နတ်ဘုရားမိစ္ဆာတို့ ဒီလောကသို့ဝင်ရောက်သော် သတ်

ထိုအဖြစ်အပျက်က ချင်ဖုန်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် များစွာကျော်လွန်နေသည်။ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်' သည် သခင်ကြီးပိုင်လီထံမှ လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပို၍တိတိကျကျပြောရလျှင် ကျင့်ယန်မြို့တွင် သူတို့လမ်းခွဲကြစဉ်က ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော်ဆရာကိုယ်ပွားက သူ့အားပေးခဲ့သော လက်ဆောင်တစ်ခုပင်။

အတွင်းထဲမှ စာအုပ်များမှာ စုံလင်လှပြီး သူ၏ခရီးတစ်လျှောက် ချောမွေ့စွာသွားလာနိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အခြေခံအကြောင်းအရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအရာက သခင်ကြီးရွှမ်း၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရရှိအောင် မည်သို့ကူညီနိုင်မည်နည်း။ ဒါက နေရာလွတ်ရတနာတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ဘူးလား။

'ငါ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်' ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး သခင်ကြီးကို လွတ်လပ်စွာ လေ့လာ ကြည့်ရှုစေသင့်သလား။ ဒါက သခင်ကြီးရဲ့မှတ်ဉာဏ်ပြန်လည်ရရှိမှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်လောက်တယ်။'

အဖြူရောင်အရိပ်ယောင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ့အားလပ်ချိန်တွေမှာ ပြာသာဒ်ရဲ့ ပထမခြောက်ထပ်က စာအုပ်တွေအားလုံးကို ငါဖတ်ပြီးသွားပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ငါဘယ်လောက်ပဲ ဆက်ဖတ်နေပါစေ၊ ငါ့မှတ်ဉာဏ်က ဘာမှမပြောင်းလဲတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ခြောက်ထပ်အပေါ်မှာ ပြာသာဒ်က ကန့်သတ်ချက်တွေရှိနေတယ်။ ငါတက်သွားချင်ရင်တောင် အဲ့ဒီကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖောက်ထွင်းလို့မရဘူး။"

ဒါကတော့ အမှန်ပင်။ ချင်ဖုန်းက 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်' ကို ရရှိကတည်းက ကျင့်ကြံခြင်းအပြင် စာအုပ်ဖတ်ရန် ပြာသာဒ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လေ့ရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ခြောက်ထပ်သို့ရောက်ရှိနေပြီး အကြောင်းအရာအများစုကို မှတ်မိနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက ထပ်ခိုးသို့တက်ပြီး ခုနစ်ထပ်သို့ သွားလိုသည့်အခါ အဖြူရောင် အလင်းအတားအဆီး တစ်ခုက သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

'ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖောက်ထွင်းပြီး ခုနစ်ထပ်အပေါ်က ထပ်ခိုးကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ရင် သခင်ကြီးရွှမ်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်က ဆက်ပြီးပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်မလား။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။'

များစွာစဉ်းစားပြီးနောက် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ မဟာစာပေအကယ်ဒမီသို့ သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော်ဆရာကို ရှာဖွေရန်သာဖြစ်ပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်' သည် မူလက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော်ဆရာ၏ နေရာလွတ်ရတနာဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နတ်ပင်လယ်ထဲရှိ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်' သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ချင်ဖုန်းနှင့် ရွှမ်းယီတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းလာသည်။

'နှလုံးသား စစ်မေး စင်မြင့်' ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သက်တံရောင်အလင်းကွင်းများ စီးဆင်းသွားပြီး ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုက ပြာသာဒ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားစဉ် 'ရှဲ' ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းက အံ့ဩသောမျက်နှာထားဖြစ်သွားပြီးနောက် သူနှင့် သခင်ကြီးရွှမ်းယီတို့ ပြာသာဒ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ခုနစ်ထပ်ထပ်ခိုးကို ပိတ်ဆို့ထားသော အဖြူရောင်အလင်းအတားအဆီးသည် တိမ်များကဲ့သို့ စီးဆင်းစပြုလာသည်ကို သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ့ဘေးနားက သခင်ကြီးရွှမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခုနစ်ထပ်ထပ်ခိုးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

"ပိတ်ပင်မှုက... ပွင့်သွားပြီလား။"

သူတို့ မြူခိုးများကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ စာအုပ်များပြည့်နှက်နေသော စင်များကို မတွေ့ရဘဲ ကျယ်ပြောလှသော အဖြူရောင်နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခုကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် တိမ်ပင်လယ်ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်ပေ။

