အပေါ်ထပ်အိပ်ရာမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အစ်ကိုကြီး (အပိုင်း ၃)

ကျန်းဝေက သူ ဓာတ်ပုံခိုးရိုက်ဖို့ ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို တွေ့သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါချေ။

သူ့ကို တွေ့သွားတာက တော်သေးတယ်၊ သူ ပြန်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့သေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်ရဲ့ မျက်နှာက မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နေတာက ဘာသဘောလဲ။

ဒီမြင်ကွင်းက ကျန်းဝေကို အရမ်းကြောက်လန့်စေပြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားကာ သူ့ဖုန်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဲဒီဖုန်းက အိမ်သာခုံကြားအောက်ကို လျှောကျသွားခဲ့သည်။

“ခွေးမသား၊ ငါ့ရဲ့အသစ်စက်စက် ဘာနာနာဖုန်း X ပလပ်စ်”

ခါးကိုင်းပြီး သူ့ဘက်ကို ကြည့်နေတဲ့လူက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ ပြန်မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြုတ်ကျသွားတဲ့ဖုန်းကို ကောက်ဖို့ပင် စိတ်မဝင်စားပါချေ။ အဲဒီအစား သူက အိမ်သာတက်ဖို့ တကယ်ပြင်ဆင်နေသလိုပဲ သူ့ဘောင်းဘီဇစ်ကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ ဖုန်းက အိမ်သာခုံရဲ့ အပေါက်နဲ့ အတော်လေး ဝေးတဲ့နေရာ၊ အဲဒီလူရဲ့ ခြေထောက်ဘေးမှာ ပြုတ်ကျနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက သူ့အံကြိတ်ထားပြီး ခဏတာ တွေဝေနေပြီးမှ သူ့လက်ကို လှမ်းလိုက်သည်။

ဒီအခြေအနေမှာ ကော်ကျင်းထောင်သာ ရှိနေရင် သေချာပေါက် လှည့်ပြီး ထွက်သွားလိမ့်မယ်။ ဖုန်းကို ပြန်လိုချင်သေးလား။

ဖုန်းဆယ်လုံးရှိရင်တောင် သူ မလိုချင်ပါချေ။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းဝေကတော့ မတူပါချေ။ စွန့်စားရဲတဲ့သူ၊ ပိုက်ဆံကို အရမ်းလိုချင်တဲ့သူနဲ့ နာမည်ကြီးချင်တဲ့သူဆိုတာက သူ့ရဲ့အမှတ်အသားတွေ ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် တွေဝေပြီးနောက်မှာ သူက သူ့ဖုန်းကို ပြန်ယူရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်ကလူက သူ့ကို တစ်ခဏလောက်ပဲ ကြည့်လိုက်ပြီး သတိမထားမိတော့သလို ဖြစ်နေတာကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူ့လက်ကို လှမ်းလိုက်ပြီး ခဏလောက် စမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းဝေက အဲဒီလူရဲ့ ခြေထောက်ကို မထိမိအောင် အထူးဂရုစိုက်ပြီး ဖုန်းကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူက ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ့အခန်းထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရွှေ့လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ အေးစက်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်က ဖုန်းကို ကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေက ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အားတစ်ခုက သူ့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲလိုက်သည်။

ကျန်းဝေရဲ့ ခေါင်းက အိမ်သာခုံနဲ့ ဆောင့်မိသွားပြီး သူ ချက်ချင်းဆိုသလို မေ့လဲကျသွားခဲ့သည်။

အေးစက်နေတဲ့လက်က ကျန်းဝေကို မလွှတ်ပေးဘဲ သူ့ကို နောက်အိမ်သာခုံဆီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆက်ဆွဲသွားနေသည်။ ဒါက ကျန်းဝေရဲ့ မျက်နှာကို အိမ်သာခုံနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိထားသလို ဖြစ်စေပြီး သူ့မျက်နှာကို လုံးဝ ပုံပျက်သွားစေသည်။

