့ရင် မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး လရောင်ခြည်ပြခန်းကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ?"

ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်ပြီး လျင်မြန်စွာပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ အဖေပြောတာမှန်ပါတယ်။"

အဖေနှင့်သားတို့ ခဏတာစကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဖေ မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းအနေနဲ့ အဖေက ဒီနေ့ကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းထက်ဆုံး နတ်သိုင်းပညာရှင်ပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲက တစ်ဦးပဲ။"

"ဘာလို့ ကျွန်တော့်ညီလေးနဲ့ ကျွန်တော်ငယ်ငယ်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ကိုမသင်ပေးခဲ့တာလဲ? အဖေက မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းအဖြစ် အဖေ့ရဲ့ဘဝကို ဖုံးကွယ်ချင်ရင်တောင် အဖေမျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး တခြားပုံစံတစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဆရာဖြစ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။"

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်း၏လေသံမှာ အတော်လေးဒေါသထွက်နေသည်။

'တောင်ပိုင်းလက်သီး မြောက်ပိုင်းကန်ချက် ဓားတစ်လက် ဓားမတစ်လက် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကိုဖွင့်လှစ်ပြီး စိန်ခေါ်မှုအမျိုးမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်း - အဲ့ဒါက ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူတိုင်းရဲ့အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးလား? ပြီးတော့ ငါ့မှာအခွင့်အရေးရှိခဲ့တယ်...'

ဖခင်ချင်က လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့နတ်သိုင်းပညာက ခန္ဓာကိုယ်ကိုသန့်စင်ပြီး ပြင်းထန်သောချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အာရုံစိုက်တယ်။ ဒီကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်က အလွန်အမင်း အစွန်းရောက်တယ် ပိုမြင့်တဲ့နယ်ပယ်တွေကိုရောက်ဖို့ သေခြင်းနဲ့ရှင်ခြင်းကြားက မာကျောမှုကို လိုအပ်တယ်။"

ချင်ဖုန်း ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒါကြောင့် အဖေက ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ညီလေးကို ဒီအန္တရာယ်များတဲ့အခြေအနေထဲကို မဝင်စေချင်ခဲ့တာလား?"

"အဲ့ဒါက ရှုထောင့်တစ်ခုတည်းပဲ။ နောက်အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ ငါငယ်ငယ်ကတည်းက အန်းအာမှာ ဓားသိုင်းပညာအတွက် ကြီးမားတဲ့အရည်အချင်းရှိတာကို သတိပြုမိခဲ့တယ်။ သူက ဓားသမားတစ်ယောက်ရဲ့လမ်းစဉ်ကို လိုက်သင့်တယ် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းလမ်းစဉ်ကိုမဟုတ်ဘူး။"

"ဒီအကြောင်းကြောင့် ငါသူ့ရဲ့ကံကြမ္မာကို ဗေဒင်ဟောဖို့ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့ အကူအညီကိုတောင် ရှာခဲ့တယ်။"

"ဗေဒင်ဟောပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာက အန်းအာဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်တဲ့အခါ သူက သူ့အတွက်အသင့်တော်ဆုံးဆရာကို တွေ့လိမ့်မယ်လို့ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျန်းထျန်းယီက တကယ်ပဲဆရာကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပုံပဲ။"

ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာ ရုတ်တရက်တောင့်တင်းသွားသည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပြီ။" သူက သူ့ကိုယ်သူလက်ညှိုးထိုးပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်ကရော?"

ချင်ကျန့်အန်းက သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး ခဏတာတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် အတန်ကြာစဉ်းစားပြီးနောက် ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါမင်းကို အေးအေးချမ်းချမ်းဘဝတစ်ခု နေထိုင်စေချင်တယ် အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ကွယ်လွန်သွားတဲ့အမေရဲ့ဆန္ဒလည်းဖြစ်တယ်။"

အေးချမ်းတဲ့ဘဝအကြောင်း ဘာပေါက်ကရတွေလဲ! ဒါက ငါသိုင်းပညာအတွက် မသင့်တော်ဘူးလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဆိုလိုတာပဲ... ချင်ဖုန်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ့ရဲ့သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်မှုက ထူးကဲပေမဲ့ လူတွေကိုဆုံးဖြတ်တဲ့ အဖေ့ရဲ့စွမ်းရည်ကတော့ သာမန်ပဲဖြစ်ပုံပဲ။"

ထိုမှတ်ချက်ကြောင့် ဖခင်ချင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မင်းက မင်းကိုယ်မင်း ကြီးမားတဲ့အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်နေလား?"

