သံလိုက်စက်ကွင်းကို ပြောင်းလဲခြင်း

သေဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဥ်ပြီး သက်ရှိတွေအကြောင်းကို ပြောပြလာသည်။

မာဒွင်ရဲ့ ပြောဆိုချက်အရဆိုရင် သေဆုံးဝိညာဉ်ဆိုတာ ယန်ကျွင်းဇဲလိုလူတွေ ရင်ဆိုင်တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေဖြစ်ပြီး သက်ရှိတွေကတော့ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူသားတွေပဲ ဖြစ်သည်။

ဒီစမ်းသပ်မှုတွေမှာ ပရော်ဖက်ဆာ ပူဆင်ဂျာဟာ “အတောင်ကျိုးနတ်သား” ရဲ့ ဦးနှောက်လှိုင်းတွေဟာ အလွန်ပြင်းထန်နေတာကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သံလိုက်စက်ကွင်းနဲ့ လှုံ့ဆော်ပြီးနောက်မှာ ဒီလက်ပြတ်နေတဲ့လူဟာ လေထဲကနေ လက်တစ်ဖက် အမှန်တကယ် ပေါက်လာတယ်လို့ သူကိုယ်တိုင် စိတ်ကူးယဥ်ခဲ့သည်။

ဒါဟာ လုံးဝကို စိတ်ကူးမယဥ်နိုင်တဲ့ အရာပါပဲ။

ဒီလူဟာ သေဆုံးသွားတာမဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတာကို သိဖို့က အသက်ရှင်နေတဲ့လူတစ်ယောက်က ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုလိုမျိုး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သိပ္ပံနည်းကျ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ရှင်းပြချက် ပေးနိုင်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ပါချေ။ ပရော်ဖက်ဆာ ပူဆင်ဂျာရဲ့ စမ်းသပ်မှု ရလဒ်တွေဟာ ထူးဆန်းမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး လူတိုင်းရဲ့ နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ “သက်ရှိ” ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သက်ရှိပဲဖြစ်ဖြစ် သေဆုံးဝိညာဉ်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းဟာ အဓိကသော့ချက် ဖြစ်ပုံရသည်။

“ခင်ဗျားတို့ ထူးဆန်းတဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေအကြောင်းကို သီးခြားလေ့လာမှုတွေ လုပ်ဖူးပါသလား။ ဥပမာ- သံလိုက်စက်ကွင်းကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းအားဖြင့် ထူးဆန်းမှုကို ပြောင်းလဲဖို့ ဖြစ်နိုင်သလား။ ဆိုလိုတာက ထူးဆန်းမှုရဲ့ ပုံစံ၊ စွမ်းရည် ဒါမှမဟုတ် စွဲလမ်းမှုတွေကိုတောင် ပြောင်းလဲနိုင်သလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

ဒီမေးခွန်းကို မမေးခင်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ခေးအာရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ ဆံပင်တွေကို သတိရလိုက်သည်။ တကယ်လို့ သူမရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်ဆိုရင် သူမကို ရေချိုးပေးပြီး သူမရဲ့ဆန္ဒကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

မာဒွင်နဲ့ ရန်ယန်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် မာဒွင်က ယန်ကျွင်းဇဲကို လှည့်ပြီး “သီအိုရီအရတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတို့က သံလိုက်စက်ကွင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်သရွေ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့အကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလို အထူးသုတေသနအဖွဲ့အစည်းတွေတောင်မှ အကူအညီမဲ့နေနိုင်သည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့တွေထဲက သုတေသနအဖွဲ့အစည်းတွေသာ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

“တကယ်လို့ ငါတို့က ထူးဆန်းတဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေရဲ့ နိယာမကို တကယ် နားလည်ခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ အကူအညီကို မလိုအပ်ပါဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်မိပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သုံးယောက်သား ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် စာကြည့်တိုက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုအခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ မတူတဲ့ အဆောင်မှာ နေထိုင်တဲ့ မာဒွင်ကို ကျောင်းသားအဆောင်ရှေ့မှာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ရန်ယန်တို့ သူတို့ရဲ့ အဆောင်ကို လျှောက်သွားနေကြသည်။ လမ်းမှာ ရန်ယန်က တစ်ခုခုကို သတိရပြီး “ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု ကြားဖူးသလား။ ငါတို့ အဆောင်ရဲ့ အပေါ်ထပ် ၅၁၁ မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ရင်ထဲမှာ ဖျတ်ခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး တာဝန်အကျဉ်းချုပ်မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ သူ့ရဲ့ရောက်ရှိမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး “ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ” ဟု ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ရန်ယန်က ရှင်းပြသည်၊ “သူတို့ပြောတာက အခန်း ၅၁၁ မှာ သရဲခြောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်တုန်းက ဟန်ကျောက်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် အဲဒီမှာ နေနေတယ်။

