အပေါ်ထပ်အိပ်ရာမှာအိပ်‌ ပျော်နေတဲ့ အစ်ကိုကြီး (အပိုင်း ၄)

တကယ်တမ်းတော့ ချန်ခွန်ဟာ တံခါးကို လော့ခ်ချချင်တာ မဟုတ်ပါချေ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေက သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်ထွက်သွားခဲ့ပါပြီ။

အခန်း ၅၁၁ အတွင်း။

ချန်ခွန်ဟာ မူလက တံခါးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ။ ကျန်းဝေနဲ့ ကော်ကျင်းထောင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ သူက တံခါးဝမှာ ရပ်နေပြီး သူ့ခေါင်းကို ထုတ်ကာ အပြင်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ့အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို စင်္ကြံလမ်းပေါ်မှာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့လေသည်။

ကော်ကျင်းထောင် မထွက်ခွာခင်မှာ သူက အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဟန်ကျောက်ကို နှစ်ချက် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ရိုက်လိုက်ပြီး မြန်မြန်ထဖို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ချန်ခွန်ကတော့ ဒါကို သတိမထားမိခဲ့ပါချေ။

အဲဒါကြောင့် ကော်ကျင်းထောင် ထွက်သွားတာ အတော်ကြာနေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဟန်ကျောက်က အိပ်ရာထဲကနေ ထရုံမကလို့ မလှုပ်မယှက်တောင် ရှိနေပြီး ချန်ခွန်က လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပါချေ။

သူ့စိတ်က အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားတဲ့ အနက်ရောင် တီရှပ်လက်ပြတ်နဲ့လူ ချန်ရွေအန်းရဲ့ပုံရိပ်ပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ။

ဒီလို အနီးကပ်နေရာကနေ ရိုက်နှိုးခံရတာကိုတောင် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတာက အတော်လေး ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပါချေ။

ချန်ခွန်က ဟန်ကျောက်ဟာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို နှောင့်ယှက်ဖို့ အစီအစဥ် မရှိပါချေ။ သူက စင်္ကြံလမ်းကို ချောင်းကြည့်နေတာ အတော်ကြာနေပြီး ချန်ရွေအန်းက ရေချိုးခန်းထဲမှာ လဲကျပြီး သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်နဲ့ ကြမ်းပြင်ကို ထိသွားတဲ့အချိန်မှာပဲ ဖြစ်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိပ်ရာထဲမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ဟန်ကျောက်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး သူ့စောင်ကို ပစ်ချလိုက်လေသည်။

သူ့ခြေထောက်တွေက မြေပြင်ကို ထိသွားပြီး သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးတွေက မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်ကို ချောင်းကြည့်နေတဲ့ ချန်ခွန်က သူ့နောက်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို သတိမထားမိခဲ့ပါချေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဟန်ကျောက်က ဘာသံမှ မထွက်ခဲ့လို့ပဲ။

နှစ်မိနစ်ခန့် မတ်တပ်ရပ်ပြီးနောက်မှာ ခြေဗလာနဲ့ ဟန်ကျောက်က ကျောပေးထားတဲ့ ချန်ခွန်ဆီကို ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

တံခါးဝမှာရှိတဲ့ ချန်ခွန်က သူ့နှာခေါင်းပေါ်က မျက်မှန်ကို ချိန်လိုက်ပြီး သူ့အာရုံစိုက်မှုက အပြင်ဘက်က စင်္ကြံလမ်းပေါ်မှာ လုံးဝရှိနေသည်။ ရေချိုးခန်းကနေ အရိပ်တစ်ခု ထွက်လာတာကြောင့် သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပါချေ။

ဒါက ကျန်းဝေလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့ အနက်ရောင် တီရှပ်လက်ပြတ်နဲ့လူလား။

ရုတ်တရက်၊ သူ တွေးနေစဥ်မှာ ချန်ခွန်က သူ့အဝတ်အစားရဲ့ နောက်ကျောဘက်က တစ်ခုခုက ဆွဲကိုင်ထားတာကြောင့် တင်းကျပ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အားတစ်ခုက သူ့ကို နောက်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲလိုက်သည်။

ချန်ခွန်ဟာ လေထဲကို မြောက်တက်သွားပြီး အိပ်ဆောင်ခန်းရဲ့ အလယ်မှာရှိတဲ့ စားပွဲရှည်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်မိခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ခါးအောက်ပိုင်းက စားပွဲရဲ့ထောင့်ကို ထိသွားပြီး သူ ကြမ်းပြင်ပေါ် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ နာကျင်မှုက အရမ်းပြင်းထန်တာကြောင့် သူ အော်ပင် မအော်နိုင်တော့ပါချေ။

သူ့မျက်မှန်က တစ်နေရာရာကို လွင့်ထွက်သွားပြီး သူက မှောင်မိုက်မှုထဲကို ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ နာကျင်နေပေမဲ့လည်း ချန်ခွန်က အခန်းထဲမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားပြီဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူနေဖို့လည်း အချိန်မရှိတော့ဘဲ သူ လှည့်လိုက်ပြီး စားပွဲရှည်အောက်ကို အသည်းအသန် တွားဝင်သွားကာ ပြတင်းပေါက်နားက ဦးတည်ရာဆီကို ပုန်းဖို့ တွားသွားခဲ့သည်။

