ငါ့မိန်းမတွေတောင် နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်တယ်

ချင်ဖုန်းတစ်ယောက် တံတွေးတစ်လုပ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်စွမ်းရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

'နင်ရွှမ်ကို အဲ့ဒီဝတ္ထုတွေ အများကြီးမဖတ်သင့်ဘူးလို့ ငါအရင်ကတည်းက တွေးခဲ့မိသားပဲ။ သူတော်တော်လေးကို လွှမ်းမိုးခံနေရပုံပဲ။ ပြီးတော့ အသက်ကယ်တင်ပေးတဲ့ကျေးဇူးကို ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပြန်ဆပ်တယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်ကလည်း အရမ်းကိုရိုးအီနေပြီ။ ဒီဝတ္ထုရေးဆရာတွေက ခေတ်နဲ့အညီမနေကြဘူးလားမသိဘူး။'

ချင်ဖုန်းသည် ဒေါသဖြင့် ယားယံလာပြီး ဘောပင်တစ်ချောင်းကောက်ကိုင်ကာ ဒီလူတွေရဲ့အမြင်ကို ချဲ့ထွင်ပေးလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း သူ့မှာအချိန်မရှိသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပင်စူးရှလာရာ ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်လိုက်ပြီး အန္တရာယ်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

"ဒီဝတ္ထုတွေထဲက အကြောင်းအရာတွေကို လက်တွေ့ဘဝနဲ့ ဘယ်လိုနှိုင်းယှဉ်လို့ရမှာလဲ။ နင်ရွှမ်၊ မင်းဖတ်တဲ့ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးက မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်နေတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်မှ မပါဘူးမဟုတ်လား။"

လန်နင်ရွှမ်သည် ခဏတာတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည်လည်း ဝတ္ထုများနှင့် အတော်လေးအတွေ့အကြုံရှိပြီး မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖတ်ရှုခဲ့ရာ မင်းသမီးများအကြောင်းပါဝင်သည့် အကြောင်းအရာမျိုးကို အမှန်တကယ် မကြုံဖူးသေးပေ။

ဒီအခြေအနေကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းက 'ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ' ဆိုသော အမူအရာကို ပြလိုက်သည်။

ဒီရှေးဟောင်းအချစ်ဝတ္ထုများအားလုံးသည် ရောင်စုံသရုပ်ဖော်ပုံများဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။

မည်သူက တော်ဝင်မင်းသမီးတစ်ပါးအကြောင်းကို ထည့်ရေးવાની သတ္တိရှိမည်နည်း။ ဒုက္ခရှာချင်နေကြသလား။

"တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့မင်းသမီးတစ်ပါးက မြင့်မြတ်တယ်၊ သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အန်းယာက ဒီနေ့ငါ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့လာတာက ငါသူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့လို့ပဲ၊ တခြားဘာရည်ရွယ်ချက်မှမရှိဘူး။ အရာရာကို အများကြီးတွေးနေစရာမလိုပါဘူး။"

လန်နင်ရွှမ်က သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးပြောတာလည်း ဟုတ်သလိုလိုပဲ။"

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့လည်း ဒီစကားများကြောင့် ယုံကြည်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်က မြို့စားကြီးတစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က နဂါးမျိုးနွယ်မှဖြစ်သည်ကိုတော့ သူတို့ပြန်မစဉ်းစားမိကြပေ။

သူတို့၏အဆင့်အတန်းသည် မင်းသမီးတစ်ပါးထက် မနိမ့်ကျသည့်တိုင် သူတို့သည် ချင်ဖုန်းကို အရူးအမူးချစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

'ရှေ့ရောက်နေသူက လမ်းမှားတတ်ပြီး ဘေးလူက ပိုမြင်နိုင်တယ်' ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်။ ဒီလောက်ရိုးရှင်းလှသည်။

