နည်းနည်းလောက်အားစိုက်လိုက်ရင် ကျွန်တော်လုပ်နိုင်တယ်

နတ်ဘုရားဓားများ စာရင်းတွင် ကြီးမြတ်သောနတ်ဘုရားဓားဆယ်လက်ရှိသော်လည်း နံပါတ်တစ်နတ်ဘုရားဓားမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို လူအနည်းငယ်သာသိကြသည်။

အကြောင်းမှာ ထိုဓားမှာ နန်းတော်တွင် တော်ဝင်စာကြည့်တိုက်၌ရှိပြီး ယခင်မျိုးဆက်များမှ ဧကရာဇ်များသာ ပိုင်ဆိုင်ရန်အရည်အချင်းပြည့်မီသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဓားမှာ စာလိပ်တွင်ပုံဖော်ထားသော တစ်လက်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အမည်မှာ ရွှမ်းယွမ် နတ်ဘုရား ခေါင်းဖြတ်ဓားပင်!

ထိုဓားမှာ နတ်ဘုရားများကိုသတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ၏အရှိန်အဝါကို အလွန်အမင်းအာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်းယွမ် နတ်ဘုရားခေါင်းဖြတ်ဓား၏တုန်ခါမှုမှာ တစ်ခုတည်းသောအရာကိုသာ ဆိုလိုနိုင်သည်၊ ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်အတွင်း ၎င်းက နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ၏အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိလိုက်ခြင်းပင်!

ဧကရာဇ်မင်က စိတ်ပိုင်းဖြတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး အမိန့်တစ်ခုထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ဘင်ง ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ ယွီလော့ရုံးမှ ဝန်ထမ်းအားလုံးကို စုစည်းပြီး တိုက်ပွဲအတွက်ပြင်ဆင်!"

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ဗိုလ်ချုပ်ဘင်မှာ အမိန့်ကိုကြားသောအခါ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ဧကရာဇ်မင်မှာ စာလိပ်၏နေရာမှ မထွက်ခွာဘဲ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်မှ အမှောင်တိမ်များကို အလွန်အမင်းသတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိလူတိုင်းမှာ ကောင်းကင်မှထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံနေရသည်။

"အကြီးအကဲ မြို့ကိုကြည့်!" အရှေ့တံခါးတွင် ကျန်းထျန်းဖုန်းက အသံလာရာလားရာနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အမူအရာမှာ သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားသည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘေးဒဏ်ကို ကျော်ဖြတ်နေပြန်ပြီလား?"

အနက်ရောင်တိမ်များမှာ မြို့ကိုဖိနှိပ်ထားပြီး မိုးကြိုးများမြည်ဟည်းနေသည်။

ပြည်သူများမှာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်၏နက်ရှိုင်းသောအတွင်းပိုင်းတွင် ကြယ်ပင်လယ်ကြား၌ ဧရာမမျက်လုံးတစ်လုံးပွင့်လာပြီး အနီရောင်မျက်ဖြူသားနှင့် အဝါရောင်မျက်ဆံများရှိနေသည်။

လေးနက်သောအသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှကြယ်များကို ချက်ချင်းဆိုသလို ကြေမွသွားစေသည်။

"ပထမမူလချီစွမ်းအင်ရဲ့အရှိန်အဝါ... ရရှိနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါက ငါ့ရဲ့နတ်ဘုရားစွမ်းပကားကို ပြန်လည်ရရှိဖို့နဲ့ ငါ့ရဲ့ကာယခန္ဓာကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ သေချာပေါက်ကူညီလိမ့်မယ်။"

ဧရာမမျက်လုံးမှာ အဆုံးမရှိသောကြယ်တာရာကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ရှာဖွေကာ နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်မြို့တော်အထက်မှ ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်ပေါ်သို့ သူ၏အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စေလိုက်သည်။

