ဖခင်ထံမှ လမ်းညွှန်မှုတောင်းခံခြင်း

နောက်ဆက်တွဲရက်များတွင် ဘဝသည် ငြိမ်းချမ်းသောအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်၊ သူသတိမထားမိခင်မှာပင် နောက်ထပ်တစ်လ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ချင်ဖုန်း၏ အချိန်ဇယားမှာ မနက်မှညအထိ ပြည့်ကျပ်နေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်ကို နတ်ဘုရားပညာရပ်အကြောင်း မပြောပြရသေးပေ။ သူက နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်ပြီး နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို သင်ယူပြီးနောက်မှသာ အစီအစဉ်များချမှတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းလိုခဲ့သည်။

အိမ်ထဲတွင် သူ၏နတ်ဘုရားအသိစိတ် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ ချင်ဖုန်းသည် မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူနေရပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေကာ ပဲစေ့အရွယ်ချွေးစက်များ သူ၏နဖူးမှ ကျဆင်းလာသည်။

ဟုတ်တယ်၊ သူနောက်တစ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့ပြန်ပြီ။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ပထမ မူလချီစွမ်းအင်၏ တည်ရှိမှုကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း သူဘယ်လောက်ပင် ကြိုးစားပါစေ ၎င်းကို အသက်မသွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ပထမဆုံးခြေလှမ်းပင် မချောမွေ့ခဲ့ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ကျင့်ကြံခြင်း၏အခက်အခဲမှာ သူ၏မျှော်လင့်ချက်များထက် များစွာကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ငါ အသက်မသွင်းနိုင်ရတာလဲ။ အရင်ကြိုးစားတုန်းက ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်နဲ့ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ကို လမ်းညွှန်ရတာက ကလေးကစားစရာလိုပဲလေ။"

ထိုအချိန်တွင် ရွှမ်းယီ၏ အရိပ်ယောင်ပေါ်လာပြီး သူက တွေးတောနေဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ပထမ မူလချီစွမ်းအင်က ပရမ်းပတာအစ၊ အရာအားလုံးရဲ့အခြေခံပဲ။ သာမန်အသိတရားနဲ့တော့ တိုင်းတာလို့မရဘူးပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ကလည်း သာမန်အရာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်နဲ့ အဲ့ဒါကို လမ်းညွှန်နိုင်ခဲ့သင့်တယ်။ ငါ့ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် ဖြစ်နိုင်တာက မင်းရဲ့ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်အပေါ် ထိန်းချုပ်မှုက လုံလောက်အောင် တိကျမှုမရှိသေးလို့ပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် ပထမ မူလချီစွမ်းအင်နဲ့ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားတာဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ဒီစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် စဉ်းစားတွေးတောခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"စီနီယာ ရွှမ်းယီ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်အပေါ် ထိန်းချုပ်မှုကို တိုးတက်စေမယ့် နည်းလမ်းများရှိမလားခင်ဗျာ။"

ရွှမ်းယီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ့နည်းလမ်းတွေက မင်းနဲ့မသင့်တော်ဘူး။ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက အတိတ်ကလို ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်တွေ အဆုံးမရှိရရှိနိုင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးကို ပြန်ရောက်သွားမှလွဲလို့ပေါ့။"

ဒီစကားများကြောင့် ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူတကယ်ပဲ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို မသင်ယူနိုင်တော့ဘူးလား။

ရုတ်တရက် သူက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ ရွှမ်းယီ ဒီနေ့ခေတ်လောကမှာ အဓိကသိုင်းပညာမျိုးဆက်တွေက တာအိုတစ်ရာ မိစ္ဆာမျိုးဆက်၊ နတ်သိုင်းမျိုးဆက်နဲ့ စာပေသူတော်စင်မျိုးဆက်တွေပဲ။"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုနဲ့ပတ်သက်လာရင် နတ်သိုင်းစစ်သည်တော်တွေက အကျွမ်းကျင်ဆုံးပဲ။ ကျွန်တော်သာ နတ်သိုင်းစစ်သည်တော်တွေရဲ့ ဇီဝချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့ပညာရပ်တွေကို နားလည်နိုင်ခဲ့ရင် အဲ့ဒါတွေကို ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်အပေါ်မှာ အသုံးချလို့ရနိုင်မလား။"

