အပေါ်ထပ်အိပ်ရာမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အစ်ကိုကြီး (အပိုင်း ၂)

သေချာ‌ပေသည်၊ ဟန်ကျောက် နိုးနေသည်ဖြစ်စေ၊ မနိုးသည်ဖြစ်စေ ဒီထူးဆန်းတဲ့ ဗီဒီယိုကို ရိုက်ကူးရခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

တခြားတစ်ဖက်က အောက်ထပ်အိပ်ရာပေါ်က သုံးယောက်သားဟာ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ တိတ်တဆိတ် ရိုက်ကူးနေကြသည်။

ချန်ခွန်ကတော့ ထူးဆန်းတဲ့အရာရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အဆက်မပြတ် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ထထိုင်လိုက်ပြီး အဲဒီကောင်လေးက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘဲ သူ့စောင်ကို လှန်လိုက်သည်။ သူက ဘွတ်ဆာဘောင်းဘီတိုနဲ့ အနက်ရောင် တီရှပ်လက်ပြတ်တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ထားပြီး အပေါ်ထပ်အိပ်ရာပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပရိုဂရမ်တစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို တောင့်တင်းနေသည်။ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းကို စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်နေသလိုပါပဲ။

မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီကောင်လေးက မြေပြင်ပေါ်ကို ရောက်လာပြီး ဟန်ကျောက်ရဲ့ အိပ်ရာရှေ့မှာ မလှုပ်မရှားဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်သုံးယောက်သားက ဟန်ကျောက် အိပ်ပျော်နေနိုင်သေးတယ်လို့ မယုံကြည်ကြတော့ပါ။ ခုနက ဆူညံသံနဲ့ လက်ရှိ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ အေးစိမ့်မှုတွေကြောင့် သူ သေချာပေါက် နိုးနေလောက်ပါပြီ။

အဲဒီလူငယ်လေးဟာ ဟန်ကျောက်ရဲ့ အိပ်ရာအောက်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ရပ်နေပြီးမှ လှည့်လိုက်သည်။ အလင်းရောင် မှိန်နေပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကို လက်ကိုင်ဖုန်း ကင်မရာပေါ်မှာတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့သည်။

အိပ်ဆောင်တံခါးဆီကို လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်သွားခဲ့ လေသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က အသံတိုးတိုးနဲ့ စကားပြောရဲဖို့အတွက် စက္ကန့်သုံးဆယ်လောက် ကြာသွားသည်။

ကျန်းဝေက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “သူ လမ်းလျှောက်သွားတဲ့ပုံကို မင်းတို့ မြင်လား။ အရမ်းထူးဆန်းတာပဲ”

“အင်း၊ ခြေဖျားထောက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရုံတင်မကဘဲ သူ့ခြေချောင်းတွေကလည်း ကြမ်းပြင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေလိုပဲ ကွဲထွက်နေတယ်” မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ ချန်ခွန်က သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

“အဲဒါက… သူ လဲကျမှာကို ကြောက်နေသလိုပဲ” ကော်ကျင်းထောင်က မပြောဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ခဏကြာအောင် စောင့်ပြီးနောက်မှာလည်း စင်္ကြံလမ်းကနေ ဘာသံမှ မကြားရသေးပါချေ။

သူတို့ရဲ့ ဗီဒီယိုကတော့ အဆက်မပြတ် ရိုက်ကူးနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ပြန်ရောက်မလာတော့ပါချေ။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်တဲ့အခါမှာ ကျန်းဝေက ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ ထွက်ပြီး သွားကြည့်သင့်လား။ မဟုတ်ရင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ရိုက်ကွကအချို့ကို လွဲချော်သွားလိမ့်မယ်”

“အစ်ကိုကြီးရာ၊ အပြင်မှာ စင်္ကြံလမ်း တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာ။ ငါတို့ ထွက်သွားပြီး သူ ပြန်လာတာနဲ့ တိုးမိရင် မင်း သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖက်ပြီး နှုတ်ဆက်ချင်လို့လား” ကော်ကျင်းထောင်က ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါကတော့ တံခါးနားလေးပဲ ကြည့်မှာပါ”