စိတ်အနည်းငယ် လုံခြုံသွားတဲ့ ချန်ခွန်က စားပွဲအောက်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ အခန်းကို မှေးကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူက တံခါးလော့ခ်ချတဲ့ “ကလစ်” ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အခန်းက မှိန်နေပြီးသားဖြစ်သလို အခု သူ့မျက်မှန်တွေ ပြုတ်ကျသွားတာကြောင့် သူ့အမြင်အာရုံက ဝါးနေပြီး သူ့အနီးအနားက အရာတွေကိုပဲ မြင်နိုင်တော့သည်။

“ဒါ မကောင်းတော့ဘူး၊ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါ့မျက်မှန်တွေ ဘယ်မှာလဲ” သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့သူက အခန်းထဲမှာ သေချာပေါက်ရှိနေပြီး တံခါးကိုတောင် လော့ခ်ချသွားတာကို သူ သတိပြုမိတာကြောင့် ချန်ခွန်ဟာ အရမ်းကျယ်လောင်စွာအသက်ပင်မရှုရဲတော့ပါချေ။

တွေးပြီးနောက်မှာ သူက သူ့ရဲ့နာကျင်နေတဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖိထားပြီး တခြားလက်တစ်ဖက်နဲ့ စားပွဲခြေထောက်ကို ထိန်းထားရင်း အသံမထွက်အောင် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လာလေသည်။

“ဟန်ကျောက်က ဘာလို့ အခုထိ အိပ်နေသေးတာလဲ” စားပွဲအောက်ကနေ ဟန်ကျောက်ရဲ့ အိပ်ရာဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လာရင်း ချန်ခွန်က အခွင့်အရေးယူပြီး သူ့ဆီ တွားတက်ကာ သူ့ကို နှိုးဖို့ အစီအစဥ်ရှိခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် သူ တောင့်တင်းသွားသည်။ “ဒါက မမှန်ဘူး၊ ဒီလောက် ကျယ်လောင်တဲ့ ဆူညံသံပြီးရင် သူ အိပ်နေနိုင်စရာ မရှိဘူး”

ဒီလိုတွေးမိလိုက်တဲ့အခါမှာ ချန်ခွန်ရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ အေးစက်တဲ့ ချွေးတွေ ထွက်လာခဲ့သည်။

လူငယ်တွေက ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို စူးစမ်းချင်စိတ်ရှိကြပြီး သူက ဖိုရမ်အမျိုးမျိုးနဲ့ ဗီဒီယိုတွေကို ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။ သူက “ဝိညာဥ်ကွဲခြင်း” လို့ ခေါ်တဲ့ ဝေါဟာရတစ်ခုကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးတာကို မှတ်မိနေသည်။

ဒါ ဖြစ်နိုင်သလား…

ချန်ခွန်က သူ့မျက်လုံးတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ဝိုက်ကို မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မှောင်မိုက်မှုကတစ်ဆင့် ခြေဗလာတစ်စုံက ဟန်ကျောက်ရဲ့ အောက်ထပ်အိပ်ရာနားမှာ မတ်တပ်ရပ်နေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမြင်အာရုံက အရမ်းဝါးနေတာကြောင့် သေချာအောင် မပြောနိုင်ပါချေ။

ခဏအကြာမှာတော့ တံခါးခေါက်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါက်သံသုံးချက်က အချိန်အတိုင်းအတာ တူညီနေသည်။

“သူတို့ ပြန်လာပြီ” ချန်ခွန်ရဲ့ နှလုံးသားက ဝမ်းသာမှုနဲ့ ခုန်ပေါက်သွားသည်။

သူက ခြေဗလာတွေ ရွေ့သွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ တံခါးဖွင့်ဖို့ လျှောက်သွားသလိုပဲ။

“ကောင်းပြီ” ဝိညာဥ်ကွဲခြင်းဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အရမ်းကို မှုန်မှိုင်းနေပုံရတယ်ဆိုတာကို သိတာကြောင့် ချန်ခွန်ဟာ ပိုပြီးတောင် ဝမ်းသာသွားသည်။ ခေါက်သံကို ကြားပြီးနောက်မှာ တံခါးဖွင့်ဖို့ သွားတာက သူ့ရဲ့အလိုလိုဖြစ်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုနီးပါးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အခန်းဖော်တွေ ဝင်လာတာနဲ့ သူ လွတ်မြောက်လိမ့်မယ်။

တံခါးပွင့်သွားသည်။

နောက်ထပ် ခြေဗလာတစ်စုံ ဝင်လာသည်။

ချန်ခွန်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ဘဲ ခြေထောက်တစ်စုံရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုပဲ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်တော့သည်။

ဒါ ကျန်းဝေပဲ။

ဒီလိုတွေးလိုက်တဲ့ ချန်ခွန်က နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ဝါးနေတဲ့ အမြင်အာရုံက ဟန်ကျောက်ရဲ့ ခြေထောက်တွေ သူ့ဆီကို ရွေ့လာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး စားပွဲရဲ့အစွန်းကို ရောက်ပြီးနောက်မှာ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ထိုင်ချတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