ခဏကြာတဲ့အခါမှာ ဒီကောင်လေးက သူ့ရဲ့လက်တွေ ကျိုးတာ ဒါမှမဟုတ် သူ့ခေါင်းက ပြားသွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ တုတ်တစ်ချောင်းက ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျလာပြီး ကျန်းဝေကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့လူရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသံမြည်အောင် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

အဲဒီလူက ချက်ချင်းဆိုသလို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ကာ ရေအိုင်ထဲ ခြေချမိသွားသည်။ သူက နောက်ပြန်လဲကျသွားပြီး သူ့ခေါင်းက အိမ်သာခုံတံခါးကို ဖောက်ထွက်သွားကာ တစ်ဖက်က ဆီးခံခွက်ရဲ့ ခြေနင်းကို ထိမိသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက လျှောက်လာပြီး အံ့အားသင့်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ တုတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေတဲ့လူကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒါက မမှန်ဘူး၊ ချန်ရွှေအန်း၊ တာဝန်မှတ်တမ်းမှာ မင်းလဲကျတာက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလို့ ဖော်ပြထားတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်က မတော်တဆဖြစ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါက မင်းလက်ကို တုတ်နဲ့ မရိုက်ခဲ့ရင်တောင် မင်းလဲကျနေဦးမှာပါ”

ပြောပြီးနောက်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက တခြားအိမ်သာခုံမှာရှိတဲ့ ကျန်းဝေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက ပုံပျက်နေပြီး မေ့လဲနေသည်။ သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက ကျန်းဝေရှိတဲ့ အိမ်သာခုံထဲကို ဝင်သွားပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ လူကို ပြန်ဖြောင့်ဖြောင့်ထားပေးကာ ပြန်လှဲချပေးလိုက်ပြီးနောက်မှာ အိမ်သာခုံထဲမှာ ရပ်နေပြီး သူ့နောက်က တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

စက္ကန့်သုံးဆယ်လောက်ကြာပြီးနောက်မှာ အနက်ရောင် တီရှပ်လက်ပြတ်နဲ့လူ ချန်ရွှေအန်းက ဘာသံမှ မထွက်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလာသည်။ သူက တိတ်တဆိတ် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဦးခေါင်းခွံက ကျိုးပဲ့သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာက လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သလိုပဲ သွေးမစီးဆင်းပါချေ။

ချန်ရွှေအန်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တောင့်တင်းနေသည်။ သူ ဘယ်လိုလဲကျသွားတယ်ဆိုတာကို ဒါမှမဟုတ် သူ ဆီးသွားပြီးသွားပြီလားဆိုတာကို မမှတ်မိတော့သလိုပါပဲ။ သူက တောင့်တင်းတဲ့ ခြေလက်တွေနဲ့ လှည့်လိုက်ပြီး အိမ်သာခန်းထဲကနေ ထွက်သွားကာ ရေချိုးခန်းကနေ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူက ခြေဗလာနဲ့ ခြေဖျားထောက်ပြီး လမ်းလျှောက်တာကြောင့် သူ့ခြေချောင်းတွေက မြေပြင်ကို တွယ်ကပ်နေပြီး လမ်းလျှောက်တဲ့အခါမှာ ဘာအသံမှ မထွက်ပါချေ။

သူ ထွက်သွားတဲ့အခါမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အိမ်သာတံခါးကို ကြိုပိတ်ထားပြီးသားဖြစ်လို့ ချန်ရွှေအန်းက သူ့နဲ့ မေ့လဲနေတဲ့ ကျန်းဝေကို မတွေ့ခဲ့ပါချေ။

ချန်ရွှေအန်းက ခဏတာ ထွက်ခွာသွားပြီလို့ ခန့်မှန်းပြီးနောက်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရန်စလိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ရှိနေတဲ့ ကျန်းဝေကို သက်သောင့်သက်သာဖြစ်အောင် ပြန်လှဲချပေးလိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ ထွက်သွားတဲ့အခါမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းဝေ မေ့လဲနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ပြန်ရလာတဲ့ဖုန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသေးတာကို သတိထားမိခဲ့သည်။