ချန်ခွန်ဟာ သူ့မျက်ခုံးပေါ်က မျက်မှန်ကို ချိန်လိုက်ပြီး ဖိနပ်မစီးဘဲ အိပ်ရာပေါ်ကနေ ဆင်းကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးဆီ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူက အပြင်ဘက်က မှောင်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းကို မြင်ရအောင် တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ပြီး သူ့ခေါင်းကို အပြင်ဘက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ကျန်နှစ်ယောက်ကတော့ သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

စက္ကန့်သုံးဆယ်မပြည့်မီမှာပဲ ချန်ခွန်ဟာ သူ့လက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး သူတို့ဆီ လာဖို့ အမူအရာပြလိုက်ကာ သူ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဆောက်အအုံရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ လမ်းမီးတိုင်တစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မြင်ရလွယ်ပါတယ်။ အဲဒီလူက မပြန်လာသေးဘူး။ ငါတို့ အိမ်သာခန်းကို သွားပြီး ရိုက်ကူးသင့်လား”

“ခွေးမသား၊ ငါ ကြောက်တယ်” ကော်ကျင်းထောင်က သူ့ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။

“ဘာကို ကြောက်တာလဲ။ သူ့ကို မထိ၊ သူ့လမ်းကို မပိတ်ထားသရွေ့ သူက မင်းကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ” ကျန်းဝေက အိပ်ရာပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူ့ဖိနပ်ကို စီးကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ဖုန်းကို ရိုက်ကူးနေရင်း အပြင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ခွန်ကတော့ တံခါးနားမှာ ရပ်နေပြီး ကော်ကျင်းထောင်ကို လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်း သွားမှာလား။

ကျန်းဝေက အိမ်သာကို ရောက်နေပြီ။ မင်း အဲဒီကို သွားစရာမလိုဘူး။ ဒီစင်္ကြံလမ်းပေါ်မှာပဲ ရိုက်ကူး၊ အဲဒါဆို အဲဒီလူ ပြန်လာတာကို ရိုက်ကူးနိုင်လိမ့်မယ်”

ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက်မှာ ကော်ကျင်းထောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာက ထကာ သူ့ဖိနပ်ကို စီးလိုက်သည်။ သူ မထွက်ခွာခင်မှာ အောက်ထပ်အိပ်ရာမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ဟန်ကျောက်ကို လက်လှမ်းပြီး ပုတ်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ အစ်ကိုတွေက မင်းအတွက် သူတို့ရဲ့ လည်ပင်းတွေကို အန္တရာယ်ဖြစ်ခံပြီး၊ ငရဲလမ်းကို ရေလမ်းလို ခံစားပြီး လုပ်ဆောင်နေတာကို မင်းက အိပ်နေရဲသေးတယ်”

ဟန်ကျောက်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ သူ လှည့်ပြီး အိပ်ဆောင်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဒီအချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်တော့ သူတို့က အရင်က အနက်ရောင် တီရှပ်လက်ပြတ်နဲ့ လူက အိပ်ရာထဲကနေ ထွက်သွားတဲ့ ဆူညံသံကြောင့် ဟန်ကျောက် နိုးသွားတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပါချေ။ အဲဒီကောင်လေးက တကယ်ကို အိပ်ပျော်နေတာဖြစ်ပြီး အိပ် မောကျနေသလိုပါပဲ။

ချန်ခွန်က တံခါးကို ကိုင်ထားရင်း တံခါးနားမှာ ရပ်နေသည်။

အိပ်ဆောင်အပြင်ကို ရောက်တာနဲ့ ကော်ကျင်းထောင်က စင်္ကြံလမ်းရဲ့ ဘေးက နံရံကို ကျောကပ်ထားလိုက်ပြီး သူ့ဖုန်းရဲ့ ကင်မရာကို စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် အိမ်သာဘက်ကို ချိန်ထားလိုက်သည်။

သူ ရိုက်ကူးနေတဲ့ ဗီဒီယိုကနေ အရင်ဆုံး ထွက်သွားခဲ့တဲ့ သတ္တိအရှိဆုံး ကျန်းဝေဟာ တိတ်တဆိတ်နဲ့ အိမ်သာတံခါးဝကို ရောက်နေတာကို မြင်နိုင်ပါသည်။

