၁၁ ယောက်မြောက်လူ (နောင်ဆုံးပိုင်း)

တာဝန် ဖော်ပြချက်မှာ လင်လို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးဟာ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေမှာ ပါဝင်ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ဖော်ပြထားသည်။

တနည်းအားဖြင့် သူမဟာ အခြားသူတွေနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရေးရာ ကိစ္စတွေမှာ ပါဝင်တာကို အရမ်းကျွမ်းကျင်ပြီး အခြေအနေအမျိုးမျိုးနဲ့ လက်ဟန်အမူအရာမျိုးစုံနဲ့ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

ဒီမိန်းမထူးဆန်းမှုက မြစ်ထဲခုန်ချပြီး သေဆုံးခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က အမြဲတမ်း ရေတွေ စီးကျနေသည်၊ ဒါက မြစ်နဲ့ သိသာထင်ရှားတဲ့ ဆက်စပ်မှုကို အကြံပြုသည်။

အခုလေးတင် ရေနဲ့ ပထမဆုံး ထိတွေ့ခဲ့တဲ့သူက မာဝန်အန်း သတိလစ်သွားပြီးနောက်မှာ ရေတစ်ခွက်ကို လောင်းပေးခဲ့တဲ့ လျောင်ကျင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ရေလောင်းနေချိန်မှာ မတော်တဆ ရေကို ထိမိခဲ့မှာ သေချာသည်၊ ပြီးတော့ သူမက အဲဒီရေခွက်ကို တခြားတစ်ယောက်ကို ပေးခဲ့ပုံရသည်၊ အဲဒီနောက်မှာ အဲဒီလူက မာဝန်အန်းကို သောက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သေသေချာချာ ပြန်သတိရလိုက်သည်၊ အဲဒီလူက… ကျင်းဝေ ဖြစ်ပုံရသည်။

ပြီးတော့ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ လျောင်ကျင်းကို ခုနက ပွေ့ဖက်ခဲ့တဲ့သူက ကျင်းဝေပဲ ဖြစ်သည်။

ဒီအချက်ကို သိရှိလာတာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ကျင်းဝေကို ကြည့်လိုက်သည်၊ “ပြောစမ်းပါ၊ မင်းက ဒီအမျိုးသမီးကို တကယ်သိလား၊ မသိဘူးလား? တခြား ဘာမှ ဖုံးကွယ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူမက လျောင်ကျင်းကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့နဲ့ မင်းကို ပွေ့ဖက်ဖို့ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျင်းဝေက ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြောင်ပြီး စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုက အတော်လေး ပုံမှန်ဖြစ်သည်၊ ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့စကားတွေကို ကြားပြီးနောက်မှာ သူ့ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပိုပြီး ထိတ်လန့်မှုတွေ ပေါ်လာသည်၊ သူက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို မယုံနိုင်စွာနဲ့ ကြည့်နေသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! ငါ တကယ် ဒီအမျိုးသမီးကို မသိပါဘူး” ခဏအကြာမှာ သူက ကြောက်လန့်နေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို သူ့ရဲ့ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းသည်၊ သူ့ရဲ့လက်တွေက လှုပ်ရှားနေသည်။

“ငါ သူမနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး၊ ငါ တကယ် သူမကို မသိပါဘူး၊ ငါ မင်းတို့ကို လုံးဝ လိမ်မပြောထားပါဘူး!” လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်နေတာကို သိလိုက်တော့ ကျင်းဝေက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး အော်ဟစ်တော့မလို ဖြစ်သွားလေသည်။

“စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့အမူအရာကို မြင်ပြီး အကြံပေးသည်၊ ကျင်းဝေဟာ တကယ် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မကြိုးစားနေပုံပေါ်သည်၊ “သေချာ စဉ်းစားပါ၊ ထျန့်မုန် သိပ္ပံတက္ကသိုလ်ကို မလာခင်တုန်းက မင်း ချိန်းတွေ့ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို စိတ်ဝင်စားပေမဲ့ မင်းက ပြန်မကြိုက်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေ ရှိခဲ့လား”