ချင်ဖုန်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာပြောလိုက်သည်။

"အင်း သာမန်ပါပဲ။ ရာစုနှစ်မှာတစ်ခါလို့တော့ မပြောပါဘူး ဒါပေမဲ့ ရှားပါးသင့်တယ်။"

ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူယုံကြည်မှုရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါက စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးရိုးစဉ်ဆက်တွင် သူ၏လေ့ကျင့်မှုမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဤမျှချောမွေ့နိုင်မည်နည်း။

ဖခင်ချင်က အများကြီးမပြောဘဲ မြေပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?" ချင်ဖုန်းက နားမလည်နိုင်စွာမေးလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းကိုယ်မင်း အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ပြောမှတော့ ဟန်ပန်တစ်ခုလောက် စမ်းမကြည့်ဘူးလား?"

ချင်ဖုန်း အတွေးထဲနစ်မြုပ်သွားသည်။

ညလေပြေတိုက်ခတ်လာသည်နှင့် ဖခင်နှင့်သားတို့၏ဆံပင်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး ခဏတာအတွက် အနည်းငယ်အနေရခက်သောဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာပြန်ဖြေသည်။

"ချင်မိသားစုက စာပေနဲ့ သိုင်းပညာနှစ်ခုစလုံးမှာ ထူးချွန်တယ်။ ငါတို့နှစ်ခုစလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားဖို့က သဘာဝကျတာပေါ့။"

"ကျွန်တော့်ညီလေးက ပညာရေးဘက်မှာ မသင့်တော်ဘူး။ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်က ချင်မိသားစုမှာ ဒီကွာဟချက်ကို ဖြည့်ရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ချင်မိသားစုမှာ လူတိုင်းက ကြမ်းတမ်းတဲ့စစ်သည်တော်တွေချည်းပဲဆိုရင် ဘယ်လိုတိုးတက်နိုင်မှာလဲ?"

ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြီး ချင်ကျန့်အန်းကို ကြောင်နေသောပုံရိပ်ဖြင့် ထားရစ်ခဲ့သည်။

ဖခင်ချင်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး သူ့ကိုယ်သူပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်စကားထက်မြက်တာနဲ့ မင်းက ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ တကယ်ပဲမွေးဖွားလာတာပဲ။"

…

ခြံဝင်းထဲတွင် လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က စိတ်သက်သာရာရသောအကြည့်ဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့က ဖခင်ချင်ကိုရှောင်ရှားရန် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက် ဟန်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သောကြောင့် သူတို့တကယ်တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒါ့အပြင် သူတို့အတူတကွအချိန်ပိုကြာလာသည်နှင့်အမျှ အထူးသဖြင့် အနောက်ပိုင်းဒေသများသို့ သူတို့၏ခရီးစဉ်အတွင်း အခက်အခဲများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီးနောက် သူတို့၏နှောင်ကြိုးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လျို့ကျန့်လီက ချန်းဖေးလန်၏ချို့ယွင်းချက်များကို ဆန္ဒအလျောက်ထောက်ပြပြီး ချန်းဖေးလန်ကမူ လျို့ကျန့်လီ၏ကျင့်ကြံမှုကို ခိုင်မာစေရန် ရှားပါးသောပစ္စည်းအချို့ကို ထောက်ပံ့ပေးသည်။

ကောင်းကင်ကိုကြည့်ရင်း ချန်းဖေးလန်က တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

"ဒီအနောက်ပိုင်းဒေသခရီးစဉ်အတွင်းမှာ ငါတို့ကောင်းကောင်းအနားယူဖို့ အခွင့်အရေးမရခဲ့ဘူး။ အခုဒီကိုပြန်ရောက်မှတော့ ငါတို့နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းကောင်း တစ်ညအိပ်စက်နိုင်ပြီ။"

လျို့ကျန့်လီက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် သူမဘာသာသူမ ချင်ဖုန်း၏အခန်းသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏လက်စကို ရုတ်တရက်ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

သူမက စပ်စုစွာလှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ချန်းဖေးလန်က လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကျန့်လီ ဒီည ကျွန်မအလှည့်။"