အပေါ်ထပ်အိပ်ရာမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အစ်ကိုကြီး (အပိုင်း ၁)

ကော်ကျင်းထောင်ဟာ အဲဒီအေးခဲနေတဲ့ လက်ကို ထိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို လန့်နိုးသွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ နံရံဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး ဘေးတိုက်လှဲအိပ်နေတာကြောင့် အဲဒီအေးစက်တဲ့လက်က ဘယ်သူ့ရဲ့လက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မမြင်ရပါချေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်ဖြစ်တဲ့ မနက် ၂ နာရီ ဒါမှမဟုတ် ၃ နာရီလောက်မှာ သူ့အိပ်ရာပေါ်ကို ဘယ်သူမှ တက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သံသယဖြစ်စရာမလိုပါချေ။ ပြီးတော့ အဲဒီလက်က တော်တော်လေးကို အေးစက်နေသည်။

လန့်သွားတဲ့ ကော်ကျင်းထောင်ဟာ သူ့လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး စောင်ကို ထပ်ဆွဲဖို့ မရဲတော့ဘဲ ဘေးတိုက်လှဲလျောင်းနေရင်း ဘာမှမလှုပ်မရှားဘဲ နေနေခဲ့သည်။

သူ့နောက်ကနေ အသက်ရှူသံ မကြားရပါချေ။ ဘယ်သူမှ မရှိသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ကျောရိုးကနေ အေးစိမ့်မှုတစ်ခု စတင်တက်လာပြီး သူ့လည်ပင်းကို ရောက်ကာ သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ကို တက်လာနေတာကို သူ သေသေချာချာ ခံစားနေရသည်။

သူ့ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားပြီ။

ကော်ကျင်းထောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်နေပြီး အိပ်ငိုက်ခြင်း လုံးဝ ကင်းမဲ့နေသည်။ ဒီအချိန်မှာ သူက သူ့ရှေ့က နံရံဟာ မှန်တစ်ချပ် ဖြစ်နေစေချင်သည်။ ဒါဆိုရင် သူ့နောက်မှာ ဘာရှိနေလဲဆိုတာကို သူ မြင်ရလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ပျက်စီးလွယ်နေတဲ့ နှလုံးသားကို နောက်ထပ်ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှုတစ်ခု ပေးလာမယ့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဘယ်အရာကိုမှလည်း သူ မမြင်ချင်ပါချေ။

မကြာခင်မှာပဲ သူ့နောက်ကနေ တရွတ်ဆွဲသံတစ်ခု ထွက်လာပြီးတော့ သူ့အိပ်ရာက နှစ်ကြိမ်လောက် အနည်းငယ် လှုပ်သွားသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က လှည့်နေသလိုပဲ။

ဒီအချိန်မှာ သူ့စောင်ကို ခိုးသွားတဲ့သူဟာ သူ့ဘက်ကို ကျောပေးထားနေရာကနေ လှည့်ပြီး သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပုံရသည်။

ကော်ကျင်းထောင်ဟာ စက္ကန့်အနည်းငယ် စောင့်ပြီးနောက်မှာ နောက်တစ်ဖက်က မလှုပ်ရှားတော့ဘူးဆိုတာကို သေချာအောင် လုပ်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ နောက်ထပ် မြင်လိုက်ရတာကတော့ သူ့ဘဝမှာ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကြောက်ဆုံးအရာလို့ သံသယမရှိဘဲ ပြောနိုင်လေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက်မှာ ကော်ကျင်းထောင်ဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို နောင်တဆေးလုံးကို စားလိုက်ချင်မိသည်။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို အဲဒီနေရာမှာပဲ ထိုးထုတ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။

သူ ခန့်မှန်းတာ လွဲသွားသည်။

သူ့နောက်ကလူက တကယ်ပဲ လှည့်လိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက အရင်က သူ့ကို ကျောပေးထားရာကနေ အခု လှည့်ပြီး သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လာတာ ဖြစ်သည်။

