ပူဆင်ဂျာရဲ့ စမ်းသပ်ချက်

ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီလိုအဖွဲ့အစည်းအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ မဟာမြို့တော် ဟွာရင်းမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့နဲ့ သဘာဝချင်း ဆင်တူပုံရသည်။

သို့သော်လည်း “လခြမ်း” နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ က အဖွဲ့ခွဲအချို့အဖြစ် ခွဲထားတာ ဖြစ်နိုင်ပြီး အဖွဲ့ဝင်တွေလည်း ပိုများကောင်းများနိုင်ပေမဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့တွေလို စနစ်တကျနဲ့ စည်းကမ်းရှိရှိ မရှိပုံရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဖွဲ့အစည်းဟုခေါ်သော အရာများသည် တူညီသောရည်ရွယ်ချက်ရှိသော်လည်း ဖွဲ့စည်းပုံအရ ပို၍ပြန့်ကျဲနေလေ့ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤအဖွဲ့အစည်းများသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ စိုးရိမ်စရာမဟုတ်သေးပေ။ သူသည် သူ၏အတွေးများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပြီး “ဒါဆိုရင် ပရော်ဖက်ဆာ ခရိုရွန် ပူဆင်ဂျာရဲ့ သီအိုရီက ဘယ်လိုလဲ? သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

“သေချာပေါက်ပဲ” ဟု ရန်ယန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ “သူကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်မှုတွေ အများကြီးလုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ယူဆချက်ကို သက်သေပြခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ယူဆချက်ကတော့ အချို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွေ ဒါမှမဟုတ် လူတွေ၊ အရာဝတ္ထုတွေ စသဖြင့်က ငါတို့ မသိနိုင်တဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး ဦးနှောက်ရဲ့ ယာယီအာရုံခံ အစိတ်အပိုင်းရဲ့ ပုံမှန်လှုပ်ရှားမှုကို ထိခိုက်စေကာ လူတွေကို အခန်းထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေသလို ခံစားရစေနိုင်တယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဒါဆိုရင် ငါတို့က ထူးဆန်းမှုတွေကို မြင်နိုင်တာ ဒါမှမဟုတ် ခံစားနိုင်တာက သူတို့ရဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေက ငါတို့ရဲ့ဦးနှောက်ကို ထိခိုက်စေလို့ပဲ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို သိမြင်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက စဉ်းစားသည်။ “ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အရိပ်ထဲက ဖန်နင်နဲ့ ငါကိုယ်တိုင်က ဝိညာဉ် တစ်ပိုင်းဆိုတော့ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေ ထပ်နေနိုင်တယ်၊ အပေါ်ထပ် အဆောင်ထဲက ထူးဆန်းတဲ့အရာကို ထိခိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှု ကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲက နက်နက်နဲနဲ တွေးနေပြီး စကားမပြောတာကို မြင်တော့ မာဒွင်နှင့် ရန်ယန်တို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး သူ့ရဲ့အတွေးများကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲခေါင်းကို ပြန်မော့ပြီး “ဟင်၊ ဆက်ပြောပါဦး” ဟု ပြောသည်အထိ ဖြစ်သည်။

ရန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “ပရော်ဖက်ဆာ ပူဆင်ဂျာက ဒီအတွက် စမ်းသပ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ‘ခေါင်းပြတ်ကြောင်’၊ ‘ဆွေးမြေ့နေတဲ့ ကလေးငယ်’ နဲ့ ‘အတောင်ကျိုးနတ်သား’ ဆိုတာတွေက ငါတို့နယ်ပယ်ပြင်ပက လူတွေတောင် ကြားဖူးနိုင်တဲ့ အလွန်ကျော်ကြားတဲ့ စမ်းသပ်မှုသုံးခုပါ” ဟု ပြောသည်။

“ကျွန်တော် မကြားဖူးဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မူရင်းလူရဲ့ မှတ်ညဏ်တွေကို အမွေမဆက်ခံခဲ့တဲ့ ပြင်ပလူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ထူးဆန်းမှုတွေအပေါ် နားလည်မှုကလည်း တစ်စတစ်စ တည်ဆောက်ခဲ့တာဖြစ်လို့ ဒီအရာတွေကို မကြားဖူးတာ သေချာပါသည်။