ချန်ခွန်က ကြောက်လန့်တကြား ထခုန်လိုက်ပြီး နောက်ကို ခြေလှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ အဲဒါက သူ့မျက်မှန်တွေကို ခြေနဲ့နင်းမိပြီး သူ့ဖိနပ်ထဲမှာ ဖန်ကွဲစတွေ ဝင်သွားသည်။

“ခွေးမသား”

နာကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချန်ခွန်က သူ့ရဲ့မျက်မှန်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ အခုတော့ မှန်တစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့သည်။ သူက အဲဒါကို သေချာတောင် မတပ်တော့ဘဲ စားပွဲအောက်ကနေ ထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်အသိစိတ်အပေါ် အခြေခံပြီး တံခါးဆီကို တည့်တည့် တိုးဝင်သွားသည်။ သူက အခုလေးတင် ဝင်လာတဲ့ ကျန်းဝေဆီကို ဦးတည်လိုက်သည်။

“ကျန်းဝေ၊ မြန်မြန်၊ ထွက်သွားကြရအောင်။ ဟန်ကျောက်က ‘ဝိညာဥ်ကွဲခြင်း’ ဝင်ပူးထားပုံရတယ်” ချန်ခွန်က ကျန်းဝေရဲ့ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူ့ကို အရူးအမူး တိုက်တွန်းနေသည်။

ပြောပြီးနောက်မှာ သူက တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်းဝေက သူ့ကို ကျောခိုင်းထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေတာကြောင့်ပဲ။

ချန်ခွန်က သူ့ရဲ့မှန်တစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့တဲ့ မျက်မှန်ကို မြန်မြန်တပ်လိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အေးစိမ့်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလူရဲ့ ခေါင်းနောက်ဘက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သွေးအပေါက်ကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး သူက အနက်ရောင် တီရှပ်လက်ပြတ်ကို ဝတ်ထားသည်။ ဒါက ကျန်းဝေရဲ့ အဝတ်အစားတွေ မဟုတ်ပါချေ။

ကျန်းဝေမဟုတ်ရင်တော့…

ချန်ခွန်ရဲ့ လက်နဲ့ နှစ်ချက်လောက် ပုတ်ခံရပြီးနောက်မှာ အဲဒီလူက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ချန်ခွန်က အသက်ရှူကျပ်သွားသလို ခံစားမိလိုက်ရသည်။

သိပ်မဝေးတဲ့နောက်မှာ စားပွဲနားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်နေတဲ့ ဟန်ကျောက်ကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

ချန်ခွန်က ကြောက်စိတ်ကြောင့် မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်နေစဥ်မှာ ဖွင့်ထားပြီး သေချာမပိတ်ထားတဲ့ အိပ်ဆောင်တံခါးကို အပြင်ဘက်ကနေ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းတစ်လုံးက အတွင်းထဲကို ချောင်းကြည့်နေသည်။

ဒါက ချန်ခွန်နဲ့ မရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“လူတိုင်း ရှိနေပြီပဲ” အဲဒီလူက သူ့အသံထဲမှာ ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘဲ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်ပြီး ချန်ခွန်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့နာမည်က ယန်ကျွင်းဇဲ၊ အောက်ထပ်က အခန်း ၄၁၁ မှာနေတယ်”

ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ချန်ခွန်က ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပါချေ။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲနှစ်ယောက်စလုံးက ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ခေါင်းတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ ဝိညာဥ်ပူးကပ်ထားတဲ့ ဟန်ကျောက်ရဲ့ ဘောင်းဘီက စိုစွတ်နေပြီး သူ့ခြေထောက်ပေါ်မှာ အရည်တွေ စီးကျနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဥပါဒါန်ကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ဝိညာဥ်ကွဲခြင်းပေါ် အားကိုးတာလည်း အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဥပါဒါန်ကို ဖြေရှင်းသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ မဖြေရှင်းနိုင်သေးဘူး”

ဒီလိုပြောပြီးနောက်မှာ သူက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲမှာ တူကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

“မင်း ငါနဲ့အတူ အိမ်သာကို နောက်တစ်ခါ ထပ်လိုက်ခဲ့ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။ ငါက ဒီကိစ္စကို ကူညီနိုင်လောက်တယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက ချန်ရွေအန်းကို ပြောလိုက်လေသည်။

ချန်ရွေအန်းက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ လက်ထဲက တူကို ကြောက်ရွံ့ပုံရပြီး နောက်ကို ခြေလှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

သူက လတ်တလော ထူးဆန်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို စဥ်းစားနိုင်လေသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ ရောက်လာပြီးနောက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ချန်ရွေအန်းရဲ့ ဝိညာဥ်ကွဲခြင်းက ဟန်ကျောက်ကို အသုံးပြုပြီး သူ့ဥပါဒါန်ကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး အဲဒါက သူ့ရဲ့စွမ်းအင် အများအပြားကို သုံးစွဲခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ တူကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာ သူမှာ ခုခံဖို့ အားလုံးဝမရှိတော့ပါချေ။