သို့သော်လည်း သူက အတွင်းထဲကို မဝင်ဘဲ တံခါးဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ ခပ်နိမ့်နိမ့်နဲ့ သူ့ဖုန်းကို အသုံးပြုပြီး အတွင်းဘက်ကို ရိုက်ကူးနေသည်။

အိမ်သာခန်းက အတော်လေး ကျယ်သည်။ အပြင်ဘက်မှာ U ပုံစံ လက်ဆေးကန်တွေ တစ်တန်းစီရှိပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာ လူ ၁၂ ယောက်အထိ လက်ဆေးနိုင်သလို အတွင်းဘက်မှာတော့ အိမ်သာရှိပြီး အိမ်သာခုံ ၈ ခု ရှိသည်။

အိမ်သာကို ပုံမှန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာကြောင့် အတော်လေးကို သပ်ရပ်နေသည်။

ကျန်းဝေဟာ အိမ်သာရဲ့ အပြင်ဘက်ဆုံးဝင်ပေါက်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာ ထူးဆန်းတဲ့လူက အိမ်သာခန်းဆီကို ဦးတည်နေတဲ့ တံခါးမှာ ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့ဖုန်းနဲ့ ခဏလောက် ရိုက်ကူးပြီးနောက်မှာ အဲဒီလူက လက်ဆေးကန်တွေဆီကို မသွားဘဲ အိမ်သာခန်းထဲကို တည့်တည့်လျှောက်ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် အိမ်သာတံခါး ဖွင့်သံနဲ့ ပိတ်သံကို ကြားလိုက်ရ လေသည်။

“ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေကလည်း ညသန်းခေါင်မှာ အိမ်သာတက်ဖို့ ထကြတာလား” ကျန်းဝေက အာရုံစူးစိုက်ပြီး နားထောင်လိုက်သည်။ တံခါးဝမှာ ခဏတာ တွေဝေနေပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အိမ်သာခန်းဆီကို ပိုနီးလာအောင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လာ လေသည်။

ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ သေချင်တဲ့သူ မရှိဘူးလို့ ပြောကြသည်။ အခြေအနေက ဘယ်လောက်ပဲ အန္တရာယ်များပါစေ၊ အခြေအနေက ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးရွားပါစေ၊ လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ကူးထဲမှာတောင် မရှိနိုင်တဲ့ အရာတွေကို လုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်လောက်တော့ ရှိနေနိုင်ပါသေးသည်။

စင်္ကြံလမ်းပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ရိုက်ကူးနေတဲ့ ကော်ကျင်းထောင်က ကျန်းဝေ တိတ်တဆိတ် ဝင်သွားတာကို မယုံနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းဆိုသလို ၄၀ မီတာရှည်တဲ့ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အဲဒီကောင် ၃၉.၉ မီတာ လမ်းလျှောက်ပြီးမှ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခုတ်သတ်ပစ်ချင်မိသည်။

စင်္ကြံလမ်းပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ရိုက်ကူးနေတာကတောင် ကော်ကျင်းထောင်ရဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြောက်စိတ်ရှိနေပြီဖြစ်လို့ ကျန်းဝေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို နားမလည်နိုင်ပါချေ။

ကော်ကျင်းထောင်ဟာ အဲဒီကောင်ကို သတိပေးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လှည့်ပြီး အိပ်ဆောင်ဆီ ပြန်သွားရမလားဆိုတာကို စိုးရိမ်တကြီး စဥ်းစားနေစဥ် သူ့မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျန်းဝေ ဝင်သွားပြီးနောက်မှာ မရင်းနှီးတဲ့ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပြီး ကျန်းဝေနောက်ကို လိုက်ကာ အိမ်သာဝင်ပေါက်ကို ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူက ကျောချွေးတွေ ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျန်းဝေက သတိကြီးစွာနဲ့ အိမ်သာတံခါးဆီ ချဥ်းကပ်ပြီး အတွင်းဘက်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်သာထဲက မီးတွေက အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားပြီး မှိန်နေပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သည်။

