၁၁ ယောက်မြောက်လူ (အပိုင်း ၆)

“အနမ်း” လို့ အမည်တပ်ထားတဲ့ တာဝန်ကို ရှာတွေ့ပြီးနောက်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အစပိုင်းမှာ အသင်းဝင်ဖြစ်လာပြီး ဒီလူကိုးယောက်ကို တိတ်တိတ်ပုန်း စောင့်ကြည့်ဖို့ အစီအစဉ်ချခဲ့သည်၊ တာဝန်ဖော်ပြချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ပဲ ဖြစ်သည်၊ ပြီးတော့ အဲဒီလူကို အကောင်းဆုံးနည်းနဲ့ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖို့အတွက် တစ္ဆေပုံပြင်တွေကို စိတ်အားထက်သန်နေပြီး သူ့ကို ဆက်ပြီး ဖိအားပေးနေတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။ ကောင်းပြီ၊ နေရာမှာတင် ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတာက ပုံပြင်တွေကို ကြားရတာထက် အများကြီး ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်၊ ဒါကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ကို တိုက်ရိုက် သရုပ်ပြလိုက်သည်။

ပုံပြင်တွေကို နားထောင်ရတာက တစ်မျိုးဖြစ်သည်၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေပုံသဏ္ဌာန်တွေနဲ့ တကယ် ရင်ဆိုင်ရတာက နောက်တစ်မျိုးဖြစ်သည်ဆိုတာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ထူးဆန်းမှု‌ လေ့လာရေးကလပ်က အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံးဟာ နှိုင်းယှဉ်လို့မရအောင် ကြောက်ရွံ့နေပုံပေါ်သည်၊ ကျန့်ယင်းနဲ့ လျောင်ကျင်းက နည်းနည်းလေး ပိုကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပုံပေါ်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း အေးစက်စက် ချွေးတွေ စိုရွှဲနေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျွင်းဇဲ ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပြီးတဲ့နောက် ဒီလူကိုးယောက်ထဲမှာ သံသယရှိသူ လေးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။

သူတို့က ရှခိုက်၊ မာဝန်အန်း၊ ကျင်းဝေနဲ့ လီပင်းတို့ ဖြစ်သည်၊ ဒီလိုမဟုတ်ရင် ထူးဆန်းမှုက ဒီအဖွဲ့ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ပေ။

မာဝန်အန်း သတိအပြည့်အဝ ပြန်လည်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီလေးယောက်ကို ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့က အခု ဝိဉာဉ်က မင်းတို့လေးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေတယ်ဆိုတာကို သေချာနီးပါး ပြောနိုင်တယ်။ သူမရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အကြောင်းကို သေချာစဉ်းစားပြီး မင်းတို့ သူမကို မှတ်မိလား၊ မမှတ်မိဘူးလားဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပါ။"

သူတို့လေးယောက်က အရင်ဆုံး ကြောက်လန့်သွားကြသည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြန်အမှတ်ရဖို့ အတင်းအကျပ် စဥ်းစားလိုက်ကြသည်။

ဒီကာလအတွင်းမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်၊ ဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ဝိဉာဉ်ကို တကယ် မှတ်မိနေပြီး အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဖုံးကွယ်ထားသလားဆိုတာကို သူ သေချာအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်သည်၊

ခဏတာ စောင့်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှခိုက်၊ မာဝန်အန်း၊ ကျင်းဝေနဲ့ လီပင်းတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမူအရာတွေ ပေါ်လာသည်၊ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက အလေးအနက် ရှိနေပုံပေါ်သည်၊ သူတို့ မှတ်မိဖို့ အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေကြသလိုပဲ။

“ဘုရားရေ၊ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုခုကို တကယ် ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုရင် ဒီလူရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုက အကယ်ဒမီဆုအတွက် ထိုက်တန်သည်၊ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရိပ်အမြွက်လေးတောင်မှ မရှိဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်မိသည်။

သူက သူတို့ကို သတိပေးဖို့ စကားပြောလိုက်သည်၊ “တက္ကသိုလ်ကို မရောက်ခင်တုန်းက မင်းတို့ ရင်းနှီးခဲ့တဲ့သူတွေအကြောင်းကို စဉ်းစားပါ၊ ဥပမာ- အတန်းဖော်တွေ၊ စာရေးခုံဖော်တွေ၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူကစားခဲ့တဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဆွေမျိုးတွေတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ခဏအကြာမှာ အဲဒီလေးယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေပေါ်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပုံစံကို မြင်နိုင်သေးသည်။

တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတဲ့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးအနီးနားက မီးခလုတ်ဆီကို လှည့်လာပြီး “အခု မင်းတို့လေးယောက်၊ ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ။ မရွေ့ဘဲ နေရာမှာပဲ ရပ်နေပါ၊ ငါ မီးပိတ်လိုက်ပြီးနောက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ‘မင်းဒီမှာလား? ငါမင်းကို အကြာကြီးစောင့်နေခဲ့တာ' လို့ ပြောပါ”

ဒီစကားတွေ ပြောလိုက်တာနဲ့ ကျင်းခိုင်နဲ့ တခြားသူတွေ လန့်သွားကြသည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှာ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

လီပင်းက “ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရှေ့မှာ ဘာမှမရှိဘူး! ငါတို့က လေထဲကိုပဲ ပြောနေတာလား?” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“အင်း၊ ဒီနည်းက မဆိုးဘူး” လို့ ရန်ယန်က သူ့ရဲ့မေးစေ့ပေါ်က အမွေးလေးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်၊ “အခု ဘာမှမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားတွေကို ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှိလာနိုင်တယ်”

ဒီလူက ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့နဲ့ တစ္ဆေမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုတာကို အာမခံပြီးတဲ့နောက်မှာ အေးအေးဆေးဆေး စိတ်မပူတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပုံရသည်၊ အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လို့ ခံစားနေရပြီး အကဲဖြတ်တဲ့ မှတ်ချက်တွေ ပေးစပြုနေပြီ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ဒီအတိုင်းပဲ ပြောပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောပြီးတာနဲ့ မင်းက လက်ဟန်တစ်ခုပါ လုပ်ရလိမ့်မယ်”

“ဘယ်လို လက်ဟန်လဲ?” လို့ ကျင်းဝေက မေးလိုက်လေသည်။

မသိစိတ်ကနေ သူနဲ့ တခြားသုံးယောက်က ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ကို လုပ်ခိုင်းတဲ့အရာက ပုံမှန်အားဖြင့် ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အစောပိုင်းတုန်းက လက်တွဲထားတာက သက်သေဖြစ်သည်၊ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါလည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

“ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်၊ “မင်း ပြောပြီးတာနဲ့ မင်းရဲ့လက်တွေကို ဆန့်တန်းပြီး မင်းရှေ့က လေကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပါ”

“အား!” သူတို့လေးယောက် အံ့အားသင့်မိသွားကြသည်။

“ငါ မှားတာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ရှာဖွေနေတဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့ကို လေကို ပွေ့ဖက်ခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ အင်း၊ စကြရအောင်။ လူတိုင်း နေရာမှာပဲ ရပ်နေကြပါ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပထမအုပ်စုက ကျန်တဲ့ ငါးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ “အဲဒီမှာ မင်းတို့ရဲ့ကျောတွေကို နံရံနဲ့ ကပ်ပြီး မရွေ့ပါနဲ့၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူ့လက်ကိုမှ တိတ်တိတ်ပုန်း မဆွဲပါနဲ့၊ အထူးသဖြင့် ကျန့်ယင်းနဲ့ လျောင်ကျင်းရဲ့လက်တွေကိုပေါ့၊ ငါ မီးပြန်မဖွင့်မချင်းပေါ့”

“စပါပြီ”

ယန်ကျွင်းဇဲက လှုပ်ရှားမှုအခန်းထဲက မီးခလုတ်ကို တစ်ခါ ထပ်ပိတ်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို စုစုပေါင်း အမှောင်ထဲသို့ ထပ်ပြီး နှစ်မြုပ်လိုက်သည်။

ရှခိုက်၊ မာဝန်အန်း၊ ကျင်းဝေနဲ့ လီပင်းတို့အပြင် ကျန်တဲ့ ငါးယောက်က ချက်ချင်း လှုပ်ရှားမှုအခန်းရဲ့နံရံတွေကို ကျောနဲ့ ကပ်လိုက်ပြီးမလှုပ်မယှက်ပဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့နဲ့ မပတ်သက်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ဒီငါးယောက်က ဖိအားများနေကြပြီး သူတို့ရဲ့ကျောတွေက နံရံနဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်နေသည်၊ ကျန်တဲ့ လေးယောက်နဲ့ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ကြိုးစားပြီး ကြည့်ဖို့ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို ဖိအားပေးနေကြသည်။

