ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ နယ်ပယ်... ထင်ထားတာထက်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်

လျိုကျန့်လီက သူမ၏လက်ထဲရှိ 'ရေအေးဓား' ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

သူမ၏ညာလက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ရေအေးဓားသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူမက ဘေးနားရှိ ခြံဝင်းထဲက မြေပြင်ပေါ်မှ သစ်ကိုင်းခြောက်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းဖြင့် တစ်ချက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ထိုသစ်ကိုင်းများသည် ချက်ချင်းပင် သူမလက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ချင်ဖုန်းက ထိုမြင်ကွင်းကိုတွေ့သော် ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြစ်သွားသည်။ ထိပ်တန်း နတ်ဓားဆယ်စင်းထဲမှ တစ်စင်းဖြစ်သော ရေအေးဓားနေရာတွင် သစ်ကိုင်းခြောက်များက ချက်ချင်း အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်မှာ ကွာခြားချက်က အတော်ပင်ကြီးမားလှသည်။

"မိန်းမရယ်၊ ကိုယ်က ညှာညှာတာတာလုပ်ပါလို့ ပြောပေမယ့် ဒီလောက်ကြီးထိတော့ မလိုပါဘူးကွာ။ သစ်ကိုင်းခြောက်လေးတွေက ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။ ကိုယ်က အခု တော်တော်လေး အားကောင်းနေပြီနော်။"

သူ့စကားပင်မဆုံးသေး၊ လျိုကျန့်လီက သူမ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် လျှပ်စီးအရှိန်ဖြင့် ချင်ဖုန်း၏ ညာဘက်ဘေးမှ ကပ်ကာ ဖြတ်တိုက်သွားလေသည်။

ဓားစွမ်းအင်ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့်လေသည်ပင် သူ့ပါးပြင်ကို အနည်းငယ် ပူစပ်သွားစေခဲ့သည်။

လန်နင်ရွှမ်က ပြုံးရင်းဆိုသည်။

"သခင်လေးက မေ့နေပုံပဲနော်၊ သခင်မလေးက ဓားအသိစိတ်ရဲ့ ပဉ္စမအဆင့်ဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားပေါင်းစုံနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်နေတာ ကြာပြီလေ။ သခင်မလေးအတွက်ကတော့ ဘာမဆို ဓားဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒီတော့ သခင်လေးအနေနဲ့ အစွမ်းကုန်သုံးပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောမထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ နယ်ပယ်က တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ချင်ဖုန်းတစ်ယောက် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏နတ်ပင်လယ်အတွင်းမှ 'ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်' များက လှိုင်းထကာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ထိုမျှသာမက သူက 'ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံ' ကိုပါ အသုံးပြုလိုက်ပြီး မည်သည့်စိန်ခေါ်မှုကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် အပြည့်အဝကာကွယ်သည့်ပုံစံကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ ကိုယ်အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ စလိုက်တော့။"

လျိုကျန့်လီက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုပုံစံနဲ့ ဘယ်လိုပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ကာကွယ်ရေးကို နားမလည်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်နိုင်မှာလဲ။"

"အားကောင်းတဲ့ ကာကွယ်ရေးက စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ရဲ့ မွေးရာပါအားသာချက်ပဲ။ ကိုယ်က အရင်ဆုံး မင်းရဲ့စွမ်းအင်တွေကို ကုန်ဆုံးအောင်လုပ်မယ်၊ ပြီးတော့မှ မင်းမောပန်းသွားတဲ့ အခွင့်အရေးကိုယူပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်ရင် သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပဲ။"

လျိုကျန့်လီက ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"အကြောင်းပြချက်တော့ရှိသားပဲ။ ဒါဆိုရင်တော့ လင်တော်မောင်၊ သတိထားပေတော့။"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် ဓားစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး 'ဂျလွမ်း' ဟူသော စူးရှသည့်အသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံကို ဝင်ဆောင့်လေတော့သည်။

'တော်တော်လေး အားပြင်းတာပဲ။ အရင်တုန်းကဆို ငါ့ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံက ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်တော့မှ ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အပြည့်အဝခံနိုင်ရည်ရှိနေပြီ။ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ မိန်းမရဲ့တိုက်ခိုက်မှု ခဏရပ်သွားတာနဲ့ ငါက 'မိုးကြိုးသိုင်းကွက်' ကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကိုအလစ်ငိုက် တိုက်ခိုက်ရမယ်။'

အစီအစဉ်ကတော့ အလားအလာကောင်းပုံရပေမယ့် လက်တွေ့ကတော့ ရက်စက်လွန်းလှသည်။

လျိုကျန့်လီ၏ ဓားစွမ်းအင်များက မုန်တိုင်းထန်သကဲ့သို့ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေပြီး အစမှအဆုံး အားပျော့သွားသည့် လက္ခဏာတစ်စိုးတစ်စိမျှ မပြခဲ့ပေ။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်ကြာပြီးနောက် ချင်ဖုန်းလည်း မခံနိုင်တော့ဘဲ အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တော်ပြီ၊ မိန်းမ... တော်ပါပြီ။"