ထူးဆန်းတဲ့လူက မကြာခင်ကမှ ဝင်လာတာ ဖြစ်ပြီး အမြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ အတွင်းဘက်နဲ့ အနီးဆုံး အိမ်သာခုံရဲ့ တတိယမြောက်အခန်းပဲ ပိတ်ထားတာကို ကျန်းဝေ သတိထားမိသည်။

ထူးဆန်းတဲ့လူက ဒီအိမ်သာထဲကို ဝင်သွားတာ သေချာပေသည်။

အတွေးအချို့အပြီးမှာ ကျန်းဝေဟာ ဘေးအန္တရာယ်ရဲ့ တံခါးဝဆီကို သမိုင်းဝင်ခြေလှမ်းလှမ်းဖို့ သူ့ရဲ့ဆန္ဒကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ပါချေ။

အိမ်သာထဲကို ဝင်လာပြီးနောက်မှာ ကျန်းဝေရဲ့ အစီအစဥ်က အဆုံးကနေ တတိယမြောက် အိမ်သာခုံရဲ့ ဘေးမှာရှိတဲ့ စတုတ္ထမြောက် အိမ်သာခုံဆီကို ပြေးသွားပြီး ပိုပြီး ဆိုးဝါးတဲ့ ရိုက်ကွင်းတွေကို ရိုက်ကူးဖို့ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ဆီးသွားတဲ့ ရိုက်ကွက်တွေလိုမျိုးပေါ့။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုရိုက်ကွက်မျိုးကို သူ တကယ်ရိုက်နိုင်ခဲ့ရင် သူ့ကို ဗီဒီယို ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ နာမည်ကြီးစေမှာ သေချာသည်။

လူအများကြီးက ဒီလိုလုပ်ဖို့ကို အထူးစိတ်ဝင်စားကြသည်။

အဲဒါက ခေတ်ရေစီးကြောင်းဖြစ်နေသရွေ့တော့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုက စပ်တဲ့ရေကို သောက်သည်ဖြစ်စေ၊ ကြက်သွန်ဖြူတစ်ပန်းကန်လုံးကို တစ်ချက်တည်း မျိုချသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါချေ။ “တုန်လှုပ်မှု” လို ပလက်ဖောင်းတွေပေါ်မှာ ပိုပြီး ဆိုးရွားတဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေ ရှိခဲ့ပြီး တချို့က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေစဥ်အတွင်းမှာပင် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ရည်မှန်းချက်က နာမည်ကြီးဖို့ပဲ ဖြစ်သည်။

အရူးကွက်နင်းတာက နာမည်ကျော်ကြားမှုရဲ့ အဖိုးအခပဲ ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထမြောက် အိမ်သာခုံထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ပြီးနောက်မှာ ကျန်းဝေက သူ့ရဲ့နောက်ကျောဘက်က တံခါးကို မြန်မြန်ဆွဲပိတ်လိုက်ပြီး အသံမထွက်ဘဲ ပိတ်ထားတာကို သေချာအောင် လုပ်လိုက်သည်။

သေချာ‌ပေသည်၊ သူက တံခါးကို လော့ခ်မချရဲပါချေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါဆိုရင် အသံထွက်မှာ သေချာလို့ပဲ။

ထို့နောက် ကျန်းဝေက သူ့ဖုန်းရဲ့ ကင်မရာကို အိမ်သာတံခါးနဲ့ ကြမ်းပြင်ကြားက ကွာဟချက်ကနေ ချိန်ထားပြီး ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်းကို ကျွမ်းကျင်ပြီး သူ့အချိန်ကိုက်မှုက အရမ်းကို ပြီးပြည့်စုံနေသလို သူ့ရဲ့ထောင့်ကလည်း အရမ်းကို တိကျနေတာကြောင့် သူ ဒီလိုအရာမျိုးတွေကို အရင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့ဖူးသလိုပဲ။

ထို့နောက် သူ့ရဲ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ ဗီဒီယိုကို ကြည့်ဖို့ သူ့ခေါင်းကို စောင်းလိုက်တဲ့အခါမှာ သူ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပြောင်းပြန်မျက်နှာတစ်ခုက မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နေပြီး အခန်းကန့်ရဲ့ ဒီဘက်ခြမ်းမှာရှိတဲ့ သူ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေတော့သည်။