ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းနည်းလမ်း

ချန်းဖေးလန်က လျို့ကျန့်လီကို "အစ်မ ကျန့်လီ" ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူတို့သည် တစ်ရက်တစ်ညစီ အစဉ်လိုက်ဖြင့် ချင်ဖုန်းနှင့်အတူ ကောင်းမွန်သောညတစ်ညကို ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့အနောက်ပိုင်းဒေသများသို့ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ တစ်လကျော်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အဖြစ်အပျက်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သူတို့ချင်မိသားစုအိမ်တော်မှ မထွက်ခွာမီ နောက်ဆုံးညတွင် မည်သူက ချင်ဖုန်းနှင့်အတူရှိခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

လျို့ကျန့်လီက ခဏစဉ်းစားပြီး သူမ၏လှပသောမျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်ပင့်တင်လိုက်သည်။

"ငါ့အလှည့်ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ငါဘာလို့ထင်နေရတာလဲ?"

ချန်းဖေးလန်က ခိုင်မာစွာပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက အစ်မ ကျန့်လီ အမှတ်မှားနေလို့ဖြစ်ရမယ်။ နဂါးတွေက အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ရှိတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိကြတာပဲ။ ငါက ငါ့အစ်မကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။"

လျို့ကျန့်လီက မော့ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါမင်းကိုမေးမယ် အဲ့ဒီနေ့က နေဝင်ချိန်က တိတိကျကျ ဘယ်အချိန်လဲ?"

ချန်းဖေးလန် ကြောင်သွားသည်။ ထိုသို့သောအရာကို သူမဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှတ်မိနိုင်မည်နည်း။

လျို့ကျန့်လီက တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

"ကောလာဟလအားလုံးက အမှန်မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ အခု ငါတို့ထဲကဘယ်သူမှ နောက်ဆုံးညကို ဘယ်သူ အတိအကျကုန်ဆုံးခဲ့လဲဆိုတာ အတည်မပြုနိုင်ဘူး။ စည်းမျဉ်းဟောင်းတွေကိုသုံးပြီး ဆုံးဖြတ်ကြရအောင်။"

ချန်းဖေးလန်၏လှပသောမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"စည်းမျဉ်းဟောင်းတွေ ဟုတ်လား?"

ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက နံ့သာတိုင်ထွန်းပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ လှဲချလိုက်သည်။ လူတွေ သက်တောင့်သက်သာရှိသောဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသည်နှင့် သူတို့က အရာများစွာကို စဉ်းစားကြလိမ့်မည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသများရှိ မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများဘေးအန္တရာယ်မှာ ဘေးကင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း မြေအောက်ကမ္ဘာနယ်မြေ၏ပေါ်ထွက်လာမှုနှင့် တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့်လူများ၏ အဆုံးစွန်ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချင်ဖုန်းကို စိတ်မအေးနိုင်ဖြစ်စေသည်။

နောက်အကျပ်အတည်းတစ်ခု ဘယ်အချိန်ဘယ်နေရာတွင် ဖြစ်ပွားမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တပ်စွဲထားသော ဧကရာဇ်မြို့တော်ပင်လျှင် လုံးဝဘေးကင်းသည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏အမေ၏ သေဆုံးမှုအကြောင်းရင်းနှင့် သူ၏အဖေ၏စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း ချင်ဖုန်းက သူ၏အဖေ၊ အမေ၊ ဒုတိယညီ၊ လှပသောမိန်းမနှစ်ယောက်နှင့် ထိုသူငယ်ချင်းကောင်းများကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ညာဘက်လက်သီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်လိုက်သည်။

"အစွမ်း... ကိုယ့်ရဲ့အစွမ်းကို တိုးမြှင့်မှသာ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူတွေကို ကာကွယ်နိုင်မှာ!"

ထိုအတွေးဖြင့် သူက သူ၏နတ်ဘုရားအသိစိတ်ကို အသက်သွင်းပြီး နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထူရှန်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံရောင်ပြန်ကျောက်တုံးဖြင့် နေ့ညများစွာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ၏နှလုံးသား စစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ပေါ်တွင် စုစည်းနေသော ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ပမာဏမှာ ယခင်ကထက် များစွာကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

သူသာ ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်အားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်ပါက သူသည် စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက် အနှောင်အဖွဲ့မဲ့နယ်ပယ်၏ စတုတ္ထအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မည်။