စင်္ကြံလမ်းအတွင်း။

ကျန်းဝေနောက်ကို နောက်ထပ်အရိပ်တစ်ခုက ရေချိုးခန်းထဲကို အနီးကပ် လိုက်ဝင်သွားတာကို မြင်ပြီးနောက်မှာ ကော်ကျင်းထောင်က ကျန်းဝေရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို စိုးရိမ်ပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ပူလောင်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် သူ သတ္တိမရှိတော့ဘဲ မချဥ်းကပ်ရဲပါချေ။

သူက သတ္တိတွေကို စုဆောင်းပြီး တစ်လှမ်းချင်းစီ ရှေ့ကို ရွေ့လာသည်။ အိပ်ဆောင်ခန်းနဲ့ ရေချိုးခန်းကြား အလယ်မှတ်လောက်ကို ရောက်လာပြီး စင်္ကြံလမ်းမှာပဲ ရှိနေရင်း နံရံကို သေချာမှီပြီး ရေချိုးခန်းရဲ့ ဦးတည်ရာကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အရိပ်တစ်ခုက ရေချိုးခန်းတံခါးကို ဖြတ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေသလိုမျိုး လူတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး စင်္ကြံလမ်းထဲကို ရွေ့လာသည်။

အဲဒီလူက အနက်ရောင် တီရှပ်လက်ပြတ်၊ ပွပွယောင်းယောင်း ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ထားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ဟာနေသလို မျက်နှာမှာလည်း ဘာခံစားချက်မှ မရှိပါချေ။

“အဲဒါ ထူးဆန်းတဲ့အရာလား”

ဘယ်သူလဲဆိုတာ မြင်လိုက်တာနဲ့ ကော်ကျင်းထောင်က ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားမိသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူက လှည့်ပြီး အိပ်ဆောင်ဘက်ကို မထွက်ပြေးရဲတော့ပါချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီစင်္ကြံလမ်းတစ်ခုတည်းပဲ ရှိပြီး အခု ထူးဆန်းတဲ့အရာက ပေါ်လာပြီဆိုတော့ ပြေးတာက သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပစ်မှတ်ထားခံရစေလိမ့်မယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့နောက်ကို လိုက်လာနိုင်ပါတယ်။

“ငါ သူ့ကို မထိ၊ သူ့ရှေ့တည့်တည့်ကနေ မသွားသရွေ့တော့ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်၊ အဆင်ပြေရမယ်”

ကော်ကျင်းထောင်က သူ့ကိုယ်သူ အတွင်းစိတ်ကနေ အားပေးလိုက်ပြီး အဲဒီအစား ချန်ရွှေအန်းလာရာ ဦးတည်ရာဆီကို နှစ်လှမ်း မြန်မြန်ရွေ့သွားသည်။ အခန်း ၅၀၅ ရဲ့ တံခါးရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး သူ့ကိုယ်ကို ဖိကပ်ထားကာ တံခါးလက်ကိုင်ဘေးမှာ ပုန်းနေလိုက်သည်။

အခန်း ၅၀၅ ရဲ့ တံခါးက ပိတ်ထားပေမဲ့ တံခါးဘေးက နေရာက နံရံနဲ့ ညီနေတာမျိုး မဟုတ်ပါချေ။ အတွင်းဘက်ကို အနည်းငယ် ဝင်နေပြီး ဒီနေရာက ကော်ကျင်းထောင်ရဲ့ ပုန်းအောင်းရာနေရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချန်ရွှေအန်းရဲ့ လမ်းလျှောက်ပုံက ထူးဆန်းရုံသာမက လျင်မြန်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နဲ့ နေရာကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ချန်ရွှေအန်း ချဥ်းကပ်လာတာကြောင့် ကော်ကျင်းထောင်က သူ့နောက်က အခန်း ၅၀၅ ရဲ့ တံခါးကို တတ်နိုင်သမျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိကပ်ထားပြီး အသက်ရှူဖို့ပင် မရဲတော့ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူ့မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းပိတ်ထားလိုက်မိသည်။