“ခေါင်းပြတ်ကြောင် စမ်းသပ်မှုအကြောင်း ငါ ပြောပြမယ်” ဟု မာဒွင်က လည်ချောင်းရှင်းပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ပရော်ဖက်ဆာ ပူဆင်ဂျာက နာမကျန်းဖြစ်လို့ သေတော့မယ့် ကြောင်တစ်ကောင်ကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်တယ်။ ခေါင်းကို ပစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ကြောင်ရဲ့ ခေါင်းပြတ်ကိုယ်ခန္ဓာကို အထူးပြင်ဆင်ထားတဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းပတ်ဝန်းကျင်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ်”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါက အလုံပိတ်အခန်းတစ်ခုပါ။ ခေါင်းပြတ်ကြောင် အလောင်းက အဲဒီသံလိုက်စက်ကွင်းရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံရပြီး မိနစ်သုံးဆယ်လောက်ကြာတော့ အဝါ-အနီရောင် အရည်တွေ အများကြီး ထွက်လာတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ဘာသာသူ ထရပ်လိုက်တယ်၊ သူ့ရဲ့အရင်ပိုင်ရှင်နဲ့ ကစားတဲ့ အမူအရာတွေ ပြတယ်၊ သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက တောင့်တင်းနေပေမဲ့ သူရဲ့မှတ်ညဏ်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားပုံရတယ်”

“ငါထင်တာ အဲဒါက မှတ်ညဏ်တွေမဟုတ် လောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက… စွဲလမ်းမှု လား?” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

မာဒွင်က ခေါင်းညိတ်သည်၊ “နောက်ပိုင်းမှာ သူက ဒီစမ်းသပ်မှုကို သေတော့မယ့် လူသားတွေအပေါ်မှာ အသုံးချဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ သူက လခြမ်း နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ ကို ဝင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ စမ်းသပ်မှုကို လျှို့ဝှက်အဆင့်သတ်မှတ်လိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းစမ်းသပ်မှုတွေအကြောင်း ဘယ်သတင်းအချက်အလက်မှ ထွက်လာတာ မရှိတော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက “ဒါဆိုရင် ‘ဆွေးမြေ့နေတဲ့ ကလေးငယ်’ စမ်းသပ်မှုကရော?” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ငါ ပြောပြမယ်” ဟု ရန်ယန်က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး ပိုမြန်မြန်ပြောသည်။ “ပထမတော့ ကလေးငယ်က သေဆုံးနေပြီဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက တောင့်တင်းနေပြီ၊ ခေါင်းပြတ်ကြောင်လို မကြာသေးခင်ကမှ သေဆုံးတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ စမ်းသပ်မှုအစမှာ ပရော်ဖက်ဆာ ပူဆင်ဂျာက သေနေတဲ့ ကလေးငယ်ကို လှုံ့ဆော်ပြီး ကြောင်ရဲ့အတိုင်း အံ့သြစရာတစ်ခု ဖြစ်စေဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါကတော့ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ သေဆုံးသူ ဖြစ်လာဖို့ပါ၊ အင်း၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ ဖုတ်ကောင်လို့ခေါ်တဲ့ အရာမျိုးပေါ့။

ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်မှုအတွင်းမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်”

“ဘယ်လို ပြောင်းလဲမှုလဲ?” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက သိလိုစွာ မေးသည်။

“သေနေတဲ့ ကလေးငယ်က ကြောင်လိုပဲ လမ်းလျှောက်တတ်တဲ့ အလောင်း ဖြစ်လာခဲ့တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကလေးငယ်ရဲ့ မူလ ထူးဆန်းမှု ကလည်း လှုံ့ဆော်ခံရတယ်” ဟု ရန်ယန်ရဲ့မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်လာသည်။ “အဲဒါက ထူးဆန်းမှု နှစ်ခု ရှိခဲ့တာပါ။ တစ်ခုက ကလေးငယ်ရဲ့အလောင်းက ငါတို့ မဟာမြို့တော်မှာ ဖုတ်ကောင်လို့ခေါ်တဲ့အရာ ဖြစ်လာခဲ့တာပါ၊ နောက်တစ်ခုကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ကလေးငယ်ရဲ့ဝိညာဉ်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ထူးဆန်းမှုပါ” ဟု ပြောသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မျက်လုံးပြူးသွားပြီး “ဒါဆို… ဒီလမ်းလျှောက်တတ်တဲ့ အလောင်းက သူ့ရဲ့ အသက်ရှင်စဉ်က စွဲလမ်းမှုတွေကို ပြသနေသေးလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မပြသဘူး၊ လုံးဝ မပြသဘူး” ဟု မာဒွင်က ဘေးကနေ ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။

