ဒီနည်းလမ်းက ခင်ဗျားနဲ့ တကယ်မသင့်တော်ဘူး

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်တယ် ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ?"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက ဒေါသတကြီးအော်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး ဒီအချိန်ရောက်မှ မင်းငါ့ကိုလှည့်စားချင်နေတုန်းပဲ။ မင်းလွှဲပြောင်းပေးတဲ့နည်းလမ်းကို မသိဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီအဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့အမျိုးသမီးပတ်လည်မှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လည်ပတ်နေနိုင်မှာလဲ?"

"မင်းက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ကို သူ့ဆီကို တိတ်တဆိတ် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်!"

ချင်ဖုန်းက အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်။

"ဟမ်? ခင်ဗျားက ငါ့မိန်းမ လျို့ကျန့်လီကို ရည်ညွှန်းနေတာလား?"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက ရွဲ့ပြီးပြောလိုက်သည်။

"သူမကလွဲရင် မင်းအခန်းထဲမှာ တခြားမိန်းမတွေရှိသေးလို့လား?"

စကားကိုကြားသောအခါ ချင်အာနှင့် အနီးအနားမှ တခြားအစေခံမလေးများမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူတို့၏ခြေလှမ်းများကို သိသိသာသာနှေးကွေးလိုက်ကြသည်။

ခြေလှမ်းတစ်ဒါဇင်လောက်သာ လိုအပ်သောစင်္ကြံလမ်းမှာ သူတို့ကို အသက်ရှူဆယ်ကြိမ် ကျော်ကြာအောင် အချိန်ယူခဲ့သော်လည်း သူတို့မှာ မရောက်နိုင်သေးပေ။

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်အော်ပြောလိုက်သည်။

"ပေါက်တတ်ကရတွေ မပြောနဲ့ ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့လိုလူမျိုးဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

"မင်းဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး ငါသိချင်တာက မင်း ဒီရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား အသက်ငွေ့ကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲဆိုတာပဲ။"

"ငါနယ်ပယ်ဖောက်ထွက်ပြီးရင် မင်းကိုထားခဲ့မှာစိုးလို့ မင်းက ဒီနည်းလမ်းကိုသုံးပြီး ငါ့ကိုထိန်းထားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? အဲ့ဒါသာဆိုရင် မင်းငါတို့ ပန်ငှက်မျိုးနွယ်ကို အရမ်းအထင်သေးလွန်းသွားပြီ!"

ချင်ဖုန်းမှာ ထိုသို့သောအတွေးများမရှိပေ။ တကယ်တော့ ချုံယွိမြို့ရှိတိုက်ပွဲအတွင်း ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ သူ့ကိုအန္တရာယ်ကြားတွင် ထားမသွားဘဲ သူနှင့်အတူတိုက်ပွဲဝင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သူက ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို သူ့ကိုယ်ပိုင်လူအဖြစ် သတ်မှတ်နှင့်ပြီဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင်လူများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ချင်ဖုန်းမှာ အမြဲတမ်းရက်ရောသည်။

ချင်ဖုန်းက အကြံပေးလိုက်ပြီးနောက် ညကမြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

"အလျင်မလိုပါနဲ့ ကျွန်တော့်ကို သေချာစဉ်းစားခွင့်ပေးပါ။"

သူ၏ဇနီး၏နူးညံ့သောပုံရိပ် သူမ၏နွေးထွေးသောအသက်ရှုသံ သူမ၏ညင်သာသောတီးတိုးသံ... အားလုံးမှာ မသက်ဆိုင်သောအရာများဖြစ်ပြီး သူက သူ၏ဇနီးအတွက် ညတစ်ဝက်လုံးစိုးရိမ်နေခဲ့သည်၊ သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ကို လွှဲပြောင်းပေးရန် အချိန်ရှိနိုင်မည်နည်း။

နေဦး... ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပုံရပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အလိုအလျောက်ပြူးကျယ်သွားသည်။

ချန်းဖေးလန် ပထမဦးစွာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏အဓိပတိအတည်ပြုချက်ကို အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူနှင့်ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးများရှိပြီးနောက် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မတူညီသော အရှိန်အဝါတစ်မျိုးမျိုး ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါ့မိန်းမနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိသရွေ့ ငါနတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ကို အချင်းချင်းလွှဲပြောင်းပေးနိုင်တာလား?"

ထိုအတွေး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက သူ၏နတ်ဘုရားအသိစိတ်ကို လျင်မြန်စွာအသက်သွင်းပြီး နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူအံ့အားသင့်စွာပင် နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်တွင် ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့မှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အသည်းအသန်ရှာဖွေနေတဲ့အရာကို ဘာအားစိုက်ထုတ်မှုမှမရှိဘဲ မမျှော်လင့်ဘဲတွေ့လိုက်ရသလိုပါပဲ။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ကို အသုံးပြုသည့်နည်းလမ်းမှာ ဒီလိုမျိုး ရိုးရှင်းလိမ့်မည်ဟု သူဘယ်တော့မှမတွေးထင်ခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"ငါအခုနားလည်ပြီ နည်းလမ်းက..."

သူက ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို ပြောပြမည်ပြုသော်လည်း စကားများသူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်မည်ပြုစဉ်မှာပင် သူရုတ်တရက်ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူနှင့်သူ၏ဇနီးအတွက်မူ နည်းလမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင်ရိုးရှင်းသော်လည်း သူနှင့်ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးအတွက်မူ ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ဘူးမဟုတ်လော။

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏တောင့်တင်းသောငှက်ခန္ဓာကိုယ် သူ၏ပြည့်ဝသောရွှေရောင်အမွေးများနှင့် သူ၏တောက်ပစူးရှသောမျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း... ချင်ဖုန်းက ပြင်းထန်စွာခေါင်းခါပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏ထူးဆန်းသောအပြုအမူကို လျစ်လျူရှုရင်း ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး မြန်မြန်ပြောစမ်း ဘယ်နည်းလမ်းလဲ?"

ချင်ဖုန်းက တုံ့ဆိုင်းနေပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း ချုပ်တည်းထားသည်။

"ဒီနည်းလမ်းက ခင်ဗျားနဲ့ကျွန်တော်အတွက် သိပ်မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အရင်ကသုံးခဲ့တဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်နဲ့ ခင်ဗျားတစ်ကိုယ်လုံးကို ဆေးကြောပေးတဲ့နည်းလမ်းက နည်းနည်းနှေးပေမဲ့ တော်တော်လေးကောင်းနေတုန်းပဲလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ပန်ငှက်မျိုးနွယ်စုရဲ့ငယ်စဉ်ကတည်းက ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေကိုမာကျောအောင်လုပ်ဖို့ ကြမ်းတမ်းတဲ့စကြဝဋ္ဌာလေပြင်းတွေကို အားကိုးခဲ့တယ် နှစ်ထောင်ချီအေးစက်တဲ့ရေကန်တွေထဲကို ထိုးဆင်းခဲ့တယ် ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ရွှေရောင်အမွေးတွေကို သန့်စင်ခဲ့တယ်။" "ဘယ်လိုနာကျင်စရာကောင်းတဲ့ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းတွေကို ငါတို့မကြိုးစားခဲ့ဖူးလို့လဲ? ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်မလုပ်နဲ့ ငါသိချင်တာက နည်းလမ်းကဘာလဲဆိုတာပဲ! သင့်တော်လား မတော်ဘူးလား ဆိုတာကတော့ ငါ့ဘာသာငါဆုံးဖြတ်မှာပဲ။"

ချင်ဖုန်းက ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားသေချာလို့လား?"

"လူသားကောင်လေး ငါ့ကိုဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေနဲ့ အချိန်မဖြုန်းနဲ့! ပန်ငှက်ကြီးမျိုးနွယ်က အမြဲတမ်းစိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးသားပဲ!"

အတည်ပြုအဖြေကို ရရှိပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ရွှေတောင်ပံနှင့်ပန်ငှက်ကြီးထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး လွှဲပြောင်းပေးသည့်နည်းလမ်းကို တိုးတိုးလေးပြောပြလိုက်သည်။

ပန်ငှက်ကြီးအတွက်မူ သူ၏အမူအရာမှာ အစပိုင်းတွင်ဒေါသထွက်နေရာမှ နောက်ပိုင်းတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ရုန်းကန်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ခံစားမှုများမှာ အကူအညီမဲ့သောသက်ပြင်းတစ်ချက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကောင်လေး အရင်ကနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးလိုက်တော့။"

ချင်ဖုန်းက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက တစ်ဖက်လူ အစွန်းရောက် နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုမည်ကို တကယ်ပဲကြောက်နေခဲ့သည်။

အဲ့လိုသာတကယ်ဖြစ်လာခဲ့ရင် သူသူ့မိန်းမကို အကူအညီတောင်းရတော့မှာ...

သူသူ၏လက်ဖဝါးကို ပန်ငှက်ကြီး၏ကျောပေါ်တွင်တင်ကာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်ကို လည်ပတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တစ်ဖက်လူက ရုတ်တရက်တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလက်ကို ငါ့ခေါင်းပေါ်မှာတင်လိုက်။"

ဘာများထူးလို့လဲ?

ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်သော်လည်း လိုက်နာလိုက်သည်။

"မေးချင်တာ တစ်ခုက ဘာလို့ခင်ဗျားနဖူးပေါ်က ရွှေရောင်အမွေးတွေ နည်းသွားသလိုခံစားရတာလဲ မကြာသေးခင်က အမွေးကျွတ်နေလို့လား?"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

ပန်ငှက်ကြီးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ညင်သာစွာတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"မပြောချင်ရင်လည်းပြီးတာပဲ အလကားနေ ဒေါသထွက်နေတယ် ဘာဖြစ်နေမှန်းကို မသိဘူး။"

…

တစ်ညသာကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း လျို့ကျန့်လီအတွက်မူ သူမလပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းစွာအံ့ဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင်!