သူက ကျောင်းကို စောရောက်လို့ ကျောင်းသားသစ်တွေကို လမ်းညွှန်ပေးနေရပြီးအဆောင်ထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတယ်။ အဲဒီညက သူ အိပ်နေတဲ့ အပေါ်ထပ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက် ဆင်းလာတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်တဲ့။

အဲဒီလူရဲ့ ခေါင်းနောက်ဘက်မှာ အပေါက်တစ်ပေါက် ပါပြီး သွေးတွေ ယိုစိမ့်ကျနေတယ်လို့ ပြောကြတယ်။

အဲဒီလူက အဆောင်ထဲက ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ချက်ချင်း ပြန်လာပြီး အပေါ်ထပ် အိပ်ယာကို ပြန်တက်သွားတယ်တဲ့။ နောက်နေ့မနက် ဟန်ကျောက် နိုးလာတော့ အပေါ်ထပ် အိပ်ယာမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးတဲ့”

“ဒါက ညတိုင်း ဖြစ်နေတာလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး” ဟု ရန်ယန်က ခေါင်းခါသည်၊ “ခြောက်ရက်တစ်ခါလောက် ဖြစ်နေပုံရတယ်။ ဒီညက ဒုတိယမြောက် ခြောက်ရက်ပြီးနောက် ည ဖြစ်နေတာပဲ။ ငါကြားတာတော့ ၅၁၁ က လူတွေက ဒီထူးဆန်းတာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ညလုံးပေါက် မအိပ်ဘဲနေဖို့ စီစဥ်ထားပြီး ဗီဒီယိုရိုက်ပြီး ‘အမြင်ပွင့်’ ဆိုတဲ့ ပေ့ချ်မှာ တင်ဖို့ပါ ပြင်ဆင်နေကြတယ်” ဟု ပြောသည်။

“သူတို့ အဆောင်ပြောင်းဖို့ မလျှောက်ကြဘူးလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့သြသွားသည်။

ရန်ယန်က “လျှောက်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေက အခုမှ ရောက်လာကြတာဆိုတော့ အဆောင်နေရာက ကျပ်နေတယ်။ သီးခြားပြောင်းဖို့ အခန်းမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီလူတွေကို တခြားအခန်းတွေမှာ ထားပေးရမယ်။

သေချာတာကတော့ ကျောင်းက ဒီည ဗီဒီယိုရိုက်ဖို့ သူတို့ရဲ့ စီစဥ်ထားတာကို သတိမထားမိပါဘူး” ဟု ပြောသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ထူးဆန်းတဲ့ ကလပ်က ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ စီစဥ်ထားတာ မရှိဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အာ!” ရန်ယန်က အံ့အားသင့်စွာ ခုန်လိုက်ပြီး “ငါတို့က သုတေသနအသင်းပဲ၊ ဝိညာဉ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က နံပါတ် ၄ စမ်းသပ်ဆောင်ထဲက ‘ချောင်းကြည့်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါ’ ကိုတောင် မစုံစမ်းခဲ့ဘူး၊ သူများရဲ့ အိပ်ရာကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတဲ့ ဒီကောင်ကို စုံစမ်းဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် နှစ်ယောက်သား သူတို့၏ အဆောင်ခန်းရှေ့ကို ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ရန်ယန်က “အဲဒီလူတွေက ချောင်းရိုက်နေကြတယ်။ သူတို့က ဘာမှ အသံမထွက်ဘဲ နေမှာ သေချာတယ်။ ငါတို့ နားလိုက်ကြစို့၊ စောစောအိပ်ပြီး သူတို့အကြောင်းကို မေ့လိုက်ကြရအောင်” ဟု ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