ဖွင့်ဟလိုက်သော စကားအစကြောင့် လျိုကျန့်လီနှင့် အခြားသူများ၏ နှလုံးသားထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားစပြုနေပြီဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ချန်းဖေးလန်က ခုတင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နားရွက်ဖျားတွင် ပန်းရောင်သန်းသွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီညက သူမအလှည့်ပင်။

သူမက ဆိုလိုက်သည်။

"ညဉ့်နက်နေပြီ၊ အားလုံးပဲ နားကြ ရအောင်။"

'နားကြ' ဟူသောစကားလုံးကို အလေးပေးပြောဆိုလိုက်ပြီး ညတာက တိုတောင်းလှရာ ဧည့်သည်များကို နှင်ထုတ်ရင်း အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ကြောင်း သိသိသာသာ ညွှန်ပြနေသည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့လည်း သူမ၏အရိပ်အမြွက်ကို နားလည်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

သူတို့ထွက်ခွာခါနီးတွင် လျိုကျန့်လီက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်တူသည်။ သူမက ချန်းဖေးလန်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏နားထဲသို့ တီးတိုးစကားအချို့ ပြောလိုက်သည်။

သူမပြောလိုက်သည့်စကားများ၏ အကြောင်းအရာကိုတော့ ချင်ဖုန်းတစ်ယောက် မသိနိုင်ပေ၊ သို့သော် ထိုစကားများကိုကြားပြီးနောက် ချန်းဖေးလန်၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ချန်းဖေးလန်က သွားကြိတ်လိုက်သည်။

"ငါက ဘာလို့အဲ့ဒါကို လုပ်ရမှာလဲ။"

"ဒီနည်းလမ်းကို ငါ့အမေက ငါ့ကိုလက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တာ။ လုပ်မလုပ်ကတော့ မင်းသဘောပဲ။"

လျိုကျန့်လီက ထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ကာ လန်နင်ရွှမ်နှင့်အတူ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။

ချောက်!

ဖယောင်းတိုင်များ ငြိမ်းသတ်သွားပြီး တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များ ချက်ချင်းပိတ်သွားရာ ရင်းနှီးနေကျ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်အတိုင်းပင်။

ဖေးလန် တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာသည်ကို အာရုံခံမိရင်း အချိန်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ထား၍ ပင်ပန်းနေသော ချင်ဖုန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ ဒီညတော့ ကိုယ်စောစောနားလို့ရမလား။"

တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် နူးညံ့သောထွက်သက်၊ သိမ်မွေ့သောခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိုနူးညံ့သောစကားလုံးများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နားချင်တယ် ဟုတ်လား။ မနက်ဖြန်ညအထိစောင့်။"

နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ချိန်တွင် ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မြင့်လာခြင်းတွင် အားသာချက်များရှိသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

မျှော်လင့်ထားသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမှာ ပေါ်မလာဘဲ လန်းဆန်းတက်ကြွသော ခံစားမှုတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

သူ့ဘေးနားမှ သိမ်မွေ့သောပုံရိပ်မှာ မရှိတော့ဘဲ ချင်ဖုန်းက ချန်းဖေးလန်တစ်ယောက် အပြင်ဘက်တွင် ကျင့်ကြံရန် ထွက်သွားလောက်ပြီဟု ထင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူခေါင်းလှည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ခဲသွားတော့သည်။

ချန်းဖေးလန်သည် ထွက်မသွားရုံသာမက အရင်က ကျန့်လီကဲ့သို့ နံရံကိုမှီကာ ဇောက်ထိုးရပ်နေသည်။

မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း၊ ချန်းဖေးလန်နှင့် ကျန့်လီတို့၏ တီးတိုး စကားပြောဆိုမှုများ အပါအဝင်၊ သူချက်ချင်းပင် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။ ဒါက လူချစ်လူခင်ပေါများသော ယောက္ခမကြီး သင်ပေးလိုက်သည့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နည်းဖြစ်ရမည်။