ရုတ်တရက် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ထိုဟိန်းဟောက်သံမျှဖြင့်ပင် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိလေသည်။

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တိမ်နှင့်မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ထိပ်တွင်ရပ်လျက် အရာအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေလေသည်။

သူက အောက်သို့ငုံ့ကြည့်ရင်း ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ သူ၏လက်ဖျားမှ အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်မှ နေရာလွတ်ကို ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။ ဒါက ဘယ်လိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားမျိုးလဲ။

ထိုစွမ်းအား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့် နှလုံးခုန်သံတို့မှာပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သွားသည်။

သူသည် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ထိုအနက်ရောင်အလင်းတန်းက သူ၏ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိတော့သည်။

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသော နာကျင်မှုက ရောက်မလာခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းအားလုံးသည် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ချင်ဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ချွေးအေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေခဲ့သည်။ ထိုသို့သော စွမ်းအားကို မည်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

"သခင်ကြီးရွှမ်း၊ ဒါကဘာလဲ။"

သူ့ဘေးနားမှ အဖြူရောင်အရိပ်သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ လေ့လာနေရုံသာ။

သို့သော် ချင်ဖုန်းက သခင်ကြီးရွှမ်း၏ အဖြူရောင်အရိပ်မှာ ပို၍သိပ်သည်းခိုင်မာလာသယောင် ဖြစ်နေသည်ကို အံ့ဩစွာတွေ့လိုက်ရသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြူခိုးများ ဆက်လက်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့၏အမြင်မှာ ပို၍ရှင်းလင်းလာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် လက်ရှိမြင်ကွင်းသည် နတ်ဘုရားဘုံမှ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများက သက်ရှိအားလုံးကို ဖျက်ဆီးရန် ရောက်ရှိလာသည်ကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသောနေ့နှင့် မည်မျှဆင်တူသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

ဟိန်းဟောက်သံများ၊ အော်ဟစ်သံများ၊ ငိုကြွေးသံများဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေတော့သည်။

နေရာလွတ်များ ကြေမွသွားပြီး နေ့နှင့်ညတို့ ရောထွေးသွားသည်။

နတ်ဘုရားဘုံမှ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ လုပ်ရပ်များ၏ နောက်ဆက်တွဲဂယက်မျှဖြင့်ပင် ထိုကမ္ဘာလောကကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေနေသည်။

ရွှေရောင်ပုံရိပ်က နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြီးတော့ ပြိုင်ဘက်၏ ခုနကတိုက်ခိုက်မှုက ကျယ်ပြောသော သမုဒ္ဒရာတစ်ခုလုံးကို အငွေ့ပျံသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူသားမျိုးနွယ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အမှန်ကို ရှင်းလင်းစွာမမြင်ရဘဲ မှိန်ဖျော့သောအရိပ်များကိုသာ တွေ့မြင်နိုင်သည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းက ထိုသူသည် သူ၏စိတ်ကူးထက်ကျော်လွန်သော အဆင့်သို့ရောက်ရှိနေသော နတ်သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို သံသယမရှိဘဲ ပြောနိုင်သည်။

သူ၏ညာလက်ကို ရိုးရှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် နေရာလွတ်က ကြေမွသွားပြီး အနက်ရောင် အလင်းတန်းမှာလည်း အငွေ့ပျံပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုသို့သော စွမ်းအားက အလွန်အမင်းကို အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် မှန်းဆလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က သူ့အစွမ်းအကုန်သုံးရင် ဒီလိုစွမ်းအားမျိုးရှိမလား မသိဘူး။"

ဝေဝါးသောပုံရိပ်သည် အနက်ရောင်အလင်းတန်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကြေမွသွားစေပြီးနောက် သူ၏ညာလက်ကို ကောင်းကင်သို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ရွှေရောင်ပုံရိပ်၏ ဧရာမစီးတော်ယာဉ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဘောလုံးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

လေထဲတွင်ရပ်နေသော ရွှေရောင်ပုံရိပ်က အေးစက်စွာ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြိုကွဲနေသော နိယာမတရားများရှိသည့် ဒီဘုံလောကတွင် သင်တို့ကဲ့သို့ လောကလွန်ပုဂ္ဂိုလ်များ ပေါ်ပေါက်နိုင်သေးသည်ကိုး။ သို့သော် ပုရွက်ဆိတ်များက ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သင်တို့ အမှန်တကယ်ထင်နေသလော။"