အဆောင်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ ကျောက်ကျန့်နဲ့ ရှဲ့ဟွာတို့က အိပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကျန့်က လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရတာကို ကြိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့အတွက် စောစောအိပ်ဖို့ လိုအပ်သည်။ ဟွာဟွာကတော့ အသားအရေထိန်းသိမ်းမှုအတွက် အလှအိပ်စက်ခြင်း လိုအပ်တယ်လို့ ဆိုပြီး ညတိုင်း ကိုးနာရီတိတိမှာ အိပ်လေ့ရှိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ အဆောင်ထဲ ဝင်လာတော့ ဟွာဟွာဟာ သူ့နဖူးပေါ်က သခွားသီးချပ်တွေကို မဖယ်သေးတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ဟယ်ပီရှို တစ်ယောက်တည်းက စားပွဲတင် မီးအိမ်လေးကို ဖွင့်ပြီး ကာတွန်းစာအုပ်တွေ ဖတ်ရင်း ညဉ့်နက်တဲ့အထိ နေနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ပြန်ရောက်လာတော့ သူ့အခန်းဖော်တွေကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘဲ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ ခွက်နဲ့ သွားတိုက်ဆေးကို ယူပြီး ရေချိုးခန်းထဲ သွားပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ရဲ့အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲလျောင်းပြီး စတင် စဥ်းစားနေပါတော့သည်။

“အပေါ်ထပ် အိပ်ရာမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အစ်ကို” ဆိုတဲ့ တာဝန်ရဲ့ အဆင့်က “စိတ်ပူပန်စရာ (အလတ်စား)” ဖြစ်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲအတွက်ကတော့ အခုအချိန်မှာ ဒီလိုအခက်အခဲအဆင့်က တော်တော်လေး နိမ့်နေသည်။

ဒါက ဒီတာဝန်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ထူးဆန်းမှုဟာ လူသားတွေအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု အတော်လေး နည်းပါးတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ နည်းနည်းလေး ထိတွေ့မှုရှိရင်တောင်မှ အနက်ရှိုင်းဆုံး ထိတွေ့မှု မရှိသရွေ့တော့ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါချေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီတာဝန်ထဲမှာ ယန်ကျွင်းဇဲ မရင်ဆိုင်ဖူးသေးတဲ့ ပြဿနာအသစ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

တာဝန်မှာ “သူမသေဆုံးမီ သူ့ရဲ့အကြီးဆုံး ပြဿနာကို မဖြေရှင်းရသေးပေ။ သူ့အတွက် ဖြေရှင်းပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာပါ” လို့ ရေးထားသည်။ အစပိုင်းမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီတာဝန်ဟာ တော်တော်လေး အရှက်မရှိဘူးလို့ တွေးခဲ့တယ်။ သူ မသေခင် ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ပြဿနာကို ဝင်ရောက်ကူညီဖြေရှင်းပေးဖို့ သူ့ကို မျှော်လင့်နေတာလား။

ဒါပေမဲ့ သေသေချာချာ စဥ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေသည်။

မဖြေရှင်းရသေးတဲ့ခံစားချက်ဟာ သူ အသက်ရှင်နေစဥ်အချိန်က သူ့ရဲ့ ခံယူချက်မျှသာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူသေဆုံးပြီးနောက်မှာတောင် သူ့မှာ ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး ပြင်းပြတဲ့ စွဲလမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ့ကို ကူညီဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ်လို့ သူ့ကို ခံစားရစေဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရမှာ ဖြစ်သည်။

ပတ်ချာလည်ပြီး စဥ်းစားလိုက်တော့ ဒီပြဿနာဟာ လျှပ်စစ်သံလိုက်စက်ကွင်းကို ပြောင်းလဲခြင်းဆီကိုပဲ ပြန်ရောက်နေပုံရသည်။

တကယ်လို့ သူသာ အဲဒီလူရဲ့ လျှပ်စစ်သံလိုက်စက်ကွင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ရင် “ပြောင်းလဲထားတဲ့ စက်ကွင်း” ကနေတစ်ဆင့် သူ ဆီးသွားတာကို အဆုံးသတ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။

ပြဿနာကတော့ ဒီနည်းလမ်းဟာ အကယ်ဒမီရဲ့ လက်ရှိသုတေသနရဲ့ လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ပါချေ။