ရန်ယန်က ချက်ချင်း ထပ်ပြောသည်။ “စွဲလမ်းမှု မရှိရုံတင်မကဘဲ ပရော်ဖက်ဆာ ပူဆင်ဂျာက အလောင်းရဲ့ သေနေပြီဖြစ်တဲ့ အာရုံကြောတွေကို လျှပ်စစ်သံလိုက်စီးကြောင်းနဲ့ လှုံ့ဆော်ပြီးတဲ့နောက် သေနေတဲ့ ကလေးငယ်က သူ့ရဲ့အမိန့်အချို့ကို လိုက်နာနိုင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင် ဗီဇတွေကိုတောင် တီထွင်လာခဲ့တယ်၊ ဥပမာ- အသားစိမ်းစားတာနဲ့ သွေးသောက်တာမျိုးပေါ့”

“ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ထူးဆန်းမှုကတော့ ငါတို့ ဝိညာဉ်လို့ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ရှုမြင်တဲ့ပုံစံနဲ့ ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး သေဆုံးသွားတဲ့ ကလေးငယ်ရဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ဘဝက အရာများစွာကို မှတ်မိနေတယ်” ဟု မာဒွင်က ပြောသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ဒါဆိုရင် ထူးဆန်းမှု နှစ်ခု ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက် သေဆုံးသွားတဲ့ ကလေးက တစ်ဖက်မှာ ဖုတ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်သွားတဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ ငါတို့ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ထူးဆန်းမှုလို့ ယူဆတဲ့အရာ ဖြစ်သွားတယ်ပေါ့။ ဖုတ်ကောင်က လမ်းလျှောက်တတ်တဲ့

အလောင်း ဖြစ်နေချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်သွားတဲ့ ထူးဆန်းမှုက သူ့ရဲ့စွဲလမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်” ဟု ပြောသည်။

“မှန်တယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် တောင်ကုန်းပန်းခြံအပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ကလေးကို သတိရသည်။ ဒီကလေးငယ်ရဲ့ လက္ခဏာတွေက ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ရဲ့ လက္ခဏာတွေနဲ့ မကွာခြားဘူး၊ ရန်ယန်ရဲ့အဆိုအရ ပရော်ဖက်ဆာ ပူဆင်ဂျာက စမ်းသပ်မှုတွေမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ကလေးငယ်တွေကို သူ့ရဲ့အမိန့်အချို့ကို ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့က အဲဒါတွေကို လုပ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။

ဒါက သူ့ကို ထိခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူက ရိုးရိုးလူတွေကို ဖုတ်ကောင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?

ဒါဆိုရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူက ဒီကလေးကို သူ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ?

ကလေးက အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတာက မတော်တဆလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကလေးက သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့တာလား?

အခုတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို တောင်ကုန်း ပန်းခြံအပြင်မှာ တမင်တကာ စောင့်နေခဲ့တယ်ဆိုတာ ပိုဖြစ်နိုင်ပုံရတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် အချိန်ပြန်ရစ်ခဲ့တုန်းက ယန်ကျွင်းဇဲက ဂိုဒေါင်တစ်ခုထဲမှာ ပုန်းနေပြီး သူ့ကိုယ်သူ မပြသခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ကလေးက တွားထွက်လာပြီး သူ့ကို ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်၊ ဒါက အတော်လေး ရှင်း လင်းနေပြီဖြစ်ပေသည်။

အဲဒီအချိန်က သူက တောင်ကုန်း ပန်းခြံကို သွားမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိလဲ?

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားသည်။ ကျိုးတာ့လီ သိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပေါင်ကျဲ ကလည်း ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အ‌တွေးက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

တန်ကျန့်ရီ ဖြစ်နိုင်မလား? ဒါမှမဟုတ် အဲဒီနေ့က သူ့ကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့တဲ့ လူ၊ သူ့နာမည် ဘာလဲ၊ ချန် ဘာညာ ထင် လား?