သေဆုံးသလို ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာတစ်ဖက်က မှိုင်းပြာနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ရုတ်တရက် ကော်ကျင်းထောင်ဟာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ဝိညာဉ်ဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အော်သံတစ်ခု ထွက်လာလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူဟာ သူ့လျှာကို ခပ်ပြင်းပြင်း ကိုက်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကာ ကြောက်လန့်နေတဲ့ သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက သူ့အနားမှာ အရမ်းနီးကပ်နေတဲ့ အဲဒီမရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ စွဲမြဲနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ကော်ကျင်းထောင်ဟာ ဒီလူရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပွင့်နေပေမဲ့ အရမ်းကို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသလို ဒါမှမဟုတ် အလောင်းတစ်လောင်းရဲ့ ပုံစံမျိုးပဲလို့ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ဖက်က ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတာကြောင့် သူဟာ သူ့ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ သတိကြီးစွာနဲ့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်လုံး သူ အသက်ရှူအောင့်ထားသည်။ သူ လှည့်သွားတဲ့အထိ အသက်ကို အရမ်းညင်သာတဲ့ အသက်ရှူမှုတွေနဲ့ ပြန်ရှူနိုင်ခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကော်ကျင်းထောင်ဟာ မထရဲတော့ဘဲ အချိန်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ခံစားနေရသည်။ သူ့နောက်က သတ္တဝါက သူ့ကို လာထိတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်နေသည်။ အဲဒါဆိုရင် အရမ်းကို ထူးဆန်းနေမှာပါ။

ကံကောင်းစွာပဲ၊ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်မှာ သူ့နောက်ကနေ တစ်ခုခု ထပ်လှုပ်ရှားလာသည်။ အဲဒီလူက ထိုင်ပြီး လှည့်သွားပုံရသည်။

ကော်ကျင်းထောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့နောက်က လှုပ်ရှားမှုပေါ် အာရုံစိုက်နေသည်။ အဲဒီလူဟာ အိပ်ရာအစွန်းဆီ တွားသွားနေတာကို သူ ခံစားမိလိုက်ရသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့လူဟာ ဟန်ကျောက် ပြောခဲ့တဲ့ “ထူးဆန်းတဲ့အရာ” ဖြစ်သည်ဆိုတာကို သူ သေချာသွားခဲ့သည်။

ပြန်မလှည့်ကြည့်ရဲတော့ဘဲ အဲဒီလူ အိပ်ရာထဲကနေ တွားထွက်သွားပြီး တံခါးကနေ ထွက်သွားတဲ့အထိ ကော်ကျင်းထောင်ဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ထထိုင်လိုက်ပြီး အောက်က တံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးက အပြည့်အဝ ပိတ်မထားပါချေ။

ဒီအချိန်မှာ ဟန်ကျောက်ဟာ အိပ်ရာထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ဆူညံသံကြောင့် နိုးလာပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်ကာ ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အပေါ်ထပ်အိပ်ရာကနေ တုန်ယင်ရင်း ဆင်းလာတဲ့ ကော်ကျင်းထောင်ကို ကြည့်နေသည်။

“‘ထူးဆန်းတဲ့အရာ’ က ထွက်သွားပြီ၊ မင်းက ဘာလို့ အပေါ်ထပ်အိပ်ရာမှာ ရှိနေသေးတာလဲ”

“မပြော… မပြောနဲ့၊ ပိုနီးနီးကပ်ကပ် ရွှေ့လိုက်၊ မင်းဘေးနားမှာ ငါ အိပ်မယ်” ဟု တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတဲ့ ကော်ကျင်းထောင်ဟာ ဟန်ကျောက်ရဲ့ အိပ်ရာပေါ်ကို ဝင်ရောက်လာသည်။

တခြားတစ်ဖက်က အခန်းဖော်နှစ်ယောက်ကတော့ မနိုးကြပါချေ။

ထူးဆန်းတဲ့အရာ ပြန်ရောက်လာပြီး အပေါ်ထပ်အိပ်ရာပေါ် ပြန်တွားတက်သွားတဲ့အထိ ကော်ကျင်းထောင်က ဟန်ကျောက်ကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှမလှုပ်မရှားဘဲ တစ်ညလုံး ကြောက်လန့်နေခဲ့ကြသည်။