ရွှမ်းယီက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဆိုရိုးစကားတစ်ခုရှိသလိုပဲ၊ အရာရာတိုင်းက ပြောင်းလဲနေပေမယ့် သူ့ရဲ့မူလအနှစ်သာရမှာပဲ အမြစ်တွယ်နေတာပဲ။ မင်းရဲ့အတွေးက ဖြစ်နိုင်လောက်ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ နတ်သိုင်းစစ်သည်တော်တွေအပေါ်မှာချည်းပဲ အားကိုးနေရုံနဲ့တော့ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ လုံလောက်ဦးမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက အဆင့်မြင့်စစ်သည်တော်တွေရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကိုရှာပြီး ပိုပြီးခေတ်မီတဲ့ ထိန်းချုပ်နည်းပညာတွေကို သင်ယူရလိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်းက သွားဖြဲရယ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ လူတစ်ယောက်ရှိပြီးသားပါ။"

တစ်ဖက်တွင် ချင်စံအိမ်တော်၏ ဧည့်ခန်းဆောင်ထဲတွင် ချင်သခင်ကြီးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက်ကိုကိုင်ကာ ညင်သာစွာမှုတ်နေသော်လည်း အရည်အသွေးကောင်းသော လက်ဖက်ခြောက်များ မနစ်မြုပ်ဘဲ ရေပေါ်တွင်ပေါ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

ဒီအဖြစ်ကိုမြင်သော် ဒုတိယအမေ (မေမေလေး) က ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့အဲ့ဒီလိုမျက်နှာထားဖြစ်နေရတာလဲ။"

ချင်သခင်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့မှန်းမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ထဲမှာ အောင့်သလိုခံစားလိုက်ရတယ်။ မကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို ဖျောက်ဖျက်လို့မရဘူး။ အိမ်တော်ထဲမှာ မကြာသေးခင်က ဘာများဖြစ်ခဲ့သေးလဲ။"

ဒီစကားကိုကြားသောအခါ မေမေလေး၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

"မဟုတ်တာတွေမပြောပါနဲ့။ ဒီရက်ပိုင်း ချင်မိသားစုက တိုးတက်ကြီးပွားနေတာ။ ဘယ်လိုလုပ် မကောင်းတဲ့အရာတွေဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ချင်သခင်ကြီးက စိတ်မအေးနိုင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"အန်းအာများ တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှာ ဒုက္ခတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံနေရတာလားမသိဘူး။"

မေမေလေးက ပြန်ဖြေသည်။

" အန်းအာက မကြာသေးခင်ကပဲ ကျွန်မတို့ဆီကို စာပို့ခဲ့သေးတယ်၊ သူ့ကျင့်ကြံမှုတိုးတက်နေပြီး အရာရာအဆင်ပြေပါတယ်တဲ့။ ကျွန်မတို့ကို စိတ်မပူဖို့တောင် မှာလိုက်သေးတယ်။ ရှင်မေ့သွားတာများလား။"

"ရှီး~ ဒါထူးဆန်းနေပြီ။"

ကျရောက်လာတော့မည့် ဒုက္ခအကြောင်းကို မသိသေးသော ချင်သခင်ကြီးသည် သူ၏မအီမသာဖြစ်မှုကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

…

နေ့လယ်ခင်းတွင် ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ အတူတကွစုဝေးကြသည်။

ချင်းအာက စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲများခင်းကျင်းပြီးနောက် ချင်သခင်ကြီးက စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး သူ၏တူကို ကောက်ကိုင်ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းက ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းကိုကောက်ယူပြီး သူ၏ဖခင်ပန်းကန်ထဲသို့ ပြုံးရင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အဖေဒါကြိုက်မှန်း ကျွန်တော်သိတယ်၊ ဒါကြောင့် မီးဖိုချောင်ကို နည်းနည်း ပိုလုပ်ခိုင်းထားတယ်။"