၎င်းက ကြီးမြတ်သောမြို့တော်ကို လူအများကို ပြီးတော့ ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်ထံမှ သူက တပ်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပထမမူလချီစွမ်းအင်၏အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ထူးဆန်းသောစွမ်းအားတစ်ခုက ဧရာမဗလာလက်တစ်ဖက်အဖြစ်သို့ ပုံပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်အလွှာများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် လောက၏နိယာမတရားများမှာ အစက်အပြောက်များဖြစ်နေသည်။ ၎င်းက မည်သူမျှ ယခင်သူတော်စင်များကဲ့သို့ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းမရှိနိုင်ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်သည်၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းမှာ အလွန်အမင်းအားနည်းနေလျှင်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ငါ့ရဲ့နတ်ဘုရား စွမ်းပကားကို ပြန်လည်ရရှိပြီး ငါ့ရဲ့အသားကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်သရွေ့ ငါဒီကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို အောင်နိုင်နိုင်တယ်။"

စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ဧရာမမျက်လုံးများတွင် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဗလာလက်မှာ ဧကရာဇ်မြို့တော်နှင့် မိုင်တစ်ထောင်အကွာတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင်...

မမြင်နိုင်သောအတားအဆီးတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်လက်၏ဝင်ရောက်မှုကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ဘာ... အဲ့ဒါဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးလဲ?" ဧရာမမျက်လုံးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး လားရာတစ်ခုသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ကွေ့ကောက်သောမြစ်တစ်စင်းရှိပြီး ဆံပင်ဖြူနှင့်မုတ်ဆိတ်နက်နှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကိုဖြတ်ကာ သူတို့မှာ အဝေးမှနေ၍ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

ဧရာမမျက်လုံးမှာ အဘိုးအိုထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောစွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ လွန်ခဲ့သောနှစ်ထောင်ချီက နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ လူ့ဘုံသို့ဆင်းသက်လာပြီး ထိုသူတော်စင်များနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင်!

သူက ပထမမူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ကို မတပ်မက်ရဲတော့ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ထွက်ပြေးရန်သာ လိုလားတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆက်လက်ရှင်သန်နေရခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ကြေမွသွားခြင်းထက် အဆတစ်ရာသာသည်။

သို့သော်လည်း ဆံပင်ဖြူနှင့်မုတ်ဆိတ်နက်နှင့် အဘိုးအိုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ဖြင့်ခြားနားလျက် ရုတ်တရက် သူ၏ညာလက်ကို ဆုပ်လိုက်သည်။

ကြီးမားပြီးဖော်ပြမရနိုင်သော ဧရာမမျက်လုံးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တကျွိကျွိမြည်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးပဲ့နေသောမှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ သူတစ်လက်မချင်းကြေမွသွားပြီး ဘာမှမရှိခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်တိုင်အောင်ပင်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော်ဆရာက ဟင်းလင်းပြင်ကိုဖြတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အသုံးပြုရတာလဲ? ဖြစ်နိုင်တာက ငါတို့နတ်ဘုရားဘုံက အခြေအနေ အကြောင်းကို သူ့ပါးစပ်ကနေ လေ့လာနိုင်လောက်တယ်။"

မြစ်ကွေ့ကိုးခုဘေးတွင် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်မှာ သူ၏လက်များကို နောက်တွင်ပိုက်ထားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒါဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ? မင်းရဲ့နတ်ဘုရားဘုံအပေါ်ထားတဲ့အမှတ်တရတွေက တခြားအစွမ်းထက်တဲ့ နိယာမတရားတစ်ခုက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဖျက်ပစ်ပြီးပြီ မင်းနဲ့ငါနှစ်ယောက်လုံးသိတဲ့အတိုင်းပဲ။"

"ဒါ့အပြင် ဒီအဘိုးကြီးက အဲ့ဒီတုန်းက သူ့တပည့်ရဲ့မိန်းမကို ကာကွယ်ပေးဖို့ပျက်ကွက်ခဲ့တယ် ဒါကြောင့် ငါအတူတူအမှားကို ထပ်မလုပ်နိုင်ဘူးပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လူးလိမ့်နေသောတိမ်ပင်လယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော်ဆရာက ဘာမှမပြောဘဲ ချင်ဖုန်းရှိရာနေရာသို့လည်း ကြည့်လိုက်သည်။