“ဘုရားရေ”

ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရှိနေတဲ့ လူငယ်တွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့အံ့အားသင့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျင်းဝေဆီကို လှည့်လိုက်ကြသည်၊ ဒီ ရုပ်ရည် သာမန်၊ ခန္ဓာကိုယ်ထည်ကြီးလည်း မဟုတ်၊ အမေရိကန်စတိုင် ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံလည်း မရှိတဲ့ လူက ယန်ကျွင်းဇဲကို ဒီလိုစကားတွေ ပြောစေနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူတို့ အားလုံးက မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

“ဘယ်မိန်းကလေးတွေနဲ့ ချိန်းတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာကို မှတ်မိဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့လား?!”

ရှုယုံချောင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက သူ ကျင်းဝေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ပြူးထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်၊ “ဒါက ငါဆိုရင် ငါ မှတ်မိဖို့တောင် လိုမှာလား? အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်မှာ ငါ လိုက်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးက ငါ့ကို ပင်ပန်းစေခဲ့တယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမက သဘောမတူခဲ့တဲ့အပြင် ငါက သူမရဲ့အဖေရဲ့တုတ်နဲ့ ငါ့အသက်ကိုတောင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်” လို့ တွေးလိုက် မိလေသည်။

ရှုယုံချောင်းဘေးက ရန်ယန်ရဲ့ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှာ အေးစက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ သူလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အတိတ်ဖြစ်ရပ်အချို့ကို ပြန်သတိရမိသလိုပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ လီပင်းက သူ့ရဲ့ခြေထောက်ကို နင်းလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်၊ တက္ကသိုလ်မရောက်ခင်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့လက်ကိုတောင် ဘယ်တုန်းကမှ မကိုင်ဖူးခဲ့ပုံရသည်၊ အခုတော့ ကျင်းဝေက ဘယ်မိန်းကလေးလဲဆိုတာကို ပြန်အမှတ်ရဖို့ သူ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကို အားကိုးနေရတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတော့ သူက ချီးစားဖူးတဲ့သူလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မလုံလောက်ဘူးလို့ ထင်ရသည်။

ကျင်းဝေက စဉ်းစားလိုက်သည်၊ သူ ချိန်းတွေ့ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီး မရှိပေ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက လုံးဝ ကြောက်လန့်နေသည်၊ သူ့ရဲ့အတွေးတွေက ပုံမှန်ထက် အများကြီး ပိုနှေးသည်၊ သူ့ရဲ့စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ခေါင်းခါသည်၊ “ငါ သေချာပါတယ်၊ ငါ တက္ကသိုလ်မစခင်တုန်းက ရည်းစားနှစ်ယောက် ရှိခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သဘောတူညီချက်နဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါ၊ ပြီးတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သေပြီး ငါ့ကို လာရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် အဲဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ဒီထူးဆန်းမှုလို မဟုတ်ပါဘူး”

ယန်ကျွင်းဇဲက တာဝန်ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းအရာကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်ပြီး “စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ တစ်ချိန်က မင်းကို ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို လိုက်ခဲ့တဲ့ ဒါပေမဲ့ မင်းက လက်မခံခဲ့တဲ့သူ ရှိလား” လို့ သတိပေးလိုက်သည်။

သူ စကားပြောတာ မကြာသေးခင်မှာပဲ အနည်းဆုံး လူငယ်သုံးယောက်က သူတို့ရဲ့လက်တွေကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒါကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်၊ ပြီးတော့ ရှုယုံချောင်းက သူတို့ရဲ့ကိုယ်စား “ငါတို့ကို ရှောင်ခိုင်းဖို့ တောင်းဆိုနိုင်မလား? ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာကို အရမ်း ထိခိုက်စေပါတယ်၊ ငါတို့က ဒီထက်ပိုပြီး နားမထောင်နိုင်တော့ပါဘူး” လို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နောင်တရတဲ့ အမူအရာနဲ့ သူ့ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“မရဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါသည်၊ “ဒါကို သေချာ မကိုင်တွယ်ရင် ခင်ဗျားတို့ အားလုံးလည်း ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ခံရနိုင်ပြီး အခုထိ မပြသေးတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“ဒါဆို ငါ နေဖို့ ရွေးချယ်တယ်” လို့ ရှခိုက်က ကြေညာသည်။

ရည်းစားမရှိတာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် သူ့ရဲ့ဘဝက အရေးအကြီးဆုံးပဲလို့ သူ တွေးလိုက်မိသည်။

တခြားသူတွေ တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊ သူတို့အားလုံးက ကျင်းဝေကို ကြည့်နေကြသည်။

ကျင်းဝေက စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်၊ “မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို လိုက်ခဲ့ပါတယ်၊ အစပိုင်းမှာတော့ သူမက အတော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ ညစာ အတူတူ စားခဲ့ကြတာ အနည်းငယ် ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချိန်းတွေ့တဲ့အဆင့်ကို မရောက်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက မသေပါဘူး၊ သူမက အခုထိ ရှင်သန်နေပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေပါတယ်”

“ဒီလိုလား?”

ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်၊ အရင်မြင်ကွင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်သည်၊ မိန်းမထူးဆန်းမှုက လျောင်ကျင်းကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ရှောင်ရှားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုအနေနဲ့ ကျင်းဝေကို ပွေ့ဖက်ခဲ့သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူမ ချစ်တဲ့သူကို ပွေ့ဖက်ဖို့ မစွန့်လွှတ်ချင်ပေ။

ဒါက သူမ အဲဒီလို လုပ်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်လိုက်တော့ ဆက်သွယ်မှု မရှိသေးရင် ကျင်းဝေဟာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားနေနိုင်သေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူက ဖုံးကွယ်ရတာလဲ? သူက ဒီအမျိုးသမီးကို သတ်ခဲ့တာလား?

မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျင်းဝေရဲ့ကြောက်ရွံ့တဲ့အမူအရာကို ကြည့်ပြီး အဲဒီအတွေးကို ပယ်ချလိုက်သည်။

သေချာပါတယ်၊ မင်းက ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကနေ တစ်ဆင့် အတည်ပြုလို့ မရပေ၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ့မှာ အတွေးတစ်ခုတော့ ရှိသည်၊ ကျင်းဝေဟာ ကြောက်တတ်ပုံပေါ်ရုံသာမက သူ့နဲ့ ခဏတာ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံပြီးတဲ့နောက်မှာ သူဟာ တကယ်ကို ကြောက်တတ်ပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ကြောက်တတ်တဲ့သူတွေလည်း ရဲရင့်တဲ့အချိန်တွေ ရှိနိုင်သည်။

“မင်း ဒီအမျိုးသမီးကို သတ်လိုက်တာလား?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“အား!” ကျင်းဝေက ကြောက်လန့်မှုနဲ့ ခုန်လိုက်သည်၊ “ငါ သူမကိုတောင် မသိပါဘူး၊ ဘာလို့ သတ်ရမှာလဲ?

ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကြက်တစ်ကောင်ကိုတောင် မသတ်ဖူးဘူး၊ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ဆိုရင်… သတ္တိရှိမှာလား?!”

ယန်ကျွင်းဇဲ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်၊ ခေါင်းခါသည်၊ ပြီးတော့ မှားယွင်းတဲ့ အတွေးထဲကို ဝင်ရောက်သွားပုံရသည်။

သူက အနီးဆုံးက ကုလားထိုင်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်၊ ထိုင်လိုက်သည်၊ ကိုယ်ကိုင်းပြီး သူ့ရဲ့မေးစေ့ကို သူ့ရဲ့လက်တွေနဲ့ ထောက်ထားသည်၊ ပြီးတော့ သတိမေ့နေသေးတဲ့ လျောင်ကျင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ ရံဖန်ရံခါ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ကြောက်လန့်နေပုံရတဲ့ ကျင်းဝေကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ဘယ်နေရာမှာ မှားနေတာလဲ?

အခု ထူးဆန်းမှုရဲ့ ပွေ့ဖက်ဖို့ ရွေးချယ်မှုက အားလုံး မှားယွင်းနေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေသည်၊ သူမက သူ့ကို မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို တမင်တကာ ဦးဆောင်နေတာလား?

မဖြစ်နိုင်ပေ၊ သူမရဲ့ စွဲလမ်းမှုက ပြင်းထန်သည်၊ သူမက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်ရင်တောင်မှ သူမကိုယ်ပိုင် စွဲလမ်းမှုကို ဆန့်ကျင်ပြီး မှားယွင်းတဲ့လူကို အနီးကပ် ပွေ့ဖက်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဒီမိန်းမထူးဆန်းမှုရဲ့ပစ်မှတ်က အမျိုးသားတွေ မဟုတ်ဘဲ သူမရဲ့ဝိဉာဉ်ကို ခွဲပစ်ခဲ့တဲ့ လျောင်ကျင်း ဖြစ်နေတာလား?

ဒီအတွေးနဲ့ တွေးမိသွားတဲ့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်သူ လန့်သွားမိသည်။ဝိုင်နီရောင်ဒေါက်ဖိနပ်” က ကျန့်ထုံးက သူ့ကို အများကြီး လွှမ်းမိုးခဲ့ပုံရသည်၊ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးနဲ့ အမျိုးသမီးဆိုတဲ့ အတွေးတွေက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

တာဝန်၊ ဒါက ဒီတာဝန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြဿနာပဲ ဖြစ်နေသေးသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သေသေချာချာ စဉ်းစားသည်၊ တာဝန်နောက်ခံမှာ အမျိုးသမီးက မြစ်ထဲကို ခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့တယ်လို့ ဖော်ပြထားသည်၊ ဒါကြောင့် လူသတ်မှု မဟုတ်ပေ။ ဒါ့အပြင် သူမ ရေနစ်ပြီးနောက်မှာ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ရေညှိတွေထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး အခုထိ ပြန်ပေါ်မလာသေးပေ။

“ပြန်မပေါ်လာသေးဘူး?”

ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် ခဏတာ တောင့်ခဲသွားသည်၊ တစ်ခုခု သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်၊ သူက သူ့ရဲ့အကြည့်ကို ကျင်းဝေဆီကို လှည့်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျင်းဝေက အရမ်းကြောက်လန့်နေသည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မကြင်နာတဲ့အကြည့်ကို မြင်လိုက်တော့ သူက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ နောက်ကို နှစ်လှမ်း ဆုတ်သွားမိ လေသည်။

“ပြောစမ်းပါ၊ မင်းကို စိတ်ဝင်စားပေမဲ့ မင်းက ပြန်မကြိုက်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးရဲ့နာမည်က ဘာလဲ? သူမမှာ အများအားဖြင့် သုံးတဲ့ နာမည်ပြောင် ရှိလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း သူမကို ဘယ်လို ခေါ်လဲ?” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

ကျင်းဝေက “သူမရဲ့နာမည်က ပိုင်လင်၊ ကျွန်တော်က သူမကို အမြဲ… လင်လို့ ခေါ်ခဲ့ပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူမပဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သေချာစွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ပိုင်လင်က သေသွားပြီ၊ မင်းက မသိတာပဲ”