"ကန့်သတ်ချက်များသာမရှိပါက ငါတို့သည် သင်တို့အားလုံးကို တစ်ခဏအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ လျှော့ချပစ်နိုင်၏။"

ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ချဲ့ကားပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟုလည်း ခံစားနေရသည်။

လောကလွန်တည်ရှိမှု၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်သော အမြင့်မြတ်ဆုံးစွမ်းအား၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကျော်လွန်သောသူတို့ကို မည်သို့လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူနိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက အတိအကျ ဘာကိုပြောဖို့ကြိုးစားနေတာလဲ၊ ဘာလို့ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်ရတာလဲ။"

သူသည် ထိုအခြေအနေကို ယခင်က ကြုံတွေ့ဖူးရာ၊ ထိုအရာသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ နိယာမတရားများကို ကျော်လွန်နေသောကြောင့် နားလည်နိုင်ခြင်းမရှိဟုသာ ဆိုလိုပေသည်။

အောက်မှ ဝေဝါးသောပုံရိပ်က ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြန်ဖြေသည်။

"နတ်ဘုရားဘုံ၏ ကောင်းချီးများကို ခံစားနေကြပါလျက်၊ အဘယ့်ကြောင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တပ်မက်နေကြရသနည်း။"

"အသိတရားမဲ့သော ပုရွက်ဆိတ်တို့၊ ကျရောက်လာတော့မည့် ကပ်ဘေးကို မသိကြပါတကား။ ငါတို့ ဒီဘုံလောကသို့ ဆင်းသက်လာခြင်းသည် သင်တို့အားလုံးအတွက် အံ့ဖွယ်တစ်ပါးပင်။"

ဝေဝါးသောပုံရိပ်က ထပ်မံအာရုံမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ပတ်လည်မှ အရှိန်အဝါများ လှိုင်းထလာရာ နေရာလွတ်ကိုပင် ဝေဝါးသွားစေသည်။

အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများမှာ တစ်ခဏအတွင်း နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ရွှေရောင်အလင်းပုံရိပ်က တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီစွမ်းအားက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

သူသည် မလွှဲမရှောင်သာ နောက်သို့ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ရာ ထိုခြေတစ်လှမ်းသည် သူ၏အတွက် ကြီးမားသောအရှက်တရားတစ်ခုပင်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နေရာလွတ်ကို ခြားလျက် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ကြရာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး အဆုံးစွန်တိုက်ကွက်များကို ပြင်ဆင်နေစဉ် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ နေရာလွတ်မှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

ဝှစ်!

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမြင်ကွင်းသည် အဖြူအမည်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှ အသံအားလုံးပျောက်ကွယ်ကာ အချိန်သည် စီးဆင်းမှုကို ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်သည် ထာဝရကဲ့သို့ ရှည်ကြာသော်လည်း လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးသကဲ့သို့လည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အချိန်သည် ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် အရောင်များပြန်လည်ရရှိလာသည့်အခါ ကောင်းကင်တွင် ကမ္ဘာလောကကို အပေါ်စီးမှကြည့်နေသော ပုံရိပ်သည် ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ဝေဝါးသောပုံရိပ်တစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားမိစ္ဆာတွေ ဒီလောကသို့ ခြေချလာလျှင် အကုန်သတ်ပစ်မယ်။"

အားနည်းသော နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများမှာ ထိုဟိန်းဟောက်သံကြောင့် တိုက်ရိုက် တုန်လှုပ်သေဆုံးသွားကြသည်။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားမျိုးလဲ။"

သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသော ရွှမ်းယီက ရုတ်တရက်ဆိုလိုက်သည်။

"...၏ တည်ရှိမှုက နတ်ဘုရားဘုံ၏ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို ကန့်သတ်ထားသလို၊ ငါတို့ကိုလည်း ကန့်သတ်ထားသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတိုင်းတွင် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းများရှိပြီး မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို မကျော်လွန်နိုင်ဘူး"

သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဖြူရောင်တိမ်တိုက်များဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ယခင်မြင်ကွင်းမှာ မရှိတော့ပေ။

"သခင်ကြီး၊ အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ကျွန်တော်တို့က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက မြင်ကွင်းတွေကို မြင်နေရတာလဲ။"

ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်းမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုငါ မှတ်ဉာဏ်တချို့ပြန်ရလာပြီဆိုတော့ မင်းကို နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို သင်ပေးလို့ရပြီ။"