ဒါ့အပြင် နတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို အခြေခံ၍ သူအနှောင်အဖွဲ့မဲ့နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် သူ၏အစွမ်းမှာ တူညီသောနယ်ပယ်ရှိ တခြားသူများထက် များစွာသာလွန်လိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်တွင် ရစ်ပတ်နေသော ရွှေရောင် အသက်ငွေ့ကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သည်၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား အသက်ငွေ့များဖြစ်ပြီး သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်၏အစွမ်းကို တိုးမြှင့်ရန်ကူညီပေးနိုင်သော သော့ချက်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။

သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲမှ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ပမာဏမှာလည်း အလွန်အမင်း အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်။ သို့သော်လည်း သူက ဒီရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ကို သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်ထံသို့ မည်သို့လွှဲပြောင်းပေးရမည်ကို မသိသေးပေ။

"ဖြစ်နိုင်တာက ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးလိုပဲ ငါသူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်နဲ့ ဆေးကြောပေးပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့တချို့ကို သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကျန်နေစေပြီး အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ စုဆောင်းသွားရမှာလား?"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနည်းလမ်းကတော့ ထိရောက်မှုက တကယ်ကိုအရမ်းနှေးတယ်။"

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အခန်းတံခါးမှာ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲ၌ ချန်းဖေးလန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး သူမ၏အခန်းသို့ အနားယူရန် မပြန်တော့ဘဲ ဆက်လက်လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် သူမသည် ဒီတစ်ကြိမ် ပြိုင်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းက ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းနေသော လျို့ကျန့်လီ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး တစ်ဖက်လူဘာလုပ်မည်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

လေပြေတစ်ချက်ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာ အသံနှင့်အတူပိတ်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင်များငြိမ်းသွားကာ အခန်းထဲတွင် တရှဲရှဲမြည်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

စိတ်အာရုံတစ်ခဏအတွင်းတွင် နူးညံ့သောအဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက ချင်ဖုန်းကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

နွေးထွေးသောခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ချင်ဖုန်းအတွက်မူ နောက်ထပ်ပင်ပန်းစွာလုပ်ဆောင်ရမည့် ညတစ်ညဖြစ်လိမ့်မည်။

……

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် နေရောင်ခြည်မှာ အခန်းထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး ကုတင်ပေါ်မှလူနှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်းပွေ့ဖက်နေဆဲဖြစ်သည်။

လျို့ကျန့်လီက ဖြည်းညှင်းစွာမျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသော ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ နူးညံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု သူမ၏မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားသည်။

သူမက သူ၏ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသောဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင်လုပ်ရန် လက်ဆန့်လိုက်သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တဒေါက်ဒေါက်မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏အိပ်မက် နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လျို့ကျန့်လီ၏မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားပြီး သူမက အသံလာရာအရင်းအမြစ်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တံခါးခေါက်သံမဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုက ပြတင်းပေါက်ကို ခေါက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ပြတင်းပေါက်မှန်မှတစ်ဆင့် သူတို့က ငှက်တစ်ကောင် ပြတင်းပေါက်ကိုခေါက်နေသည်ကို မသဲမကွဲမြင်နိုင်သည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးဖြစ်သည်။

သူက ချင်ဖုန်း သူ့ကိုသူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဆေးကြောပေးရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့၏အရသာမှာ သူ့အတွက် အလွန် အံ့ဖွယ်ကောင်းပြီး သူက ဖောက်ထွက်တိုးတက်မှုအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို မသဲမကွဲမြင်တွေ့နေရသည်။

သူ၏အစွမ်းကိုတိုးမြှင့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းမည်ပြုစဉ်မှာပင် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အလိုအလျောက်အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသောအခါ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏တောင်ပံများကိုခတ်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူက တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားသည်၊ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏နဖူးကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး သူ၏ရွှေရောင်အမွေးတစ်မျှင်ကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းတံခါးမှာ ညင်သာစွာတွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး လျို့ကျန့်လီက ထွက်လာသည်။

လျို့ကျန့်လီ၏အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ… ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ သူ၏အမွေးအမှင်များ ထောင်တက်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရန်စရန်မလွယ်ကူကြောင်း သူရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိသည်။ သူတစ်ဖက်လူနှင့် တူညီသောနယ်ပယ်တွင် ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူက သူမ၏ပြိုင်ဘက်မဟုတ်သေးပေ။

သူ့ကိုအကြောက်ဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ သူနားမလည်နိုင်သောအကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူက သူမကို မရည်ရွယ်ဘဲ ဒေါသထွက်အောင်လုပ်မိပုံရခြင်းပင်။

လျို့ကျန့်လီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

"ငြိမ်ငြိမ်နေ။"

"အင်း။"

မရေမတွက်နိုင်သောခေတ်ကာလများကို ရှင်သန်လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက် အနောက်ပိုင်းဒေသများရှိ မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေအများစုမှာ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကြောင့် ထိတ်လန့်ကြသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက ကြက်တူရွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးနေသည်။

ရုတ်တရက် သူက တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရပြီး လျို့ကျန့်လီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများနှင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် မှိန်ဖျော့သောရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု လည်ပတ်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ပင်!