နောက်နေ့မှ သူတို့နှစ်ယောက် လှဲလျောင်းခဲ့တဲ့နေရာမှာ ကြီးမားတဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ အစွန်းအထင်းတစ်ခုကို သတိထားမိခဲ့ကြသည်။ သေချာတာကတော့ အဲဒါက တခြားအရာ မဟုတ်ဘဲ ချွေးတွေပါပဲ။

ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုစီမှာ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်နဲ့ နေရာတွေ ရှိတာကြောင့် ဗီဒီယိုတွေ ရိုက်ကူးနေစဥ်အတွင်း တခြားဘယ်သူမှ နှောင့်ယှက်ခံရမှာ မဟုတ်ပါချေ။ အခန်းဖော်တွေ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ဖို့ လုံလောက်သည်။

ဟန်ကျောက်က အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေရုံကလွဲလို့ ကော်ကျင်းထောင်က ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး အိပ်ရာထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေရင်း ဗီဒီယိုရိုက်ကူးနေသည်။

ကျန်အခန်းဖော်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျန်းဝေကလည်း ဖုန်းနောက်တစ်လုံးနဲ့ ရိုက်ကူးနေသည်။

နောက်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ချန်ခွန်ကတော့ စောင့်ကြည့်ဖို့ တာဝန်ယူသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက မျက်မှန်တပ်ပြီးနောက်မှာ အမြင်အာရုံက အနည်းငယ် မျက်စိမှုန်တဲ့ ကော်ကျင်းထောင်နဲ့ ကျန်းဝေတို့ထက် အများကြီး ပိုကြည်လင်သည်။ ဒါကြောင့် အမှောင်ထဲမှာ ပိုကြီးမားတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နိုင်သည်။

အောက်ထပ်မှာရှိတဲ့ သုံးယောက်ကတော့ မနက် ၃ နာရီလောက်မှာ ဟန်ကျောက်ရဲ့ အပေါ်ထပ်အိပ်ရာဖြစ်တဲ့ ကော်ကျင်းထောင်ရဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာ ပေါ်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။

၁၂ နာရီကျော်ပြီးနောက်မှာတော့ စောင့်နေတဲ့ သုံးယောက်သားက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အောက်ထပ်အိပ်ရာမှာ အိပ်နေတဲ့ ဟန်ကျောက်ကလည်း မလှုပ်ရှားတော့သလိုပါပဲ။ ဒါကြောင့် ကော်ကျင်းထောင်ဟာ ဒီကောင်လေး အိပ်ပျော်သွားပြီဆိုတာကို အပြင်းအထန် သံသယဝင်နေမိသည်။

သူတို့မှာ အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ လှဲလျောင်းနေရင်း ထူးဆန်းတဲ့အရာ ပေါ်လာဖို့ကို စောင့်နေရုံကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါချေ။ ပြီးတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ကာကွယ်ပေးနေတာကြောင့် စောင့်နေရင်း အိပ်ပျော်သွားနိုင်သည်။

ကမ္ဘာကြီးက အခုဆို ငြိမ်းချမ်းတော့ မဟုတ်ပါချေ။ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝက ရှေ့ဆက်နေရမှာပါ။ အထူးသဖြင့် ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေရဲ့ ပေါ်ပေါက်လာမှုဟာ အများအားဖြင့် လူအမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်တဲ့အထိ မဟုတ်ပါချေ။

ဒါကြောင့် တချို့လူတွေရဲ့ ခံစားချက်တွေက ပိုပြီး ရဲရင့်လာသည်။ ထူးဆန်းတဲ့အရာနဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံပြီးနောက်မှာ သူတို့က ရန်မစသရွေ့တော့ တချို့က လုံးဝလျစ်လျူရှုနိုင်သည်။