ဒါပေမဲ့ ချန်ဆိုတဲ့အမည်နဲ့ လူမှာ ယန်ကျွင်းဇဲကို ထိခိုက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် မရှိပါချေ။ သူရဲ့ ဝိညာဉ်စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ ကို ဝင်ဖို့ သူ့ရဲ့ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်မခံလို့ သက်သက်ပဲလား?

ခဏတာတော့ သူ့ရဲ့အတွေးတွေက အတော်လေး ဝေးလွင့်သွားသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏အတွေးများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး မာဒွင်နှင့် ရန်ယန်ကို ကြည့်ကာ “ဒါဆိုရင် နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုဖြစ်တဲ့ ‘အတောင်ကျိုးနတ်သား’ ကရော?” ဟု မေး လိုက်သည်။

“ဒီစမ်းသပ်မှုအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်” ဟု ရန်ယန်က သူ့ဘာသာသူ တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ရဲ့အမူအရာက ရုတ်တရက် အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လာသည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်၊ “အတောင်ကျိုးနတ်သား စမ်းသပ်မှုရဲ့ အရာဝတ္ထုက သက်မဲ့အရာမဟုတ်ဘူး၊ အသက်ရှင်နေတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ” ဟု ပြောသည်။

“အသက်ရှင်နေတဲ့လူတစ်ယောက်?” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့သြသွားမိသည်။

“ဟုတ်တယ်” ဟု ရန်ယန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီအကြောင်းကို သိပ်မသိဘူး၊ မာဒွင်ကို ပြောခိုင်းလိုက်၊ သူက ဒီအကြောင်းကို အသေးစိတ် လေ့လာထားတယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မာဒွင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မာဒွင်သည် ခဏတာ ရပ်လိုက်ပြီး “အတောင်ကျိုးနတ်သားလို့ခေါ်တဲ့သူက လက်တစ်ဖက်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ၊ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ ကားမတော်တဆမှုတစ်ခုမှာ ပခုံးကနေ လုံးဝပြတ်သွားခဲ့တာပါ။ ပရော်ဖက်ဆာ ပူဆင်ဂျာရဲ့ စမ်းသပ်မှုအရ အဲဒီလူရဲ့ဦးနှောက်လှိုင်းတွေက အလွန်အမင်း ဖွံ့ဖြိုးနေပြီး ပုံမှန်လူတွေနဲ့ မတူညီတဲ့ တန်ဖိုးတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အလွန်တက်ကြွနေတယ်” ဟု ပြောသည်။

“စမ်းသပ်မှုရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ရောက်ဖို့အတွက် ပရော်ဖက်ဆာ ပူဆင်ဂျာက လက်ပြတ်နေတဲ့လူကို ခေါင်းပြတ်ကြောင်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့တဲ့ အလုံပိတ်အခန်းထဲကို တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားတယ်၊ ပုံမှန်ထက် ခုနစ်ဆကျော် ပိုမြင့်တဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အလားအလာကို အမြင့်ဆုံး ဖြစ်ပေါ်စေဖို့၊ ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ဦးနှောက်လှိုင်းတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေဖို့အတွက် သံလိုက်စက်ကွင်းလှုံ့ဆော်မှုကို ခံယူစေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး ဘာဖြစ်သွားမယ်လို့ ထင်လဲ?” ဟု မေးလိုက် လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ရန်ယန်ကလည်း စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် “ပြောပါဦး၊ ဘာဖြစ်သွားလဲ?” ဟု မေးလိုက်

လေသည်။

မာဒွင်က တမင်တကာ စက္ကန့်အနည်းငယ် ရပ်လိုက်ပြီးမှ “ဓာတ်ခွဲခန်းကနေ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ဒီလူက ခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ လက်အသစ်တစ်ဖက် တကယ်ပဲ ပေါက်လာတယ်၊ အင်း၊ ပုံပျက်နေပေမဲ့ပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ အဲဒါ ဖြစ်သွားတာလဲ?” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေး လိုက်လေသည်။

“ငါ မသိဘူး” ဟု မာဒွင်က ခေါင်းခါ လိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ တခြားစာအုပ်တွေမှာ ‘ဝိညာဉ်’ လို့ခေါ်တဲ့ သီအိုရီတစ်ခုကို ငါ တွေ့ခဲ့တယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။