လျိုကျန့်လီက သူမလက်ထဲက သစ်ကိုင်းကိုချလိုက်ပြီး နားမလည်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်မတိုက်တော့ဘူးလား။"

'မင်းက ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးမှမပေးတာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်မတိုက်နိုင်ဘူးလို့ ဝန်ခံရမှာလဲ။'

ချင်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့... ကိုယ်က မိန်းမနဲ့ယှဉ်ပြိုင်ရင်း ကိုယ့်ရဲ့လက်ရှိ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည် ဘယ်လောက်တောင် အံ့မခန်းဖြစ်နေလဲဆိုတာကို အဓိကသိချင်လို့ပါ။"

"အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကြာတဲ့အထိ မင်းရဲ့ဓားစွမ်းအင်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာနဲ့တင် ကိုယ်က ကျေနပ်နေပါပြီ။"

လျိုကျန့်လီက ခေါင်းအသာငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုလား။"

ကျန့်လီနဲ့ လက်ရည်စမ်းချင်တာကတော့ နည်းနည်းစောလွန်းသေးပုံရသည်။ သူမက တတိယအဆင့် ဓားနတ်ဘုရားမ တစ်ပါးလေ၊ သူမရဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေက ပြင်းထန်ပြီး သူ့မှာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခွင့် မရတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ ချင်ဖုန်းက ထိုအချက်ကိုနားလည်သွားပြီး ချန်းဖေးလန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူ့အထင်အရတော့ ဖေးလန်၏အစွမ်းက ကျန့်လီနှင့် လုံးဝမယှဉ်နိုင်။ သူမကတော့ လက်ရည်စမ်းဖက်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်သည်။

နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်လိုက်ကြချိန်တွင် ချန်းဖေးလန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"အရင်က ကာကွယ်ရေးသိုင်းကွက်ကို သုံးတော့မှာမဟုတ်ဘူးလား။"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"အရင်တိုက်ပွဲကနေ ကိုယ်တစ်ခုသဘောပေါက်သွားတယ်၊ အကောင်းဆုံးကာကွယ်ရေးက တိုက်ခိုက်ရေးပဲတဲ့။ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ထက်အားကောင်းတဲ့ပြိုင်ဘက်က အမြဲဖိနှိပ်နေတာကို ခံနေရတာက သိပ်ကိုအငိုက်ခံရလွန်းတယ်။"

"ဖေးလန်၊ နောက်တစ်ခါ သတိထားသင့်တယ်နော်။ ကိုယ့်ရဲ့ လက်ရှိမိုးကြိုးသိုင်းကွက်နဲ့ဆိုရင် မင်းကိုတောင် ထိခိုက်အောင်လုပ်နိုင်လောက်တယ်။"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကောင်းကင်မိုးကြိုးများကို မိုးကြိုးနဂါး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အံ့မခန်းဟန်ပန်ဖြင့် ကျဆင်းစေလိုက်သည်။

ဒီတိုက်ကွက်က သူ့အစွမ်းအကုန်မဟုတ်သည့်တိုင် အားအင်ကတော့ တော်တော်လေး ကျေနပ်စရာကောင်းသည်။ ဖေးလန်အနေနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ မလွယ်လောက်ပေ။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲမြင်ကွင်းကတော့ သူ့ကို မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ချန်းဖေးလန်က သူမ၏ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရုံဖြင့် ဧရာမမိုးကြိုးကြီးသည် သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

'ဒါကြီးကို... စားလို့ရတယ်လားဟ?'

ချန်းဖေးလန်က ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမနားသယ်စပ်က ဆံပင်မျှင်များကို သပ်တင်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို နာကျင်အောင်လုပ်မယ် ဟုတ်လား။ နဂါးမျိုးနွယ်ကို မိုးကြိုးသိုင်းကွက်သုံးပြီး တိုက်မယ်လို့ ဘယ်လိုစိတ်ကူးပေါက်သွားတာလဲ။ ဆက်ချင်သေးလား။"

ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ်စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး သွားနှင့်ကြတော့။ ငါတစ်ယောက်တည်း ခဏလောက်နေချင်တယ်။"

ခြံဝင်းထဲမှာ လူရှင်းသွားချိန်တွင် ချင်ဖုန်းက ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ရင်း သူ့ဘဝအကြောင်းကို သံသယဝင်နေမိတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘေးနားသို့ ပုံရိပ်တစ်ခုရောက်လာပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့ဩစွာပင် သူ၏ဖခင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ဖခင်က သူ့ကိုနှစ်သိမ့်သည်။

"စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့ကွာ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ထူးချွန်တဲ့သူတွေပဲ။ အဆင့်တူတွေထဲမှာတောင် သူတို့က ထိပ်ဆုံးကပဲ။ မင်းက စတုတ္ထအဆင့်ကို ခုမှဝင်ကာစရှိသေးတာ၊ သူတို့ကို ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မှာလဲ။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့လက်ရှိအစွမ်းနဲ့ဆိုရင် သာမန်တတိယ အဆင့်ကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘေးဒုက္ခခုနစ်ပါးသံသရာက မိစ္ဆာတွေ၊ တစ္ဆေတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ယာယီကာကွယ်ဖို့အတွက် လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုသေးတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည်တောက်ပလာသည်။

"အဖေ၊ တကယ်ပြောနေတာလား။"

ချင်သခင်ကြီးက သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"စစ်ဆေးကြည့်ဖို့က လွယ်ပါတယ်။ မင်းမှာ ရ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်တစ်ကောင်ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ သူ့ကို မင်းရဲ့တိုက်ကွက်တစ်ကွက်လောက် အစမ်းခံခိုင်းလိုက်၊ အမှန်တရားက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လာမှာပဲ။"

သူ့အဖေသာ မပြောလျှင် ချင်ဖုန်းတစ်ယောက် ထိုအကြောင်းကို မေ့လုမတတ်ပင်။

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏ ကိုယ်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအငွေ့အသက်အချို့ စုစည်းမိနေကတည်းက ပန်ငှက်ကြီးသည် သူကျင့်ကြံမှုတွင် နစ်မြောနေတုန်း မင်းနေပြည်တော်မှထွက်ခွာပြီး အပြင်လောကတွင် သူ၏ကျင့်ကြံမှုကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ ထိုအကြံဉာဏ်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် အမြီးမွှေးကိုထုတ်ယူပြီး ရွှေတောင်ပံပန်ငှက်ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်သည်။

အခြေအနေကိုကြားပြီးနောက် ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက ထူးဆန်းသောအမူအရာပြသည်။

"ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို မတ်တပ်ရပ်နေခိုင်းပြီး မင်းရဲ့နောက်တိုက်ကွက်ကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးစေချင်တယ်ပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်။"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်က သူ့ကို အပေါ်အောက်တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ လုပ်လိုက်တော့။"

သူ့အတွက်တော့ ပြိုင်ဘက်က စတုတ္ထနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စရာအကြောင်း လုံးဝမရှိ။

ခဏအကြာမှာတော့ ချင်ဖုန်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ခေါင်းပေါ်မှာ မီးလောင်ထားပြီး ပြောင်ချောနေတဲ့ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်တစ်ကောင်သာ ထိုနေရာတွင် ငူငူကြီးရပ်ရင်း သူ့ဘဝအကြောင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးနားက အလှပဂေးမှာ မရှိတော့ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သော နွေးထွေးမှုနှင့် သင်းပျံ့သောရနံ့သင်းသင်းသာ ရှိတော့သည်။

သူထပြီး အဝတ်အစားဝတ်လိုက်ကာ ကြေးမုံထဲက သူ့ပုံရိပ်ကိုကြည့်ပြီး ခပ်ရေးရေးပြုံးလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ညကအဖြစ်အပျက်အတွက် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်တော်လေး ကျေနပ်နေမိသည်။

မိုးကြိုးဒဏ်ဖြင့် သွေးတိုက်ထားသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ တကယ့်ကို တမူထူးခြားနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

အခုဆိုရင် သူ၏ယုံကြည်မှုကပင်လျှင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်သည်အထိ မြင့်တက်နေတော့သည်။

တံခါးက 'ကျွီ' ခနဲအသံနှင့်အတူ ပွင့်လာပြီး ချင်းအာက အနည်းငယ်ဦးညွှတ်ကာ အခန်းကို စတင်ရှင်းလင်းနေသည်။

နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဖြာကျနေပြီး စတုတ္ထနယ်ပယ်သို့ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ချင်ဖုန်း၏ အာရုံခံစားမှုများက အရင်ကထက် များစွာထက်မြက်နေသည်။

"ချင်းအာ၊ စံအိမ်တော်ထဲမှာ ဧည့်သည်တွေရောက်နေလား။"

ချင်းအာက သူမ၏အလုပ်ကိုရပ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး။ ဒီမနက်အစောကြီးမှာ ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးမင်းတွေနဲ့ အရာရှိအများအပြား စံအိမ်တော်ကို လာလည်ကြပါတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် သခင်ကြီးက အရမ်းပျော်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သခင်ကြီးအတွက်လာတာမဟုတ်ဘဲ သခင်လေးအတွက် လာကြတာထင်ပါ့။"

ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ငါ့အတွက် ဟုတ်လား။ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

"ကျွန်မ စကားစမြည်ပြောတာတွေကို မတော်တဆကြားလိုက်မိလို့ပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ညက သခင်လေး မြို့ထဲမှာ အုတ်အော်သောင်းတင်းဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲ့ဒီဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေအားလုံးက သခင်လေးရဲ့အနာဂတ်က အတိုင်းအဆမရှိဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် သူတို့အားလုံးလာကြတာက ထိမ်းမြားလက်ထပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းကြတာ ထင်ပါ့။"

"ဘာ?!"