အဆောင်ခန်းထဲကလူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါကြောင့် ဟန်ကျောက် အိပ်ပျော်နိုင်တာကို ဘယ်သူမှ အံ့သြခြင်း မရှိကြပါချေ။ သူ အရမ်းကို ပေါ့ဆသည်လို့ပဲ ခံစားရပါလိမ့်မယ်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အချိန်က မနက် ၂ နာရီ ၄၈ မိနစ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာ ဟန်ကျောက်တင်မကဘဲ ဖုန်းတွေကို ကိုင်ထားပြီး ရိုက်ကူးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ ကော်ကျင်းထောင်နဲ့ ကျန်းဝေတို့ဟာလည်း သူတို့ရဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း ငိုက်မြည်းနေကြသည်။

ချန်ခွန် တစ်ယောက်တည်းကသာ ဆက်ပြီး ကြိုးစားနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူလည်းပဲ တစ်ခဏတာ ငိုက်မြည်းသွားသည်။ သူ ရုတ်တရက် သတိပြန်ရလာတဲ့အခါမှာ ချန်ခွန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ တခြားဘက်က အိပ်ရာပေါ်မှာ နွေရာသီ စောင်အောက်မှာ လူပုံသဏ္ဌာန် ဖောင်းကြွမှုတစ်ခု ပေါ်လာတာကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

အလိုလိုနေရင်း ချန်ခွန်ဟာ ကျန်နှစ်ယောက် ရှိနေသေးလားဆိုတာကို စစ်ဆေးဖို့ သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကော်ကျင်းထောင်က ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ဖက်ကို ကွေးနေပြီး အိပ်ပျော်နေရင်း တံတွေးတွေ ကျနေသည်။ ကျန်းဝေကလည်း ဒီလိုပုံစံပါပဲ။

ချန်ခွန်ဟာ နှစ်ယောက်သားကို ချက်ချင်း တွန်းနိုးလိုက်ပြီး တိတ်တိတ်နေဖို့ လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်ကာ တခြားဘက်က အပေါ်ထပ်အိပ်ရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သားဟာ အစပိုင်းမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပေမဲ့ အပေါ်ထပ်အိပ်ရာက အခြေအနေကို မြင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး သူတို့ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းတွေကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖလက်ရှ်မီး မသုံးရဲဘဲ အဲဒီအတိုင်းပဲ ရိုက်ကူးနေကြသည်။

အနည်းငယ် မှောင်နေတဲ့ ပုံရိပ်က အရေးမကြီးပါချေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရိုက်ကူးမှုပြုလုပ်ပြီးနောက် ချိန်ညှိနိုင်တာကြောင့်ပါ။ ကောလိပ်က ကွန်ပျူတာဌာနက လူတွေကိုလည်း အထင်သေးလို့ မရပါချေ။

အပေါ်ထပ်အိပ်ရာပေါ်က နွေရာသီ စောင်အောက်က လူဟာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက်မှာ လှည့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သုံးယောက်သားက ထူးဆန်းတဲ့လူရဲ့ မျက်နှာဖြစ်သည်ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက မှိတ်မထားဘဲ အချိန်တိုင်း ပွင့်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူ့ရဲ့အတွေ့အကြုံအရ ကော်ကျင်းထောင်က ဒီလူရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပွင့်နေပေမဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေလိုပဲလို့ သိနေပါပြီ။

နောက်ဆုံးအကြိမ် သူနဲ့အတူ အိပ်တုန်းက ကော်ကျင်းထောင်ကို လျစ်လျူရှုဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး အခုလည်း အောက်ကနေ ရိုက်ကူးနေတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ပါချေ။

ဟန်ကျောက် နိုးနေသေးသလားလို့ တွေးနေစဥ် အပေါ်ထပ်အိပ်ရာက ထူးဆန်းတဲ့အရာဟာ လှည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာ သေကြီးနဲ့ဘဲ ထထိုင်လိုက်သည်။ ဒီလုပ်ငန်းစဥ်တစ်ခုလုံးကို ဖုန်းတွေက ရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့ပါပြီ။