တွားသွားသတ္တဝါကို အကူအညီပေးဖို့ လွှတ်ပေးလိုက်တာလည်း မဖြစ်နိုင်ပါချေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အရာနှစ်ခုကြားမှာ ချက်ချင်းဖိအားပေးမှုတွေ ပေါ်ပေါက်လာမှာဖြစ်ပြီး အကူအညီပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ မတိုက်ခိုက်တာကတောင် ကောင်းတဲ့ရလဒ် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ခဏလောက် စဥ်းစားပြီးနောက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အကြံဥာဏ်တစ်ခုက သူ့ခေါင်းထဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ရဲ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး “ငါက အခု ‘အတုအယောင် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ’ ဖြစ်နေတာပဲ။ ဆိုလိုတာကတော့ ‘တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဝိညာဉ်’ ပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခန်း ၅၁၁။

ဟန်ကျောက်က စောစောအိပ်ရာဝင်ပြီး နွေရာသီ စောင်နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ လုံလုံခြုံခြုံ ထုပ်ထားတယ်။ ချွေးတွေက သူ့နဖူးပေါ် စီးကျနေပေမဲ့ စောင်ရဲ့အစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်းပဲ ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ခါ ဗီဒီယိုမှာတော့ သူဟာ အဓိကဇာတ်ဆောင်တော့ မဟုတ်ပေ။

ထူးဆန်းတဲ့အရာဟာ အပေါ်ထပ် အိပ်ရာပေါ် ပေါ်လာတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ သူနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရာ ပုံဖော်ပေးမယ့် ဇာတ်ကောင်နေရာကနေ ပါဝင်ရမှာ ဖြစ်သည်။

ကျန်အခန်းဖော် သုံးယောက်ကတော့ ထောင့်ဖြတ်အိပ်ရာပေါ်မှာ ခြင်ထောင်ကို ချထားပြီး စမတ်ဖုန်းနှစ်လုံးနဲ့ မြင်ကွင်းကို လျှို့ဝှက် ရိုက်ကူးနေကြသည်။

ဟန်ကျောက်ဟာ ထူးဆန်းတဲ့အရာနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံပြီးနောက်မှာ ဟန်ကျောက်ရဲ့ အပေါ်ထပ်အိပ်ရာမှာ မူလက အိပ်နေခဲ့တဲ့ ကော်ကျင်းထောင် အပါအဝင် ကျန်အခန်းဖော်သုံးယောက်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်လာကြပြီး ဟန်ကျောက်က သူတို့အားလုံးကို အဖြစ်အပျက်ကို ချက်ချင်း အသိပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဒီထူးဆန်းမှုဟာ ပုံမှန်ပေါ်လာသလားဆိုတာ မသေချာမှုကြောင့်နဲ့ နောက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိတာကြောင့် ကော်ကျင်းထောင်နဲ့ တခြားသူတွေဟာ ဟန်ကျောက်ကို သံသယဝင်နေကြပြီး သူက လှည့်စားနေတယ်လို့ သံသယရှိခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ဟန်ကျောက် ကိုယ်တိုင်တောင်မှ သူ့ကိုယ်သူ သံသယဝင်လာပြီး အဲဒီညက တွေ့ဆုံမှုဟာ အလွန်ထင်ရှားတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမျှသာလားလို့ တွေးမိခဲ့ လေသည်။

ဒါကြောင့် ခြောက်ရက်မြောက်နေ့ရဲ့ ပထမဆုံးညမှာ ဟန်ကျောက်ရဲ့ အပေါ်ထပ်အိပ်ရာမှာ ဘေးတိုက်လှဲလျောင်းနေတဲ့ ကော်ကျင်းထောင်က သူ့စောင်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ဆွဲနေတာကို ခံစားရတဲ့အခါ သူ့အခန်းဖော်တွေက သူ့ကို စနောက်နေတာလို့ တွေးမိခဲ့သည်။

သူက မှိန်းနေတဲ့ အခြေအနေမှာ သူ့ကျောပေါ်မှာ အေးစိမ့်နေတာကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာမှမစဥ်းစားဘဲ လက်လှမ်းပြီး ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့စောင်က မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒီလိုရာသီဥတုမှာ စောင်မရှိဘဲ အေးစက်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မစဥ်းစားဘဲ ကော်ကျင်းထောင်က စောင်ရဲ့ ထောင့်စွန်းတစ်ခုကို ပြန်လှမ်းဆွဲဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူဟာ စောင်ပေါ်မှာ နောက်လက်တစ်ဖက်ကို ထိမိလိုက်ပြီး အေးစက်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက် ဖြစ်ပေသည်။