သူမ၏စိတ်ထဲတွင်အတွေးတစ်ခုဖြင့် သူမ၏လက်ဖဝါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ရွှေရောင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား အသက်ငွေ့မှာ သူမ၏သဘောဆန္ဒအတိုင်း လည်ပတ်နေသည်။

သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု လျို့ကျန့်လီ၏တည်ငြိမ်သောမျက်လုံးများတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဘေးဒဏ်အတွင်း သူမစုပ်ယူခဲ့သော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့မှာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လုံးဝစုပ်ယူပြီးဖြစ်ပုံရသည်။ ဒီအပိုတစ်ခုက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ?

သူမ၏ယောက်ျားအခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးပြောခဲ့သည်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း သူမညကအရာအားလုံးကို ပြန်လည်စဉ်းစားပြီး မသဲမကွဲခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအသက်ငွေ့ကို အမြန်ဆုံးစုပ်ယူပြီး သူမ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် လျို့ကျန့်လီက ကြန့်ကြာမနေဘဲ ခြံဝင်းသို့ရောက်ရှိလာရာ ချန်းဖေးလန်မှာ ထိုနေရာတွင် လေ့ကျင့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လျို့ကျန့်လီက သူမ၏နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ပွင့်ဟသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းညကအနားမယူဘူးလား?"

ချန်းဖေးလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမတစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရပြီး အံ့ဩစွာပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကျန့်လီ အစ်မရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရှိန်အဝါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

သူမစကားမဆုံးမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

အစွမ်းထက်သောအရှိန်အဝါတစ်ခုက သူတို့ကိုဝန်းရံလိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ဧကရာဇ်မြို့တော်အပြင်ဘက်မှ တောင်တန်းများတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ချင်အိမ်တော်မှ အနည်းဆုံးဆယ်မိုင်ခန့် ကွာဝေးသည်။

သို့သော်လည်း လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့၏အစွမ်းဖြင့် သူတို့အန္တရာယ်နှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဖြစ်နေမည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့ တုံ့ပြန်မှုမပြရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ မည်သူကအရေးယူဆောင်ရွက်နေသည်ကို သူတို့သိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ကျန့်အန်းမှာ တစ္ဆေခေါင်း၏ဝတ်ရုံများသို့ ပြောင်းလဲနှင့်ပြီးဖြစ်ပြီး သူ၏လက်များကို နောက်တွင်ပိုက်ထားရင်း ထိုနေရာတွင်ရပ်နေသည်။

သူတို့ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ပြီး တညီတညွတ်တည်း အော်ပြောလိုက်ကြသည်၊ သူတို့၏အမူအရာများမှာ အနည်းငယ်အနေရခက်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အမှားတစ်ခုခုလုပ်ခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူ၏တကယ့်ဘဝကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။

"အဖေ။"

ဖခင်ချင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါမင်းတို့ကို ဘာလို့ရှာနေလဲဆိုတာ မင်းတို့သိလား?"

လျို့ကျန့်လီက ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ကျွန်မတို့ယောက်ျားကို အဖေ့ရဲ့ဘဝအကြောင်း ပြောပြခဲ့တာပါ။ ဖေးလန်နဲ့ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ အဖေ အပြစ်တင်ချင်ရင် ကျွန်မကိုပဲအပြစ်တင်ပါ။"

ချန်းဖေးလန်မှာ သူမ၏စကားများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏အပြစ်ကို လျင်မြန်စွာဝန်ခံလိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ဖခင်ချင်၏အမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။

"မင်းတို့မျက်လုံးထဲမှာ ငါက ဒီလောက် စိတ်ထားသေးသိမ်တဲ့လူလား?"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အကြောင်းမပြန်ကြပေ။

သူတို့၏အမူအရာမှာ သဘောတူညီကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဆိုလိုနေသည်...

"ပေါက်တတ်ကရတွေ! ငါမင်းတို့ကိုဒီကိုခေါ်လာတာက အနောက်ပိုင်းဒေသခရီးစဉ်အတွင်းမှာ မင်းတို့ရဲ့ချို့ယွင်းချက်တွေကို တွေ့ခဲ့ရပြီး မင်းတို့ကိုနယ်ပယ်ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲနဲ့ မင်းတို့ရဲ့စွမ်းအားကို ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးချင်လို့ပဲ!"

ထိုစကားများကြောင့် လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့မှာ အနည်းငယ်မယုံနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းထံမှ လမ်းညွှန်မှုရရှိရန် လူဘယ်နှစ်ယောက်က အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြသနည်း။

ဖခင်ချင်က ဧကရာဇ်မြို့တော်လားရာသို့ လှမ်းကြည့်ပြီး ထပ်ပြောသည်။

"ငါမေမေလေးနောက်ကွယ်မှာ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့အတူထွက်လာခဲ့တာ အချိန်ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်။ အခု မင်းတို့ရဲ့နယ်ပယ်တွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက် ငါလမ်းညွှန်ပေးမယ်!"