ချင်ဖုန်းနိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်းဖေးလန်၏ မျက်ဝန်းပြာဖျော့များထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူမကိုယ်သူမ ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။

"ဒီကျင့်ကြံနည်းက ကျင့်ကြံအခြေခံကို ခိုင်မာစေနိုင်တဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပဲ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး မပြုံးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါဆိုရင် ကျန့်လီကလည်း နဂါးမျိုးနွယ်အမျိုးသမီးဖြစ်ရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သူက အရင်က ဒီနည်းကို ဘယ်လိုလုပ်သုံးဖူးမှာလဲ။"

"အစ်မကျန့်လီ အရင်က သုံးဖူးတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို သူ့ဗိုက်ထဲက..."

ချန်းဖေးလန်သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ၏အသံမှာ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားကာ ရှက်ရွံ့ပြီး ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူမ၏လက်ဖဝါးများကို မြေပြင်ပေါ်ထောက်လိုက်ပြီး ရှည်သွယ်သောခြေထောက်များဖြင့် အနည်းငယ်အားပြုကာ လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ရှောင်လွှဲနေပြီး ချင်ဖုန်းကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ဒီအဖြစ်ကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းက ရှေ့သို့တိုးကာ သူမကို ညင်သာစွာပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကလေးဒီလောက်လိုချင်နေရတာလဲ။"

ချန်းဖေးလန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာပြန်ဖြေသည်။

"လူသားတွေက မျိုးဆက်ကို အမြဲတန်ဖိုးထားကြတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မက နဂါးမျိုးနွယ်ကလေ။ မျိုးဆက်ပွားဖို့မလွယ်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်မရဲ့ကျင့်ကြံအဆင့်က ရှင့်ထက်အများကြီးမြင့်နေတာကို ထည့်စဉ်းစားရင်... ကျွန်မစိုးရိမ်လို့..."

ချင်ဖုန်းက ခပ်ရေးရေးပြုံးလိုက်သည်။

"ကျန့်လီရဲ့အဖေက ပြောဖူးတယ်၊ ငါသာ စတုတ္ထနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်သွားသရွေ့ ကျင့်ကြံသွေးမျိုးဆက် ကွာဟချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်တဲ့။ အခုငါ စတုတ္ထနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်သွားပြီဆိုတော့ ကလေးရဖို့က အချိန်ကာလတစ်ခုပဲ လိုတော့တာပေါ့။ မင်းလုံးဝ စိတ်ပူနေစရာမလိုပါဘူး။"

ချန်းဖေးလန်၏ မျက်ဝန်းစိမ်းဖျော့များ လင်းလက်သွားသော်လည်း သူမက စိုးရိမ်ကြောင်း ထပ်မံဖော်ပြပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အန်တီပြောတာကြားဖူးတယ်၊ လူသားအမျိုးသမီးတွေက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှာ ကလေးတွေ စမွေးကြပြီတဲ့။ ယောင်္ကျားက ဒီလိုကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူးလား။"

"မင်းနဲ့အတူရှိနေရရင်ပဲ ငါ့အတွက်လုံလောက်ပြီ။ တခြားသူတွေဘာလုပ်တယ်၊ ဘာထင်တယ်ဆိုတာက ငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။"

ဒီစကားကိုကြားသော် ချန်းဖေးလန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူမက ချင်ဖုန်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက အကူအညီမဲ့စွာပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ကျောကို ညင်သာစွာပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဒီအချိန်တွင် သူက သခင်ကြီးရွှမ်းပြောခဲ့သော စကားကို ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။

"မင်းသာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး မင်းကိုယ်ထဲမှာ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ရှိနေသရွေ့ မင်းက နတ်ဘုရားပညာရပ်တွေကို အသုံးပြုနိုင်တယ်။"

ပြီးတော့ သူနှင့်သူ့မိန်းမတို့ ရင်းနှီးချစ်ခင်ကြသည့်အခါ သူတို့သည် မရည်ရွယ်ဘဲ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်ကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ကြသည်။ ဒီ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ကရော ထိုသို့လွှဲပြောင်းပေးနိုင်မည်လော။