“ပြော” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီလေးယောက်ဆီကနေ စကားတစ်ခွန်းမှ မကြားရဘဲ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ပြီးနောက်မှာ တစ်မျိုးတော့ လေးနက်တဲ့ လေသံနဲ့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

စက္ကန့်တွေ ကုန်လွန်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ရှခိုက်က “မင်း… မင်း ဒီမှာလား? ငါ… ငါ မင်းကို အကြာကြီး စောင့်… စောင့်နေခဲ့တာ” လို့ ရေရွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူ ပြောပြီးတာနဲ့ တခြားသုံးယောက်လည်း စကားပြောစပြုလာသည်၊ တူညီတဲ့ ဝါကျကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူတို့ကို ထပ်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆန့်တန်းပြီး မင်းရှေ့က ‘အရာ’ ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပါ”

“အရာ?” လူလေးယောက် လန့်သွားကြသည်၊ သူတို့ရဲ့မျက်နှာတွေက ထိတ်လန့်မှုနဲ့ ပြည့်နေသည်၊ သူတို့ရဲ့လက်တွေကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရှေ့က လေဟာနယ်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ကြသည်။

လှုပ်ရှားမှုအခန်းက တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊ အသံတစ်ခုတောင် မကြားရပေ၊ လူတိုင်းက “ပွေ့ဖက်ခြင်း” ကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက်မှာ နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲလည်း စကားမပြောပေ။ လက်ရှိအခြေအနေအရ တစ်ယောက်ယောက်က “သူမ” ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ရမှာ သေချာသည်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဒီလူက “သူမ” ကို ကိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်ရင်တောင်မှ သူတို့က အသံထွက်ဖို့ သေချာပေါက် သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ပေ၊ ဒါကြောင့် အခု မေးတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက မမေးပေ၊ ဒါပေမဲ့ တမင်တကာ “တစ်ယောက်ယောက်က ‘တစ်ယောက်ယောက်’ ကို ကိုင်ထားတယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြု၍ လွှတ်မချပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် သူမ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ငါ သေချာမပြောနိုင်ဘူး။ အခု… ငါ မီးဖွင့်တော့မယ်” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

ဒါနဲ့အတူ လှုပ်ရှားမှုအခန်းထဲက မီးတွေက ပြန်လည် ပွင့်လာသည်။

အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်စိကျိန်းပေမဲ့ မျက်လုံးတွေ အားလုံးက ချက်ချင်း အခန်းရဲ့အလယ်မှာရှိတဲ့ လူလေးယောက်ဆီကို လှည့်လာကြသည်။

အဲဒီမှာ ရှခိုက်၊ မာဝန်အန်းနဲ့ လီပင်းတို့က ရှေ့ကို ပွေ့ဖက်ထားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို လုပ်နေတာကို မြင်နိုင်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့လက်တွေကြားမှာ ဘာမှမရှိပေ၊ လုံးဝ ဘာမှမရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း တစ်လက်မမှ ရွေ့ဖို့ သတ္တိမရှိကြပေ။

ကျင်းဝေဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ပွေ့ဖက်ထားတဲ့လက်တွေထဲမှာ လူတစ်ယောက်တော့ ရှိသည်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ လူတိုင်း လန့်သွားကြသည်။

ကျန့်ယင်းက အံ့အားသင့်စွာနဲ့ “လျောင်ကျင်းလား?!” လို့ အော်လိုက်သည်။

“ဘာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လျောင်ကျင်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?”

မာဒွင်က သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်၊ မီးတွေ ပိတ်လိုက်တာနဲ့ သူ့အနီးနားမှာ နံရံကို ကပ်ပြီး ရပ်နေတဲ့ လျောင်ကျင်း ရှိခဲ့တဲ့ နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီနေရာက လွတ်နေသည်။

ကျင်းဝေ ကိုင်ထားတဲ့သူက လျောင်ကျင်း ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေကြသည်။