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

သူစကားမဆုံးမီမှာပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု နောက်တစ်ကြိမ်ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏နဖူးမှ ရွှေရောင်အမွေးတစ်မျှင် ထပ်မံကျဆင်းသွားကာ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

လျို့ကျန့်လီ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။

"တူညီတဲ့စကားလုံးတွေကို ငါထပ်မပြောချင်ဘူး။ ငါ့ ယောက်ျားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာရှိရင် သူနိုးလာတဲ့အထိ စောင့်။"

"ကောင်း... ကောင်းပြီ။"

…

အနောက်ပိုင်းဒေသများရှိ ပင်ပန်းသောခရီးစဉ်အပြီးတွင် ညကကောင်းကောင်းအနားမယူရခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မနက်လယ်ပိုင်းရောက်မှသာ ချင်ဖုန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏အခန်းအပြင်ဘက်မှ အစေခံမလေးများ အုပ်စုတစ်စု၏ ကြည်လင်သောအသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ထဲမှတစ်ဦးမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ချင်အာဖြစ်သည်။

"ငှက်ငယ်လေး မင်းဘယ်ကရောက်လာပြီး ငါတို့ချင်အိမ်တော်ထဲကို ဘယ်လိုရောက်လာရတာလဲ? တံခါးကိုအမြန်ဖယ်လိုက်ဦး ငါသခင်လေးရဲ့အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ဝင်ရဦးမယ်။"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏အသံမှာ လေးနက်နေသည်။

"တိတ်တိတ်နေ။"

စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အစေခံမလေးများမှာ ကြောက်လန့်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြသည်။

"အဲ့ဒီငှက်က စကားပြောနိုင်တယ် အဲ့ဒါမိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ!"

"မြန်မြန်လုပ် အစောင့်တွေနဲ့ နင်ရွှမ်အစ်မကြီးကို သွားရှာ မဟုတ်ဘူး ဘေးကင်းဖို့ သခင်မလေးကို ဖိတ်တာက ပိုကောင်းတယ်!"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ ဆူညံသော အသံများကြောင့် လန့်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာကာ ခြံဝင်းထဲတွင် တောင်တုတစ်ခုကဲ့သို့ တိုးမြင့်လာသည်။

"ငါမင်းတို့ကို တိတ်တိတ်နေလို့ ပြောပြီးပြီ! အဲ့ဒီမိန်းမသာ သိသွားရင်..."

သူမစကားမဆုံးမီမှာပင် ကြောက်ရွံ့တတ်သောအစေခံမလေးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သားကျသွားပြီး တုန်ရီစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့ ကျွန်မကိုမစားပါနဲ့!"

ဆူညံသံကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက မကောင်းဘူးဟုထင်ပြီး အပြင်ဝတ်အချို့ကို လျင်မြန်စွာဝတ်ဆင်ကာ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အချိန်မီကြားဝင်ပြီး ရှင်းပြပြီးနောက် အစေခံမလေးများမှာ သတိဖြင့်ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း သူတို့ထွက်ခွာသွားစဉ်မှာပင် သူတို့က စပ်စုစွာလှည့်ကြည့်ပြီး သခင်လေးမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကိုပင် ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်လောက်အောင် ဘယ်လောက်တောင်ကြောက်စရာကောင်းလိုက်သလဲဟု သူတို့ဘာသာသူတို့တွေးနေကြသည်။

ချင်ဖုန်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"မင်းဘာလို့တံခါးကို ပိတ်ဆို့ပြီး သူတို့ကိုစကားမပြောခိုင်းတာလဲ?"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက အဖြေမပေးဘဲ လေးနက်သောအသံဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ကို ဘယ်လိုလွှဲပြောင်းပေးရမလဲဆိုတာ ဘာအကြံအစည်မှမရှိဘူးလို့ အစောပိုင်းကမပြောခဲ့ဘူးလား?"