—

ချင်အိမ်တော်တွင် ဖခင်ချင်နှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ မျက်လုံးများကျဉ်းမြောင်းစွာဖြင့် တိမ်များကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့မှာ ခုလေးတင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောဖိအားတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

သူတို့သုံးဦး ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု သူတို့နောက်တွင် ပေါ်လာသည်။

"အဖေနဲ့ မိန်းမတို့ ကျေးဇူးပြုပြီးလမ်းဖယ်ပေးပါ။ ကျွန်တော်ဘေးဒဏ်တစ်ခုကြုံရတော့မယ်။"

သုံးဦးသား အလျင်အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ နိုးထနှင့်ပြီဖြစ်သော ချင်ဖုန်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းပတ်လည်မှ ရောင်စုံအရှိန်အဝါမှာ မှေးမှိန်သွားသော်လည်း သူထုတ်လွှတ်နေသောအရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် သိသိသာသာပိုသန်မာနေပြီး သူတို့သုံးဦးကိုပင် အနည်းငယ်နက်နဲစေသည်။

သူတို့ကိုအံ့အားအသင့်ဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများမှ တောက်ပသော တောက်ပမှုပင် ဖြစ်ပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ဖခင်ချင်က စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းဒီကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်က ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား?"

ချင်ဖုန်းက ညင်သာစွာအသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

"သိတယ်"

"မှတ်တမ်းတွေအရ စတုတ္ထအဆင့်ကိုရောက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့လူ အရမ်းနည်းပါတယ်။"

"ဒီကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်က ထူးခြားတယ်။ မင်းသာဂရုမစိုက်ရင် မင်းအသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့ ငါ့မှာတန်ပြန်ဆောင်ရွက်မှုတစ်ခု ရှိပြီးသား။"

လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က တစ်စုံတစ်ခုပြောမည်ပြုသော်လည်း ချင်ဖုန်းက သူတို့ကိုဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါမင်းတို့ကို ချုံယွိမြို့မှာပေးခဲ့တဲ့ကတိကို မှတ်မိသေးလား?"

နှစ်ဦးသား အနည်းငယ်ကြောင်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းက ပြုံးလျက်ဆက်ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အသက်နဲ့ ငါနောက်ပြောင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ငါယုံကြည်မှုရှိတယ်လို့ပြောရင် ငါ့မှာသေချာပေါက်အစီအစဉ်တစ်ခုရှိတယ်။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် မိုးကြိုးတစ်ခု ရုတ်တရက်ပစ်ချလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ရှစ်ထောင့်ကွက်ကျောက်စိမ်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အဖြူရောင်လယ်ကွင်းတစ်ခု သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူလေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ရှစ်ထောင့်ကွက်ကျောက်စိမ်း၏ ရွှေ့ပြောင်းပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းပင်!

ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအားကို သခင်လေးချင်က အမှန်တကယ် ယူဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တွေးထင်နိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းက ဟင်းလင်းပြင်တွင်ရပ်ပြီး ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးကြိုးမှာ လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်ကာ အနီးသို့ရောက်နှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်ကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လမ်းညွှန်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှန်ကို ချက်ချင်းပြသလိုက်သည်။

သူ၏လက်ရှိအစွမ်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှန်ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် ၎င်းမှာ ချင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို အမှန်တကယ်ပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ပြီးတော့ ချင်ဖုန်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်၊ သူက ပထမကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးအနည်းငယ်၏ စွမ်းအားကို ကောင်းကင်ဘုံမှန်ဖြင့် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လိုလားသည်။

သို့သော်လည်း အရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် အကြီးအကဲရွှမ်းယီက သူ့ကိုနတ်ဘုရား အတွေးတစ်ခု ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမှန်ကို ချလိုက် မိုးကြိုးနဲ့မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မာကျောအောင်လုပ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမိုးကြိုးကို မင်းရဲ့နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲမှာ ထည့်သွင်းလိုက်!"