“ဘာ?” ကျင်းဝေရဲ့မျက်လုံးတွေက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ပြူးထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“မင်းက သူမကို ငြင်းပယ်ခဲ့လို့ သူမက မြစ်ထဲကို ခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာမတွေ့သေးဘူး၊ သူမကို ပျောက်ဆုံးနေတဲ့လူအဖြစ် စာရင်းသွင်းထားတာပဲ။ မင်းက သူမနဲ့ အဆက်အသွယ်မရှိခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ သူမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တခြားသတင်းအချက်အလက်ကို မကြားရသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းက သူမ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်လေသည်။

“ဘယ်လိုလုပ်… ခင်ဗျား သိနိုင်တာလဲ?” ကျင်းဝေ အံ့အားသင့်သွားသည်။

တခြားလူတိုင်းလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက စတင်လိမ်ညာတော့လေသည်၊ “ကျွန်တော့်မှာ ထူးဆန်းမှုတွေရဲ့ စွဲလမ်းမှုကို နားလည်နိုင်တဲ့ အထူးစွမ်းရည်တစ်ခု ရှိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် သူမ ဘာကြောင့် သေဆုံးသွားလဲ၊ သူမရဲ့ စွဲလမ်းမှုက ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနိုင်ပါတယ်”

“ဒါဆို… တကယ်လို့… ဒါ လင် ဖြစ်နေရင်ရော? သူမက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်နေတာ… ဘာ… နောက်ဆုံးမှာ သူမ ဘာလိုချင်တာလဲ?” လို့ ကျင်းဝေက ရေရွတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြလိုက်သည်၊ တခြားသူတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ “တကယ်တော့ ဒါက အတော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်၊ သူမက မင်းကို တစ်ခါ နမ်းချင်တာ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဒီစကားကို ကြားလိုက်တော့ လူတိုင်းက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်၊ ပြီးတော့ မာဒွင်က “ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်၊ ကျင်းဝေ၊ မင်းက လျောင်ကျင်းကို အခုပဲ နမ်းလိုက်ပြီး အဲဒါကို ပြီးအောင် လုပ်လိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ?” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုလား?” ကျင်းဝေက ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့လျှာက သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို မသိစိတ်ကနေ လျက်နေသည်။

သူ့ရဲ့ကြည့်ရတာ လျောင်ကျင်းကို နမ်းတာကို သူ မဆန့်ကျင်ဘူး၊ ပြီးတော့ လျောင်ကျင်းကိုယ်တိုင်က လန်းဆန်းပြီး နုပျိုသည်၊ ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်သည်၊ ကျင်းဝေက သူမကို တစ်ခုခု ခံစားမိနေပုံရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးလိုက်သည်၊ “မလိုအပ်ပါဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ မီးပိတ်လိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ မင်းက လျောင်ကျင်းကို သွားနမ်းလိုက်ပါ။ မင်း ဘယ်သူ့ကို တကယ် နမ်းနမ်း၊ အဲဒါက စမ်းသပ်မှုအောင်ဖို့ လုံလောက်လိမ့်မယ်”

“ကောင်းပြီ” ကျင်းဝေက ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး” လို့ မာဒွင်က ချက်ချင်း ကန့်ကွက်သည်၊ “ဒီနည်းနဲ့ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို ငါတို့ မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဟုတ်တယ်၊ သူ ရှုပ်ပွသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ?” လို့ ရန်ယန်ကလည်း ပြောသည်၊ ငါ အဲဒါဖြစ်တာကို မြင်ချင်တယ်။

“ဘုရားရေ၊ မင်းတို့က တကယ် ညီအစ်ကိုတွေလား?” လို့ ကျင်းဝေက စိတ်တိုစွာနဲ့ မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး” အမျိုးသားတွေအားလုံးက အတူတူ ခေါင်းခါသည်၊ “ငါတို့က ဒီက အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ”

“တော်လောက်ပြီ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်လိုက်သည်၊ တံခါးဆီကို ပြန်ပြီး မီးပိတ်တော့မလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှုယုံချောင်းက သူ့ကို အသာစီးရသွားသည်။