စားပွဲဝိုင်းပတ်လည်မှ လေထုသည် ရုတ်တရက်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဒီမြင်ကွင်းသည် ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်သခင်ကြီးသည် သူ၏တူကို ဖြည်းညင်းစွာပြန်ချလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အစောက ဘာကြောင့် ဒီအကျပ်အတည်းခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်ကို မှန်းဆမိသွားပုံရသည်။

ချင်သခင်ကြီးက လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ တစ်ခုခုမှားနေလို့လား။"

ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ်ခနဲ့တဲ့တဲ့ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေမှာလဲ။ ကျွန်တော်က အဖေဒီမိသားစုအတွက် နေ့တိုင်း ဘယ်လောက် ပင်ပန်းတယ်ဆိုတာကို စဉ်းစားနေခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် အဖေ့ကို ကောင်းကောင်းကျွေးမွေးသင့်တယ်လို့ ထင်လိုက်တာပါ။"

ချင်သခင်ကြီးသည် မိသားစုအကြီးအကဲအဖြစ် သူ၏နေရာကို စိန်ခေါ်ခံရနိုင်ခြေကို ရှောင်ရှားရန် သူ၏ခံစားချက်ကို မပြလိုဘဲ အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းသာညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့်လှည့်ဖြားမှုကိုမဆို သတိထားရင်း အစားပြန်စားလိုက်သည်။

နောက်ထပ်စားသောက်နေစဉ်အတွင်း ချင်သခင်ကြီးသည် အတော်လေးမသက်မသာဖြစ်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပြုမူနေပြီး သူ၏စားချင်စိတ်ကို ဖျက်ဆီးနေသောကြောင့်ပင်။

"အဖေ၊ အဖေ့ဟင်းရည်က အေးသွားပြီ။ ကျွန်တော့်ပန်းကန်ကိုယူလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်ခုနက မြည်းကြည့်တော့ ပူနေတုန်းပဲ။"

"အစားအသောက်က လုံလောက်ပုံရတယ်။ မီးဖိုချောင်ကနေ နောက်တစ်ပန်းကန် သွားယူပေးရမလား။"

"ချင်းအာ၊ ဒီပန်းကန်ထဲက ကြက်ပေါင်တွေအကုန်စားပြီးသွားတာကို မင်းမမြင်ဘူးလား။ မီးဖိုချောင်ကိုသွားပြီး နောက်တစ်ကောင် ထပ်ချက်ခိုင်းလိုက်။"

ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ချင်သခင်ကြီးက သူ၏တူကို နောက်တစ်ကြိမ်ချလိုက်ပြီး လေသံမာမာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး၊ ဒီလိုကစားကွက်တွေ လာမလုပ်နဲ့။ ငါက ဒါတွေကို ယုံမနေဘူး။ ပြောစရာရှိရင် တည့်တည့်ပြော။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏ဖခင်ကို အထင်ကြီးလေးစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖေ၊ အဖေ့ရှေ့မှာတော့ ကျွန်တော်ဘာမှဖုံးကွယ်ထားလို့မရဘူးပဲ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် မကြာသေးခင်က ပြဿနာတစ်ခုနဲ့ကြုံနေရလို့ အဖေ့အကြံဉာဏ်ကို တောင်းချင်လို့ပါ။"

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချင်ကျန့်အန်းက သူ့ကိုကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ ထမင်းစားပြီးမှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

"ကောင်းပါပြီ။"

အစားအသောက်စားပြီးနောက် ဖခင်နှင့်သားတို့ ချင်စံအိမ်တော်၏ ခြံဝင်းသို့ လမ်းလျှောက် သွားကြသည်။ ချင်သခင်ကြီးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းဘဝခရီးလမ်းမှာ ပြဿနာတစ်ခုခုနဲ့ကြုံနေရပြီး ငါ့အကြံဉာဏ်ကို လိုချင်လို့လား။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပြော။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး အခြေအနေကို တိုက်ရိုက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အခြေအနေက ဒီလိုပါပဲ။ အနောက်ဘက်ဒေသတွေကို ခရီးထွက်တုန်းက အဖေ့ရဲ့ သာမန်ထက်ထူးကဲတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ကျွန်တော်တကယ်ပဲ အံ့ဩမိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်အရမ်းလေးစားတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကျင့်ကြံမှုမှာ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခက်အခဲတချို့ကိုဖြေရှင်းဖို့ အဖေ့လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံချင်တာပါ။"