ဒါပေမဲ့ စက္ကန့်နှစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက်မှာ သူ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပါချေ။ ကော်ကျင်းထောင်က အရမ်းကြောက်လန့်နေသည်။

သူ့မျက်လုံးတွေကို ပိတ်လိုက်တဲ့အခါမှာ ချန်ရွှေအန်းက သူ့ကို ဖြတ်သွားချိန်မှာ ရုတ်တရက် သူ့ကို ထိခိုက်အောင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒါကြောင့် သူက သူ့မျက်လုံးတွေကို မှေးစင်းထားရုံပဲ တတ်နိုင်တော့သည်။ ဒီနည်းနဲ့ သူက ချန်ရွှေအန်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိပြုမိနိုင်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လုံခြုံမှု အတုအယောင်တစ်ခုကို ခံစားရစေပြီး အနည်းငယ် ပိုစိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။

ချန်ရွှေအန်း နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ အေးစိမ့်တဲ့ ခံစားချက်က ပိုပြင်းထန်လာသည်။

ကော်ကျင်းထောင်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို တံခါးနဲ့ လုံးဝဖိကပ်ထားပြီး တစ်လက်မပင် မလှုပ်ရှားတော့ပါချေ။

သူ့မျက်ခွံတွေကနေ မှေးစင်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ ချန်ရွှေအန်းက သူ့ရှေ့ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်က အပူချိန် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားတာကို ခံစားရပြီး အဲဒီခြေထောက်နှစ်ဖက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထူးဆန်းစွာ စီးမျောနေတဲ့ မြင်ကွင်းက သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်ယင်သွားပြီး သူ့နားထဲမှာ ဆူညံသွားလေသည်။

ချန်ရွှေအန်း ဖြတ်သွားတဲ့အခါမှာ ကော်ကျင်းထောင်က သူ့ပတ်ပတ်လည်က ကမ္ဘာကြီးက လက်တွေ့မကျတော့ဘဲ အိပ်မက်ထဲမှာ ရှိနေသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူ့အကြည့်က စွဲမြဲနေပြီး ချန်ရွှေအန်းက သူ့ကို ဖြတ်သွားပြီး မရပ်ဘဲ ရှေ့ကို ဆက်သွားတာကို ကြည့်နေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ အချိန်က အတော်လေး နှေးကွေးသွားသလို ခံစားရပြီး ကော်ကျင်းထောင်က စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် ကျိန်ဆဲချင်လာသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ချန်ရွှေအန်းက သူ့ဘက်ကို မကြည့်ဘဲ လုံးဝ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ကော်ကျင်းထောင်ရဲ့ လည်ချောင်းအထိ တက်လာတဲ့ နှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကျသွားခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ “ကလစ်” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ချန်ခွန်က ဖွင့်ထားတဲ့ အခန်း ၅၁၁ ရဲ့ တံခါးက ရုတ်တရက် ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ကော်ကျင်းထောင်က လန့်သွားပြီး အခုတော့ သူ တကယ်ပဲ ကျိန်ဆဲချင်လာပြီ။

ချန်ရွှေအန်းက အိပ်ဆောင်ထဲကို ဝင်ပြီး အပေါ်ထပ်အိပ်ရာပေါ်ကို တက်သွားတာနဲ့ ဒီထူးဆန်းတဲ့အဖြစ်က ပြီးသွားမှာဖြစ်ပြီး ဒီအရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီကောင်က တကယ်ပဲ တံခါးကို လော့ခ်ချလိုက်လိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါချေ။