ကြောင်ရှာပုံတော်

“ငါ့မှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူရဲ့ နည်းလမ်းတွေ မရှိပါဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ခေါင်းခါရင်းပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ငါ့မှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခု ရှိနေတာဖြစ်ပြီး အဲဒါကြောင့် ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေကို အချို့ပြဿနာတွေ ဖြေရှင်းပေးနိုင်တာပါ”

ဝဖြိုးတဲ့ ဟယ်က သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်းက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူရဲ့ စွမ်းရည်တွေ မရှိဘူးလို့ ပြောနေတာလား။ ဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်းကို လုပ်နိုင်ရတာလဲ” လို့ မေးခဲ့လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက “ရိုးရှင်းပါတယ်၊ အဲဒီထူးဆန်းတဲ့အရာရဲ့ ဥပါဒါန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ကူညီပေးရုံပါပဲ” လို့ ပြောခဲ့သည်။

“ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက မင်းက သူတို့ကို ဉာဏ်နဲ့လှည့်စားပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေကတော့ သူတို့ကို တိုက်ရိုက်ဖယ်ရှားတာလား” လို့ ကော်ကျင်းထောင်က ပြောခဲ့သည်။

“အင်း၊ အကြမ်းဖျင်းတော့ အဲဒီလိုပါပဲ” ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ မင်းရဲ့နည်းလမ်းက ပိုလို့တောင် အံ့ဩစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ မင်းရဲ့ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ရေသူမနတ်တွေကိုတောင် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တယ်လို့ ငါတို့ကို ပြောနေတာလား” လို့ ဟယ်ပီရှိုက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့ လေသည်။

ကျောက်ကျန့်နဲ့ ကော်ကျင်းထောင်တို့က ပြုံးလိုက်ကြပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ မချိပြုံး သာ ပြုံးပြနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလိုပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက ကော်ကျင်းထောင်ကို မော့ကြည့်ပြီး “မင်းတို့တွေ စမတ်ဖုန်းတွေနဲ့ ရိုက်ကူးနေတာကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်၊ မဟုတ်လား” လို့ ပြောခဲ့သည်။

“မှန်တယ်” ကော်ကျင်းထောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါလည်း ရိုက်နေတာပါ။ အဲဒီတုန်းက အိမ်သာထဲမှာ ကြောက်လန့်ပြီး သတိမေ့သွားတဲ့ ကျန်းဝေလည်း ရိုက်နေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ဖုန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျသွားပြီး ကင်မရာကို ဖုံးသွားလို့ နောက်တစ်ဝက်က မှတ်တမ်းမတင်နိုင်ခဲ့ဘူးထင်တယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲက အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အိမ်သာထဲက နောက်တစ်ဝက်က သူ တူနဲ့အတူ ဝင်လာတဲ့အချိန်ပဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကင်မရာမှာ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဘာမှ ကိစ္စမရှိပါချေ။ ထို့နောက်မှာတော့ သူက ကော်ကျင်းထောင်ကို “မင်းတို့ တင်မယ့် ဗီဒီယိုကို ငါ အရင် စစ်ဆေးကြည့်ရစေ” လို့ ပြောခဲ့သည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ငါတို့က ဒီကိစ္စတွေမှာ ပါရမီရှိတဲ့ ကွန်ပြူတာသိပ္ပံကောင်တွေကို လွှဲထားပြီးသား။ မကြာခင်မှာပဲ တည်းဖြတ်ပြီးသွားမှာပါ။ အဲဒါကို မတင်ခင်မှာ မင်း ကြည့်နိုင်ပါတယ်”

“ဘယ်ပလက်ဖောင်းကို တင်မှာလဲ”

“အမြင်ပွင့် ကိုပါ” လို့ ကော်ကျင်းထောင်က ပြောခဲ့သည်။

ဟွာဟွာက အဲဒီအချိန်မှာ ရုတ်တရက် “ဟုတ်တယ်၊ ကျွင်းဇဲ၊ မင်းကို ငါ အရင်က တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးတယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေရတယ်။ မင်း တုန်လှုပ်ခြင်း မှာ ဗီဒီယိုတင်ဖူးသလား” လို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မတင်ဖူးပါဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရင်း ခေါင်းခါယုံသာ ပြုခဲ့သည်။

ဟွာဟွာက ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ တွေ့ဆုံကတည်းက ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်ဆိုတာကိုတော့ မှတ်မိခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

ကော်ကျင်းထောင်က ဝိညာဥ်ကွဲခြင်းကို ကြုံတွေ့ပြီး အခုမှ သတိပြန်လည်လာတဲ့ ဟန်ကျောက်ကို ဂရုစိုက်ဖို့အတွက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အခန်း ၅၁၁ က ချန်ခွန်က USB Drive တစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒီကောင်က မနေ့ညက သူ့မျက်မှန်ကို သူ့ခြေထောက်နဲ့ ဖိခြေလိုက်မိတာကြောင့် အခုတော့ ဆေးညွှန်းပိုနိမ့်တဲ့ အပိုမျက်မှန်ကို ဝတ်ထားရသည်။ ဒါကြောင့် သူက သိပ်မမြင်ရတာကြောင့် မျက်လုံးမှေးနေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ သူ့ကို လာတွေ့တာ သေချာဖို့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။

ချန်ခွန်က USB ကို ယန်ကျွင်းဇဲဆီ လွှဲပေးပြီး “ကော်ကျင်းထောင်က မင်း အရင် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးမှ ပလက်ဖောင်းကို တင်ဖို့ ငါ့ကို ပြောထားပါတယ်” လို့ ပြောခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဟယ်ပီရှိုရဲ့ လက်ပ်တော့ကို ငှားပြီး USB ကို ထိုးကာ ဗီဒီယိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကင်မရာနဲ့ ရိုက်ကူးထားတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် ပုံရိပ်က အနည်းငယ် ဝါးနေခဲ့သည်။ မှောင်ရိပ်ထဲမှာ အလင်းညှိခြင်းကို တိုးမြှင့်ထားတာကြောင့် ကြည့်ရှုဖို့ အတော်လေး ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဗီဒီယိုတစ်ခုလုံးမှာ သူ နှစ်ကြိမ် ပေါ်လာတယ်ဆိုတာကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ နှစ်ကြိမ်လုံးက စင်္ကြံလမ်းမှာ ကော်ကျင်းထောင်ရဲ့ ဖုန်းမှာပဲ ဖြစ်သည်။

သူ ကျန်းဝေကို ကယ်ခဲ့တဲ့ အိမ်သာထဲမှာတော့ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ဖုန်းကင်မရာက ကြမ်းပြင်ကို မျက်နှာမူနေခဲ့ပြီး သူ့ကို မှတ်တမ်းမတင်နိုင်ခဲ့ပါချေ။ ဒါပေမဲ့ ဗီဒီယိုမှာ အဲဒီအပိုင်းမှာ စာသားရှင်းလင်းချက် အချို့ကို ထည့်သွင်းထားတာကြောင့် ကြည့်ရှုသူတွေ ကြည့်ပြီးနောက်မှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါချေ။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး” လို့ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး USB ကို ထုတ်ကာ ချန်ခွန်ကို ပြန်ပေးခဲ့သည်။

ချန်ခွန်က ကော်ကျင်းထောင်နဲ့မတူဘဲ စိတ်နေစိတ်ထား ပိုအေးသည်။ သူ ယန်ကျွင်းဇဲက ထူးခြားတယ်ဆိုတာကို သိထားပေမဲ့ သူ့အနားကို ချက်ချင်း အနီးကပ် ချင်တဲ့ဆန္ဒကို မပြခဲ့ပါချေ။ အဲဒီအစား သူက USB ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပြန်ယူပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ယဥ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျားယီရပ်ကွက်၊ ရှေးဟောင်းရပ်ကွက်ရဲ့ ကျောက်မုခ်ပေါက်အတွင်းမှာ၊ ပဉ္စမထပ်မှာ။

ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်မထားတဲ့ ပဉ္စမထပ် အိမ်တစ်လုံးရဲ့ အိပ်ရာဘေးကို သန့်စင်ဖြူစင်တဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်က တက်လာသည်။

“မြောင်”

ဒီကြောင်ရဲ့ အရောင်က ထူးထူးခြားခြား လှပပြီး အမွေးတွေက ချောမွေ့နေတာက သူ့ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ပုံမှန် ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသနေသည်။

သူက သူ့ခြေဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်၊ လျက်လိုက်ပြီးနောက်မှာ သူ့ခြေဖဝါးကို အသုံးပြုပြီး သူ့မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက်မှာ ကြောင်ဖြူလေးက အတွင်းကို ခုန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အဖြူရောင် တီရှပ်ဝတ်ထားပြီး ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ဖက်တီးကြီးတစ်ဦးက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူက သူ့ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပဉ္စမထပ် ပြတင်းပေါက်ခုံပေါ်မှာ အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဖက်တီးအိုကြီးက မနေနိုင်တော့ဘဲ “ဗိုင်၊ ဆင်းခဲ့” လို့ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ဘယ်သူမှ ရှိတဲ့ လက္ခဏာ မတွေ့ရတော့တာကြောင့် ဖက်တီးအိုကြီးက လှေကားအဝင်ပေါက်ကို လျှောက်သွားခဲ့ပြီး အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနဲ့ ပဉ္စမထပ်ဆီကို စတင်တက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါချေ။

ကြောင်ဖြူလေးက ပြတင်းပေါက်ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ စားပွဲပေါ်ကနေ ခုန်ချပြီး ကြောင်တစ်ကောင်ရဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ အခန်းထဲကို လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကွန်ပြူတာ နှစ်လုံး တပ်ဆင်ထားသည်။ သူတို့ရှေ့မှာ မီးလုံးတွေပါတဲ့ မတ်တတ်ရပ်မီးတွေနဲ့ မိုက်ခရိုဖုန်းတွေနဲ့ နားကြပ်တွေလိုမျိုး ကိရိယာမျိုးစုံ ရှိနေသည်။ အဲဒါတွေအပြင် အိပ်ရာတစ်လုံးလည်း ရှိနေသည်။

အိပ်ရာရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက မြေအိုးတွေနဲ့ တန်းစီထားပြီး အိုးတွေရဲ့ နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ အဝတ်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လိုက်ကာတစ်ခု ရှိနေသည်။ အဲဒါက အခန်းရဲ့ ရေချိုးခန်းကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့ပေမဲ့ ရေချိုးခန်းအတွက် တံခါးတော့ မရှိပါချေ။

ကြောင်ဖြူလေးက မြေအိုးတန်းနားကို ချဥ်းကပ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ရပ်သွားခဲ့သည်။ သူက အိုးတွေထဲက တစ်လုံးကို အနံ့ခံကြည့်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို အနံ့ဆိုးတစ်ခုခုကို ရလိုက်သလို သူ့နှာခေါင်းကို တုန်ခါသွားစေသည်။

“မြောင်”

သူ့ခေါင်းကို မြှောက်ပြီး ကြောင်ဖြူလေးက ရေချိုးခန်းရဲ့ အဝတ်လိုက်ကာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပိုနီးလာပြီး သူ့ခေါင်းကို ရှေ့ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လိုက်ကာကို အနံ့ခံလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ သူ့လည်ပင်းပေါ်က အမွေးတွေ ထောင်လာခဲ့ပြီး ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ဖို့ လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပုပ်ပွနေပြီး သွယ်လျတဲ့ လက်တစ်ဖက်က လိုက်ကာနောက်ကွယ်ကနေ လျှပ်စီးလို ပစ်ထွက်လာပြီး ကြောင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို ဖိချလိုက်သည်။

ကြောင်ဖြူလေးက သူ့သွားတွေကို ဖော်ပြီး မျက်နှာမဲ့လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လက်နဲ့ ညှစ်လိုက်သလိုမျိုး သေးငယ် သွားပြီး သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ လိုက်ကာကနေ ဖမ်းဆွဲခြင်း ခံလိုက်ရပြီးနောက်မှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတော့ပါချေ။

မကြာခင်မှာပဲ တံခါးခေါက်သံကို ကြားရသည်။

ဖက်တီးအိုကြီးက ယပ်တောင်ကို ခတ်နေရင်း တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ “လူရှိလား၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကြောင် ဗိုင်က ဒီထဲကို ပြေးဝင်သွားလို့။ တံခါး ဖွင့်ပေးပါလား” လို့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနဲ့ ပြောခဲ့သည်။

“ဆရာကြီး ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ” လူငယ်တစ်ဦးရဲ့ အသံက ဖက်တီးအိုကြီးရဲ့ နောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖကီးအိုကြီးက သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ဒီလူရဲ့ နာမည်ကို မသိပေမဲ့ ရပ်ကွက်ပတ်ပတ်လည်မှာ သူ့ကို မကြာခဏ မြင်ဖူးသည်။

“လူငယ်လေး၊ ဒါက မင်းအိမ်လား။ မင်းနာမည်က ဘာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား…”

“ဟုတ်တယ်” လူငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး တံခါးဆီကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော့်နာမည်က ချန်ကျင်းထင်ပါ၊ ဒီမှာ နေပါတယ်”

“ငါ့ကြောင်က မင်းအိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားတယ်၊ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ဝင်သွားတာ။ မင်း ကူညီပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလို့ရမလား။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ဖက်တီးအိုကြီးက သူ့ရဲ့ ဝဖီးနေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

“အော်၊ ဒီလိုကိုး”

ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်သွားပြီး သက်ရောက်မှုမရှိတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သူ့ရဲ့ သော့တွေကို ထုတ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းကို ဝင်သွားခဲ့သည်။

အဆီအိုကြီးက ယပ်တောင်ကို ဆက်ခတ်နေရင်း တိုက်ခန်းထဲကို လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဝင်ရောက်ပြီးနောက်မှာ ချန်ကျင်းထင်က အဝေးကို ရွေ့သွားခြင်း မရှိဘဲ တံခါးနားမှာပဲ ရပ်နေခဲ့သည်။

အဘိုးအို ဝင်လာတဲ့အခါမှာ သူက သူ့နောက်က တံခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပိတ်လိုက်သည်။

အဆီအိုကြီးက အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့လက်ထဲက ယပ်တောင်က လှုပ်ရှားခြင်း ရပ်သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲကို ဝင်လာကတည်းက သူက ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အေးစက်မှုကို ခံစားနေရသည်။

အပြင်မှာ ပူပြင်းနေပေမဲ့ အခန်းထဲမှာတော့ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အေးစက်မှုတစ်ခု ရှိနေပြီး သူ့အရေပြားထဲကို စိမ့်ဝင်ကာ သူ့အရိုးတွေထဲကို ဝင်ရောက်နေသည်။

“အဘိုး၊ ရှေ့ဆက်သွားပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်ပါဦး၊ ကြောင် ဘယ်မှာ ရှိနိုင်လဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး” ချန်ကျင်းထင်က အပြုံးနဲ့ ရပ်နေပြီး သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

အဆီအိုကြီးက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လိုက်ကာတွေ အများစု ဆွဲထားတဲ့အတွက် အခန်းထဲက အလင်းရောင်က မှိန်နေသည်။ သူ ဗိုင်ဝင်သွားတာကို မြင်ခဲ့တဲ့ ပြတင်းပေါက်ကတော့ ပွင့်နေသည်။

အခန်းရဲ့ ထောင့်အချို့က အရမ်းကို မှောင်နေပြီး သူ ရပ်နေတဲ့နေရာကနေ လုံးဝ မမြင်ရပါချေ။ ဖက်တီးအိုကြီးက သူ့ရဲ့အကြည့်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရွှေ့လိုက်ပြီး ချန်ကျင်းထင်ရဲ့ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် သူ တုန်ယင်သွားပြီး ခေါင်းကို ခါလိုက်ကာ “ဆက်ကြည့်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ သူ ပြတင်းပေါက်ကနေ ပြန်ပြေးထွက်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို တစ်ခဏတာတောင် ငြိမ်အောင် ပေး မနေပါဘူး” လို့ ပြောခဲ့သည်။

အဲဒီလိုပြောပြီးနောက်မှာ သူက ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး ချန်ကျင်းထင်က တံခါးကို ပိတ်ထားတာကို သတိပြုမိသွားသည်။ ဖက်တီးအိုကြီးက မော့ကြည့်ပြီး အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ကာ “မင်းရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူငယ်လေး” လို့ ပြောခဲ့သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး” လို့ ချန်ကျင်းထင်က ပြန်ပြောခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့နောက်က ရေချိုးခန်းလိုက်ကာ နောက်ကနေ တိတ်ဆိတ်စွာ တဂျစ်ဂျစ်မြည်နေတဲ့ သွားတွေ တိုက်နေတဲ့ အသံတွေကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

အဆီအိုကြီးက အဲဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ့ဦးရေပြားက ယားယံလာပြီး သတိရှိတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု သူ့ရင်ထဲမှာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူက “ကျေးဇူးပြုပြီး... ငါ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ထစ်အစွာ ပြောခဲ့သည်။