ဒီစကားကိုကြားသော် ချင်သခင်ကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ သူလှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏နောက်မှ မှိန်ဖျော့သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဖေနဲ့ အနောက်ပိုင်းဒေသ တပ်မှူးချုပ်ကြားက ဆက်ဆံရေးကိုသာ မေမေလေးသိသွားရင် ဘယ်လိုခံစားရမလဲမသိဘူးနော်။"

"ဒီကောင်စုတ်လေး၊ မင်းအတိအကျ ဘာလိုချင်နေတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးနေသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

ချင်သခင်ကြီးက ခဏစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ အမှန်အတိုင်းဆိုလိုက်သည်။

"ငါမင်းကို မသင်ပေးချင်လို့မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ သိုင်းပညာရဲ့ အဆုံးစွန် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့သူတွေက လက်တစ်ဆုပ်စာပဲရှိတယ်။"

"ကျန့်လီလို ထူးချွန်တဲ့ပါရမီရှင်တွေတောင် တစ်လကျော်လေ့ကျင့်ပြီးမှ အနည်းငယ်လောက်ပဲ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့တာ။"

"မင်းလို စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်က တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့အနှစ်သာရကို ဘယ်လိုလုပ်ကျွမ်းကျင်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ။ မင်းအချိန်ကို ဒီမှာဖြုန်းနေမယ့်အစား မဟာစာပေအကယ်ဒမီကိုသွားပြီး အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို အကြံဉာဏ်တောင်းတာက ပိုကောင်းမယ်။ သူကမင်းကို ကူညီနိုင်လောက်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ပြဿနာက တော်တော်လေးထူးခြားတယ်၊ နိုင်ငံတော် ဆရာတောင် ဖြေရှင်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် အဖေက ကျွန်တော့်ကို အဆုံးစွန်အသိစိတ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သင်ပေးသရွေ့ ကျန်တာတွေကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်။"

တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော အမူအရာကိုကြည့်ရင်း ချင်သခင်ကြီး အရှုံးပေးလိုက်တော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိကြောင်း အာရုံခံပြီးနောက် သူက အားအင်စုစည်းခြင်းနှင့် အဆုံးစွန်အသိစိတ်တို့၏ ပညာရပ်များကို ချင်ဖုန်းအား စတင်ရှင်းပြတော့သည်။

ချင်သခင်ကြီးသည် နတ်သိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကိုနားလည်ရန် နားဖြင့်နားထောင်၊ မျက်စိဖြင့်လေ့လာပြီး နှလုံးသားဖြင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရမည်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနားလည်သည်။

ထို့ကြောင့် စကားဖြင့်ပြောရုံသာမက လက်တွေ့သရုပ်ပြခဲ့သည်။

ခြံဝင်း၏ လူပြတ်သောထောင့်တစ်နေရာတွင် ချင်ကျန့်အန်းက သူ၏ညာလက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ မည်သည့်အားစိုက်ထုတ်မှုမှ မမြင်ရဘဲ သူလက်ကို ပြန်ကြွလိုက်သည့်အခါ မာကျောသော ကျောက်ပြားမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှင်းလင်းသောလက်ဝါးရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါက အားအင်စုစည်းခြင်းပညာရပ်ရဲ့ ရလဒ်ပဲ။"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် သူက သူ၏လက်ဝါးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်ဖိချလိုက်သည်။ ခြံဝင်းသည် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး သူလက်ကိုပြန်ကြွလိုက်သည့်အခါ ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

အကြောင်းမှာ ယခုပေါ်လာသောအရာသည် လက်ဝါးရာမဟုတ်ဘဲ၊ လက်ဖဝါးအလယ်ဗဟိုတွင် အပ်ပေါက်အရွယ်အစားမျှသာရှိသော တွင်းနက်ငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။