'ငါ့မိန်းမတွေရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာလည်း ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်အချို့ ကျန်ရှိနေခဲ့ရင်၊ 'လောကထွတ်ခေါင် အတည်ပြုခြင်း' ကို ကျော်ဖြတ်တာနဲ့ပေါင်းလိုက်ရင် သူတို့လည်း နတ်ဘုရားပညာရပ်တွေကို ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့အစွမ်းကို ပိုပြီးတိုးမြှင့်နိုင်မယ်လို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူးလား။'

ဒီအတွေးစိတ်ထဲဝင်လာသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏လက်ဖဝါးဖြင့် ချန်းဖေးလန်၏ ချောမွေ့နူးညံ့သောကျောပြင်ကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ရင်း သူ၏နတ်ဘုရားအသိစိတ်ကို အသုံးပြုကာ ဂရုတစိုက်အာရုံခံလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လင်းလက်သွားရာ လက်တွေ့မှာ သူသံသယရှိသည့်အတိုင်းပင် — ဖေးလန်၏ကိုယ်ထဲတွင် ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်၏ တည်ရှိမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေသည်။

သူက ဒီသတင်းကောင်းကို သူ့ရှေ့မှ ချန်းဖေးလန်အား မျှဝေပြောပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ခွာလိုက်သည့်အခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ၏မျက်ဝန်းပြာဖျော့များမှာ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ပါးပြင်များမှာ နီမြန်းနေကာ သူမ၏အသက်ရှူသံပင် အနည်းငယ်မမှန်မကန်ဖြစ်နေသည်။

'သွားပြီ၊ ခုနက ငါနတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို အာရုံခံလိုက်တဲ့ပုံစံကို သူမက နားလည်မှုလွဲသွားတာများလား။' ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ခြောက်ကပ်ကပ်ပြုံးလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ ကိုယ်ပြောတာနားထောင်ဦး။"

ချန်းဖေးလန်က ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မနက်စောစောသာ ရှိသေးသည်။ သူမက ချင်ဖုန်း၏ကော်လံကိုဆွဲကာ သူ့ကိုခုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ထွက်သက်မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်မှပြော။"

နောက်ထပ်တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ချင်းအာသည် အစီအစဉ်အတိုင်း အခန်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ရောက်လာသည်။ သူမ တံခါးအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည့်အခါ ရုတ်တရက် အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်မိသည်။

တံခါးအနီးရှိ စင်္ကြံတွင် မကြာသေးမီက မကြာခဏတွေ့မြင်နေရသော ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး သည် သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက်လဲလျောင်းနေသည်။

ချင်းအာမှာ ကြောက်လန့်သွားသည်၊ နောက်ဆုံးတော့ ဒီငှက်က သခင်လေးပိုင်ဆိုင်သော ငှက်မဟုတ်ပါလား။

သူမ၏သတ္တိကိုမွေးကာ အတွင်းထဲတွင် အသက်ရှိသေးသလားသိရန် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို သတိဖြင့်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အသက်မျှင်းမျှင်းသာရှူနေသော ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး က စကားပြောလာသည်။

"မင်း အခန်းထဲဝင်လို့ရပြီ၊ ပြီးတော့ ငါ့ကိုမရွှေ့နဲ့၊ ရှီး~"

ဟုတ်

ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ချင်းအာက တိုးညင်းစွာပြန်ဖြေပြီးနောက် တံခါးကို ဂရုတစိုက်တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ခုတင်ပေါ်တွင်တော့ ဖရိုဖရဲအခြေအနေဖြင့် ချင်ဖုန်းတစ်ယောက်တည်းသာရှိနေပြီး ချန်းဖေးလန်ထံသို့ သတင်းကောင်းကို မပေးပို့နိုင်သေးပေ။