လျောင်ကျင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက ဗလာ ဖြစ်နေသည်၊ သူမရဲ့လက်တွေက အောက်ကို တွဲကျနေသည်၊ ကျင်းဝေရဲ့ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်၊ သူ့ရဲ့လက်တွေထဲမှာ ခိုင်မြဲစွာ ပွေ့ဖက်ထားခံရသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ပျော်ရွှင်တဲ့ အမူအရာတွေ မရှိပေ၊ ပြီးဆုံးခြင်းမရှိတဲ့ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ အစားထိုးလိုက်သည်၊ လျောင်ကျင်းကို ကိုင်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့လက်တွေက အရမ်းကို တုန်ယင်နေသည်။

သူက ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ကိုင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါမှာ အရမ်းကြောက်လန့်သွားသည်၊ သူက သူ့ရဲ့ဆီးနဲ့ ဝမ်းကိုတောင် ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ပေ။ သူက အဲဒါကို အချိန်အကြာကြီး ထိန်းထားခဲ့သည်၊ လွှတ်ဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။

“အခု လွှတ်လို့ရပြီ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရှေ့ကို ရွေ့လာသည်၊ လျောင်ကျင်းက သတိမေ့နေပုံရသည်၊ နေရာမှာတင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျင်းဝေက လွှတ်ချဖို့ မစောင့်နိုင်ပေ၊ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့စကားတွေကို ကြားလိုက်တာနဲ့ သူက ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်သည်။

လျောင်ကျင်းက ဘေးဘက်ကို လဲကျသွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ဖမ်းမိလိုက်သည်၊ သူနဲ့အတူ ရှခိုက်၊ ကျန့်ယင်းနဲ့ တခြားသူတွေက အလျင်အမြန် ရောက်လာကြသည်၊ လျောင်ကျင်းကို ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ဖို့ ကူညီပေးကြ‌လေသည်။

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?” လို့ ကျန့်ယင်းက အဖြေတစ်ခု ရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မတုံ့ပြန်ပေ၊ ဒါပေမဲ့ လျောင်ကျင်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ဒါက ဝိဉာဉ်ကွဲတာနဲ့ နည်းနည်းဆင်တူတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာကို လုပ်လိုက်တာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ သူမရဲ့ဝိဉာဉ်က ကွဲသွားရတာလဲ?

ဒါကလည်း သူမနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်သလား?

“မင်း လျောင်ကျင်းကို အရင်က သိခဲ့လား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျင်းဝေကို မေးလိုက်သည်။

ကျင်းဝေက ခေါင်းခါသည်၊ တုန်ယင်နေသည်။

“ဒါဆို အခုလေးတင်က ဝတ်စုံရှည်နဲ့ အမျိုးသမီးကို မင်း မှတ်မိလား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်မေးသည်၊ သူ့ရဲ့အကြည့်က အခု အကဲဖြတ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ပါလာသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ထူးဆန်းမှုက တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ပွေ့ဖက်တာ မဟုတ်ဘဲ ကျင်းဝေကို အထူးသဖြင့် ရွေးချယ်ခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ ဝိဉာဉ်ကွဲတာလို နည်းလမ်းနဲ့တောင်မှ ဖြစ်သည်၊ ဒါက စဉ်းစားရကျိုးနပ်ပေသည်။

ကျင်းဝေက ကြောက်လန့်နေပြီးသားဖြစ်သည်၊ ပြီးတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ ခေါင်းခါသည်၊ “ငါ… တကယ်ပဲ အဲဒီအမျိုးသမီးကို မသိပါဘူး”

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျင်းဝေကို စူးစူးရှရှ ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သတိမေ့နေတဲ့ လျောင်ကျင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ “မစ္စထူးဆန်းတဲ့အရာ၊ ဒီအကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြရအောင်။ မင်းက ကျင်းဝေကို ရှာနေတာ ဟုတ်တယ်မလား? ဒါက ဒီမိန်းကလေးနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်သင့်ဘူး၊ ဒါဆို ဘာလို့ သူမရဲ့ဝိဉာဉ်ကို ခွဲပစ်တာလဲ?” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကျနေတဲ့ ရေခွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်၊ အဲဒီခွက်က မာဝန်အန်း အစောပိုင်းတုန်းက သောက်ခဲ့တဲ့ ခွက်ပဲ ဖြစ်သည်။

သူက တွေးလိုက်မိလေသည်၊ လျောင်ကျင်း ဘယ်အချိန်မှာ သူမရဲ့ ဝိဉာဉ်ကွဲသွားတယ်ဆိုတာကို သူ သိလိုက်ပြီဖြစ်‌ပေသည်။