ရှုယုံချောင်းက ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ မီးခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ “ကျွန်တော် လုပ်ပေးမယ်၊ ကျင်းဝေ၊ မင်းက မင်းရဲ့လှုပ်ရှားမှုကို မြန်မြန်လုပ်လိုက်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျင်းဝေက မတုံ့ပြန်ပေ၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ တရှပ်ရှပ်အသံ ထွက်လာသည်၊ ကိစ္စတွေက ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ မရှင်းလင်းပေ။

ဆယ်စက္ကန့်လောက်ကြာတော့ တဖျပ်ဖျပ်အသံ ထွက်လာပြီး မီးတွေက ပြန်ပွင့်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲအပြင် လူတိုင်းက ကျင်းဝေနဲ့ လျောင်ကျင်းရဲ့ဘက်ကို ပျော်ရွှင်တဲ့အပြုံးတွေနဲ့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ မြင်လိုက်ရတာက ကျင်းဝေက တစ်ယောက်ယောက်ကို တကယ် နမ်းနေတာပဲ ဖြစ်သည်၊ သို့သော်လည်း အနမ်းခံရတဲ့သူက မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံရှည် ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်၊ အခန်းတစ်ခုလုံး ရေတွေ စိုရွှဲနေသည်၊ လျောင်ကျင်းက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ မထိုင်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေသည်။

ရေစိုနေတဲ့ ဆံပင်အမျိုးသမီးရဲ့ ဆံပင်က သူမရဲ့မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ကပ်နေသည်၊ သူမရဲ့ အလွန်အမင်း ဖြူဖျော့တဲ့အရေပြားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကိုပဲ ထုတ်ဖော်ပြသသည်။ သူမရဲ့ပြူးထွက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ သူငယ်အိမ်အဖြူရောင် မရှိပေ၊ အနက်ရောင်ပဲ ရှိသည်။

သူမက အနမ်းခံနေရချိန်မှာ သူမရဲ့လက်တစ်ဖက်က ကျင်းဝေရဲ့လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ ရေတွေက အောက်ကို စီးကျနေပြီး ကျင်းဝေရဲ့ကျောရိုးထဲကို စိမ့်ဝင်နေသည်၊ သူ့ရဲ့အဝတ်တွေကို စိုစွတ်နေအောင် လုပ်နေသည်။

ကျင်းဝေရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ယင်နေသည်၊ သူက နမ်းနေချိန်မှာ ကိုယ်ကိုင်းနေသည်၊ ဘယ်အချိန်မှာမဆို လဲကျနိုင်သလိုဖြစ်နေသည်။

လူတိုင်းက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ဖို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသည်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်မြင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှာ အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညှင်းတွေ ထသွားကြသည်။

အေးစက်တဲ့၊ အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက သူတို့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ထိတွေ့နေတာကို စိတ်ကူးလိုက်မိတော့ အမျိုးသားအများစုက အော့အန်တော့မလို ခံစားမိလိုက်ရသည်။

ဒီအချိန်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျင်းဝေက သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားရင်း တစ်ခုခုကို ရေရွတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမရှိပေမဲ့ သူက နားထောင်မိတဲ့ စကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောလိုက်သည်။

အဲဒီစကားလုံး သုံးလုံးက “ငါ… တောင်းပန်ပါတယ်…” ဖြစ်သည်

အမှတ်တရတွေ၊ သေချာပေါက် အမှတ်တရတွေပဲ။ ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ထဲကနေ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။

တကယ်တော့ ကျင်းဝေက အဲဒီစကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောလိုက်ပြီးနောက်မှာ အမျိုးသမီးရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက ကွဲသွားသည်၊ ပြီးတော့ သူမက သူမရဲ့လည်ချောင်းထဲမှာ ကလစ်ကလစ်အသံ ထွက်လာသည်။ သူမက စကားမပြောပေ၊ ဒါပေမဲ့ အနံ့ဆိုးတွေထွက်နေတဲ့ ရေတွေကို ပိုပြီး ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။