တုံ့ပြန်ရန်အခိုက်အတန့်တစ်ခုသာရှိပြီး ချင်ဖုန်းက အများကြီးမစဉ်းစားပေ။ သူက အကြီးအကဲရွှမ်းယီကို ခြွင်းချက်မရှိ ယုံကြည်နှင့်ပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သောလူများမှာ သခင်လေးချင်က အဖြူရောင်အလင်းအတားအဆီးကို အမှန်တကယ်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်ကို အံ့အားသင့်စွာတွေ့လိုက်ရသည်။

အဲ့ဒါက သေကြောင်းကြံတာနဲ့ ဘာများထူးလို့လဲ။

ဘုန်း!

မိုးကြိုးက ချင်ဖုန်းကို ပြင်းထန်စွာပစ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ မိုးကြိုးနဂါး၏မျိုချခြင်းကို ချက်ချင်းခံလိုက်ရသည်။

အောက်တွင် လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့၏လှပသောမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူတို့၏နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားသည်၊ လန်နင်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကြသည်။

ဖခင်ချင်၏မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက အရာအားလုံးကိုလျစ်လျူရှုပြီး ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်ကို ဖျက်ဆီးကာ ချင်ဖုန်းကိုကယ်တင်ရန် သူ၏နယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ဟိန်းဟောက်နေသောမိုးကြိုးကြားတွင် ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသားမှလာသောအော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းက အသံလာရာဘက်သို့ အလျင်အမြန်ကြည့်လိုက်ရာ မိုးကြိုးတဖြည်းဖြည်းပြိုကွဲသွားပြီး ချင်ဖုန်း၏ပုံရိပ် ပြန်ပေါ်လာသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ပြီးတော့ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ သူ၏ပတ်လည်တွင် လှိုင်းထန်နေပြီး သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်!

ချင်ဖုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၏အပေါက်များအားလုံးမှာ ချဲ့ထွင်နေပြီး မိုးကြိုး၏စွမ်းအားကို အဆက်မပြတ်စုပ်ယူနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်အတွင်းတွင် ထိုမိုးကြိုးကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်မှာ ပျော်ရွှင်စွာကခုန်နေပြီး သူတို့၏အရောင်များမှာ ပို၍ပင်နက်ရှိုင်းလာကာ သူတို့မှာ တကယ့်မိုးကြိုးများကဲ့သို့ပင်!

"အကြီးအကဲရွှမ်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်နိုင်ရတာလဲ?"

ရွှမ်းယီက ချက်ချင်းရှင်းပြသည်။

"မင်းရဲ့ကာယခန္ဓာက နဂါးပုလဲရဲ့သန့်စင်မှုကို ရခဲ့ရတယ် အဲ့ဒါက မင်းကိုသာမန်လူတွေနဲ့ ကွဲပြားသွားစေတယ်။"

"ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်က မိုးကြိုးဝိညာဉ် အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ပထမမူလနတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်က မာကျောအောင်လုပ်ပေးထားတယ်။"

"ဒီအချက်တွေအားလုံးပေါင်းစပ်လိုက်တော့ တခြားသူတွေကြောက်ရွံ့တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတဲ့မိုးကြိုးစွမ်းအားက မင်းအတွက်တော့ မင်းရဲ့အခြေခံကို ခိုင်မာစေနိုင်တဲ့ သန့်စင်တဲ့စွမ်းအင် ဖြစ်သွားတာပေါ့။ အဲ့ဒါအကျိုးရှိတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူက ကောင်းကင် အမြင့်တွင် ဝေ့ဝဲနေသော အမှောင်တိမ်များကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် မိုးကြိုးမှာ ဟိန်းဟောက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူက သူ၏ပတ်လည်မှလူများထံသို့ သူ၏အာရုံကို လှည့်လိုက်ရာ သူတို့အားလုံးမှာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများပြူးကျယ်နေကြသည်။

အကြောင်းမှာ ချင်ဖုန်းက မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏လက်ညှိုးကို ကောင်းကင်သို့ထိုးလိုက်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"နည်းနည်းလောက်အားစိုက်လိုက်ရင် ကျွန်တော်လုပ်နိုင်တယ်။"